Łowca czterech żywiołów

Aeryla Valnes do tej pory była zwykła nastolatką, uczennicą liceum. Starała się nie wyróżniać w tłumie, a swój czas dzieliła z ukochaną przyjaciółką. Dzień, którym odbywa się test zdolności magicznych, wywraca jej świat do górny nogami. Przekonanie o byciu niemagiczną pryska jak bańka mydlana. Aeryla bowiem posiada niespotykane umiejętności. Potrafi panować nad wszystkimi żywiołami… Dziewczyna staje przed wyzwaniem – musi nauczyć się tej sztuki…

Pierwsze, co wpada w oko, w przypadku Łowczy czterech żywiołów to „żywiołowa” okładka oraz enigmatyczny opis z tyłu. Nie można obok tej książki przejść obojętnie.

A, gdy już ją chwycicie w swoje dłonie… przygotujcie się na przyjemną lekturę, która przeniesie Was w zupełnie inny świat. Świat, w którym zwykli ludzie (tacy nie czarujący) koegzystują z magami (tymi czarującymi)… i całą plejadą istot magicznych.

Autorka wykreowała genialne postaci. Feeria charakterów, tak różnorodnych postaci, które idealnie się uzupełniają i ubarwiają fabułę – rewelacja.

Główna bohaterka, młoda, siedemnastoletnia dziewczyna. Nieco zadziorna, pakująca się w kłopoty (na własne życzenie, ale nie tylko), uparta, ale zarazem wrażliwa i kochająca skrycie… Otoczona zgrają zwariowanych przyjaciół, kochającą rodziną (choć miłość można okazywać na wiele sposobów…).

Bohaterowie dopracowani, co do ostatniej „kreski”. Z wyglądu i charakteru…

Pomył na fabułę… interesujący. Są czary, czy ogólnie rozumiana magia… Magiczne kamienie, różdżki… Tony książek i ksiąg (och!), z których uczą się zaklęć… a wszystko to z nutą kryminalną i złamanym sercem w tle.

Dialogi porywają. Nie raz, nie dwa się nad nimi uśmiechniecie... a opisy? Z reguły nieco dłuższe są nudne i niepotrzebnie przeciągają całość. Jednak w przypadku Łowcy czterech żywiołów, gdyby nie one książka straciłaby swoją magię… Barwne, kolorowe opisy sprawiają, że czytelnik nieomalże widzi to, co czyta… Zarówno piękno obchodzonego święta przez mieszkańców Helen, czy ponury widok opuszczonych budynkowa, gdzieś na peryferiach miasta. Magia po prostu wylewa się z tej książki… I potrafi zawładnąć umysłem… Oj, potrafi…

Agata Adamska ma bardzo przyjemny, lekki – choć, w nieco innym kontekście, styl, który porywa od pierwszej strony powieści. Książka niezmiernie przyjemna i szybka… choć z drugiej strony, mając lekturę już za sobą, żałuję, że tak szybko ją skończyłam…

Podsumowując: Zapewne wiecie, że Łowca czterech żywiołów to debiut Agaty Adamskiej. Debiut w wielkim stylu! Szczerze i z pełną odpowiedzialnością mogę stwierdzić, że jest to jedna z najlepszych książek tego roku, i jedna z najlepszych książek fantasy, jakie miałam okazję czytać…

Nie pozostaje mi nic innego jak niecierpliwie czekać na kontynuację losów Aeryli Valnes.

Polecam każdemu, kto lubuje się z tym gatunku. A szczególnie starszym dzieciom, czy jak kto woli młodszej młodzieży. Miłość gwarantowana!

Aeryla przechodzi test, którego celem jest odkrycie, czy dana osoba ma zdolności magiczne. Dziewczyna niespodziewanie dowiaduję się, że posiada umiejętność panowania nad wszystkimi żywiołami. Od tego momentu jej życie całkowicie się zmienia, a nowe zdolności przysporzą jej nie lada problemów.

Fabuła jest prosta, ale nie skupiamy się tylko na jednym wątku, choć ten najważniejszy łatwo wyodrębnić, lecz pozostałe sprawy są również ważne. Główna bohaterka wpada w kłopoty i tak naprawdę trudno odkryć, co się za tym kryje. Autorka bardzo oszczędnie ujawnia tajemnice i cały czas się głowiłam nad motywami i planami opryszków, którzy nieźle namieszali w życiu dziewczyny. Rozterki miłosne, choć obecne, to stanowią znikoma część książki, mam nadzieję, że w przyszłości autorka jeszcze zaskoczy wyborami Aeryli.

Świat przedstawiony w książce jest bardzo podobny do naszego, jednak jest wzbogacony o magie, a konkretnie magów, którzy nią władają. Takie osoby uważa się za lepsze, a prace, które wykonują są lepiej opłacane. Krasnoludy, Elfy i inne przedziwne istoty również istnieją, co niezmiernie mnie ucieszyło. Imiona oraz nazwy miast początkowo oszałamiają, z czasem nie stanowi to problemu.

Bohaterowie to prawdziwa mieszanka wybuchowa. Główna bohaterka jest popędliwą i gwałtowną dziewczyną, która mówi to, co myśli. Aeryla ma przedziwny dar wpadania w kłopoty, choć muszę zaznaczyć, że specjalnie ich nie unika. Jest dociekliwa i odważna. Uwielbiam tego typu postacie, ponieważ są nieprzewidywalne. Rodzina dziewczyny również jest barwną grupą i szybko zjednali sobie moją sympatie. Ciekawą osobowością jest gburowaty i najprościej mówiąc, wredny nauczyciel dziewczyny, który jest tak tajemniczy, że czytając, nieustannie powracałam myślami właśnie do niego i miałam ogromną nadzieję, że uda mi się odkryć jego mocno skrywane tajemnice.

Książka tętni wyrazistym i specyficznym klimatem, który od pierwszej strony mnie urzekł. Bohaterowie wiecznie się spierają, a ich częste utarczki słowne bawią. Jeśli ktoś szuka poważnej lektury, to ta książka z pewnością nie jest dla niego, lecz jeśli pragniecie przeżyć wspaniałą przygodę, to jak najbardziej „Łowca” wam ją zapewni.

Aeryla jest niczym huragan, który pustoszy wszystko na swojej drodze i za to ją kocham! Bo dzięki niej ta książka jest tak nieprzewidywalna. Dziewczyna sarkazm opanowała do perfekcji, jej cięte riposty wywołują uśmiech na twarzy, a cała historia jest okraszona odpowiednią dawką magii. „Łowca Czterech Żywiołów” to gwarancja dobrej zabawy!

4+/6

Aeryla Valnes przekonana o swoim braku zdolności magicznych udaje się na test sprawdzający jej predyspozycje. W jej rodzinie od całych pokoleń nie było osoby, która ujawniałaby się z takowymi zdolnościami. Szokiem dla wszystkich jest moment, gdy podczas tego dziewczyna ujawnia niespotykane umiejętności panowania nad wszystkimi czterema żywiołami. Dzięki temu zostaje pierwszym od bardzo dawna Łowcą Czterech Żywiołów.

Lekkie i przystępne pióro autorki sprawia, że książka wciąga czytelnika już od pierwszych stron. Również rozpędzona akcja ułatwia błyskawiczne pochłanianie powieści. Ciągle coś się dzieje, w tej fabule nie było miejsca na nudę. Niemal nieustannie towarzyszyło mi napięcie i wyczekiwanie na dalszy rozwój wydarzeń, które często okazywały się autentycznie zaskakujące. Tekst niekiedy wzbudzał moją dezorientacje nagłymi przeskokami w czasie, za którymi nie byłam w stanie nadążyć.

Trochę utożsamiłam się z główną bohaterką, której wszędzie było pełno, a ciekawość była jej drugim imieniem. Aeryla mimo początkowej sympatii, z czasem zaczęła wzbudzać moją irytację i znużenie swoim postępowaniem czy swoimi reakcjami na różne sytuacje. Często wydawała się, aż nazbyt intensywną niedojrzałością. Jeżeli chodzi o inne pojawiające się postacie, to zazwyczaj wzbudzały moją sympatię. Każdy z pobocznych bohaterów był indywidualny i posiadał w sobie coś, co roztaczało wokół niego urok.

Z zadowoleniem stwierdzam, że coraz częściej sięgam po książki autorstwa Polaków. Czego wcale nie żałuję, chociaż kiedyś od nich stroniłam. Polska fantastyka pnie się w górę, czego dowodzi to dzieło Agaty Adamskiej.

Główna bohaterka, Aeryla Valnes, wydaje się być zwykłą licealistką. Nie powala nieziemską urodą, nie cieszy się też popularnością w szkole, a do tego jest beznadziejnie zakochana w pracowniku swojego ojca. Obiekt jej westchnień, Garren, znajduje się poza jej zasięgiem - ma już dziewczynę, a Aerylę traktuje jak młodszą siostrę. Nastolatka wyżalić się może jedynie najlepszej przyjaciółce, Anniji, która z kolei non stop myśli (i gada) tylko o jedzeniu i facetach (ale głównie o tym pierwszym). Nadchodzi dzień testu zdolności magicznych. Obie dziewczyny są głęboko przekonane, że takowych nie posiadają, w ich rodzinach od pokoleń nie było żadnego maga. Tymczasem Aeryla przeżywa prawdziwy szok - okazuje się, że jednak jest magiczna i wyjątkowo utalentowana, potrafi bowiem panować nad wszystkimi czterema żywiołami (co jest niezwykłą rzadkością). Jak utrzymać takie wieści w tajemnicy? Dziewczyna jest przekonana, że ojciec wyrzuci ją z domu. Nie toleruje bowiem magii ani posługujących się nią osób. A co gorsza, jego nastawienie podziela także Garren...

Agata Adamska umieściła akcję swojej powieści w bardzo ciekawej przestrzeni. Na początku wydaje się zupełnie zwyczajna. Z biegiem czasu ujawnia się w niej jednak coraz więcej elementów związanych z magią. Pojawiają się nie tylko znajomo brzmiące elfy, czy krasnoludy, ale również takie stworzenia, jak druzgi czy netuski (z którymi miałam styczność po raz pierwszy). Stopniowe odkrywanie tego świata wraz z Aerylą pozwala lepiej go zrozumieć, jednocześnie zbytnio nie przytłaczając nadmiarem informacji.

Główna bohaterka - choć bardzo wybuchowa - szybko zjednała sobie moją sympatię. Szybko wciągnęłam się w jej historię i z zaciekawieniem pochłaniałam kolejne rozdziały. Bohaterowie drugoplanowi również dają się polubić, mimo że okazali się dość schematyczni (mam nadzieję, że w kolejnych tomach to się jeszcze zmieni). Intrygują jedynie Zekles i Drehsen - najbardziej tajemnicza i niejednoznaczna postać w całym "Łowcy...".

Gdy sięgałam po debiut Agaty Adamskiej, miałam poważne obawy, że moje wrażenia z niedawno przeczytanej "Prawdodziejki" (recenzja tutaj) przyćmią jej powieść i nie będę potrafiła w pełni się nią nacieszyć. Na szczęście lektura rozwiała je całkowicie. Nie spodziewałam się, że aż tak mi się spodoba. Aeryla, jej przyjaciele i całe Elhen wkradli się do mojego serca na stałe. Czekam na kolejny tom cyklu i jeszcze więcej wyjątkowych przygód moich ulubieńców. Polecam :)

[Adres usunięty]

Recenzja również na: [Adres usunięty]

Są dwie szkoły. Magiczna i zwyczajna.

Wielu marzy o tym, aby dostać się do magicznej szkoły, wykazać się umiejętnościami.

Jednak niewielu ludzi może tam się znaleźć. O tym, czy będzie im to dane decyduje test zdolności magicznych. To od niego wszystko zależy. On pokazuje, czy dana osoba je posiada.

Aeryla Valnes udając się na test, przekonana jest, że go obleje. W jej rodzinie nie było żadnego czarodzieja od bardzo dawna, nie wiedziała nawet, czy w ogóle kiedykolwiek jakiś był. Jednak los postanowił jej zrobić niespodziankę i okazało się, że jest ona magiczna i to jeszcze jak! Włada aż  czterema żywiołami, zostaje Łowcą Czterech Żywiołów, a takiego nie było od bardzo dawna.

Jeden test sprawia, że jej życie przewraca się i zaczyna się dziać wiele przedziwnych rzeczy.

Aeryla jest bohaterką, którą nie do końca polubiłam. Podoba mi się jej żywiołowość i temperament, jest jak huragan, ciągle coś robi, gdzieś jest. Ciekawi ją świat, ma swój charakter, potrafi odpyskować. Sarkazmu jej również nie brakuje. Jednak czasami zachowuje się jak dziecko. Obraża się, krzyczy jak jakaś nienormalna. Momentami miałam wrażenie, że uciekła z psychiatryka, serio.

Niemiłosiernie denerwowało mnie jej szczeniackie zachowanie wobec Garreta. Jej mizdrzenie się do niego i wmawianie sobie, że oboje są w sobie zakochani było żałosne i wkurzające. Miałam wrażenie, jakbym czytała o napalonej nastolatce...

Jej przyjaciółka Annija w ogóle doprowadzała mnie do szewskiej pasji. Lubię ją za szczerość, bo sobie cenię tą cechę, ale bardzo często przeradzała się ona w chamskie zachowanie, a tego już nie lubię. Ponadto ciągle wtykała nos w nieswoje sprawy, chciała wszystko wiedzieć. Uh... co za dziewczyna...

Ale jest ktoś, kto mi wszystko wynagrodził, ktoś, kogo od razu polubiłam.

A jest nim profesor Drehsen, bardzo silny mag, który od razu skradł moje serce. Może i zachowuje się momentami jak wariat, ale uwielbiam go za to. Jego olewcze podejście do życia, silny charakter, skrywanie w sobie tajemnic, zabójcze teksty. No po prostu gościu wymiata!

I chociaż momentami ma zbyt wybujałe ego, to i tak jest moim ulubieńcem. Niegrzeczni faceci górą!

W książce występuje również wiele innych postaci, ale na uwagę zasługują głównie:

Zekles, zakręcony elf, który owiany jest tajemnicami, a jego powolne poznawanie jest niesamowicie przyjemne. Wprowadza ON do książki trochę akcji. Skradł moje serce tym, że jest elfem, a ja mam do nich słabość.

Merry ułożony chłopiec, który ciągle chodzi do szkoły w garniturze. To taka ciepła osoba, trochę ciamajdowata.

Heliusz, profesor wariat, wybuchowy, żyjący po swojemu i niesamowicie zabawny. Jego zachowanie jest komiczne.

Mieszanka bohaterów jest wspaniała i chociaż nie wszyscy mi pasują, to jest to absolutnie pożądane zjawisko. Nie lubię książek, gdzie wszystko jest aż tak idealne. W końcu bohaterowie też muszą mieć swoje wady i nie każdego się polubi, tak jak w prawdziwym życiu. Zdecydowanie jest to ogromny plus dla tej książki.

Fabuła jest niebanalna. Mamy szkołę magii, magiczny test, żywioły, przeróżne stwory, zaklęcia, peleryny i jedną, wyjątkową, osobę. Czytając tę książkę, miałam wrażenie, jakby była tutaj cząstka "Harrego Pottera", "Niezgodnej", "Władcy pierścieni" i wielu innych podobnych książek, ale także coś, co autorka dała od siebie. Absolutnie nie twierdzę, że wzorowała się ona na innych książka, o nie. Może jest jakiś punkt odniesienia, w końcu pomysły rodzą się na innych wzorach, jednak wszystko jest całkowicie inne i bardzo fajnie przedstawione.

Akcji jest mnóstwo, ciągle coś się dzieje, nie można narzekać na jej brak. Tu jakieś podpalenia, kradzieże, napady, a za chwilę problemy w szkole, nauka władania magią. Czyli jedna, wielka, wybuchowa bomba.

Czytając miałam ogromną chęć przerzucić kilka kartek, żeby w końcu dowiedzieć się, co za chwilę się wydarzy, jaki będzie rozwój wydarzeń. Nie mogłam oderwać się od książki. Losy Aeryli pochłonęły mnie i z każdą stroną coraz bardziej wnikałam w świat magii.

Już od pierwszych stron czułam się zachęcona, chciałam czytać i czytać.

Język autorki jest naprawdę dobry, lekki i przyjemny, co pozwala delektować się książką. Taki styl bardzo lubię.

Jednak nie jest to książka idealna. Jest tutaj sporo błędów, niedopatrzeń.

Przede wszystkim irytowało mnie to, że były momenty, gdy z "wtorku przeskakiwaliśmy do niedzieli". Tak nagle znajdowaliśmy się w innym dniu, czasami nawet wtorek przeradzał się w miesiąc później. Nie lubię takich nagłych przeniesień.

Po drugie, wkurzyłam się, gdy Aeryla nie umiejąca czarować, nagle w domu była w stanie pokonać dwie druzgi, no dziewczyna naprawdę ma niezły talent... To zdecydowanie było niesmaczne.

Do tej pory też zastanawiam się, [UWAGA SPOILER, ale taki mały] skąd nagle mama Aeryli dowiedziała się, że jej druga córka też ma magię i jakim cudem, skoro wykonywali magiczne testy, nie wykryli, że siostra Aeryli także ma moc i zrobili to dopiero w momencie, gdy wykryto ją u Aeryli. Nie wiem, czy ja tego nie doczytałam, czy też nie było to wyjaśnione. Będę musiała poszukać, bo mnie to dręczy.

Niemniej jednak uważam, że "Łowca czterech żywiołów" jest książką przyjemną, którą warto poznać. Po "W ogień" Ewy Seno nie sądziłam, że trafię na polskie fantasty, które również mi się spodoba. Autorka Agata Adamska zdecydowanie mnie zadziwiła swoją powieścią i z całego serca mogę wam polecić tę książkę. Wyruszycie w podróż wspaniałą, poznacie nową magię i kawałek dobrej historii.

Z niecierpliwością czekam na drugi tom.