Legenda Ludowa. Cudawianki. Tom 1

Zawsze zarzekałam się niczym żaba wody, że nie czytam, książek fantasy, bo nie lubię takiej literatury i nawet nie wiem, skąd to moje przekonanie się wzięło. Zmieniłam to zdanie dopiero teraz po lekturze „Legendy ludowej”. Bardzo się cieszę, że dałam szansę tej powieści, bo jej czytanie było świetnym relaksem i wyborną zabawą. Zapewne znane są Wam popularne humorystyczne komiksy z Asteriksem i Obeliksem w roli głównej albo klasyka polskiego komiksu w mistrzowskim cyklu Janusza Christy, Kajko i Kokosz. Jeśli tak, to z łatwością wczujecie się w klimat tej powieści. Co prawda fabuła książki obfituje w mnóstwo postaci dość oryginalnych i przerysowanych, podobnie jak w wyżej wspomnianych komiksach, to jednak jest coś, co ją od nich różni. Nie występują tu super bohaterowie. Owszem rodzina Sosnów jest dość charakterna i oryginalna, ale nie posiada super mocy. Jest natomiast zielarka zamiast lekarza, jest telefon, ale nie ma elektryczności i mnóstwo ludowych wierzeń, z wilkołakiem włącznie, a swojskość polskiej prowincji została okraszona wybornym humorem.

Wisłowice, wsi wesoła, wsi sielska i zabobonna. Osobliwe miejsce, gdzie żarliwa wiara katolicka miesza się z pogańskimi praktykami, a nocami słychać stukot czarcich kopyt i czuć zapach siarki. Taki obraz wsi stworzyła debiutująca autorka Karolina Derkacz w swojej książce, a akcję umieściła w bliżej nieokreślonym czasie i można jedynie przypuszczać, że chodzi tu o średniowiecze i być może tak jest, ale za to język powieści jest bardzo współczesny. Wydaje mi się, że na tym polega cała zabawa i powiew świeżości w tej książce, że język, jakim posługują się bohaterowie, jest wszystkim czytającym doskonale znany. Autorka znakomicie przedstawiła małą zamkniętą społeczność i bezlitośnie odsłoniła ludzkie przywary. Wszyscy się znają, niekoniecznie kochają, ale za to chętnie się obgadują, a plotki roznoszą się po wsi lotem błyskawicy. Niechętnym okiem patrzą na obcych i im nie ufają, a zwłaszcza tym miastowym. Gdy zostaje znaleziona nieprzytomna jedna z mieszkanek, a potem napady na młode dziewczęta się powtarzają, blady strach pada na mieszkańców wsi, bo obrażenia na ciele kobiet, wskazują na atak wilkołaka. Nielubiany sołtys Wiktor Nałęcki jest bardzo sceptycznie nastawiony wobec tych rewelacji i nie widząc innego wyjścia sprowadza do wsi miejskiego przedstawiciela prawa ekscentrycznego komisarza Radzkina. Wkrótce okazuje się, że obawy mieszkańców wsi przed miastowymi były uzasadnione, bo Radzkin, zamiast ścigać wilkołaka, urządził sobie we wsi polowanie na domniemanych przestępców i zatruwa wszystkim życie jak tylko może, zaprowadzając swoje porządki. Mieszkańcy już nie wiedzą, czy bardziej mają bać się wilkołaka, czy znienawidzonego komisarza, który ma swoje sposoby, by coś znaleźć na każdego i zamknąć we więzieniu. Szczególnie poluje na zielarkę oraz szuka sposobu na pozbawienie wolności pana Sosny, który zlazł mu za skórę.

Autorka musi mieć niezwykłe poczucie humoru i doskonale znać realia panujące na polskiej wsi, by w tak prześmiewczy i zabawny sposób potraktować bohaterów swojej książki. Ta powieść jest zabawna i pełna absurdalnych połączeń, a jej ogromną zaletą jest lekkość narracji, co powoduje, że to dość opasłe tomiszcze czyta się szybko i z ogromną przyjemnością. Dużo w niej inteligentnego humoru i oryginalnych pomysłów. Podczas czytania uśmiech praktycznie ani na chwilę nie schodził mi z twarzy, dawno też nie śmiałam się na głos nad książką. Na szczęście jej gabaryty są dość spore i nie da się jej wcisnąć do torebki. Zabranie jej ze sobą do środków komunikacji publicznej mogłoby skutkować w najlepszym razie porozumiewawczymi spojrzeniami współpasażerów lub wykonaniem znaczącego gestu wskazujący na czoło.

Dawno już nie czytałam tak zabawnej, świetnie napisanej historii, w której w ciekawy sposób została opisana mentalność społeczna małych miejscowości. Mieszkam w podobnym środowisku, więc takie realia są mi doskonale znane. Gdyby pominąć ludowe wierzenia, obraz przedstawionej małej wsi byłby nad wyraz realny i rzeczywisty. Świetnie napisana książka, z ogromnym poczuciem humoru, przy której przyjemnie spędziłam czas i bawiłam się doskonale. Od początku do końca autorka wiedziała, w jakim celu wykreowała swoich bohaterów i co chciała przez swoją historię przekazać. Teraz czekam na kontynuację, bo powieść zakończyła się dość niespodziewanie i ogromnie jestem ciekawa, jak dalej potoczą się losy bohaterów.

„Legenda ludowa”, została napisana w konwencji komiksu, lecz oprócz niewątpliwej zabawy dostarcza ona czytelnikowi także powodu do głębszych przemyśleń. Zapewnia mu to przedstawiony obraz małej społeczności z wszystkimi wadami i zaletami, który jest bardzo rzeczywisty i prawdziwy. I nie jest to książka tylko dla starszej młodzieży, każdy może ją przeczytać i dobrze się przy niej bawić.

"Legenda ludowa" to dość udany początek serii Cuda wianki autorstwa Karoliny Derkacz. Powieść przede wszystkim ratuje humor, którego jest sporo i w momentach adekwatnych, dodatkowo zaletą są barwni mieszkańcy, choć ich charakterystyka wypadła mało plastycznie, podobnie jak i całej wsi Wisłowice. Książka jest gruba, jednak nie nudna, wiele się w niej dzieje, a przystępny język pomaga w płynnym przechodzeniu od sceny do sceny. Końcówka lekko mnie rozczarowała, nie było tąpnięcia, efektu wow, podobnie rzecz ma się z zagadką kryminalną. Chyba spodziewałam się czegoś mocniejszego, a sam styl w jakim, prowadzone jest śledztwo, niespecjalnie przypadł mi do gustu. Jako komedia sprawdzi się idealnie, jako klimatyczne fantasy ze słowiańskimi motywami myślę, że też nie rozczaruje. Czekam na kolejny tom.

Interesująca lektura okraszona dobrym humorem. Wiejska społeczność, której będzie dane kroczyć po śladach istoty nie z tego świata. Iście kryminalna zagadka! Nie sposób się nudzić. Jak na debiut, połączenie tego gatunku ze słowiańskimi wierzeniami nie wyszło wcale tak źle. Mnie się bardzo podobało i serdecznie polecam. 🧙🏻‍♀️

„Pod warstwą lepkiej mazi czerwieniły się długie, zaognione ślady pazurów. Odsłonięcie kolejnego liścia, tym razem tuż obok szyi, ukazało odbitkę kompletu zębów, które z całą pewnością nie należały do ludzkich”.

„[...] Przecież to podobno we wsi zamknięta jest cała mądrość narodu”, czyli ludowe wierzenia i słowiańskie demony.

Kiedy przeczytałam, opis Legendy ludowej to wiedziałam, że jest to lektura dla mnie. Uwielbiam słowiański klimat, zabobony oraz połączenie fantastyki i kryminału. Kiedy tylko ją otrzymałam, od razu zabrałam się za lekturę.

Wisłowice to osobliwe miejsce – żarliwa wiara katolicka miesza się tu z pogańskimi praktykami i zabobonami, nocą za oknami słychać stukot czarcich kopyt, a mieszkańcy wsi wciąż korzystają z usług medycznych mieszkającej w leśnej głuszy Zielarki. Jedynym współczesnym elementem lokalnych gospodarstw jest sprowadzony z konieczności do wisłowickich domów telefon. Gdy pewnego dnia zadzwoni w domu państwa Sosnów, ich spokojne życie zmieni się nie do poznania…

Jedna z mieszkanek wsi zostaje znaleziona nieprzytomna, a obrażenia na jej ciele sugerują atak wilkołaka. Niedługo później napastnik uderza ponownie, a sołtys Wiktor Nałęcki, sceptyczny wobec ludowych wierzeń, postanawia zgłosić sprawę do miejskich organów ścigania. Ta decyzja wzbudza mieszane uczucia, miastowi nie cieszą się w Wisłowicach zaufaniem. Do rozwiązania sprawy Wilkołaka z Wisłowic przybywa ekscentryczny komisarz Radzkin. Szybko okazuje się, że obawy mieszkańców były uzasadnione. Rozpoczyna się polowanie na czarownice… dosłownie.

Karolina Derkacz wychowała się w małej wsi na Lubelszczyźnie. Od dziecka czuła potrzebę tworzenia nowych historii. W szkole podstawowej pisywała scenariusze przedstawień, w liceum próbowała swoich sił w kinematografii, mając do dyspozycji jedynie pożyczoną kamerę oraz stary dom dziadka. Mimo tych skromnych możliwości jej film Szkice krwią został wyróżniony w ogólnopolskim konkursie. Kolejne pomysły na historie były jednak znacznie bardziej złożone. Postanowiła więc realizować swoje twórcze zapędy poprzez prozę, gdyż na papierze ogranicza nas jedynie wyobraźnia.

Legenda ludowa to debiut Karoliny Derkacz i jednocześnie początek serii Cuda Wianki. Autorka zabiera nas do Wisłowic, wsi, gdzie wszyscy się znają, a plotki rozchodzą się z prędkością światła. Bardzo lubię motyw małej zamkniętej społeczności. Naprawdę można poczuć wiejski klimat sprzed lat. Bohaterowie nie ufają obcym oraz nowoczesnym technologią. Jest lektura pełna absurdalnych i przerysowanych zachowań, które w głównej mierze bawią i sprawiają, że na pewno nie raz się uśmiechniecie podczas lektury. Pełna humoru i nieco głupiutkich postaci opowieść oczarowała mnie mieszanką fantastyki i kryminału.

Całość przypomina mi trochę mieszankę książek Aleksandry Rumin oraz Kariny Bonowicz. Jeśli lubicie książki tych autorek, to gwarantuję, że Legenda ludowa również przypadnie wam do gustu. Ma ona sobie także coś z komedii kryminalnej. Myślę, że Karolinie Derkacz udało się dobrze zmiksować kilka gatunków. Całość jest ciekawie napisana, a lekki język przyśpiesza czytanie. Jedynym minusem w tej historii jest mała ilość słowiańskiej mitologii — mało wierzeń czy też stworzeń. Mam nadzieję, że w kolejnych tomach dostaniemy tego więcej. Ja już nie mogę się doczekać drugiego tomu. Idealnie sprawdzi się jako lektura na relaks. Mam jedynie zastrzeżenia do wydania — wiem, że jest to dosyć długa książka, ale szkoda, że tak bardzo starało się ją okroić i zaoszczędzić miejsca (przez co marginesów prawie nie ma). Nieco większy format i byłaby ona bardziej estetyczna i wygodniejsza do czytania.

LEGENDA LUDOWA to pierwszy tom rozpoczynający serię Cuda Wianki, a zarazem jest to pierwsza powieść Karoliny Derkacz.

Trochę obawiałam się tej pozycji, dlatego też z dużą rezerwą i sceptycyzmem podchodziłam do niej. Bo czy fantastyka mi się spodoba? I do tego debiut… Czy takie połączenie może być udane? Okazuje się, że tak!

Moje obawy dość szybko zostały rozwiane za sprawą fajnego stylu i języka autorki oraz samej w sobie historii. Fabuła bazująca na karykaturalnych postaciach, połączeniu katolicyzmu z pogańskimi wierzeniami i legendami stworzyła historię, która mnie wciągnęła.

Autorka sprytnie powiązała fantastykę z zagadką kryminalną, wszystko okraszając świetnym humorem. Nie raz i nie dwa, dowcipne dialogi przywołały u mnie uśmiech. Charakterystyka Jadwigi, pierwszorzędna! Postawa godna wiejskiej baby, i te zabawne sytuacje z odwiecznym wrogiem Obszczydupką. To wszystko sprawiło, że z zainteresowaniem obserwowałam poczynania bohaterów.

Może i zaklasyfikowałabym ją jako książkę dla starszej młodzieży, ale wy też możecie ją przeczytać, bo ja świetnie się przy niej bawiłam, pomimo moich wcześniejszych obaw.

Uprzedzam, zanim podejmiesz się dalszego czytania musisz wiedzieć, że będzie mnóstwo śmiechu, ale i chwilami strasznie, a to wszystko przykryte pierzyną dawnych ludowych wierzeń w różnego rodzaju zabobony, takie jak wiedźmy, czart, diabły wilkołaki. Jeżeli chcesz wiedzieć co uwielbiam w fantastyce, to przeczytaj tę książkę. Masz w niej wszystko to, co jest fantastyczne przy lekturze tego rodzaju, a mowa przede wszystkim poczucie humoru i te cięte riposty, jakie śle Jadwiga pod adresem sąsiadki, o której cała wieś wie i nie szczędzi języka.

Oczywiście mąż Zdzisław i córka Barbara mają inne podejście, lecz więcej to już sami się przekonacie. 560 stron, a myślałam, że to chwila i teraz muszę czekać na tom drugi. Wisłowice to urokliwe miejsce, w którym takie historie jak ta może trafić się wszędzie, więc zachęcam do przeczytania, a może wtedy będziesz wiedział, jak zapobiec pewnym sytuacjom, które mogą spotkać cię lub twojego sąsiada. Pewnie każdy z was wie, że życie na wsi, jak i w małych miasteczkach charakteryzuje się tym, że wszyscy o wszystkim wiedzą.

Można żyć w miłości i wdzięczności sąsiedzkiej, ale też można być czarną owcą całego miasteczka. Jak do bywało z nowoczesnością często i gęsto spotykało się to z odrzuceniem. Tak było np. z linią telefoniczną w Wisłowicach, lecz ten jeden telefon przyniósł masę sytuacji, które wywróciło spokojne życie mieszkańców w gonitwę zamartwień i walki o bezpieczeństwo swoje i swoich pociech. Moim ulubionym gatunkiem to właśnie fantastyka i mniej więcej ludowe wierzenia, gdzie stykają się z wiarą katolicką, a jeżeli doprawiona jest fantastycznymi bohaterami, to mamy kawał fantastycznej literatury, która umili weekendowe chwile. Zapraszam na stronę wydawnictwa lub strony książkowe w celu zapoznania się z opisem i ręczę, że jeżeli właśnie lubisz opowieści o diabłach, chochołach, wilkołakach, wiedźmach czy czartach diabelskich to w tej książce przeżyjesz pościg za czymś/kimś, kto napadł na niewinną dziewczynę, a po obrażeniach, jakie poniosła można przypuszczać, że od teraz życie mieszkańców zmieni się, i to diametralnie. Mnóstwo intryg, plotek, oskarżeń, jak i walka o to, żeby w końcu nastał spokój.

Od pierwszej strony śmiałam się z Jadwigi i czekałam tylko, kiedy odpowie komuś w ten jej fantastyczny sposób. Polecam całym sercem, ale jak wcześniej napisałam po przeczytaniu będziesz zły, bo trzeba poczekać na tom drugi. Już tęsknię za Jadwisią i wszystkimi mieszkańcami.

Już dawno nic mi nie poprawiło tak dobrze nastroju, jak debiut Karoliny Derkacz. Ostrzeżenie jednak dla tych, którzy boją się przaśności, a dystans i poczucie humoru trzymają zamknięte gdzieś w ciemnych czeluściach trzydrzwiowej szafy, bowiem jest to lektura lekka, przyjemna i trącająca wszystkich naszych polskich cech narodowych po trosze.

Jeśli spodziewasz się, droga/i czytelniczko/iku potężnej dawki zjawisk nadprzyrodzonych, umiejscowionych gdzieś w fantastycznym uniwersum, to się srogo zdziwisz, gdyż tutaj rzecz się dzieje w polskiej, katolickiej miejscowości, która jednak nie jest tak bogobojna jak się wydaje na pierwszy rzut oka. A, że dodatkowo mieszkańcy nagle znajdują nieprzytomną niewiastę, prawdopodobnie zaatakowaną przez wilkołaka, toteż uruchomione zostają miejskie organy ścigania i rozpoczyna się śledztwo.

Jakież było moje zaskoczenie, kiedy okazało się, że Karolina Derkacz wspaniale prowadzi fabułę, manewruje postaciami z ogromną gracją i miesza im szyki zawsze wtedy, kiedy czytelnik najmniej się tego spodziewa. Autorka drwi z pewnych zachowań, celnie wskazuje wady, ale wytyka je w taki sposób, że nikt nie powinien poczuć się dotknięty.

Muszę zaznaczyć, że nie jest to powieść sensu stricte fantastyczna. Określiłabym ją jako swego rodzaju pastisz kilku gatunków: kryminału, fantastyki i być może powieści obyczajowej. Bo choć wszystko to znajduje się w tej książce, to jednak napisano to z takim wdziękiem i lekkością, i to w takich proporcjach, że właściwie każdy znajdzie tu coś dla siebie.

Karolina Derkacz zachwyca nie tylko plastycznością i zwinnością z jaką radzi sobie z językiem polskim, ale też z tworzeniem nowych słów, które cudownie ilustrowały niektóre sceny i stawiały przysłowiową kropkę nad "I".

Ubawiłam się setnie czytając tę książkę. Doceniam oryginalne rozwiązania, umiejętność bawienia się językiem ojczystym i to, czego nam w życiu brakuje, czyli dystans! Polecam najgoręcej!

Czułam, że to będą moje klimaty — wierzenia słowiańskie, mała zamknięta społeczność, komedia połączona z zagadką kryminalną. Nie rozczarowałam się, bo książką dostarczyła mi maksimum rozrywki, a w dodatku czytała się błyskawicznie, bo styl autorki jest bardzo przyjemny i lekki. Zdecydowanie polubiłam się z bohaterami. Wnieśli do całości ogromną dawkę humoru, a ich nieszablonowe myślenie nie raz kierowało akcję na niespodziewane tory. Fabuła została przerwana w takim momencie, że bardzo możliwe, iż pokuszę się o sięgnięcie po kolejny tom, gdy już powstanie. Jeśli potrzebujecie historii, która Was odpręży i rozbawi do łez, zainteresujcie się “Legendą ludową”.

Legenda Ludowa - Karolina Derkacz.

Tak, jak śmiałam się czytając tę książkę, to rzadko kiedy mi się zdarza. Naprawdę.

Książki mogą wzruszyć, mogą podnieść na duchu, mogą zaciekawić ale żebym się szczerze, głośno śmiała no to naprawdę na palcach policzyć bym mogła.

Styl autorki mocno przypadł mi do gustu! Wieś jaką zna się nie tylko z telewizji czy książek, ale jeśli ktoś pochodzi ze wsi to z pewnością jedną czy drugą bohaterkę odnalazł by spokojnie w ludziach, które kiedyś znał.

Nazewnictwo, sytuacje jakie tam się pojawiają, no ja przepadłam. Przeczytałam bardzo szybko i tak strasznie żałuję, że to już koniec… tej części! Pociesza mnie myśl, że będzie kolejna. I wiecie co? Uwielbiam Sosnów! Uwielbiam!

Myślałam, że to będzie coś upiornego a toż to komedia jest! I jakie to było pozytywne zdziwienie. Chyba tego trzeba mi było. Jak sitcom, który ogląda się dla poprawy humoru i się do niego wraca - tak i ja wrócę do legendy ludowej i to nie raz.

Taka ciekawostka.

Czytaliśmy razem z mężem i skończyła się pierwsza część (książka jest podzielona) i mówię do męża, oj przeczytaj jeszcze jeden rozdział. — nie, późno już idziemy spać. Zresztą to koniec pierwszej części, nie będę zaczynał kolejnej! — No proszę cie. — Mogę ci jeszcze raz przeczytać ten rozdział (ostatni w pierwszej części). — Serio? — Tak. — No dobra xD.

I przyznam szczerze, że śmiałam się ponownie.

To po prostu ciekawa i przyjemna książka. Autorka umiejętnie buduje napięcie. Widać, że zna swoich bohaterów i wie co chce nam przekazać. Każdy z nich jest nieszablonowy i z pewnością nie spodziewacie się w jaki sposób rozegra się cała historia. Ot, co mogę napisać o tej książce i nic więcej nie dodam bo… to jest must have!

I wiem, że sama zakupie kilka egzemplarzy tylko po to, by rozdać je na święta, na urodziny na… no ona jest genialna ;).

Dla mnie spokojnie 11/10 i jeśli chcecie się pośmiać, lubicie klimaty zaściankowej wsi ale z ciekawymi bohaterami — POLECAM.

P.S aha i nie mogłabym zamknąć recenzji nie dopisując jeszcze tego. Autorko. Za „Obszczydupkę” to powinnaś dostać całą kratę nalewki cmentarnej :D.


Okładka jest przepiękna i dlatego chciałabym tutaj napisać kto jest za nią odpowiedzialny ;)

Patryk Lubas i Piotr Sokołowski. Dziękuję, jest piękna.

"Legenda Ludowa" Karolina Derkacz

⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐/10

•

Witajcie w Wisłowicach, do których cywilizacja jeszcze nie dotarła. Tutaj wciąż leczy się specyfikami od leśnej Zielarki, żarliwie się modli jednocześnie wierząc w pogańskie praktyki i zabobony oraz słowiańskie wierzenia. Jedynym współczesnym elementem w wiosce jest sprowadzony z konieczności telefon, który, gdy się rozdzwoni, zwiastuje tylko kłopoty.

Pewnego dnia telefon dzwoni w domu szanowanej rodziny Sosnów i niszczy ich spokojne dotąd życie...

Jedna z mieszkanek wsi zostaje znaleziona nieprzytomna, z licznymi obrażeniami. Ślady na jej ciele wskazują, że winnym tego ataku jest wilkołak. W niedługim czasie dochodzi do kolejnego incydentu, a we wsi wybucha panika. Sołtys Wisłowic ściąga do wioski komisarza Radzkina, który ma rozwiązać sprawę tajemniczych napaści. Komisarz szybko zdobywa niechęć wszystkich mieszkańców i urządza sobie własne polowanie na czarownice...

•

Telefon. Zły omen. Niechciany wynalazek. Niezgodny z tradycją i niepotrzebny. Sprowadzony do Wisłowic kilka lat wcześniej, po tym, jak dom jednego z mieszkańców spłonął do cna, bo nie można było na czas wezwać pomocy. To właśnie od niego wszystko się zaczyna.

Kyrie Eleison! - jakby rzekła jedna z głównych postaci w książce.

Jedno połączenie, jedna rozmowa, jest początkiem pasma kłopotów, które spadają na spokojną do tej pory wieś Wisłowice, w której mieszkańcy żyli sobie według własnego rytmu i poglądu na to, jak wygląda idealne życie.

"Legenda Ludowa" to książka, która łączy w sobie kryminał, fantastykę i słowiańskie wierzenia, choć tych ostatnich mogłoby być tutaj ciut więcej jak na mój gust. To jedyne zastrzeżenie względem tej książki, bo czytając opis, miałam nadzieję, że przewinie się w niej więcej mitologicznych, słowiańskich stworów oraz rozmaitych legend.

Czytając opis Wisłowic miałam wrażenie, że cofnęłam się w czasie, mam kilka lat, i spędzam wakacje w domu babci na wsi. Karolina Derkacz odwzorowała idealnie swojski klimat wsi, a nakreślony przez nią obraz jej mieszkańców jest tak rzeczywisty, pomijając oczywiście przekonanie o grasującym wilkołaku, że mógłby opowiadać o ludziach z pierwszej lepszej malutkiej wioski, która nadal nieufnie podchodzi do nowinek technologicznych oraz obcych, którzy pojawiają się w niej.

Powieść jest pełna niebanalnego humoru, a niektóre sytuację w niej opisane, choć czasem mogą wydawać się odrobinę absurdalne, potrafią rozbawić do łez.

Ta cegiełka, licząca sobie 560 stron, swoją premierę miała 17 października. To pierwszy tom serii "Cudawianki", która zapowiada się naprawdę dobrze. Na pewno sięgnę po kolejne części.

Przekonajcie się sami co się stanie, gdy do prowincjonalnego miasteczka wkroczy buńczuczny komisarz, który będzie chciał za wszelką cenę zaprowadzić tam porządek. Gwarantuje wam, że będziecie się świetnie bawić przy tej powieści!

Wyraziści, żywiołowi bohaterowie i ich genialne, zabawne dialogi niejednokrotnie doprowadzały mnie do łez. Genialny pomysł na fabułę został zrealizowany przez Autorkę w naprawdę mistrzowski sposób. Legendy, dawne wierzenia, słowiańskie obrzędy i obyczaje dodały tej książce wyjątkowości. Karolina Derkacz skradła moje literackie serce.

Debiut literacki Karoliny Derkacz „Legenda ludowa” wchodzący w skład cyklu „Cuda wianki” rozbudził mój apetyt! Książkę tę, jak i cały zresztą cykl możemy zaliczyć do książek, które łączyć ze sobą będą kryminał, fantastykę i słowiańskie wierzenia. Dodajmy do tego jeszcze swojskość polskiej prowincji i mnóstwo humoru, a otrzymamy wciągającą powieść, która może okazać się wybawieniem w pochmurne, jesienne dni. Przy debiutach często przymyka się oczy na pewne warsztatowe mankamenty czy nieścisłości fabularne. Jeśli chodzi o „Legendę ludową”, to można odnieść wrażenie, że to tylko wstęp, autorka nie odsłoniła wszystkich kart i to, do czego można delikatnie mieć zastrzeżenia (za mało wierzeń, nawiązań do słowiańskich elementów) zostanie uzupełnione i będziemy w pełni usatysfakcjonowani. Mam taką nadzieję, bo zakończenie pozostawiło jednego bohatera w dość trudnym położeniu i chciałoby się wiedzieć, co z nim dalej będzie.

Niestety się zawiodłam. Książka bardzo przeciętna nie do końca przemyślani "bohaterowie". Typowa, głupkowata powieść dla młodzieży