Lato Thomasa Manna

Książka w odbiorze jest po prostu cudowna. W pierwszej chwili nie wiedziałam dlaczego czytam o kimś, kto opisywał życie rodziny Thomasa Manna, gdyż nie miałam pojęcia kim on był. Czytałam o tym jak marzyło mu się i jego rodzinie zamieszkać w dużej posiadłości, by zaznać odrobiny luksusu. Mamy opisane jak to miejsce wyglądało, ile było przestrzeni i jak późniejsze czasy pokazały, że trzeba było żebrać o każdy kawałek chleba, później o skrawek jakiejkolwiek rośliny, którą można było zjeść. Rodzina stała się chodzącymi patykami, ale wokół ludzie również głodowali. W tym wszystkim, na każdym spacerze towarzyszył mu pies. Jest opisane jak bardzo przypominał oryginał rasowy i jak pomijano jego prawdziwe pochodzenie. Jego właściciel twierdził, że najważniejsze w nim było jego wspaniałe serce. Podkreślił tutaj, że psy potrafią ładnie się uśmiechać, tylko ludzie nie zawsze zwracają na to uwagę. Dużo tekstu jest poświęcone jego towarzyszowi, który swoją obecnością i miejscem, które odwiedzali napawał go weną twórczą. Zawsze po spacerze z nim siadał na cztery do pięciu godzin do stolika i pisał. Wpierw jedną książkę, gdzie obawiał się, że sytuacja w kraju przyćmi jej wydźwięk, a później drugą, którą często poprawiał. To opisy z perspektywy świadomości powstawania wspaniałych dzieł. Czuć, że cokolwiek było tu opisane dokonało się, zakończyło w najlepszy z możliwych sposobów, tak jak przewidział to sam piszący. W tle majaczyły tutaj nerwy i lęki pisarza, który był zły na politykę, która była prowadzona. Czuć było, że on by to wszystko wyprowadził, dlatego w swoich dziełach wyprowadzał tą prawdę.

Sama książka składa się z zawężonej treści wyjazdu rodziny nad jezioro. To konkretny czas i miejsce, gdzie każdy rozdział zapoczątkowuje inne wydarzenia i jednocześnie ciągnące dalej ich pobyt w tamtym miejscu. Dosłownie zapragnąć można wyjazdu w miejsce marzeń, doznania tego luksusu choć na chwilę i podarowania sobie cudownych wspomnień z których wynosi się dobre rzeczy. To bardzo poetycki wydźwięk pokazania czasu w którym pisał swoje wielkie działa. Widać tutaj ludzi, naturę i światopogląd, który pokazywał, że pomimo złych przygód można skupić się na tych dobrych i doceniać je.

Po tej książce przynajmniej wiem skąd u mnie to odwieczne pragnienia zamieszkania w pałacu czy dworku:-) Dla mnie to była cudowna lektura i niezapomniany czas pokazania, że nawet w niedoli jest co świętować. Serdecznie wam polecam:-)

🛶 Spędziłam wakacje u Rodziny Mannów [RECENZJA] 🛶

"Letnie wakacje nad jeziorem Tegernsee są dla małżonków i całej rodziny czymś w rodzaju ucieczki w idyllę" - "K. Holzer, "Lato Thomasa Manna"

Zapewne wiele osób kojarzy imię i nazwisko tego eseisty. Dla mnie wiele razy przeplatało się w różnych miejscach związanych z literaturą i nie tylko. Kilka tytułów jest charakterystyczny dla tego Autora: "Buddenbrookowie", "Czarodziejska góra" i "Śmierć w Wenecji". Powiem szczerze kojarzę i w większości znam dwie ostatnie. Teraz w ręce wpadła mi książka, która opoiawada o Thomasu Mannie. O nim samym. Książka jest biografią w formie opowieści. Autorka opowiada nam losy tej postaci. Tak jakby była ona fabularyzowana. Jednak tutaj są same fakty i drobne przemyślenia Autorki.

Książka jest zgrabna i poręczna do ręki. Jest mniejszych rozmiarów niż standardowe na rynku. Ale jest pełna historii, historii jednego człowieka. Jego przemyśleń, działań, poglądów, stosunku do dzieci i żony, a także jego motywów w twórczości. Jego inspiracje wypływają z kart jak kajaki płynące na spływie kajakowym. Rozumiałam dlaczego znaczenie leczenia zębów było ujęte w jednym z dzieł, dlaczego motyw psa został tak mocno podkreślony. Pies, ach ukochany pies Thomasa jedna z głębszych inspiracji do książki.

W tej książce nie mamy dialogów, żadnych. Wszystko jest prozą. Prostota słów ciągnie nas coraz częściej do głównej historii życia eseisty, napełniając nas coraz większym zasobem ciekawostek o jego życiu. A było ich nie mało. Osobiście właśnie one były powodem dla którego tak mocno pochłonełam te książkę. Nie znałam żadnych kart z historii tego człowieka, dzięki tej książce poznałam go z innej perspektywy, nie jako człowieka, który stworzył klasyki literatury, tylko jako osobę z życiowymi przeżyciami, relacjami - człowiekiem namacalnym, nie nazwiskiem na okładce.

Spędziłam trzy długie miesiące na słuchaniu kawałka dobrej historii, ale mentalnie czułam się jako gość w domu Mannów, mogłam być obok i "widzieć" ich życie, nie raz burzliwe i nie łatwe, ale fascynujące. Mimo, że nie raz nie zgadzałam się z poglądami głowy rodziny siedziałam dalej i nastawiałam uszu na kolejne informacje, relacje, zalążki nowego dzieła. Chciałam wiedzieć więcej i więcej o nim samym i jego losach.

Dzieła Manna zna cały świat, większość populacji, a teraz i ja dołączyłam do grona tych, którzy znają go od strony życia prywatnego.

A Ty dołączysz do trzech miesięcy wakacji i rodziny Thomasa Manna?