Rok, w którym szukałam sensu i ukojenia. Między wiarą, terapią a biznesem

Czy zastanawialiście się kiedyś, jak to się stało, że w epoce sztucznej inteligencji, lotów w kosmos i zaawansowanej medycyny, tak masowo wróciliśmy do szukania ratunku w ezoterycznych rytuałach? Jeszcze jakiś czas temu byłabym przekonana, że czasy „ciemnoty” i bezkrytycznej wiary w przesądy mamy dawno za sobą. Książka Moniki Sobień-Górskiej „Rok, w którym szukałam sensu i ukojenia” stała się dla mnie bolesną, ale niezwykle potrzebną lekcją pokory. Okazało się, że moja wiara w racjonalizm była tylko pobożnym życzeniem.

Autorka wykonała tytaniczną pracę reporterską. Nie poprzestała na analizie trendów zza biurka – ona weszła w sam środek tego zjawiska. Przez dwanaście miesięcy poznawała świat nowej duchowości od podszewki. Brała udział w kręgach kobiet, poddawała się ceremoniom szamańskim, przyglądała się z bliska kontrowersyjnym ustawieniom hellingerowskim i kursom manifestacji. Dzięki tej niezwykłej determinacji, czytelnik otrzymuje coś więcej niż tylko relację – otrzymuje pełny wgląd w mechanizmy, które rządzą dzisiejszym „duchowym rynkiem”.

Najbardziej uderzyło mnie, jak Sobień-Górska punktuje zjawisko „duchowości opakowanej jak towar”. Autorka bezbłędnie zauważa, że w świecie wypełnionym lękiem, chronicznym stresem i poczuciem wypalenia, staliśmy się łatwym łupem dla ludzi sprzedających nadzieję. Okazuje się, że nie trzeba mieć wykształcenia psychologicznego czy medycznego, by zostać „mentorem” czy „przewodnikiem”. Wystarczy charyzma, umiejętność budowania marki osobistej w social mediach i biegłość w posługiwaniu się językiem, którego im mniej rozumiemy, tym bardziej wydaje nam się „głęboki”. To przerażające, jak bardzo wiara, terapia i czysty biznes zlały się dziś w jedną, niemal nieodróżnialną całość.

W książce autorka z wielką wnikliwością przygląda się tzw. „strefie cieni”. Z jednej strony rozumiem osoby, które szukają tam pomocy – często jest to dla nich jedyny język, za pomocą którego potrafią opisać własne cierpienie. Z drugiej jednak strony, reportaż ten pokazuje ciemną stronę medalu: manipulację udającą wsparcie. Zamiast wzięcia odpowiedzialności za własne życie, serwuje nam się obietnicę, że „Wszechświat za nas zdecyduje”, a nasze problemy znikną dzięki wyższym wibracjom czy odpowiednim rytuałom z solą i jajkami.

Sobień-Górska nie wyśmiewa swoich rozmówców. Jej reportaż jest pełen empatii, ale też ogromnej czujności. To książka o głodzie sensu w czasach, w których tradycyjne struktury zawiodły. Autorka stawia bardzo niewygodne pytanie: kto tak naprawdę zyskuje na sprzedaży nadziei? I czy nasza potrzeba ukojenia nie sprawia, że stajemy się ślepi na oczywiste nadużycia?

Dla mnie ta lektura była jak odkrywanie kart w grze, w której nie wiedziałam, że uczestniczę. Zrozumiałam, jak głęboko zakorzeniona jest w nas potrzeba magii i jak łatwo ją wykorzystać. „Rok, w którym szukałam sensu i ukojenia” to pozycja, którą powinno się czytać z ołówkiem w ręku, notując sobie przestrogi przed zbyt łatwym zaufaniem internetowym „guru”. To jedna z tych książek, które nie tyle dają odpowiedzi, co zmuszają do zadawania bardzo trudnych pytań o naszą własną sprawczość w świecie pełnym pozornych cudów. Jeśli szukacie rzetelnej, odważnej i szalenie aktualnej literatury, która rozprawia się z mitami współczesności – po tę książkę sięgnąć warto.

Lubicie reportaże? Przyznam szczerze, że ja bardzo. To szczególny typ literatury, który pozwala przybliżyć Czytelnikowi istotne tematy i zjawiska z naszego codziennego życia. Dlatego z zaciekawieniem podeszłam do publikacji

"Rok, w którym szukałam sensu i ukojenia. Między wiarą, terapią a biznesem".

Książka nawiązuje do wydarzeń z 2024 i 2025 roku. Aby lepiej zrozumieć skalę popularności i fenomen odkrywania przez Polaków nowych, idących z "duchem czasu" potrzeb duchowych, Monika Sobień-Górska decyduje się wziąć udział w rozmaitych kursach medytacyjnych, warsztatach transformowania energii czy kursach manifestacji. Sporo uwagi poświęca także szamańskim ceremoniom, eventom związanym z "gwiazdami duchowości", a także tak popularnym od jakiegoś czasu ustawieniom hellingerowskim. Do tego czyta tematyczne książki, słucha licznych "lajwów" i wystąpień najpopularniejszych nauczycieli New Age- zarówno w Polsce, jak i na Świecie, a także rozmawia z osobami, które zaufały internetowym mentorom. A wszystko to po to, by- jak sama przyznaje - zanurzyć się w ten specyficzny świat i sprawdzić skuteczność metod i technik na własnej "duchowej skórze". Podchodzi do tego z dozą sceptyzmu, ale i ciekawości.

Szczególnie ciekawe wydały mi się bezpośrednie rozmowy z poszczególnymi nauczycielami duchowości. Nawet nie wiedziałam, że aż tylu ich jest (!). Co ciekawe, wciąż pojawiają się nowi i kuszą różnymi obietnicami (odniosłam wrażenie, że trochę na zasadzie "jest popyt, jest podaż"). Trudno nadążyć. Mnożą się na potęgę niczym przysłowiowe grzyby po deszczu. Czasem znikają szybciej, niż się pojawili.

Przyznam szczerze, że o większości z nich nawet nie słyszałam. To wynika zapewne z faktu, że nie czułam i nie czuję potrzeby, by zagłębiać się w duchowe tematy przy pomocy nauczycieli, coachów czy terapeutów duchowości i rozwoju osobistego (i raczej to się nie zmieni, choć nie zarzekam się). Nie śledzę ich kont na Instagramie czy Facebooku. Jeśli korzystam z YouTube, to w zupełnie innych celach. Jestem w stanie jednak zrozumieć, że ludzie poszukują tego, co w ich przekonaniu najlepiej oddaje ideę ducha rozwoju duchowego. Dla mnie jest to wiara w Boga, dla kogoś Innego coś lub ktoś zupełnie innego. Nie ma w tym nic złego. Nie oceniam. Rozumiem. Wszak, w obliczu różnych życiowych perturbacji i zawirowań poszukujemy różnych rozwiązań. Potrzebujemy zapewnienia o nadziei i perspektywach na lepsze jutro. Jak ze wszystkim, wiąże się z to jednak z pewnym zaangażowaniem z naszej strony. Bez podjęcia z naszej strony konkretnych działań i decyzji trudno mówić o jakiekolwiek zmianie na lepsze. Zdumiało mnie nieco, że nieraz ludzie potrafią płacić kilka razy za ten sam internetowy kurs, bo za pierwszym, drugim czy trzecim razem nic się w życiu nie zmieniło. A miało być tak pięknie, niczym za dotknięciem czarodziejskiej różdżki...

Najgorsze w tym wszystkim jest to, że czasem niektórzy przewodnicy duchowi albo raczej samozwańczy duchowi couchowie wykorzystują niecnie fakt zagubienia danego "kursanta". Sposób działania co poniektórych osób pozostawia wiele do życzenia. Dlatego tego typu przypadki powinno się nagłaśniać. Wiele rzeczy widziałam i o wielu rzeczach słyszałam, stwierdzam jednak z niepokojem, że granice podłości i wyrachowania wciąż się przesuwają (np. roztaczanie wizji uzdrowienia w przypadku osoby zmagającej się z ciężką chorobą lub jej skutkami - oczywiście za niemałe pieniądze).

Choć (jakby to ks. Tischer powiedział) "pięknie się różnimy" w pewnych kwestiach światopoglądowych z Autorką, jestem Jej bardzo wdzięczna za tę publikację. Doceniam trud i wysiłek, jaki Monika Sobień-Górska włożyła w to, by ten reportaż pojawił się na rynku wydawniczym. Polecam lekturę tej książki. Dlaczego? Z jednej strony dobrze jest mieć świadomość tego, w jakiej rzeczywistości żyjemy (i jakie pułapki na nas czyhają), a z drugiej - warto uzmysłowić sobie, że bycie otwartym na dialog z drugim człowiekiem dostarcza wielu pięknych emocji. Znacznie więcej, niż mogłoby nam się wydawać.