Mój słodki aniołku

Lacey Spears zawsze chciała być mamą. Marzenie spełniło się w grudniu 2008r. Na świat przyszedł zdrowy, piękny chłopczyk Garnett.

Od samego początku matka zasypywała internet zdjęciami tego ślicznego chłopczyka.

Do sieci trafiały tkliwe podpisy, słodkie ubranka, a wreszcie wstrząsające opisy chorób.

Garnett już jako czterodniowe niemowlę trafił do szpitala. Matka sama go zdiagnozowała. Później robiła to wielokrotnie.

W styczniu lekarka napisała w dokumencie medycznym, że matka może cierpieć na syndrom zastępczego zespołu Munchhausena. Chorobę psychiczną, w której głównie matki celowo krzywdzą swoje dzieci, wywołując u nich objawy chorobowe, by zwrócić na siebie uwagę otoczenia.

I wiecie co? I nic!! Nikt z tym nic nie zrobił, a dziecko było przywożone coraz częściej. Aż wreszcie doszło do tragedii.

Lacey Spears zabiła z zimną krwią swojego pięcioletniego syna. Dziecko, które rzekomo kochała. Bez cienia litości otruła go wysokim stężeniem soli przez sondę żołądkową.

Słyszałam o reportażach John'a Glatt'a, ale "Mój słodki aniołku" jest pierwszym, po który sięgnęłam.

Czytając targały mną różne emocje. Od niedowierzania i zdumienia przez żal i współczucie, aż po złość i wściekłości. Chyba nigdy nie byłam taka wkurzona czytając. Ileż to dziecko musiało się wycierpieć, żeby jego matka mogła czuć się spełniona!! Pseudo matka okradła Go ze szczęśliwego dzieciństwa i normalnego dorastania.

Nie zgadzam się ze stwierdzeniem, że nikt nie mógł zapobiec tej tragedii. Mógł. Wszyscy mogli, lekarze, rodzina, przyjaciele. Wszyscy widzieli i wiedzieli, a jeśli nie, to się domyślali.

Nie oceniam historii, nie umiem tego zrobić. Ocenię książkę.

Gdyby ją odchudzić z niepotrzebnych powtórzeń inaczej by się czytało. Nie powiem, że lepiej, bo historia sama w sobie jest wstrząsająca i niewyobrażalna, ale wkoło powtarzane te same słowa, zwroty, fakty zwyczajnie nudziły.

Zatem nie kierujcie się moją oceną i jeśli macie nerwy ze stali to polecam.

„Mój słodki aniołku” to najnowszy reportaż w dorobku autora i chyba najmocniejszy.

Historia opowiada o małym, pięcioletnim chłopcu imieniem Garnett i jego krótkim życiu. Życiu odebranym mu przez jego własną matkę. Matkę, zapatrzoną w siebie egoistkę.

Przez ponad połowę książki powoli poznajemy Lacey Spears. Jaka była, jak wyglądało jej dzieciństwo. Od samego początku było coś z nią nie tak, to zmyślanie i kłamanie, kreowanie siebie na ofiarę. Być może była zaburzona psychicznie, ale czytelnik w ogóle jej nie współczuje, bo z tyłu głowy ma się świadomość jaki ta historia ma finał. Można też powiedzieć, że pierwsza połowa książki bardzo wolno się rozwija, praktycznie czytamy to samo, choć kiedy są już rozdziały z Garnettem w roli głównej gęsia skórka nie opuszcza.. To do czego była zdolna Lacey by otrzymać atencję, współczucie, a także inne darmowe benefity, po prostu w głowie się nie mieści. Wykorzystywała wizerunek dziecka w mediach społecznościowych i prowadziła kilka kont. Dopatrzyła się problemów zdrowotnych u dziecka, mimo że lekarze tego nie potwierdzili, ale jednak ulegli jej manipulacji i doszło do kilkunastu operacji bądź zabiegów. Niektóre z nich miały nie odwracalny skutek, np nie był zdolny wymiotować.. Jeśli skusicie się na lekturę, dowiecie się jakie to było istotne w jego przypadku 🥺

Najgorsze, że większość uważała, że jest dobrą i troskliwą matką, a mały Garnett cierpiał katusze, tortury... Nie pojmuje jak osoba, która miała być ostoją i bezpieczeństwem, sama dopuściła się do takich czynów, tym bardziej, że doskonale znała ich konsekwencje..

Myślę, że gdyby ktoś bardziej zainteresował się przypadkiem Lacey, to mogłoby się to inaczej potoczyć, wszak były przesłanki, że chorowała na zastępczy zespół Münchhausena.. Sam proces, też miał bardzo emocjonujący przebieg, ale nie mogę nic zdradzić, musicie sami przeczytać by się tego dowiedzieć.

„Mój słodki aniołku” to najbardziej poruszający moje serce reportaż autora, tuż obok „Zaginione dziewczyny”. Te dwa reportaże po przeczytaniu nie chciały mnie opuścić, zresztą dalej myślę o Słodkim Aniołku 🥺 Ogólnie lubię czytać reportaże, nawet gdy jest poruszana w nich tak ciężka tematyka. Jeśli ktoś również lubi to polecam, ale zaznaczam, nie jest to łatwa i przyjemna lektura, osoby wrażliwe powinny sobie ją odpuścić.

Dla świata zewnętrznego Lacey Spears była idealną matka, regularnie publikującą w mediach społecznościowych dramatyczne informacje o wstrząsających problemach zdrowotnych swojego syna Garnetta. W rzeczywistości jednak była bestią w ludzkiej skórze, która z zimną krwią zamordowała swego pięcioletniego synka, wstrzykując mu za pomocą sondy żołądkowej wysokie stężenie soli, uprzednio przez wszystkie lata życia chłopczyka celowo doprowadzając go do choroby, aby wzbudzać tym samym współczucie wśród lekarzy i osób ją obserwujących.

„Mój słodki aniołku” to kolejny w dorobku Johna Glatta reportaż, którego treść nadal wybrzmiewa w mojej głowie, siejąc przy tym niemałe spustoszenie wobec okrucieństwa, bezduszności i braku jakichkolwiek ludzkich odruchów „matki”, która nigdy nie miała prawa się nią tak nazywać. Ponad pół tysiąca stron pełnych przerażających faktów, ich analizy i wniosków prowadzących definitywnie do finału, który był mi znany od samego początku, a który w moich oczach jawił się jako ponury, nikogo nie bawiący żart.

Książka, jak to bywa w przypadku Glatta nie jest dla każdego i piszę to z całkowitym przekonaniem. Dla mnie, jako dla taty (bo ojcem może być każdy, a tatą już nie) 4,5 rocznego Adasia, było to trudne spotkanie z tragedią, której zwyczajnie nie umiem sobie wytłumaczyć. Chyba nikt nie umie…

Współpraca z wydawnictwem Filia.

Mama to miękkie ręce. Mama to melodyjny głos, to chuchanie na uderzone miejsce. Mama to samo dobro i sama przyjemność. Coś, co dobrze jest mieć w każdej chwili życia koło siebie, dookoła siebie, gdzieś na horyzoncie." - M. Wańkowicz

W oczach świata Lacey Spears była mamą o jakiej marzy każde dziecko. Czuła, kochająca i oddana kupowała synkowi wszystko o czym może myśleć mały chłopiec.

Co więcej przez cały czas publikowała jego zdjęcia wywołując uśmiech na twarzach przyjaciół oraz osób zupełnie obcych.

Prawda o tej dwudziestosiedmiolatce jest jednak przerażająca i dosłownie mrożąca krew w żyłach.

Odkąd na świecie rozwinęły się media społecznościowe wielu rodziców często pokazuje w nich swoją codzienność.

Czy jednak publikacja zdjęć z badań lekarskich,zabiegów operacyjnych i rekonwalescencji malucha nie jest już przesadą?

John Glatt w sposób wyjątkowo skrupulatny i dociekliwy przedstawił historię wyrachowanej osoby , która swoimi działaniami doprowadziła do śmierci niewinnego chłopca.

Nie szczędząc szczegółów opisał jak służby medyczne oraz opieka społeczna ignorowały niepokojące oznaki świadczące o tym,że młoda matka może cierpieć na zastępczy zespół Minhausenna, który objawia się tym,że opiekunowie celowo wywołują objawy różnych przypadłości u tych , którzy zostali im powierzeni.

Szczerze mówiąc czytałam tę książkę i niejednokrotnie miałam ochotę rzucić nią przez pokój, a potem po prostu rozszarpać jej główną bohaterkę i to dosłownie..

Momentami płakałam tak bardzo, że nie byłam w stanie przeczytać kolejnej strony..

Lacey zaś była osobą o dwóch skrajnych obliczach, której nie da się w żaden sposób usprawiedliwić.

Przerażająco autentyczna historia. Polecam czytelnikom o mocnych nerwach.

To naprawdę wstrząsająca książka. Im dalej czytałam, tym bardziej byłam oszołomiona i ledwo mieściło mi się w głowie, by móc tak krzywdzić własne dziecko. Podtruwać je od pierwszych chwil życia, by zawsze móc otoczyć go opieką, a od ludzi dostać należyte współczucie. Ciężko jest się odnieść do takiej osoby po ludzku, gdyż niby choroba tłumaczy tak bestialskie zachowanie, jednak czy to wystarczy, by taki człowiek mógł być oczyszczony z zarzutów?

Historia, którą przedstawił nam autor jest naprawdę dla ludzi o mocnych nerwach. Pisarz przeprowadził bardzo dużo wywiadów z różnymi ludźmi w tym z samą kobietą, by jak najdokładniej opisać tą historię. Zrobił to z wielką precyzją i zainteresowaniem ze strony czytelnika. Opowieść przedstawił trochę w formie samej książki, lub może wydarzeń z zapamiętanych przez innych sytuacji. Co inny człowiek, to było podkreślone jak bardzo nie chciał uwierzyć w dziwne postępowanie oskarżonej. I jak później sam się jej obawiał. Czytamy o scenach, kiedy matka robiła coś dziwnego dziecku, a później się tego wypierała. Trudno powiedzieć, czy robiła to z przyjemnością, czy według niej tak należało robić. Jedyne czego byłam pewna, to całkowitego braku jakichkolwiek uczuć z jej strony. Nie ważne, że czasami okazywała emocje, bo takie drobne gesty zdradzały, że nie do końca były one szczere. Sam autor był zdziwiony jej zachowaniem. Nie chce tu opisywać rodzaju krzywd, których dopuściła się na swoim dziecku, gdyż już samo pisanie tego sprawiałoby mi ból. Bo on naprawdę cierpiał. Wciąż dopuszczała go do stanu przed tym ostatecznym, by móc zamieścić kolejny wpis na facebooku, by społeczeństwo wiedziało jak ONA cierpi. Nie zauważyłam, by przy tym wspominała stan emocjonalny swojego syna. Och, nerwy miałam napięte do granic możliwości do samego końca książki. Osoby wrażliwe nich przemyślą, czy są w stanie ją przeczytać.

Wydana bardzo czytelnie i choć wstrząsająca, to sposób opisu bardzo mi się podobał. Na koniec tylko dodam, że tacy ludzie naprawdę istnieją. Im bardziej krzywdzą swoje pociechy, tym odczuwają większe szczęście. Pozwólcie, że nie powiem, co bym im zrobiła...

O historiach true crime spisanych ręką Johna Glatta słyszałam tylko pozytywne opinie, choć to, co opisuje, ze szczęściem i miłością ma niewiele wspólnego. Szczerze przyznam, że przez dłuższy czas bałam się tego gatunku, jednak dzięki Magdalenie Majcher powoli zaczęłam przełamywać swoje opory. O najboleśniejszych sprawach pisze ona z niezwykłym wyczuciem i delikatnością. Jednak krzywda wyrządzana dzieciom stanowi dla mnie granicę, a otrzymując tę książkę — niespodziankę Wydawca zmusił mnie do wyjścia z mojej strefy komfortu. Drogo mnie to kosztowało...

Cierpiąca na zastępczy zespół Münchhausena Lacey Spears doprowadziła do śmierci swego pięcioletniego synka.

Za­stęp­czy ze­spół Münch­hau­se­na jest ro­dza­jem za­bu­rze­nia psy­chicz­ne­go, w przy­pad­ku któ­re­go ro­dzic pod­tru­wa dziec­ko lub wma­wia mu różne cho­ro­by, aby móc się speł­niać w opie­ce nad nim. Nie­rzad­ko pro­wa­dzi to do po­wsta­nia praw­dzi­wych spu­sto­szeń w or­ga­ni­zmie i psy­chi­ce, jak rów­nież śmier­ci

Spears wywoływała u swojego małego synka choroby, by uzyskać zainteresowanie nie tylko personelu medycznego rzekomym złym stanem zdrowia dziecka, ale dzięki social mediom — ogromniej rzeszy ludzi. Uprawiając "pornografię chorób" wzbudzała ogromny podziw, współczucie i wsparcie pokazując siebie jako bezgranicznie kochającą i oddaną matkę, aktywnie uczestniczącą w przywracaniu zdrowia dziecku, tymczasem okazała się jego katem.

Matka to słowo kojarzy się bezpieczeństwem, czułością a przede wszystkim z bezwarunkową miłością. "Mój słodki aniołku" to wstrząsająca historia dziecka, które najwięcej cierpienia doznało z rąk osoby, która powinna je kochać najbardziej.

"Mój słodki aniołku" Johna Glatta

Dziś w dobie internetu i mediów społecznościowych każdego dnia trafiają do nas liczne prośby o wsparcie i pomoc dla ciężko chorych dzieci. Rodzice i opiekunowie tych dzieci w publikowanych przez siebie postach opisują ich nierzadko bardzo trudną sytuację zdrowotną i ciężki proces walki o zdrowie w drodze po lepsze życie. Zawsze, kiedy czytam takie treści, bardzo się wzruszam i staram się, chociażby napisać kilka pokrzepiających słów. Tym bardziej że sama jestem niepełnosprawna i wiem doskonale, ile starań od chwili moich narodzin poczynili moi rodzice, abym w przyszłości mogła wieść samodzielne życie. Jednak od kilku dni do tego rodzaju wpisów publikowanych w sieci podchodzę z dużo większą czujnością, którą wzbudziła we mnie lektura książki Johna Glatta „Mój słodki aniołku", o której teraz chcę wam pokrótce opowiedzieć.

Pisarz jest dziennikarzem śledczym i w swoim dorobku twórczym ma już wiele książek z gatunku true crime, a więc takich, które dokumentują prawdziwe przestępstwa lub zbrodnie kryminalne. Ten tytuł do tego gatunku właśnie należy, a na jego kartach autor zwraca naszą uwagę na swego czasu głośną sprawę Lacey Spears. Matki blogerki, która na kilku portalach społecznościowych, publikowała przepełnione wielką miłością do swojego synka Garnetta posty opisujące jego cierpienie i zmagania z kilkoma chorobami. Wpisy te poruszały cały świat, a tymczasem okazało się, że wszyscy ulegliśmy fałszywej iluzji, za którą kryła się szokująca i druzgocąca prawda.

Ta kobieta była fenomenalną aktorką, która w perfekcyjny sposób grała na emocjach i uczuciach wszystkich osób, które od narodzin jej syna darzyły ją ogromnym podziwem i uznaniem ze względu na jej wieloletni matczyny heroizm i oddanie. Każdego dnia otrzymywała od tych ludzi wyrażających swoje współczucie, ogrom wsparcia nie tylko duchowego, ale także finansowego. Dopiero po pięciu latach okazało się, że oszukała wszystkich, a internet stał się dla niej maską, za którą skrywała swoją prawdziwą twarz bezwzględnej i okrutnej morderczyni, która z premedytacją zaplanowała śmierć swojego dziecka.

I przyznam się szczerze, że gdybym nie znała prawdy i nie wiedziała, że za to bestialstwo została skazana na wiele lat więzienia z możliwością przedłużenia do dożywocia, to uwierzyłabym w każde jej słowo i zapewnienia o ogromnej miłości do swojego małego aniołka. A to dlatego, że dla świata zewnętrznego była ona uosobieniem matki idealnej. Z każdego wpisu w sieci wyłaniał się obraz zrozpaczonej samotnej matki, która robi wszystko, aby ratować zdrowie najważniejszej istoty w swoim życiu. Podczas gdy, kiedy nikt nie mógł tego widzieć, sama metodycznie odbierała mu to zdrowie, a w konsekwencji życie, świadomie wywołując u chłopca objawy chorobowe. To, co przeraża najbardziej to fakt, że przez te pięć lat tak naprawdę ta kobieta nigdy nie miała na uwadze dobra Garnetta. Tutaj zawsze chodziło o nią i o to, aby wzbudzać współczucie wśród lekarzy i całego społeczeństwa, jednocześnie zwracać na siebie uwagę. Takie zachowania są typowe dla osób, u których zdiagnozowano Zastępczy Zespół Munchhausena, którego według ustaleń specjalistów Lacey była typowym przykładem. Zespół ten jest rodzajem zaburzeń psychicznych, z grupy zaburzeń poznawczych, występujących głównie u rodziców i opiekunów osób od nich zależnych. Polega on na celowym wywoływaniu u tych osób objawów chorobowych, po to, by osiągnąć wyżej wymienione korzyści. Zaburzenie to nie wpływa jednak na świadomość osoby nim obciążonej, czy też na pojmowanie dobra i zła. Dlatego też nie usprawiedliwia ono nieludzkiego postępowania bohaterki książki.

„Mój słodki aniołku” to wstrząsająca książka ukazująca dramat rodzinny, która w co mocno wierzę, uczuli nas na to, aby być bardziej uważnymi na to, co czytamy w sieci, a także na to, co być może dzieje się obok nas. Choć trudno jest jednoznacznie dostrzec, że w tym, o czym mówi i o czym zapewnia nas rodzic, bądź opiekun są pewne niespójności, bo przecież zarówno lekarze, jak i otoczenie to właśnie im ufa najbardziej, to jednak są pewne wyraźne przesłanki, które powinny wzbudzić nasz niepokój. Poznacie je oczywiście, czytając książkę, do czego gorąco każdego z was zachęcam. Bez wątpienia nie jest to łatwa w odbiorze książka, ale warto ją przeczytać, właśnie dlatego, by wiedzieć, na co zwracać uwagę, aby zapobiec podobnym tragediom w przyszłości.

Znajdziecie tutaj bowiem zapis z przesłuchań i śledztwa policyjnego, jak również z całego przewodu sądowego w tej sprawie, w którym oskarżona nie skorzystała z możliwości złożenia zeznań, ale nie zgadza się z wyrokiem sądu i utrzymuje, że jest niewinna, jednocześnie nieustannie zapewniając o swojej miłości do swojego aniołka.

Wszystko, o czym przeczytamy w książce, zostanie z nami na zawsze. To zdecydowanie nie jest książka, którą da się szybko przeczytać, odłożyć i po prostu zacząć czytać kolejną. Jej lekturę trzeba sobie dawkować, gdyż rozmiar krzywd, które w wyrachowany sposób zadaje bezbronnemu dziecku najbliższa mu osoba, która powinna go chronić i czuwać nad jego bezpieczeństwem jest niewyobrażalny. Leacy doskonale wiedziała, że to jej działania są przyczyną niewyobrażalnego bólu syna, a jednak nic sobie z tego nie roniła Skupiała się wyłącznie na tym, by jak najbardziej wiarygodnie odegrać rolę zrozpaczonej matki, wobec której los nie ma litości. Mało tego wykreowała również wizję swoich osobistych przeżyć i doświadczeń, które zapewniam was, poruszą najbardziej zatwardziałe ludzkie serca. Już na początku rozprawy sądowej, w której dzięki tej książce my czytelnicy możemy uczestniczyć i niejako zasiąść na ławie przysięgłych zarówno sędzia, jak i adwokaci oskarżenia i obrony, proszą jej członków, aby dokonując osądu i wydawania wyroku w tej sprawie, postarali się wyłączyć emocje i nie ulegać prywatnym osądom. Tylko, czy jest to możliwe, wiedząc, że oskarżona wiedziała, że jej dziecko umiera i nie zrobiła zupełnie nic, by je ratować? Z tym retorycznym pytaniem was zostawiam, a ja teraz muszę ochłonąć i przeczytać coś lżejszego. Jedyne, co mi przeszkadzało podczas poznawania tej historii, to wielokrotne powtarzanie tych samych faktów i sytuacji, o których już wcześniej czytaliśmy. To sprawiło, że momentami miałam wrażenie, iż czytam ciągle to samo. Gdyby usunąć powtarzające się części fabuły, książka byłaby dużo bardziej skonkretyzowana i krótsza.

Zastępczy Zespół Münchhausena. Jak wiele o nim wiemy? Czy podejrzewamy, że ktoś z naszego otoczenia może na niego cierpieć i krzywdzić swoje dziecko?

Lacey Spears w 2015 roku została oskarżona o zamordowanie swojego 5-letniego synka. Ta zaledwie 27 letnia wówczas kobieta otruła chłopca wysokim stężeniem soli, którą podawała mu przez sondę żołądkową. Kiedy Garnett miał zaledwie kilka miesięcy, jego matka regularnie bywała w szpitalach i twierdziła, że chłopiec jest chory, że coś złego się z nim dzieje. Owszem, tak było. Nawracające infekcje uszu, których lekarze nie byli w stanie wyjaśnić. Problemy z przyjmowaniem pokarmów, wymioty... W końcu zaczęto się tym interesować, bo jak często może zgłaszać się to samo dziecko na oddział i wciąż z tymi samymi objawami? Tym bardziej, że gdy chłopczyk był odizolowany od matki na choćby dwie godziny to nagle jego stan się poprawiał...

Długo to trwało nim okazało się, że w grę wchodzi właśnie zastępczy Zespół Münchhausena. To schorzenie polegające na tym, że osoba celowo pogarsza stan zdrowia dziecka by móc go później ratować. Wynika często z konieczności czucia się potrzebnym. Jest to choroba psychiczna i niebezpieczna. Najczęściej krzywdzone są wówczas dzieci bo są bezbronne i są stosunkowo łatwym celem. Jednak zdarza się też, że dotyka osób dorosłych.

Sprawa przedstawiona w książce jest okrutna i nigdy nie powinna była się wydarzyć. Autor jak zawsze dokładnie, szczegółowo przedstawił sytuację zaczynając od młodzieńczych lat Lacey. To pomogło przybliżyć jej sposób myślenia i to, dlaczego nie była do końca zdrowa psychicznie. Krzywdziła własne dziecko, a na social mediach pokazywała jaką to jest wspaniałą matką bo troszczy się o syna. Dokumentowała każdą wizytę w szpitalu, udostępniała zdjęcia po różnych operacjach chłopca. Ludzie już na początku byli podzieleni. Część jej współczuła i podziwiała jej siłę. Inni czuli, że coś jest nie tak. Niestety jak to zwykle bywa, czas grał kluczową rolę a tutaj zawiódł system.

Od dziecka wstrzykiwała chłopcu duże dawki soli kuchennej. Dlatego nie chciał jeść podawanych przez nią posiłków.

Dlatego jego organizm powoli słabł. W końcu doszło do najgorszego i podanie o wiele za dużej ilości sodu, doszło do obrzęku mózgu i Garnetta. Sprawa tak bolesna, że ciężko jest zebrać myśli. Niesprawiedliwość, która zasłużyła na więcej niż 20 lat w więzieniu. Według autora i jego 18-miesięcznych badań nad sprawą, wiele osób widziało, że z Lacey jest coś nie tak. Jednak mimo kilkukrotnych zgłoszeń do opieki społecznej, nikt nic nie zrobić by uchronić chłopca. Bardzo smutna sprawa, nad którą warto się pochylić.

Niestety na świecie nie ma sprawiedliwości i niekiedy złe rzeczy dotykają tych, którzy nie mogą się przed nimi bronić. Mały Garnett był wyczekiwanym i ukochanym dzieckiem Lacey. Jak każda matka, tak i pani Spears otaczała swojego małego chłopca bezgraniczną miłością, rozkładając nad nim ochronny parasol. Niestety okazało się, że jest na świecie jedna osoba, przed którą matka nie była w stanie ochronić syna. Tą osobą była ona sama.

Lacey Spears była żądna atencji innych osób, a by ją uzyskać, zaczęła w tym celu wykorzystywać Garnetta. Szybko okazało się, że matka “zauważała” u chłopca objawy, których mimo licznych badań nie dostrzegali lekarze. Chcąc uwiarygodnić swoje podejrzenia, kobieta zaczęła regularnie krzywdzić dziecko [Adres usunięty] podając mu roztwór soli. Jej działania doprowadziły do tego, że pięcioletni chłopiec zmarł.

John Glatt kolejny raz zaprasza czytelnika do zadziwiającego (i momentami naprawdę przerażającego) miejsca, do zakamarków ludzkiej psychiki. Lacey Spears cierpiała na zaburzenie, które dotyka z reguły rodziców lub opiekunów dzieci - na zastępczy zespół Munchhausena, a przez to skazała swoje dziecko na długotrwałe cierpienie i śmierć. Autor w swojej książce przedstawił wynik osiemnastu miesięcy pracy. Na podstawie wpisów matki zamieszczanych w mediach społecznościowych oraz relacji osób bezpośrednio związanych z rodziną stworzył obraz rodzinnego dramatu. Książka jest szczegółowym studium przypadku i zdecydowanie zasługuje na uwagę.

Książka zamiast kwiatka

John Glatt jest jednym z najpopularniejszych autorów true crime, jednym z najbardziej cenionych pisarzy, który w sposób niezwykle wiarygodny ilustruje nam prawdziwe wydarzenia, zbrodnie, które wstrząsnęły opinią publiczną. „Mój słodki aniołku” to kolejna książka autora, na kartach której poznajemy bulwersującą, wstrząsająca historię Lacey Spears. Historię, która jest niewyobrażalna, bo jak można skrzywdzić swoje dziecko! Zabić! Otruć! JAK!!!

Bestsellerowy pisarz „New York Timesa” ukazuje nam historię dwudziestosiedmioletniej Lacey Spears demona nie matki. Nie można przecież nazwać matką, kobietę, która świadoma swego czynu dokonuje otrucia wysokim stężeniem soli, swego pięcioletniego synka Garnetta. Choć w otoczeniu znajomych uchodziła za troskliwą, kochającą matkę, z pełnym sercem i oddaniem opiekującą się swoich synkiem, tak naprawdę okazała się człowiekiem, który bez skrupułów, świadomie zabijała swoje dziecko. Spears systematycznie publikowała w mediach społecznościowych informacje na temat problemów zdrowotnych Garnetta. W oczach lekarzy odbierana była jako niezwykle troskliwa matka, budząc ich współczucie. Dlatego też, gdy świat obiegła informacja o morderstwie najbliższe otoczenie Lacey nie dowierzało faktom, które przelewały się przez środki masowego przekazu.

Nie ukrywam, że informacje, które John Glatt przekazuje nam w książce „Mój słodki aniołku”, bulwersują, wstrząsają, zadają pytania. Jak można świadomie zabić własne dziecko? W imię czego? Popularności? Chęci zaistnienia w mediach społecznościowych? I choć ława przysięgłych hrabstwa Westchester skazała Lacey na dwadzieścia lat więzienia, w zapisie z wyrokiem jest adnotacja o możliwości przedłużenia do dożywocia. Myślę, że skorzystanie z tego prawa jest w pełni uzasadnione.

John Glatt w wyniku osiemnastomiesięcznego, dziennikarskiego śledztwa ilustruje nam historię, która nie mieści się w ludzkim umyśle. Bo jak można wyobrazić sobie obraz matki, która z premedytacją podaje przez sondę żołądkową swojemu dziecku wysokie stężenie soli, wiedząc, że doprowadzi to, do jego śmierci. Nie ma dla mnie wytłumaczenie na takie zachowanie. Nie ma taryfy ulgowej w ocenie Lacey Spears.

„Mój słodki aniołku” to zdecydowanie historia, która budzi mocne emocje. To kolejna książka Johna Glatta, w której z dziennikarską dociekliwością i dbałością o każdy szczegół ilustruje nam historię Lacey Spears – DEMONA, nie matki! To nie mieści się w głowie, dlaczego swego syna Garnetta, odkąd był niemowlęciem, specjalnie doprowadzała do choroby. A wszystko, dlatego, by zaistnieć w mediach społecznościowych. To dla mnie niepojęte!

Jeśli jesteście czytelnikami zaczytującymi się w książkach true crime, to „Mój słodki aniołku” jest książką, która spełni Wasze oczekiwania. Jeśli w tej literaturze oczekujecie, rzetelnego i wyczerpującego przedstawienia opisywanego tematu, to zapewniam Was, że książka Johna Glatta jest godną polecenia. Sięgając po ten tytuł, możecie być przekonani, że poznacie prawdę, która Wami wstrząśnie. A Czyt-NIK pełen uznania wobec twórczości Johna Glatta zachęca Was do przeczytania wcześniejszych książek dziennikarza („Zaginione dziewczyny”, „Rodzina z domu obok”, „Idealny tata”, „Sprawa Josefa Fritzla”).

Książka „Mój słodki aniołku” ukazała się nakładem Wydawnictwa Filia, Filia Na Faktach