Lata goryczy. Kroniki Cazaletów. Tom 3

„Życie nie jest sprawiedliwe. … Ale to nie musi nas powstrzymywać przed próbami uczynienia go sprawiedliwszym.”

Bardzo zapadł mi w pamięć cytat, na który natknęłam się podczas lektury trzeciej części Sagi Rodu Cazaletów, „Lata goryczy”. I choć nie wszyscy członkowie tej bogatej, mieszczańskiej rodziny postępują zgodnie z tą tezą, zdecydowałam się nim z Wami podzielić.

Z trzecią częścią wchodzimy w rok 1942, a Cazaletowie, choć uprzywilejowani, nie pozostają nietknięci przez wojnę. Kolejne lata wojennej zawieruchy stają się nowym sprawdzianem dla tej rodziny. Ich codzienność nadal dzieli się pomiędzy Londyn i Home Place w Sussex, a nad wszystkim unosi się cień niepewności, straty i lęku o przyszłość.

Elizabeth Jane Howard jak zawsze prowadzi nas przez meandry życia rodzinnego z rozmachem i niezwykłą dbałością o szczegóły. To, co w jej pisarstwie mnie zachwyca, to subtelne balansowanie między wielką historią a codziennością. Tym, co dzieje się w salonach i kuchniach, ale i w sercach bohaterów. Widzimy dalszy ciąg romansów i związków rozpoczętych wcześniej, rodzą się nowe miłości, a młode pokolenie dojrzewa. Jednocześnie życie boleśnie przypomina, że radość zawsze sąsiaduje z cierpieniem. Z jednej strony śmierć kładzie się cieniem na rodzinie, z drugiej nowi potomkowie przynoszą jej promień światła i nadziei.

W tle wybrzmiewa wojna, której echo niesie się i w domu Cazaletów. W niepewności o los ojca Clary, w lęku o najbliższych, w konieczności oszczędzania i wyrzeczeniach. To właśnie z tych doświadczeń utkane są najmocniejsze nici tej wielowątkowej, poruszającej opowieści. Autorka pozwala nam patrzeć na wydarzenia z wielu perspektyw, zanurzając nas w emocjach i wrażliwości tak odmiennych i jednocześnie do bólu prawdziwych bohaterów.

„Lata goryczy” pokazują, że nawet w najmroczniejszych chwilach obok cierpienia zawsze istnieje przestrzeń dla miłości i nadziei. Losy Cazaletów, utkane z codziennych emocji, stają się bliskie każdemu, kto choć raz szukał światła w ciemności. Ta rodzina, tak zwyczajna w swej niezwyczajności, przypomina, jak bardzo wszyscy jesteśmy do siebie podobni mimo różnic.

Już nie mogę się doczekać kolejnego tomu, „Lat rozłąki”, bo wiem, że wraz z bohaterami przejdę przez jeszcze wiele prób i wzruszeń. A moja ciekawość co do kierunku, w którym pójdzie wątek ojca Clary wręcz sięga zenitu.

Są takie książki, które otwiera się z poczuciem powrotu do domu - znajomego, choć pełnego nowych emocji. „Lata goryczy” Elizabeth Jane Howard to trzeci tom sagi Cazaletów, a ja czytając go miałam wrażenie, że znów siadam przy ich stole, słucham rozmów, wdycham zapach wojennej codzienności, w której troski mieszają się z cichymi nadziejami.

Autorka prowadzi nas przez lata 1942-1945 - czas, gdy wojna staje się codziennością, a młodsze pokolenie bohaterów dojrzewa boleśnie szybciej, niż by tego chciało. Polly, Louise i Clary nie są już dziećmi. Wchodząc w dorosłość, stykają się z miłością i stratą, małżeńskimi rozczarowaniami, żałobą, macierzyństwem. A wszystko to na tle Londynu bombardowanego i pustych półek sklepowych, gdzie każdy dzień to nowe wyrzeczenia i próba dostosowania się do niepewnej przyszłości.

To najbardziej dojrzała część sagi - przepełniona powagą, smutkiem, ale i piękną czułością wobec życia. Czytając, miałam wrażenie, że Howard uchwyciła esencję kobiecego doświadczenia tamtych czasów - siłę, ale też kruchość, tęsknoty i marzenia o świecie, w którym znów można będzie wybierać dla siebie, a nie wbrew okolicznościom.

„Lata goryczy” mają w sobie coś niezwykle magnetycznego. To książka, którą czytałam niespiesznie, pozwalając sobie na każde westchnienie i każdą emocję. A jednocześnie z każdą stroną czułam rosnący głód - jakby nie dało się nasycić losem Cazaletów i chciało się więcej, więcej, więcej…

Sięgacie po sagi rodzinne?

Ja je uwielbiam, bo pozwalają mi przenieść się w zupełnie inny świat, gdzie losy kilku pokoleń splatają się ze sobą, pełne emocji, tajemnic i trudnych wyborów. To takie książki, które żyją w sercu długo po przeczytaniu ostatniej strony.

Brytyjskie wyższe sfery w obliczu wojny. Trzy pokolenia, których życie zmienia się bezpowrotnie...

Trzeci tom monumentalnej Sagi Cazaletów "Lata goryczy" przenosi nas do Anglii wiosną 1942 roku - do świata pełnego niepokoju, strat, ale i nowych szans. To powieść o dojrzewaniu, miłości, rodzinnych więzach i marzeniach o lepszym jutrze. Elizabeth Jane Howard z mistrzowska lekkością łączy wielką historię z codziennością bohaterów, tworząc opowieść, od której trudno jest się oderwać. Autorka niezwykle misterne utkała powieść subtelną i zarazem intensywną - z lekkością prowadzi nas przez dramy i uniesienia, tworząc opowieść, która staje się nam bliska niczym własne wspomnienia.

Jeśli kochacie sagi rodzinne w których wielka historia przeplata się z codziennością bohaterów - ta książka jest dla Was! Trzeci tom Sagi Cazaletów "Lata goryczy" to barwny portret brytyjskich wyższych sfer czasach wojennej rzeczywistości. To powieść pełna wzruszeń i nadziei na lepsze jutro. Dajcie się porwać tej historii!

✨ „𝓛𝓪𝓽𝓪 𝓰𝓸𝓻𝔂𝓬𝔃𝔂” 𝓔𝓵𝓲𝔃𝓪𝓫𝓮𝓽𝓱 𝓙𝓪𝓷𝓮 𝓗𝓸𝔀𝓪𝓻𝓭✨

 Ulubiona brytyjska saga rodzinna królowej Camilli. 

▪𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪

Lubię takie nieśpieszne lektury, przy których można się odprężyć i całkowicie skupić na fabule, by nie umknęło nam nic istotnego.

Klimat tej książki jest tak wyrazisty, będący zdecydowanie największym jej aututem. Autorka niewątpliwie ma wyobraźnię i talent do tworzenia takiej rzeczywistości, która w niezwykły sposób działa na wyobraźnie człowieka. Dzięki powieści Elizabeth zaglądamy do okien rodzin brytyjskich z wyższych sfer, których wojna nie dotyka bezpośrednio, a jest jedynie tłem do wydarzeń.

✨ „Lata goryczy” to trzeci tom Sagi Cazaletów. Wojna sieje swoje żniwa, doprowadzając do nieustannego strachu rodziny Cazaletów, którzy mimo wszystko próbują żyć normalnie. Londyn jest bombardowany, a zdobycie żywności graniczy z cudem. Niepewność jutra i brak poczucia bezpieczeństwa całkowicie wpływa na życie bohaterów i ich wyborach, które nie zawsze są łatwe. ✨

Jestem pod dużym wrażeniem tego, że autorce tak fantastycznie udało się sprawić, abym ani na chwilę nie potrafiła oderwać się od tej powieści. Prawda jest jednak taka, że Elizabeth doskonale udało się od pierwszej chwili złapać mnie w swoje sidła i sprawić, żeby nie mogłam oderwać się od tej powieści ani na chwilę. Z niespotykaną dotąd ciekawością śledziłam losy Cazaletów. Ich stopniowe wchodzenie w dorosłość, pierwsze zauroczenia, zdrady i sekrety, które miały wpływ na rozwój wydarzeń. A co najważniejsze rolę kobiety, która mogła podjąć pracę i miała prawo do podejmowania własnych decyzji. To dawało nadzieję, że los bohaterów odmieni się na lepsze.

Elizabeth Jane Howard swoją powieścią doprowadziła mnie do takiego stanu, że z niemożliwym głodem pożerałam każdą kolejną stronę, ponieważ tak bardzo byłam ciekawa tego, co jeszcze autorka przygotowała. To wielowątkowa historia rodziny, która w obliczu wojennych zgliszcz pielęgnuje więzy rodzinne i stara się żyć w zgodzie ze sobą, nie tracąc nadziei na lepszą przyszłość.

„Lata goryczy” to książka, która urzekła mnie od pierwszej strony. Jest w niej bowiem coś urzekającego, jej prostota, a zarazem niezwykłość zawarta w bohaterach i fabule sprawiła, że ani na moment nie byłam w stanie oderwać się od kart tej powieści. Polecam 🌺

To co dzieje się za murami angielskich bogatych posiadłości od zawsze były uwielbianymi wśród pisarzy tematami. To właśnie tam umiejscawiano fabuły najsłynniejszych i porywających dramatów, które do tej pory stanowią kanon literatury angielskiej. Elizabeth Jane Howard nie skupiła się jednak na ludzkich dramatach jako takich, a na życiu szlacheckiej rodziny na przestrzeni lat. I to spowodowało, że chce się więcej i więcej. A trzeba zaznaczyć, że jest to już połowa tej pasjonującej drogi.

Anglia, rok 1942, trzy lata od rozpoczęcia pełnoskalowej inwazji Niemców na kraje europejskie. Wojna staje się codziennością i tłem, na którym rozgrywa się życie rodziny Cazaletów. Naloty w Londynie, ograniczenia, brak poczucia bezpieczeństwa, wszystko to przenika wątki osobiste bohaterów, wpływa na ich wybory i relacje.

Po raz kolejny historia wdziera się w życie prywatne bohaterów i oplata je swoimi złymi na wskroś mackami. Wojna otwiera przed kobietami nowe możliwości, ponieważ mogą pracować, podejmować decyzje, a także kochać wbrew konwenansom, i to w tym całym nieszczęściu daje odrobinę nadziei. Młodsze pokolenie Cazaletów natomiast staje na progu dorosłości, ale życie toczy się dalej, zmieniają się nie tylko role społeczne, ale i hierarchia wartości, a w tle dramatów osobistych i rodzinnych wciąż obecne jest marzenie o przyszłości: o pokoju, równości i sprawiedliwości, o świecie, w którym można będzie wreszcie żyć normalnie. Bez strachu.

Wspominałam już, że to powieść monumentalna, ale jednocześnie intymna, bo autorka nie ucieka od trudnych tematów. Potrafi też z ogromną czułością kreślić portrety psychologiczne swoich bohaterów. Dzięki temu trzeci tom jest tak samo wciągający, jak poprzednie części, i nie pozwala oderwać się od lektury.

Śledzę z zachwytem sagę Elizabeth Jane Howard i z każdą kolejną częścią coraz mocniej wciąga mnie los rodziny Cazaletów. To fascynujące obserwować, jak na przestrzeni lat zmieniają się nie tylko realia, w których żyją bohaterowie, ale i oni sami. Jak dojrzewają, przełamują konwenanse, podejmują ryzykowne decyzje i uczą się funkcjonować w nowej, niepewnej rzeczywistości. Ta dostojna rodzina, początkowo tak zakorzeniona w tradycji i przywilejach, stopniowo odkrywa inne oblicze życia, które pełne jest emocji, strat, ale też nadziei i miłości.

Warto sięgnąć po Lata goryczy (a najlepiej po całą sagę), bo to literatura, która daje coś więcej niż tylko barwną fabułę. To opowieść o świecie, który odchodzi, i o ludziach, którzy próbują odnaleźć się w zmianie. To także piękna, wielowymiarowa panorama relacji rodzinnych, czasem trudnych, czasem czułych, zawsze niezwykle autentycznych. Howard pisze tak, że czytelnik ma wrażenie, jakby sam był częścią rodziny Cazaletów i zasiadał z nimi do stołu, przeżywał codzienne troski i świętował drobne radości. A to właśnie sprawia, że trudno się od tej sagi oderwać.

Polecam najmocniej!