Łakome

Podchodziłam do tego tytułu z rezerwą. Wszyscy chwalili, wzdychali, jednak nie byłam pewna czy odnajdę się w powieści z gatunku literatury pięknej. Zaczęłam czytać i dałam się zahipnotyzować autorce, która snuje całą opowieść w sposób prawdziwie magnetyczny. Nie potrafię wytłumaczyć fenomenu jaki tkwi w stylu pisania Małgorzaty Lebdy…

oszczędność treści przy jednoczesnym zachowaniu maksimum przekazu?

Dosadność?

Emocjonalność przekazu?

Konfrontacja czytelnika z tym, co prawdziwie bliskie człowiekowi?

Jestem oczarowana, zachwycona i pełna szacunku dla twórczości pani Małgorzaty.

W książce poruszone zostały ponadczasowe motywy tj. choroba, miłość, wsparcie rodziny, przemijanie, śmierć.

„Babka nie potrafi oprzeć się żywemu.

Wszystko, co takie jest, brałaby do zachodniego pokoju, zapraszałaby do siebie. Życzyłaby sobie, żeby żywe chodziło jej przed oczami, żeby ruszało się, chrobotało, furkotało”.

„Babka w swojej chorobie ma zachcianki.

Więcej świata. Mówi.

Czytam jej zatem wiersze, a ostatnio i książki o ptakach. Lubi to i to. Jest tego głodna. Domaga się poezji”.

Autorka kładzie ogromny nacisk na ukazanie silnej więzi, jaka łączy człowieka z otaczającą go przyrodą. Swą opowieść snuje wokół postaci poważnie chorej babki, która nade wszystko pragnie otaczać się tym, co żywe. Sprowadza do swojego pokoju nawet owady i pająki.

Podczas czytania czułam, że przyjmuję treść wszystkimi zmysłami.

Nie zamykałam oczu, a widziałam obraz osuwającego się zbocza, podziwiałam zwierzęta, pracę w polu, czułam zapach gleby, lasu, szeroko pojętej natury, zapach wsi...

Nie umiem opisać emocji, jakie się we mnie nagromadziły.

Czuję, jakbym po przeczytaniu tej książki, nie mogła znaleźć sobie miejsca.

W głowie aż huczy mi od bzyczenia pszczół, odgłosów maszyn, ptaków, zwierząt.

Jakbym została w świecie wykreowanym przez autorkę. W Maju.

Każdy kolejny rozdział przyciągał mnie do siebie,

był jak coś uzależniającego, po co muszę sięgnąć.

Patrzyłam, jak to co ludzkie miesza się z tym, co dzikie. Miesza się i tworzy nierozerwalną całość.

Zobaczyłam jak nieodłącznym elementem natury jest człowiek.

W moim odczuciu nie jest to książka „na raz”. Będę wracała do niej wielokrotnie, rozkoszując się nią, za każdym razem od nowa. To mieszanka prozy i poezji zarazem.

Marzę by zapomnieć i czytać od nowa.

Jak tylko przeczytałam opis tej książki, to od razu wiedziałam, że muszę ją mieć. Zamówiłam, czekałam z niecierpliwością na przesyłkę, otworzyłam i pochłonęłam ją od razu. Mąż nie mógł mnie oderwać i musiał zastąpić mnie w domu :) Świetna, rewelacyjna i mogę tylko same superlatywy napisać o tej powieści. 

Choroba toczy babkę, choroba toczy wieś, śmierć wisi w powietrzu, a to wszystko w otoczeniu na pozór sielskiej małej prowincji, spowitej w śpiewie ptaków, brzęczeniu pszczół, smakującej kompotem z wiśni i dojrzałymi gruszami, pachnącej kwiatami, polami, lasem, ale też krwią.

Jest wiele dobrych książek, które są po prostu wciągającymi powieściami, ale bywają też takie, które są swego rodzaju literackim przeżyciem, które rezonują z naszą duszą i grają na strunach naszej wrażliwości. I takim właśnie doświadczeniem była dla mnie lektura Łakomych Małgorzaty Lebdy. Wybaczcie jeśli brzmi to zbyt wzniośle, ale być może udziela mi się poetyckość tej książki.

No właśnie – poetyckość… jak to z nią jest w tym przypadku? Osobiście bałam się tego aspektu, bałam się, że mnie przytłoczy, na szczęście tak się nie stało. Poetycka strona jest dobrze wyważona i osoby, które nie do końca się w niej odnajdują mimo wszystko mogą czerpać radość z lektury.

Bardzo doceniam umiejętność posługiwania się językiem Małgorzaty Lebdy, która na pozór prozaiczne rzeczy i czynności przedstawia w bardzo hipnotyzujący sposób. I chociaż nie ma tam rozbudowanych opisów, to autorka tak operuje słowem, że potrafić oddać klimat przy pomocy minimalnych środków. Przywiązuje wagę do różnych drobiazgów i szczegółów, które cudownie budują nastrój. To wszystko sprawiło, że mogłam zanurzyć się całkowicie w tej powieści, zatracić w niej.

Poruszyło mnie też zamiłowanie babci bohaterki do żywego, czyli do wszelakich zwierząt oraz roślin, gdzie nie chce ona zrobić krzywdy nawet zwykłym owadom. Skądś ja to znam :) dlatego od razu wzbudziło to moją sympatię i robiło mi się cieplej na serduszku czytając jak babka ratuje krety czy prowadzi mrówki kroplami miodu.

Łakome jest to powieść o chorobie, o oczekiwaniu na śmierć, o bliskości, o relacjach rodzinnych ,o docenianiu tego, co nam dane, co nam zostało. Jest to z jednej strony powieść swojska, melancholijna, sensualna, cielesna, a z drugiej dzika, czasem mroczna, bywa oniryczna, niedopowiedziana, pozostawiająca czytelnika w pewnym zawieszeniu. Po prostu niezapomniana uczta literacka :)

Dziękuję autorce za tak wspaniałe doznania. :)