Kwiaty belladonny

Załapałam bakcyla. No tak. Już się chyba tego nie da nazwać inaczej. Widzę imię i nazwisko: Weronika Wierzchowska i sięgam po książkę. Oby to się tylko w nałóg nie przerodziło😂😂😂

Ostatnim łupem padła powieść „Kwiaty belladonny” tej autorki.

Kolejny dobry i zaskakujący pomysł na historię. Autorka jest bardzo kreatywna, a jej książki bardzo różnorodne.

Czytając, pomyślałam sobie, że te powieści są jak lek, do łyknięcia od razu i naraz. A to powoduje natychmiastową poprawę nastroju.

1868 rok. Kobiety mają niewiele do powiedzenia, nie mogą iść na studia, zostać naukowczyniami, prowadzić badania, pisać artykułów. Tak naprawdę niewiele mogą. W takiej sytuacji Adrianna ucieka od przemocowego, bardzo bogatego męża. Rodzi dzieci i przez wiele lat się ukrywa. Pracuje naukowo. Cały czas się boi, że zostanie odnaleziona. Jednak dla dzieci jest w stanie przełamać strach. Jak zakończy się historia Adrianny i Witolda, a także Flory i Florka – musicie przeczytać sami.

Dużo się dzieje. Pojawiają się zaskakujące wątki, akcja się zmienia jak w kalejdoskopie. Dobrzy nie zawsze tacy są, nie zawsze są lojalni, mili, a czas zaciera dramaty i złe wspomnienia.

Z główną bohaterką na początku powieści trudno jest się zaprzyjaźnić, bo porzuca dzieci i nie chce ich znać. Jej mąż jest jeszcze gorszy: zły, agresywny, bicie i mordowanie to dla niego chleb powszedni. Wraz z mijającymi stronami i latami następuje ich przemiana. Czas i okoliczności łagodzą charaktery. Jednak, czy w takiej sytuacji jest jeszcze możliwa miłość i zbudowanie więzów rodzinnych. Do tego dochodzi jeszcze mroczna historia Polski, w którą są wplątani.

Trzeba tylko uważać z czytaniem, bo jak się już zacznie to trudno się oderwać i zawala się noc.

Gdy zobaczyłam okładkę książki "Kwiat belladonny" to wiedziałam, że ta książka musi znaleźć się na mojej półce.

Opis książki tylko mnie w tym utwierdził a treść...cóż, treść to przypieczętowała 😊

Powiem Wam wprost o czym jest ta książka.

O kobiecie mądrej, odważnej, pełnej ambicji i zdecydowanej by zawalczyć o swoje szczęście. Z drugiej strony, jest to też książka o kobiecie zlęknionej, myślącej tylko o sobie i opanowanej nienawiścią.

Niesamowite, że cały czas wspominam o jednej osobie, prawda?

Jest to też historia o dzieciach. Bliźniakach, którzy tak podobni a jednak różni, chcieli tylko miłości.

Znajdzie się tam miejsce również dla mężczyzn. A przemiana jednego z nich zrobiła na mnie największe wrazenie.

Co poza tym? Mnóstwo ziołolecznictwa, które wydawało mi się niezwykle fascynujące, rodząca się miłość, wiele smutku ale i radości.

Autorka pisze lekko i przyjemnie, łatwo można wczuć się w fabule i zrozumieć bohaterów. Niektórych polubić, a niektórych cóż...niezbyt 😊

Ciężarna Adrianna ucieka przed swoim agresywnym mężem Wiktorem. Wie, że nie będzie w stanie wychować dzieci, więc po rozwiązaniu oddaje je akuszerce, wierząc, że ta znajdzie im dobry dom. Strach przed mężem jest tak silny, że kobieta przez lata ukrywa się w lesie i tam poświęca pracy z ziołami. Posiada ogromną wiedzę, którą w młodości zdobywała przy boku swojego ojca. Niestety ze względu na czasy, w jakich przyszło jej żyć, swoje badania i prace musi publikować pod męskim pseudonimem. Lata lecą, a ona nie ma wiadomości o swoich dzieciach. Wszystko zmienia się, gdy przybrany ojciec bliźniąt umiera, a macocha nie zamierza kontynuować opieki. Nastoletni Flora i Florek trafiają pod dach matki. Ich biologiczny, apodyktyczny ojciec kontynuuje nadal poszukiwania rodziny i w tym celu korzysta z usług detektywa oraz swojego przybranego wychowanka. W życiu Adrianny w szybkim czasie zachodzi jednak tyle zmian, że niespodziewanie sama pojawia się na progu domu znienawidzonego przed laty męża. Co kieruje kobietą?

“Kwiaty belladonny” to powieść, której akcja rozgrywa się w XIX wieku. Autorka przedstawia panujące wówczas zwyczaje, a jednocześnie stara się pokazać, że w tamtych czasach również żyły kobiety, które marzyły o naukowej karierze. Chociaż miały do niej “zamknięte drzwi”, starały się omijać wszelkie przeszkody, niekiedy posuwając się do podstępu. Powieść to również historia skrajnie emocjonującej miłości, z wszelkimi wzlotami i upadkami. Dodatkowym atutem “Kwiatów…” jest ciekawie poprowadzony wątek traktujący o zielarskich umiejętnościach głównej bohaterki. To lektura do której chciałoby się wrócić w kolejnym tomie.

Książka zamiast kwiatka

Ona – blond piękność. Orzechowe oczy i nogi do samej podłogi. Do tego szalenie inteligentna warszawianka, mądra i oczytana córka profesora. Mimo niewdzięcznych dla kobiet czasów, w których przyszło jej żyć – mająca ambicje być kimś więcej niż kurą domową.

On – zamożny ziemianin. Pan na włościach. Zakochany w niej po uszy i mający poważne plany na przyszłość potężny mężczyzna nieznoszący sprzeciwu, nieprzebierający w środkach, ślepo dążący do celu, nawet za cenę spalonych mostów.. szacunku, zaufania, przyzwoitości..

Oboje – dzieci swojej epoki, pokolenia cierpienia, „czasów romantycznego zrywu narodowego, kiedy kraj spłynął przelaną krwią”. Doświadczeni krzywdą i przemocą.. Znający smak okrucieństwa, walki i prawdziwych dramatów. „Zahartowani w krwi i boleśnie psychicznie okaleczeni przez przemoc”..

To się naprawdę mogło udać. A jednak..

Brutalność, władczość i okrucieństwo Witolda latem 1868 roku zmusiły ciężarną Adriannę, by pewnego dnia uciekła przed mężem i schowała się przed światem. Urodzone chwilę potem bliźnięta, Florę i Florka – kobieta porzuciła u akuszerki. A sama przez lata żyła w stanie ciągłej gotowości do ucieczki przed owładniętym nienawiścią i żądnym zemsty mężem i nie tylko..

Po wielu latach niełatwe drogi członków tej nieszczęśliwej rodziny niespodziewanie się krzyżują. Czy przed nimi szansa na przebaczenie..?

„Kwiaty belladonny” to świetnie napisana, witalna i niezwykle absorbująca uwagę powieść obyczajowa. Autorka przenosi nas w świat rządzący się twardymi regułami – tak daleki i tak bliski jednocześnie. Przedstawia z pozoru czarno- białych bohaterów i stopniowo odkrywa ich wielobarwne „płatki” zawiłych charakterów, ogrody tajemnic, rabaty wspomnień, gąszcz skomplikowanych relacji, trujące właściwości, korzenie krzywd, łodygi emocji i doświadczeń. Pogody i niepogody przewrotnego losu..

Piękna to była historia. Polecam.

Mam dla Was wspaniałą powieść o rodzinnych tajemnicach, ukrytych w gąszczu trujących roślin.

"Kwiaty belladonny" to nie tylko tytuł książki, ale również roślina, która potocznie jest nazywana wilczą jagodą. Czy znacie jej zastosowanie? Jeśli nie, to zachęcam do lektury📖

Nie jest to typowowo naukowa książka, a obyczajówka, która zahacza o tematy ziołolecznictwa, ale nie tylko.

Czy mi się podobała? Owszem! Przeczytałam ja jednym tchem. Dynamiczna, nie przesłodzona fabuła, pełnokrwisci i dobrze wykreowani bohaterowie, wspaniały język charakterystyczny dla XIX wieku i świetnie odmalowane tło historyczne. Choć to było moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, to przyznam, że to była fajna pozycja, którą czytałam z ogromną radością i zainteresowaniem. Bowiem pisarka stworzyła niebanalnych bohaterów, tych dobrych, jak i złych.

Adrianna to postać bardzo tajemnicza, boleśnie doświadczona przez życie. Wydaje się krucha, a jednocześnie jest bardzo silną kobietą,która uciekła będąc w bliźniaczej ciąży od męża tyrana, bogatego ziemianina. To kobieta, która porzuca swoje własne dzieci na kilka lat po to, by wszelki ślad po niej zaginął. Dlaczego tak postąpiła? Jednym z powodów była jej wysoka ambicja i pasja. Ukrywszy się w puszczy, zajmuje się zielarstwem, kontynuując pracę naukową jej zmarłego ojca.

Im bardziej zagłębiałam w fabułę, okazało się, że losy bohaterów są ze sobą ściśle powiązane i ich drogi ponownie się krzyżują.

Czy pomimo bólu, cierpienia, żalu i wzajemnej nienawiści istnieje jakaś szansa na pojednanie?

Zapraszam do lektury!

"Kwiaty belladonny" to bardzo dobra historia o determinacji w pokonywaniu wszelkich przeszkód, zwłaszcza w Polsce XIX wiecznej, gdzie kobietom, a także ludziom ubogim nie było łatwo.

W treści nie brakuje wątków romansu, zwykłej codziennosci, trudnych relacji, nieudanego małżeństwa i nauki w jednym.

Szczerze mogę Wam polecić!