Ktoś był tu przed nami

Hurst z kolejnym thrillerem psychologicznym, w których nie korzysta z literackich fajerwerków, a mozolnie buduje poczucie zagrożenia i poczucie niepewności. To jedna z tych historii, które mnożą wątpliwości do tego stopnia, że czasem zaczyna się wątpić we własne przypuszczenia i przewidywania.

Od niemal samego początku czuć, że roztoczony tutaj spokój jest tylko pozorny, a nowy dom mający symbolizować nowy początek może sprawiać, że rodzi się w człowieku poczucie, że ściany mogą skrywać sekrety, a wraz z nimi na pozornie perfekcyjnym obrazie pojawiają się nowe rysy. Autor świetnie wykorzystała motyw miejsca, które z zewnątrz jest spełnieniem Marzen, natomiast środek to połączenie leku i kłębiących się mrocznych tajemnic.

Dla mnie sporym atutem jest narracja prowadzona w taki sposób, że rozwój wydarzeń nieustannie rujnuje poczucie pewności, czy odkrywana jest prawda, czy to własne podejrzenia stanowią celę dla umysłu. Hurst znany jest z tego, że znakomicie pogrywa z czytelnikami i właśnie to tutaj otrzymałam tkwiąc w ciągłym zawieszeniu z własnymi przypuszczeniami. Podoba mi się, gdy tak jak tutaj w literaturze każdy detal, każdy dialog ma znaczenie i może w sobie coś skrywać, bo dla mnie taka niejednoznaczność jest napędzająca i nieustannie wabi mnie dla lektury.

Samo budowanie tajemnicy również jest bardzo angażujące, ponieważ Horst nie zasypał mnie ogromem informacji i kolejnych sensacyjnych doniesień, on je dawkuje niczym teściowa swój jad w biedną ofiarę. Tutaj wszystko dokłada kolejny fragment zmyślnej układanki, ale i przy tym wszystko komplikuje i ciekawi.

Finał dał mi literackie spełnienie, chociaż muszę przyznać, że pewien rozwój fabularny przewidziałam, książka pozostawiła mnie z takim obrazem, jak łatwo zmanipulować drugiego człowieka i jak złudna jest granica między miłością a kontrolą. Dobrzy thriller, który stoi atmosferą i wzrastającym lekiem, a przy tym angażuje.

Kojarzycie, gdy dopada was złe przeczucie, chociaż na oko sytuacja wydaje się bezpieczna? Gdy rozsądek walczy z tym czymś, co próbuje nas odwieźć od zrobienia danej rzeczy? Właśnie to uczucie przepełnia naszą bohaterkę już od pierwszych zdań książki, gdy stoi w wydawałoby się wymarzonym domu. Nowiutkim i pachnącym farbą. Jako czytelnik zastanawiałam się, o co jej chodzi, to przecież świetna oferta, brak wcześniejszych lokatorów, wszystko nowe i niezagracone, nic tylko kupować i cieszyć się nowym etapem w życiu. Może to wina ciążowych hormonów? Strach przed nowym i nieznanym? A potem pewna karteczka z krótką notatką zapoczątkowała lawinę zdarzeń, która stworzyła świetny thriller z kilkoma zaskakującymi zwrotami akcji. Mimo moich początkowych uprzedzeń do głównej bohaterki pod względem jej wściubiania nosa w nie swoje sprawy okazało się, że ten nos był wyjątkowo czuły na niuanse i kłamstwa, co doprowadziło do odkrycia kilku skrzętnie skrywanych tajemnic. A wszystko to złożyło się w ciekawą całość, którą fajnie się czyta i z napięciem wyczekuje się finału tej historii. Lubię takie historie. Z początku nieoczywiste, ale z biegiem czasu dostarczające sporej dawki dobrej zabawy.

„Ktoś tu był przed nami” to thriller psychologiczny w stylu domestic noir.

Dionne i Christian wprowadzają się do nowego domu. Dionne, szybko odkrywa, że coś się nie zgadza - znajduje tajemniczą wiadomość sugerującą, że przed nią mieszkała tam inna para, której los pozostaje nieznany. Narastają podejrzenia wobec męża, poczucie osaczenia i pytanie, czy zagrożenie jest realne, czy rodzi się w jej własnej głowie.

Powieść zaczyna się dość niewinnie, jednak wydarzenia, które następują później, stopniowo zaczynają przejmować kontrolę nad życiem głównej bohaterki. Nowy dom, który miał być symbolem wymarzonego początku i bezpiecznym miejscem, staje się źródłem lęku i poczucia osaczenia. Sama dałam się wciągnąć w rozważania, czy Dionne rzeczywiście dostrzega realne zagrożenie, czy może nadinterpretuje pewne sytuacje. Z czasem zaczyna nawet wątpić w szczerość własnego męża. Nieco zaskakiwało mnie, że kobieta będąca w zaawansowanej ciąży aż tak angażuje się w odkrywanie prawdy, narażając przy tym swoje bezpieczeństwo. Autor z każdą kolejną stroną konsekwentnie buduje napięcie, atmosferę zagrożenia i niepewności. Powoli na jaw wychodzą sąsiedzkie tajemnice oraz prawda o wymarzonym domu, które rzucają zupełnie nowe światło na rozgrywające się wydarzenia. Nie brakuje również zaskakujących zwrotów akcji.

„Ktoś tu był przed nami” to wciągający, dynamiczny thriller psychologiczny z wyraźnie wyczuwalnym klimatem paranoi, rodzinnych tajemnic, kłamstw i manipulacji. To także opowieść skłaniająca do refleksji nad tym, jak dobrze naprawdę znamy najbliższe nam osoby.

Nowe osiedle, nowy dom, nowy start. Brzmi wspaniale, więc co może pójść nie tak? Może fakt, że mieli być pierwszymi właścicielami, a tajemnicza karteczka zostawiona w szafie mówi co innego… jednak jest już za późno na ucieczkę.

Jakoś bardzo mnie ona nie porwała, ale zaś zła nie była. No i weź tu coś mądrego napisz. Ogółem chciałabym zobaczyć ekranizację, wydaje mi się, że bardziej by mi się podobała.

Podobała mi się cała otoczka tego podejrzanego osiedla. Kreacja bohaterów, podejrzane zachowanie męża, takie małe niuanse, które robiły klimat. Chociaż jeśli chodzi o bohaterów to nie rozumiem jak kobieta w ciąży może uciekać się do takich rzeczy… z jednej strony jest „oh, dziecko jest najważniejsze”, a potem robi rzeczy, które po prostu przyprawiają mnie o zawał. Nie rozumiem logiki, ale dobra.

Zaczęło się psuć później, bo akcja mi się dłużyła i niektóre fakty były mocno naciągane. A końcówka? Trzymajcie mnie bo nie wytrzymam. Zaskoczenie owszem było, ale tylko dlatego, że było dla mnie odrealnione… „nie mam pomysłu jak to wszystko spiąć na końcu, żeby miało ręce i nogi, więc postawię na zakończenie z…” wiecie czego. Nie podobało mi się to. Zniszczyło mi całą książkę. Zdaję sobie sprawę, że jestem w mniejszości, jednak jest to główny gatunek po jaki sięgam i mam wygórowane wymagania.

Z fajnych rzeczy prócz tej tajemniczości, i skrywanych sekretów na każdym kroku, podobało mi się, że książkę czyta się błyskawicznie, rozdziały dość, że są krótkie, to jeszcze kończone tak, że na jednym się nie da zakończyć.

*To jest moja prywatna opinia. Zachęcam do przeczytania i wyrobienia sobie własnego zdania.

„Ktoś był tu przed nami” to tytuł, który już sam w sobie wywołuje ciarki na plecach, prawda? 😅 Nowy dom, świeża farba i rodzina u progu szczęścia. Tylko że ktoś zapomniał im powiedzieć, że nie są pierwszymi mieszkańcami tego wymarzonego miejsca. I ta karteczka znaleziona w szafie... 🥶

Daniel Hurst po raz kolejny udowadnia, że jest mistrzem domowego niepokoju. To nie jest historia o krwawych morderstwach, tylko o czymś znacznie bardziej przerażającym – o kłamstwach tuż obok, o mężu, który sprawia, że zaczynasz wątpić we własny rozum. Autor genialnie buduje atmosferę paranoi: czytasz i zaczynasz się zastanawiać, czy bohaterka rzeczywiście coś widzi, czy może zwyczajnie traci zmysły. Aż chce się krzyknąć: uciekaj, póki możesz! 🏃‍♀️

Bohaterka jest bardzo autentyczna – momentami irytująca, ale przez to w pełni ludzka. Jest w ciąży, ma małe dziecko i desperacko pragnie stabilizacji. I choć instynkt podpowiada jej, że coś jest nie tak, to daje się uśpić złudzeniami. Czy my same nie robimy tego codziennie? A Christian? Mąż idealny z tajemniczym błyskiem w oku, który sprawia, że nie masz pewności, czy przytulić go mocniej, czy uciekać najdalej jak się da.

To książka, która wciąga od pierwszych stron i jest napisana w typowym dla autora, lekkim i dynamicznym stylu. Akcja gna do przodu, rozdziały są krótkie, a narracja prowadzona w taki sposób, że czujesz się, jakbyś oglądała thriller na Netflixie. Idealna na jeden, długi wieczór z kocem i herbatą (albo czymś mocniejszym!) ☕️

Jeśli kochacie thrillery psychologiczne takie jak Freida McFadden czy T.M. Logan, to będzie to strzał w dziesiątkę. Spodoba się też osobom, które szukają wciągającej, lekkiej literatury z dreszczykiem, która nie wymaga od czytelnika przesadnego skupienia, ale nie pozwala o sobie zapomnieć.

✅ Polecam ją przede wszystkim:

🛋️ Fanom „domowych” thrillerów psychologicznych – jeśli lubicie Freidę McFadden, T.M. Logana czy A.J. Finna. To ten gatunek, gdzie całe zło dzieje się w salonie i sypialni, a nie na ulicach miasta. Najstraszniejszy wróg mieszka tuż obok.

😵‍💫 Osobom, które kochają efekt „niewiarygodnego narratora” – uwielbiam, gdy sama nie wiem, czy bohaterka jest przewrażliwiona, czy faktycznie ktoś chce ją zabić. Tutaj gra z czytelnikiem jest przednia!

⏳ Zabieganym czytelnikom – krótkie, dynamiczne rozdziały sprawiają, że książkę można czytać wszędzie: w drodze do pracy, na przerwie czy przed snem (chociaż ostrzegam – przed snem to ryzykowny pomysł, bo będziecie czytać do 3 w nocy, żeby poznać zakończenie 😅).

🎬 Fanom Netfliksa i szybkich wrażeń – to książka idealna na jeden, leniwy wieczór. Lekka, wciągająca i nie wymaga zapamiętywania całej armii bohaterów. Czujesz się, jakbyś oglądał dobry miniserial.

Moja ocena: 8/10 🌟

Końcówka zrobiła na mnie ogromne wrażenie! To idealna książka na odstresowanie po ciężkim dniu.

BRUNETTE BOOKS