Kto sieje wiatr (barwione brzegi)

Zastanawialiście się kiedyś, jak to jest poczuć prawdziwe tętno Wenecji, ale nie to z kolorowych pocztówek, tylko to ukryte w cieniu wąskich uliczek i chłodzie starych pałaców? „Kto sieje wiatr” Donny Leon to historia, która zaprasza nas właśnie do takiego świata - intymnego, nieco nostalgicznego i przesiąkniętego zapachem kanałów, które o świcie wyrzucają na brzeg swoje mroczne tajemnice. Choć to już 32. spotkanie z komisarzem Guido Brunettim, dla mnie był to pierwszy krok w jego progi i muszę przyznać, że ta postać absolutnie mnie ujęła swoją ogładą i wiernością własnym ideałom.

Wszystko zaczyna się dość niewinnie, od przysługi dla teścia, która prowadzi Brunettiego pod bramy Palazzo. Krótka rozmowa z milczącym pracownikiem pochodzącym ze Sri Lanki nie daje mu spokoju. A gdy kilka dni później z kanału zostaje wyłowione ciało tego właśnie mężczyzny, komisarz wie, że pod powierzchnią codzienności kryje się coś znacznie głębszego.

To nie jest kryminał, w którym akcja pędzi na łeb, na szyję. Donna Leon postawiła na tempo, które pozwala w pełni wgryźć się w wenecką aurę i poczuć ciężar przeszłości rzucającej cień na teraźniejszość. Ten brak pośpiechu jest ogromnym walorem - daje czas na wspólną kawę z bohaterem, na spacery po mieście i na refleksję nad tym, jak dawne błędy społeczne i polityczne niepokoje z lat osiemdziesiątych wciąż potrafią boleśnie rezonować w ludzkich losach.

Książka jest napisana z niezwykłą wrażliwością, skupiając się na emocjach i psychologicznej głębi, a nie na brutalnych opisach. Brunetti to śledczy, który poświęca czas na rozmowę, na zrozumienie drugiego człowieka i na uważną obserwację świata, który dla wielu pozostaje niewidoczny. Całości dopełnia przepiękne wydanie z barwionymi brzegami, które sprawia, że lektura jest przyjemnością nie tylko dla ducha, ale i oka. Jeśli lubicie klimatyczne, inteligentne historie z dreszczykiem i szukacie w literaturze spokoju połączonego z wnikliwą obserwacją człowieka, to ta pozycja jest godna polecenia.

Moje pierwsze spotkanie z twórczością Donny Leon to „Kto sieje wiatr”. Wiem, że nie jest to pierwsza część z cyklu o komisarzu Brunettim. Wenecjaninie, który stara się żyć zgodnie z własnym sumieniem. Czyli np., nie obciążać go złymi decyzjami, które mogłyby mieć wpływ na jego pracę lub życie rodzinne.

Pewnego dnia dowiaduje się, że jego teść sonduje czy pewna z posiadłości nie jest na sprzedaż. Komisarz Guido postanawia mu pomóc i próbuje się czegoś dowiedzieć u bram samego Palazzo. Otwiera mu pewien hindus, który podobno pracuje na terenie rezydencji, i w krótki acz rzeczowy sposób informuje naszego bohatera, że posiadłość nie jest na sprzedaż. Kilka dni później w kanale zostaje odnalezione ciało mężczyzny. Na miejscu zdarzenia komisarz z zaskoczeniem stwierdza, że to pracownik Palazzo. Zaczyna się śledztwo, które porównując z czytanymi przeze mnie innymi kryminałami jest dosyć powolne. Nie znaczy to wcale, że z kart powieści wyziera nuda. Absolutnie nie. Komisarz spotyka wielu ludzi, przyjaciół, dzieci znajomych, czyta notatnik zmarłego i próbuje wysnuć czy było to morderstwo, czy też nieszczęśliwy wypadek? W trakcie śledztwa czytelnik może się zaznajomić z kawałkiem, chyba nie całkiem znanej historii Włoch, odnoszącej się do lat 80-tych XX w.

Autorka w trakcie czytania zaznajamia czytelnika z ówczesnymi aspektami społecznymi. Tym jaki był sposób myślenia młodych ludzi i jak sami z perspektywy czasu odnoszą się do owych wydarzeń i sposobu myślenia. Co się zmieniło? Jak oni się zmienili? Co przeminęło? I chociaż odbieram ten kryminał jako niespieszny w swojej formie to jednak wielce pouczający i emocjonujący. Polecam.

Współpraca barterowa z Wydawnictwem Noir sur Blanc.

“Kto sieje wiatr” to kryminał, który nie spieszy się z opowiadaniem swojej historii. Akcja rozwija się stopniowo, niemal niespiesznie, prowadząc czytelnika przez kolejne warstwy śledztwa komisarza Brunettiego. Zamiast gwałtownych zwrotów akcji dostajemy coś bardziej subtelnego: atmosferę, napięcie budowane detalem i uważną obserwację rzeczywistości.

Donna Leon udowadnia, że kryminał może być czymś więcej niż tylko zagadką do rozwiązania. Historia śmierci imigranta ze Sri Lanki staje się punktem wyjścia do szerszej refleksji nad społecznymi nierównościami, uprzedzeniami i tym, jak łatwo pewne sprawy mogą zostać zignorowane. To właśnie ten kontekst nadaje książce głębi i sprawia, że zostaje w głowie na dłużej.

Nie da się jednak ukryć, że momentami narracja bywa zbyt rozwlekła. Opisy, choć budują klimat i autentyczność – potrafią przytłoczyć, szczególnie jeśli oczekuje się bardziej dynamicznej akcji. To książka, którą trzeba czytać z cierpliwością i gotowością na spokojniejsze tempo.

Największym atutem tej historii jest zakończenie – zaskakujące, dobrze poprowadzone i satysfakcjonujące. To właśnie ono sprawia, że cała ta powolna droga nabiera sensu.

“Kto sieje wiatr” to idealna pozycja dla tych, którzy lubią kryminały z klimatem i niespiesznym tempem. Jeśli jednak szukacie szybkiej, pełnej zwrotów akcji historii, to możecie poczuć lekki niedosyt.

(...) Gdy w Wenecji dochodzi do zabójstwa, śledztwo prowadzi niezastąpiony komisarz Guido Brunetti. Brutalnie zamordowany mężczyzna, to imigrant ze Sri Lanki, z którym Brunetti miał okazję rozmawiać kilka dni wcześniej. Był on pracownikiem Palazzo Zaffo dei Leoni. Jak się wkrótce okaże miejsce to odegra znaczącą rolę. Czy Brunettiemu uda się doprowadzić śledztwo do końca i rozwikłać tę zagadkową zbrodnię?

"Kto sieje wiatr" to włoski kryminał autorstwa Donny Leon, który przenosi nas do Wenecji. Bardzo lubię tę serię, a postać komisarza Brunettiego, to jej kwintesencja. Oddany rodzinie i swojej pracy, zawsze gotów i na posterunku, czujny, lubiący zgłębiać ludzką naturę, ale i historię swojego miasta. Nieoczywista fabuła wciągnęła mnie od pierwszych chwil. Jak zawsze w książce Donny Leon znajdziemy coś więcej niż tylko powierzchownie poprowadzony wątek przestępstwa. Tutaj wszystkie niuanse, smaczki, czy tropy mają swoje znaczenie. Tak naprawdę zbrodnia staje się tylko pretekstem do tego, by wraz z komisarzem zanurzyć się w przeszłości, powrócić do czasów, gdy ideały i pragnienie zmian, było czymś więcej niż tylko pustymi sloganami. Uwielbiam to, jak autorka otwiera przed czytelnikiem umysł Brunettiego, pozwalając wraz z nim rozważać otaczającą rzeczywistość i podążać po śladach, które doprowadzą do rozwiązania tajemnic. Psychologiczny wymiar tej książki nadaje jej głębi, której brakuje w wielu kryminałach. To jest jak wejście na wyższy poziom.

Bardzo polecam !

Komisarz Brunetti to bohater przewodni powieści kryminalnych Donny Leon, którego trzydziesty drugi tom przygód nosi tytuł “Kto sieje wiatr”. To jednak nie straszak na tych, co serii nie znają, bo książki bez problemu da się czytać od siebie niezależnie.

Donna Leon historię prowadzi w starym, dobrym stylu, gdzie nie liczy się szokowanie czytelnika brutalnością, czy bestialskim rozlewem krwi, a priorytetem jest dobra zagadka i dobry styl. I szczególnie to drugie w jej prozie mnie zachwyca, bo ona jak nikt inny potrafi najzwyczajniejsze czynności opisać z takim polotem, że nie można się od nich nie tylko oderwać, ale i przy okazji nie uśmiechać się pod nosem z czystej przyjemności czytania tak pięknie złożonych słów, tak trafnych, doskonale ujętych spostrzeżeń. Intryga powieści zawiązuje się powoli, zagadka zbrodni pojawia się dobrze po setnej stronie, ale to nie ma znaczenia - od początku uwaga czytelnika jest przyciągana, a każdy wątek porusza tematy warte uwagi. Zaczynamy więc od rozmów o inności w odmianie przez wszystkie przypadki: przez klasy i płeć, przez wiek, miejsce zamieszkania czy orientację. Im dalej w powieść, tym mocniej zaznacza się ważny wycinek z włoskiej historii, lata 80., jednak to nie polityczno-społeczne zabarwienie jest w nim najważniejsze, a sam człowiek, zderzenie jego ideałów młodości z codziennością życia wieku średniego. A zagadka? Prowadzona rytmem klasycznym, w którym liczy się instynkt śledczego, a choć nie brakuje oczywiście współczesnego sprzętu, to nie zastąpi on szarych komórek człowieka. Bohatera, którego przenikliwość, ale i takt zachwycają, a spokojne, stoickie podejście do każdego z rozmówców napawa dziwnym spokojem. To powieść, która zmusza do myślenia, do refleksji, ale która nie powoduje skoków ciśnienia - bo żeby powiedzieć coś ważnego wcale nie trzeba szokować. Uwielbiam styl, w jakim Donna Leon pisze i nieustannie chcę więcej!