Kto jest bez grzechu

Bardzo lubię czytać polskie kryminały, których akcja toczy się w Polsce. Tym razem sięgnąłem po tę pozycję, która zrobiła na mnie spore wrażenie. Nie znałem wcześniej twórczości tej autorki, więc mój wybór był trochę w ciemno, ale przyznam szczerze, że nie żałuję. Książka zaskoczyła mnie pozytywnie. Tak mocno wciągnęła mnie fabuła, że nie byłem w stanie oderwać się od czytania nawet na chwilę. Akcja toczyła się dość powoli, swoim tempem, ale wiele było nagłych zwrotów akcji, które nadawały całości odpowiedniej atmosfery. Jeśli macie więc ochotę na niezły kryminał, to koniecznie dajcie szansę autorce.

Kolejny raz to zrobiłam… Nieumyślnie sięgnęłam po książkę, która okazała się być kolejnym tomem cyklu. Zazwyczaj nie lubię tego robić, ponieważ nigdy nie wiem czy nie zaburzy to mojego odbioru książki. Jak było tym razem?

Z czystym sumieniem stwierdzam, że żałuje, iż tak późno odkryłam serię o Wierze Jezierskiej. Od pierwszej strony zostałam wciągnięta w tajemnicze i niepokojące śledztwo, które intryguje, zaskakuje i sprawia, że nawet na chwilę nie można się od niej oderwać. Dodatkowym smaczkiem jest wątek, w którym cofamy się do tragicznych wydarzeń sprzed lat i dzięki temu zostaje nam odrobinę nakreślona postać głównej bohaterki, co sprawia, że jeszcze bardziej pragniemy poznać jej przeszłość, która z pewnością nie była kolorowa. Niestety o pewnych rzeczach nie można zapomnieć, a są wydarzenia, które już na zawsze odciskają piętno na naszym życiu…

Tajemnicze zaginięcie osiemnastolatki, to tylko początek feralnych wydarzeń, z którymi sierżant Wiera będzie sobie musiała poradzić. Co zrobić, gdy wszystkie tropy prowadzą donikąd. Czy ambitnej i oddanej swojej pracy kobiecie i tym razem uda się zakończyć śledztwo sukcesem? Czy prawda zawsze wychodzi na jaw?

Kryminał w wykonaniu Agnieszki Jeż? Jestem jak najbardziej na tak! Nie mogę się doczekać poznania poprzednich jak i kolejnych tomów tej znakomitej serii❤

Sierżant Wiera Jezierska pracuje w Giżyckiej policji. Zgłasza się do niej kobieta, której córka zaginęła. Ewelina Krzysztofik dopiero co zdała maturę. Jest pilną uczennicą, spokojną i cichą dziewczyną. Ucieczka z domu jakoś do niej nie pasuje.

Matka dziewczyny wydaje się za spokojna i Wiera domyśla się, że coś przed nią ukrywa. Kiedy zostają znalezione zwłoki partnera kobiety, sierżant jest pewna, że to nie może być przypadek.

Co łączy śmierć Roberta Nęckiego i zaginięcie Eweliny Krzysztofik? Wiera ma szczęście do trudnych i skomplikowanych śledztw. Czy z tym również sobie poradzi?

"Kto jest bez grzechu" to już trzecią część cyklu z Wierą Jezierską. Bardzo polubiłam panią sierżant. Jest twarda, ma za sobą trudną przeszłość, o której w tej części dowiaduje się trochę więcej. Ale jest też bardzo ludzka. Czasami wątpi w siebie i swoje umiejętności. Jednak mimo wszystkich przeciwności idzie naprzód i nie poddaje się.

Intryga kryminalna w tej części jest bardzo ciekawa. Dobrze skonstruowana. Ciężko było mi domyśleć się co się wydarzyło w tej rodzinie, co stało się z nastolatką. Zaskoczyło mnie wyjaśnienie i rozwiązanie tej sprawy. Co jest oczywiście wielkim plusem.

Trochę mi tylko szkoda, że tak mało było pani prokurator, która również jest bardzo mocną i wyrazistą postacią.

Polubiłam styl autorki i klimat jej historii. Czekam na dalsze losy Wiery, jej siostry i znajomych.

"Kto jest bez grzechu" to trzeci tom serii o Wierze Jezierskiej, którą uwielbia bardzo dużo osób, a sama autorka była nominowana do nagrody Wielkiego Kalibru, co mnie, szczerze mówiąc, nie dziwi ani trochę, bo poprzednie dwie części były świetne i uważam, że Agnieszka Jeż sprawdza się o wiele lepiej w kryminale, niż w obyczajówce. Bo właśnie w tym drugim gatunku wydała całkiem sporo powieści, ale moja przygoda zaczęła się dopiero w momencie, kiedy na salony wjechał "Szaniec" i choć do obyczajowych powieści spod pióra Pani Agnieszki mnie nie ciągnie, tak seria z Jezierską to jedna z tych, na które poluję w dniu premiery i o których myślę od momentu pierwszych zapowiedzi. Co nie oznacza, że autorka się nieco nie wypaliła, że trzeci tom nie jest już słabszy, prawda? A może wręcz przeciwnie, jest jeszcze lepiej, ciekawiej, bardziej zagadkowo?

Trafiamy do Giżycka, które mogłoby się wydawać, że nie jest wcale małą miejscowością, a jednak to jedna z tych, w której ludzie nie mówią o problemach, nie sieją plotek, tylko wszystkie brudy piorą za zamkniętymi drzwiami mieszkań i domów. Trafiamy zatem na dość popularne ostatnio umieszczanie akcji w małym miasteczku, z małą społecznością i masą tajemnic. Czy może coś zatem zaskoczyć?

Okazuje się, że znika maturzystka, a jej ojczym zostaje zamordowany. Od razu czytelnikowi nasuwa się stwierdzenie, że to morderstwo to w sumie nic nadzwyczajnego patrząc na to, czym mężczyzna się zajmował, a był kierowcą zawodowym, jeździł tirem, ale nie tylko to było jego pracą... działał nieco na pograniczu prawa i być może w końcu się to komuś nie spodobało? Ale co z dziewczyną? Nasza główna bohaterka, Wiera, uważa, że te sprawy są ze sobą powiązane i musi je rozwikłać zanim stanie się coś złego.

Powiecie pewnie, że to typowy kryminał, ale ja mam nieodparte wrażenie, że suniemy tu za liczbą dwa. Dwa dziwne zdarzenia w domu, dwie osoby, facet umierał na dwa sposoby... tak, tak, o tym każdy czytelnik musi przekonać się sam, bo nie chcę zbyt wiele zdradzić, ale gwarantuję, że mimo, że to faktycznie w standardzie morderstwo, zwłoki, mała mieścina, zagadkowe zniknięcie i tajemnice rodzinne, to jednak jest inaczej i to w dobrym tego słowa znaczeniu.

Zważywszy na to, że to już trzeci tom tej serii, to muszę przyznać, że widać po głównej bohaterce, że się ona zmienia. Czasami czytając serie ma się wrażenie, że ciągle to ta sama osoba, że w sumie nawet nie przybywa jej lat, nie jest dojrzalsza, nie rozwija się, a tutaj faktycznie można zauważyć, że Jezierska się nieco zmieniła, jest starsza i to nie tylko w kwestii wyglądu, ale również zachowania i to ma też wpływ na prowadzone śledztwa, bo podchodzi do nich nieco inaczej. To wszystko składa się na to, że Wiera jest niczym dawno niewidziana przyjaciółka, z którą chętnie brniemy przez kolejne elementy układanki.

Agnieszka Jeż mnie nie zawiodła i myślę, że wielu czytelników również, bo stworzyła klimatyczny kryminał, choć tak po prawdzie dość przewidywalny, ale mimo to czyta się szybko i... wbrew pozorom, lekko. Nie ma rozlewu krwi, nie ma brutalnych tortur, ale to nie oznacza, że nie odczuwa się podczas czytania dziwnego niepokoju. No nie da się jej odłożyć i nie polecam zaczynać czytać wieczorem, tuż przed spaniem, bo może się okazać, że ze spania będą nici!

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Słowne.

Matka przychodzi na komisariat w Giżycku i zgłasza zaginięcie córki. Upiera się, że dziewczyna, mimo iż pełnoletnia na pewno nie uciekła. Nie sprawiała problemów wychowawczych, dobrze się uczyła, marzyła o studiowaniu socjologii. Była miła, uczciwa, wierząca i spokojna. Tymczasem na wyrobisku w pobliskiej żwirowni zostały odnalezione zwłoki mężczyzny. Okazało się, że jest konkubentem kobiety, która zgłosiła zaginięcie córki. Dwie tragedie w jednym domu w jednym czasie? Nie do wiary, szczególnie że dziewczyna jakby zapadła się pod ziemię! Śledztwo się gmatwa, gdy sekcja zwłok wykazała, iż denat umierał przynajmniej na dwa różne sposoby… Do prowadzenia obu spraw wyznaczono Wierę. Do pomocy przydzielono jej nieodzowną konkretną panią prokurator Przyzwan i nieopierzonego policjanta Remka. Zajął ON miejsce Kosonia, który w końcu odszedł na upragnioną emeryturę. Wiera poczuła się bezradna, bez wsparcia mentora za to z kolejną skomplikowaną zagadką. Czy da radę rozwikłać te tajemnicze sprawy?

I tym razem na historii stworzonej przez Agnieszkę Jeż się nie zawiodłam. Co prawda dość łatwo i szybko domyśliłam się, jakie będzie ostateczne rozwiązanie zagadki, ale cała przyjemność i zabawa polegała na tym, że spokojnie mogłam śledzić jak Wiera i jej nowy partner radzą sobie z prowadzeniem sprawy i czy rzeczywiście moje przypuszczenia, co do osoby mordercy okażą się słuszne. Smaczkiem opisanej historii było też nie tylko sprawne poprowadzenie samej akcji, ale również dialogi i przemyślenia głównej bohaterki okraszone sarkastycznym humorem. Odnoszę wrażenie, że sierżant Wiera dojrzała. Jej refleksje stały się stonowane, ciekawsze niż były. Pewnie sprawiło to większe doświadczenie życiowe i zawodowe, przez co kreacja jej osoby jest nad wyraz realna. To już nie ta zahukana, zakompleksiona, neurotyczna młoda kobieta, którą poznałam w pierwszej historii. Jest też mniej impulsywna, zaczęła myśleć perspektywicznie oraz ważyć zyski i straty. Demony przeszłości jednak mają to do siebie, że lubią wracać w najmniej odpowiednim momencie. Wiera się o tym przekonała na własnej skórze…

Za możliwość zapoznania się z treścią książki dziękuję Wydawnictwu Słowne.