Księżycowa zagadka. Tajemne przejścia

"Księżycowa zagadka"

"Równowaga świata wymaga tego, by kiedy jedni tracą sens, inni go odnajdywali i czerpali z niego."

* "Los to byt absolutnie nieprzewidywalny. Wiąże ludzkie ścieżki na przekór logice, porządkowi, powinnościom. Działa jak lunatyk, niedostrzegający przeszkód, wyzuty ze świadomości, niepowstrzymany. Zdarza się, że laczy dwie osoby, które różni wszystko, poza bolesną świadomością i brakiem zrozumienia."

Zabiorę Was do Krakowa. Gdzie poznamy Karskiego, policjanta z maska zimnego beż uczuciowego mężczyzny. Poznamy także Aurorę, która potrafi rozpływać się w cieniu. Ich spotkanie może skończyć się różnie.

Fabuła jest niczym noc, która nadeszła, a Ty zostal_ś w samym sercu miasta. I podziwiasz piękno nocy wśród nie gasnącego blasku księżyca, wśród migocących gwiazd. Towarzyszą różne emocje, spotykasz różnych ludzi na swojej drodze do domu, ale i tak cieszysz się chwilą, miejscem i otoczeniem. Poznając tajemnice miasta nocą.

Akcja jest niczym broń wycelowana w głowę. Nie wiesz kiedy wystrzeli, czy strzeli do Ciebie, obok, czy do kogoś innego. Jesteś w napięciu, niepewności. Wykonujesz to co od ciebie wymagaja i czekasz. Kiedy padnie strzał i co się zmieni.

Bohaterowie są wykreowani bardzo dobrze. Podoba mi się połączenie dwóch różnych osobowości, które w końcu muszą się spotkać to napięcie jakie między nimi występuje, jest wręcz namacalne. Karski to postać, której nie da się nie lubić, bo jest tajemniczy, niedostępny pełen tajemnic, które poznajemy bardzo powoli. Aurora również ma swoje tajemnice, ale nie jest skryta, można czytać z niej każdą emocje. Ten duet jest idealnie dopasowany, nie są zgrani, są różni i niepowtarzalni, ale razem tworzą coś niesamowitego. Bohaterowie poboczni również zasługują na wzmiankę, ponieważ nie są niepotrzebni, wnoszą w fabułę więcej niż możemy przypuszczać. Teodor to postać, która skradła moje serce nie tak jak Karski, ale jednak.

Emocje towarzyszą podczas poznawania historii, aż do jej końca. Tutaj każdy odbierze książkę inaczej. Wątek obyczajowy ukazywały to co pozytywne, natomiast kryminał trzymał w napięciu I pokazywał to co złe. I emocje były od tych pozytywnych do negatywnych, ale nie takich o książce, ale tego co w niej.

Opisy są świetne poprowadzone. Ukazują oblicze miasta, można wybrać się w podróż i zobaczyć go inaczej. Dostaniemy duża dawkę przemyśleń bohaterów, dzięki czemu zobaczymy historie innymi oczami, dowiadując się co nie co o naszych podejrzanych i tych co starają się rozwiązać zagadkę.

Podsumowując "Księżycowa zagadka" to pierwszy tom trylogii, który wciągnie nie jednego czytelnika. Wątek obyczajowy i kryminał w jednym to jest połączenie, które uwielbiam. Dla fanów obu gatunków będzie to idealna lektura.

Autorka wykreowała świetna historie, pełna zawiłości, tajemnic, intryg. Przeplatają się z lekkim i przyjemnym stylem, który sprawia, że ciężko oderwać się od książki. Sam wątek kryminalny jest pełen intryg, niedpowiedzeń co sprawia, że sami angażujemy się na całego, by tylko rozgryźć tajemnice, która nie jest taka prosta jak mogłaby się wydawać.

Perun ta historia jest tak angażująca, że ciężko się od niej oderwać. Polecam dla fanów obyczajowej fabuły z dodatkiem kryminału.

Ps. Nie możemy doczekać się kolejnego tomu! 🥺🥰

Policjant i złodziejka co z tego wyniknie?

Tego już musicie dowiedzieć się sami, ja serdecznie polecam. 😁

Cała książka jest dosyć zagadkowa, ale ułożona w bardzo sympatyczny sposób. Wpierw mamy tajemnicze wprowadzenie, jakby wejście do legendy, świata innego niż nasz, gdzie czasami podmuch wiatru zwiastuje jakieś niespodziewane wydarzenia. Następnie mamy wielkie zaskoczenie, gdyż pewna kobieta wzywa pomocy, coś dzieje się w jej garderobie, a koniec końców wychodzi na to, że utracili najcenniejszą rzecz, jaką posiadali. I choć nie wiemy kto ją ukradł, bo znamy jedynie kasztanowe włosy falujące w podmuchu wiatru, to jednak niedługo potem wiemy co kto ukradł, tylko nie wiemy dlaczego. Dalej jest również podobnie, mamy nagłe wydarzenia, dużo znaków zapytania, które później się rozwiązują i tak dalej. Zawsze jest jednak ten punkt, który nie został wyjaśniony, który pociąga za sobą kolejny, by odkryć pierwszy, a drugi później, kiedy pojawi się trzeci pytajnik. Od razu skojarzyło mi się to z jakąś grą, której nazwy nie potrafię sobie przypomnieć, ale wyglądała bardzo podobnie:-) I było tak uroczo i przewidywalnie do momentu, aż pojawił nam się trup. Oskarżenia do razu padają na pewną osobę, która te zarzuty odrzuca. Takim ciekawym dodatkiem był tutaj romans dwóch osób totalnie przeciwnych biorąc pod uwagę ich pozycje, sposób na życie oraz charakter. Z pewnością nie jest to historia jednowątkowa, gdyż choć mamy jeden główny cel, to gdzieś po drodze pojawiają się mniejsze grupki z również zagadkowym skutkiem. I to kolejna pozycja, która pokazała, że jeśli cokolwiek gdzieś nie gra, to należy cofnąć się do rodzinnych przekonań, by ujrzeć sekrety, które nie miały nigdy wyjść na wolność:-)

Ogólnie historia jest ciekawa, ale jedyne, co mnie tutaj rozbrajało, były dialogi między postaciami. Zupełnie nie słyszałam takich porównań, jakby dorośli ludzie zamienili się w maluchy, którym po głowie chodziły jedynie naleśniki:-) Odpowiadali sobie zaczepkami, czasami zupełnie niestworzonymi, ale tak to wychodziło zabawnie, aż uśmiechałam się pod nosem. Męska postać starała się nie gnębić kobiety pytaniami, gdyż bał się jej wystraszyć, a jednocześnie konstruował zapytania w sposób młodzieńczy, by jej zaimponować, wzbudzić zaufanie a u nas wywołać uroczy nastrój. A przynajmniej ja to tak odbierałam:-) A koniec jest dosyć zabawny i świadczy o tym, że będzie część dalsza:-) Jas się na nią szykuję, a wy?

Chyba muszę przestać czytać, gdy nastrój nie pozwala mi się w pełni oddać lekturze. Znowu skończyło się to tak, że postanowiłam dać książce kolejną szansę i za drugim razem oceniłam ją znacznie wyżej, więc było warto, tym bardziej, że z podobną historią się jeszcze nie mierzyłam, a to najwyraźniej początek serii. I debiut - więc wiadomo.

"Księżycowa zagadka" została określona jako powieść obyczajowa z wątkiem kryminalnym, co postaram się brać pod uwagę podczas wyrażania swojej opinii, gdyż to bardzo uczciwa klasyfikacja gatunkowa i warto to docenić, zwłaszcza że częściej spotykamy się z odwrotną kolejnością w nazewnictwie, co nie zawsze jest proporcjonalne w samej treści.

Magdalena Ciechanowska tworzy w bardzo specyficzny sposób, który za pierwszym razem wręcz mnie odstraszył. Mój problem w odbiorze polegał na tym, że zwyczajnie drażniła mnie taką wręcz baśniowa konwencja. Nie zgrywało mi się to zupełnie - z jednej strony morderstwa, z drugiej ten przerysowanie patetyczny styl. Przeszło mi nawet przez myśl, że może zamiast w Krakowie autorka mogła osadzić akcję za siedmioma górami, za siedmioma lasami. Przy drugim podejściu po prostu ignorowałam te fragmenty.

Wątki kryminalne naprawdę mi się podobały. Cała intryga była porządnie zaplanowana i konsekwentnie realizowana w taki sposób, by napięcie nie malało ani na moment. Autorce udało się mnie zaskoczyć zakończeniem, ale i wcześniej kilka intrygujących zwrotów akcji się zdarzyło.

Z pewnością zapamiętam z tej powieści jej głównych bohaterów. Aurora nie przypadła mi do gustu i trochę nie kleiła mi się jej postać. Większość jej zachowań nijak się miała do "zawodu", który wykonywała. Za to Dariusz Karski zaintrygował mnie od samego początku. Jego specyficzność ogranicza się nie tylko do wyglądu, a ja takich niebanalnych funkcjonariuszy po prostu lubię.

"Księżycowa zagadka" to całkiem niezły debiut, choć mnie Magdalena Ciechanowska nie porwała. O ile sama fabuła mnie zaciekawiła, to styl autorki nie ułatwiał lektury. Jeśli pojawią się kolejne części z Kapitanem, to po nie sięgnę, by sprawdzić, czy sposób narracji jakoś się zmienił.

Moje 6/10.

Policjant Dariusz Karski nie mógł się bardziej zdziwić, gdy „Przedstawicielka złodziejskiej arystokracji bezczelnie” stanęła na progu jego mieszkania. Chociaż nie, bardziej się zdziwił się, gdy dziewczyna oznajmiła „Potrzebuję twojej pomocy”. Aurora boi się, że ktoś na nią poluje, i to nie ze względu na to co ukradła, ale na to z kim się spotykała. Dziewczyna wyznaje Karskiego, że spotykała się z synem Roberta Klimczuka, lokalnej gwiazdy Krakowa, Danielem. Teraz gdy Daniel nie żyje z powodu przedawkowania Klimczuk obwinia Weronikę-Aurorę za jego śmierć. Karski upatruje w pomocy Weronice swoją szansę na odsunięcie od siebie oskarżeń. Sojusz ze złodziejką wkrótce przynosi niespodziewane wydarzenia. Do pomocy zostaje „zwerbowany” Teodor Talkowski, a właściwie mężczyzna uważający za słynnego krakowskiego architekta. Talkowski chce powstrzymać „Klub” Klimczuka przed „zniszczeniem” jego ukochanego Krakowa.

„Księżycowa zagadka” tom otwierający cykl „Tajemne przejścia” zabiera czytelników do Krakowa, gdzie "Jesienne noce sprzyjają cieniom, zjawom i zuchwałym występkom, zwłaszcza w takim mieście jak Kraków, gdzie duchy jak króliki wyskakują zza węgła i spomiędzy chodnikowych pęknięć, z lochów i ze studni.” To także debiut literacki autorki, moim zdaniem całkiem udany.

Trudno ocenić, co jest bardziej tajemnicze w tej powieści: bohaterowie, kryminalna zagadka czy spowity mgłą Kraków.

Ta powieść to połączenie kryminału i powieści obyczajowej z dynamicznymi dialogami i nietuzinkowymi bohaterami. Na pierwszy plan wybijają się: Dariusz Karski, gliniarz z trudną przeszłością, który często balansuje na granicy prawa i z którym można wiele załatwić; Weronika-Aurora, nieuchwytna złodziejka, z tajemniczą przeszłością, cechująca się olbrzymią cierpliwością i Teodor Talkowski, mężczyzna podający się za legendarnego architekta, który wysławia się niedzisiejszą polszczyzną, myślę, że najlepiej definiuje go określenie „oryginał”. Oczywiście w każdej powieści kryminalnej musi być czarny charakter, a tu mamy ich nawet kilka, które łączy siatka powiązań biznesowych i towarzyskich.

Tło obyczajowe powieści zostało również dobrze skonstruowane, z głównym motywem dotyczącym szeroko pojętej władzy…

Powieść czyta się szybko, między głównymi bohaterami, czyli Karskim i Aurorom iskrzy, a ich słowne potyczki często wywoływały uśmiech na mojej twarzy.

Mam nadzieję, iż nie będę musiała długo czekać na kontynuację i sprawdzenie jak rozwinie się warsztat pisarski autorki.

Powieść polecam wielbicielom zagadek i Krakowa.

„Księżycowa zagadka. Tajemne przejścia” to jedna z tych książek, które mnie zaintrygowały, rzadko sięgam po książki tego typu, ale tym razem potrzebowałam chwili odmiany. Nie znałam wcześniej twórczości Magdaleny Ciechanowskiej, dlatego też postanowiłam to zmienić. Lubię Kraków, chciałam ponownie go zobaczyć, poczuć jego klimat i poznać ciekawych bohaterów. Do tego wszystkiego należy dodać zagadkę, którą trzeba rozwiązać, sprawę kryminalną, która wcale nie wydaje się łatwa. Już niedługo i u nas zawita jesień, myślę, że ta książka będzie idealna na nadchodzące chłodniejsze wieczory. Jeśli chcecie poczuć ten wspaniały nastrój, wystarczy dobra herbata, świeca zapachowa i ta książka.

Głównym bohaterem książki autorstwa Magdaleny Ciechanowskiej pod tytułem „Księżycowa zagadka. Tajemne przejścia” jest Dariusz Karski. Ten mężczyzna nie jest dość lubianym policjantem. Nie jest sympatyczny, należy do tych szorstkich, trudnych w obyciu mężczyzn. Żadna z tych cech nie nadaje mu popularności, czy okaże się jednak dobrym specjalistą? Aurora jest nieuchwytną, wręcz legendarną złodziejką, owianą tajemnicą. Spotkanie tek dwójki kończy się dość specyficznym sojuszem, czy takie odmienne osobowości będą potrafiły ze sobą współpracować? Z czasem daje się odczuć wzajemną fascynację, a w tle rozgrywa się śledztwo dotyczące pewnej sprawy kryminalnej, która z każdą chwilą staje się coraz trudniejsza. Czy Karskiemu uda się znaleźć winnego, czy też sam stanie się ofiarą dziwnej rozgrywki?

„Księżycowa zagadka. Tajemne przejścia” autorstwa Magdaleny Ciechanowskiej zabiera nas do świata tajemnic, narkotyków, neopogańskich wierzeń, dziwnych rodzinnych sekretów i między tym fascynacji damsko-męskiej. Autorka napisała powieść obyczajową, w której znajdziemy wątki kryminalne i właśnie w ten sposób powinno się do niej podejść. Bohaterowie są interesujący, są dobrze rozwinięci, stoją pod dwóch różnych stronach barykady, a jednak coś ich do siebie ciągnie. Tak, jak w życiu przeciwności się przeciągają, tak i tutaj jest to dobrze przedstawione. Magdalena Ciechanowska przedstawia nam sposób prowadzenia ciekawego i trudnego śledztwa, które się rozgałęzia, serwuje nam wiele pobocznych wątków. „Księżycowa zagadka. Tajemne przejścia” ma niesamowitą fabułę, dlatego nie można się przy niej nudzić. Jestem zadowolona z możliwości czytania tej książki, nie sądziłam nawet, że jest to debiut. Historia jest napisana bardzo fajnym, przyjemnym językiem, ukazując w sposób niesamowity klimat Krakowa.