Księżycowa winnica

Aldara i Octave przybywają do jego pięknej, rodzinnej winnicy, aby obwieścić radosną nowinę o swoich sekretnych zaślubinach. Ojciec Octave’a markiz Auguste Montauban nie jest tą wiadomością zachwycony, ale z miłości do syna postanawia dać im szansę, choć trudno mu obdarzyć dziewczynę zaufaniem. Wkrótce po ich przyjeździe wybucha wojna, Octave trafia do niewoli, a do burgundzkiej posiadłości wraca Romain, brat Octava. Aldara będzie musiała stawić czoło jego nieprzychylności, brakowi zaufania teścia i towarzystwu ulokowanego w winnicy na czas niemieckiej okupacji porucznika Eberharta. Dziewczyna dzielnie będzie bronić interesów winnicy podczas nieobecności swojego męża.

„Księżycowa winnica” to przepięknie napisana, naszpikowana tajemnicami i intrygami powieść z historią w tle, zaserwowana w akompaniamencie pysznego francuskiego wina, które wydaje się jednym z głównych jej bohaterów. Winnica jest rodzinnym dziedzictwem Montebaunów i od jej przetrwania zależą też losy tego rodu. Wśród zmieniających się wraz z porami roku krzewów winnych rozgrywają się tragedie, zdrady i walka o przetrwanie. Tutaj każdy skrywa jakiś sekret, a ich ujawnienie wiąże się z niebezpieczeństwem i poważnymi konsekwencjami.

Zaskoczyła mnie płynność, z jaką została napisana ta wielowątkowa historia. W czasach wojennej zawieruchy Aldara mierzy się z problemami z podniesionym czołem, wzbudzając w otoczeniu podziw, pożądanie i nienawiść.

Czytam dość sporo książek z wojną w tle, ale ta jest wyjątkowa, inna. Piękna proza, która poza dramatyzmem wojny, pełna jest malowniczych opisów, drobnych detali oraz ludzkiej siły i determinacji, które sprawiają, że czyta się ją z ciekawością i zachwytem. Różnorodność bohaterów także nie pozwala na nudę.

,,Bosz na pewno był martwy, niewielu potrafi się wywinąć słodkiej śmierci."

Nie wiem jak wy, ale ten fragment mnie zaciekawił. Zobaczcie, niby śmierć jest okropna, czasami brutalna jak w przypadku postaci z książki, gdzie widok napuchniętego ciała wywołała na twarzy innych uśmiech. To widok makabryczny, ale zauważcie jak go opisują. Śmierć jest słodka. Pomimo wszystkiego, co może się z nią skojarzyć nikt nie myśli nad tym, że ciało człowieka, który nie żyje wydaje z siebie słodki zapach, niemal mdły. Czyli ten odór jest zły. To dlaczego więc uważa się, że słodycze są dobre? Czy nie niosą poniekąd zapowiedzi śmierci? W końcu niszczą nas skrawek po skrawku upośledzając funkcjonowanie każdego narządu...

Styl jakim została napisana przypomina mi piękny kawałek figury wystruganej idealnie, a pomimo tego gdzieniegdzie znajdziemy jakąś zadrę. Dla mnie tymi zadrami były słowa niecenzuralne, pojawiające się niczym pączek róży w chaszczy żywopłotu. Oj wywoływały moje zdziwienie... Wytłumaczyć je mogę jedynie czasem dosyć niespokojnym, jakim był rok 1939, czy 1943. Postacie potrafią znać się tutaj na wylot. Wiedzieć gdzie ktoś podąża, kiedy coś go trapi, czy kiedy pojawia się na twarzy zalążek uśmiechu. Tutaj można nie być przyzwyczajonym do jedwabnej pościeli, która przytłacza wraz z idealną ciszą okalającą piękną sypialnię.

,,W chwili, gdy schodziła po schodach (...) i czuła na sobie spojrzenia gości, pożałowała, że tam jest, zamieniona przez tę bandę nazistów i faszystów w przedmiot komentarzy, plotek i szeptów."

Życie kręci się wokół wina i jego odcieni smaków. Jesteśmy pouczeni co do jego wytwarzania oraz przechowywania. Tutaj natura zarabia na siebie, ludzie wiedzą jak korzystać z ziół, żeby ukoiła ich nerwy, a zanim pojawiają się pierwsze słowa nowej postaci, mamy ją opisaną pod kontem wyglądu twarzy oraz sugestii jaką wykazuje ruch ciała oraz mimika. Czas się tutaj zmienia, w zależności kogo dotyczyć będzie opowieść. Bywa nawet, że Boże Narodzenie kojarzy się tylko ze smutkiem z sierocińca. Duma potrafi przesłaniać dobro osoby, która dla kogoś jest ważna, a przytulenie dziecka potrafi wynagrodzić wszystkie krzywdy. Rodzicielstwo wita się tutaj z miękkimi skojarzeniami, jednak i z szantażem dla własnych korzyści. Tajemnica goni tajemnicę, a mężczyźni będą zabiegali o względy kobiety z ukazanych nam pobudek. To taka walka człowieczeństwa z władczością otoczoną czasami niewoli i ruchu oporu. Pozycja idealna dla wielbiciela historii:-)

Niezapomniana opowieść utrzymana w niezwykle emocjonalnym tonie to kolejny literacki popis Carli Montero. Autorka na nowo gwarantuje nam moc niezapomnianych wrażeń zapraszając do przygody, które pozostanie w naszej głowie na długo po zamknięciu ostatniej strony.

Uwielbiam jej pióro. Jej lekkość, swobodę, niezwykłą realność zdarzeń. Przepadam za sposobem prowadzenia fabuły oraz pełną świadomością w kreowaniu bohaterów. Czytałam wszystkie powieści Montero a jednak za każdym razem - podobnie i w tym przypadku - czuję się miło zaskoczona podniesioną poprzeczką. Trudne momenty na zmianę przeplatają się z prozą życia, śmiech równoważą łzy, po nich natomiast zazwyczaj wychodzi słońce. Równowaga zostaje zachowana od pierwszej do ostatniej strony, kładąc silny nacisk na wiarygodny przekaz, dopracowane detale a także nawiązanie do ponadczasowych wartości, które wychwytywane pomiędzy wierszami stanowić będą solidną lekcję.

Akcja powieści skoncentruje się na wrześniu, roku 1939. Wówczas Aldara poślubi Octave’a i osiedli się w Burgundii, daleko od wojny domowej w Hiszpanii. Będzie liczyła na spokój i zapomnienie złych chwil, ale te uderzą w nią z siłą pocisku. Mąż trafi do niewoli a rezydencja stanie się domem dwóch charyzmatycznych mężczyzn, wystawiających miłość kobiety na wielką próbę. Czy uda jej się pokonać własne słabości? A może zrozumie, że dokonane wcześniej wybory były błędne?

Na ponad pięciuset stronach rozegra się prawdziwy spektakl związany z moralnymi wyborami oraz wojną serca i rozumu. W tle pojawią się prawdy historyczne, francuski ruch oporu, sekrety, tajemnice, demony przeszłości. Fabuła utrzymana w stylu powieści obyczajowej pięknie buduje trudne tło wspominając o wojnie, natomiast centralnym punktem jest winnica napędzana pracą ludzkich rąk oraz bohaterowie stający w obliczu zaskakujących trudności. Obserwujemy zmiany zachodzące w Aldarze, jej kształtowanie charakteru oraz nową siłę do działania, trzymamy kciuki za proces produkcji wina będący swojego rodzaju symboliką oraz doceniamy całe otoczenie jako podziwu godną pracę autorki.

"Księżycowa winnica" to przejmujący obraz ludzkich słabości, nadziei, marzeń. Konfrontacja nieprzewidywalnego losu z potrzebą odnalezienia swojego spokojnego miejsca na ziemi. Carla Montero znuje emocjonalną, nostalgiczną, niespieszną a jednak w pełni angażującą powieść o pracy, która przemienia się w pasję, determinuje, wyznacza nowe cele. Niełatwa opowieść o prostocie otoczonej realiami wojny, wyjątkowa, niezapomniana.

„Księżycowa winnica” to historia, która urzeknie wszystkich miłośników twórczości Lucindy Riley czy też Kate Morton. Niewiele jest pisarek, które są w stanie tak mocno poruszyć czytelnika, a równocześnie przeprowadzić go przez naprawdę ciekawą fabułę, która zaangażuje go równie mocno, jak relacje bohaterów. To wielka sztuka i niebywała umiejętność, którą poszczycić się może właśnie wspomniana Carla Montero. Stąd też tak wielka jej popularność, choćby w naszym kraju.

Swoją nową powieść autorka osadziła w przepięknej francuskiej Burgundii, w samym sercu malowniczego, zapierającego dech w piersiach pałacu należącego do markizów Montauban - majętnej, utytułowanej rodziny.

I choć akcja książki osadzona jest w trakcie II wojny światowej, a jednym z jej elementów jest działalność głównej bohaterki we francuskim ruchu oporu, tak naprawdę oś fabularną stanowi opowieść o bezgranicznym poświęceniu, zdradzie i wielkiej miłości. Miłości nie tylko tej między dwójką ludzi (chociaż czy naprawdę dwójką?), ale także pięknej miłości do ziemi, do tytułowej winnicy. Bo to winem stoi Francja, bez względu na to, w jak trudnych czasach przyszło jej społeczeństwu egzystować. Wino to krew francuskiej ziemi.

Jak zwykle w przypadku Carli Montero bywa, oszołomiły mnie przepiękne opisy winnicy, okolic Burgundii, a nade wszystko urzekła fabuła. Historia Hiszpanki, która zbiegła do Francji, w której to odnalazła wielką miłość, a którą później utraciła, macierzyństwo, historia rodu Montauban, opieka nad winnicą i przeszkody, na jakie napotykają jej właściciele, niespodziewani goście w pałacu, a wszystko to wśród wojennych zawirowań.

I TAJEMNICA. Tajemnica, która zatruwa, dławi.

Aldara to niesamowita bohaterka. Jedna z tych, które uwielbiam. Kobieta niezłomna, dzielna i odważna. Jest mocnym akcentem „Księżycowej winnicy”, na którą warto było tak długo czekać. I choć nie przepadam za romansami, ten delikatny wątek miłosny, absolutnie nieprzytłaczający fabuły, niezwykle mnie poruszył.

Piękna, nieprzekombinowana i realistyczna historia. Emocjonujący, żywy dramat, przesiąknięty zapachem dojrzewających, słodkich winogron.

Warto przeczytać 🙂

Francja słynie ze sztuki, bagietek, dobrego sera i… wina. Nawet w trudnych, naznaczonych biedą i wojną czasach, wino pozostawało symbolem tego kraju i szalenie istotnym produktem dla jego mieszkańców. Produkcja nie ustawała także podczas II Wojny Światowej i choć Niemcy z przyjemnością rozsmakowywali się we francuskich wytworach z winogron, to temu narodowi i tak udało się zachować najcenniejsze roczniki na lepszy czas – który w końcu nadszedł.

Aldara uciekła do Francji, by uzyskać schronienie przed wojną domową. Ta rodowita hiszpanka skrywa jednak w sobie tajemnice, które gryzą ją od środka niczym gęsty dym. Przypadkowe spotkanie z Octave zmienia bieg jej trudnych losów i tak trafia do winnicy w Burgundii. Jej obecność nie jest mile widziana, ale wraz z upływem czasu kobieta udowadnia swoją wartość i zyskuje sympatię – nawet trudnego w obyciu teścia. Rodzicielstwo, wybuch wojny, strach o losy małżonka na froncie, niespodziewani goście w winnicy, problemy z plonami – to wszystko sprawia, że Aldara pokazuje swoją niezłomność i siłę, tak bezcenne w trudnych czasach. Jednak los podczas wojennych zawirowań jej nie oszczędza, a porywy serca nie ułatwiają kolejnych wyborów. Jak poradzi sobie w tak wymagających okolicznościach? I czy w ogóle przetrwa?

„Księżycowa winnica” to moje pierwsze spotkanie z piórem Montero i jestem przekonana, że nie ostatnie, bowiem Autorka oczarowała mnie swoim piórem, całą paletą uczuć, które nim wzbudza oraz hipnotyzującą wręcz umiejętnością przenoszenia czytelnika w czasie za pomocą niezwykłej w swym pięknie i kunszcie narracji. Wydarzenia wojenne, choć ważne dla fabuły, nie przytłaczają, bowiem w powieści najważniejszymi są losy tych, którzy pozostali poza frontem, próbując zapewnić sobie i bliskim jak największe pokłady normalności, choć nieustannie towarzyszy im strach, trwoga oraz niepewność co do przyszłości. Montero genialnie kreuje postaci, ujmując ich wady i zalety, ukazując targające nimi uczucia, które udzielają się czytelnikowi, budując ludzi z krwi i kości, którzy jak najbardziej mieli prawo żyć w tamtym okresie. Nie waha się także poświęcić trochę czasu dla zbudowania charakterów i zarysów historii bohaterów pobocznych, dzięki czemu nadaje im pierwiastek ludzki i zapisuje w pamięci odbiorcy, by nie zniknęli w jej odmętach jako niewiele znaczące zarysy postaci. Co ważne, nie obawia się także tworzyć bohaterów trudnych, budzących swym zachowaniem niesmak i niechęć, a jednak jakże istotnych dla całej opowieści. Samej historii nie sposób odmówić realizmu, choć przecież to fikcja, jednak za sprawą uniwersalnych dylematów moralnych, trudów życia podczas wojny i nadal żywych serc, których nie ogłuszyły spadające bomby, odnosi się wrażenie, że te postaci i te wydarzenia miały miejsce. Bogate tło historyczne oddaje cały szereg emocji, które udzielają się podczas lektury, budując odpowiedni klimat, ale też nie przytłaczając czytelnika niechętnego lekcjom o przeszłości. Delikatnie zarysowany romans, który tli się gdzieś na obrzeżach tej powieści, to kolejny element dodający jej autentyczności, ale i udowadniający, że nawet wśród nalotów, racji żywnościowych i niepewności dnia następnego, wciąż nie gaśnie iskierka miłości, która przecież czyni nas ludźmi. Intryguje także przeszłość Aldary, która długo pozostaje tajemnicą, lecz jej wagę odczuwa się w wielu przemyśleniach kobiety. Lektura, choć całkiem rozbudowana, zabiera w swe objęcia w inny czas i przestrzeń, i trudno wypuścić ją z rąk, co idealnie pokazuje z jak angażującą literaturą napisaną na wysokim poziomie mamy tu do czynienia. Ogromnie polecam tę pozycję, pozostając nadal w zachwycie treści, którą tam odnalazłam.