Zachmurzenie umiarkowane

Pełna refleksji, ciekawa, przejmująca.

🌸 Emocjonalna historia o relacji damska- męskiej która przetrwała wiele lat.

💐 Bardzo spodobała mi się historia wykreowana przez autorkę, nie była płytka i nudna lecz wielowątkowa i ciekawa.

🌸 Od samego początku mnie wciągnęła lecz muszę przyznać, że niesie za sobą bagaż emocjonalny.

💐 Może nie jest to lekka lektura, ale z pewnością warta uwagi. Mogę ją polecić z czystym sumieniem. Idealna lektura, aby zatrzymać się na chwilę i przemyśleć pewne aspekty życia.

To historia o dojrzałej miłości, akceptacji, docenianiu każdej z chwilli, błędach młodości.

Róża przez całe życie jest ze swoim mężem. Nigdy tak naprawdę go nie doceniała i szanowała. Nadszedł czas kiedy Karol postanowił zawalczyć o siebie. Chcę wreszcie zakończyć długoletni związek, który nie przyniósł mu szczęścia.

Jeśli poszukujecie lektury dobrej lektury do refleksji to zachęcam do sięgnięcia po tę pozycję.

To historia nasączona smutkiem, dojmującą nostalgią i roztrząsaną dogłębnie pod całunem nocy melancholią, sprawiająca wyraźnie odczuwalne niewygodne podobieństwo do własnych doświadczeń. Otulona autentyzmem, osnuta na fundamencie życiowych relacji, oparta o filar powielanych wielokrotnie błędów, które stają się dostrzegalne, gdy bezpowrotnie mija czas na ich naprawienie, a los niosący w prezencie tabliczkę z napisem „koniec” beztrosko puka do drzwi, domagając się natychmiastowego wpuszczenia. „Zachmurzenie umiarkowane” to historia rozpadającego się małżeństwa z trzydziestoletnim stażem, wokół której zobrazowano wiwisekcję przekroju wzajemnych zależności o literackim sznycie, podkreślonym koronkowo poprowadzonym piórem. I byłaby to kolejna przenikliwie sportretowana psychologia nawiązywania więzi z drugim człowiekiem, gdyby nie kompilacja nastrojowego, zmuszającego do wnikliwie rzetelnych refleksji nad własną burzliwą w doznania egzystencją tekstu oraz warsztatu pisarskiego autorki z odzierającą z sentymentów dosłownością. Bez koloryzowania monotonnej szarości i ubierania w wysublimowane słowa emocji, które wyrażone wprost oddziałują na odbiorcę w większym natężeniu – uświadamiającym uwierające pod skórą niczym drzazgi bezpowrotnie utracone chwile. Ten nietuzinkowy mariaż odzwierciedla analogicznie odczuwalne u czytelnika impresje – przeplatające się słodko-gorzkie wrażenia, powodujące rozluźniony uśmiech przywdziany na usta i jednocześnie cierpkie rozpoznanie tożsamych praktyk. Autorka za pomocą ironii unaocznia brzydkie wady, tkwiące w człowieku słabości, tym samym udzielając cennej lekcji obliczem pogody. Zachmurzenie to zaledwie chmury, a tylko nasze podejście ma wpływ na to, czy nastąpi burza, czy przedrą się przez nie promienie słońca. Przesłanie często jest intensywniejsze w prostszej postaci, nawet odrobinę prześmiewczej i stronniczej – w taki sposób utkano właśnie w tym tytule prawdę o każdym z nas.

Ależ ja miałam ucztę czytelniczą z tą książką ❤️ Taka obnażona prawda o życiu z odrobiną humoru. Pełna refleksji i emocji, o przyzwyczajeniach, o tym, że po latach popadamy w schematyczne postępowanie, które zaczyna być męczące dla partnerów. A nie daj Boże, gdy zaczynamy się upodabniać do "zrzedliwych" teściowych! A przecież na początku związku każdy tryska świeżością, radością i w niczym nie przypomina swoich rodziców. I przychodzi taki moment, kiedy nawet się nie spodziewamy a popadamy w rozgoryczenie. Łatwo jest w tych swoich zgryzotach utknąć i babrać w nich jak w bagnie. Wtedy tak wiele dobrych i fajnych chwil umyka, bo zaczynamy się w tym pogrążać.

Ta historia ujęła mnie swoim smutkiem, cierpieniem i delikatnością. Autorka wspaniale przeprowadza nas po wszystkich emocjach, jest ich niezwykłą znawczynią. Mamy tu powieść o ludziach, którzy się w życiu rozminęli. O tęsknocie, błędach, miłości i zaślepieniu...

Po trzydziestu latach związku w sylwestra Karol Polny postanawia opuścić swoją żonę, Różę. I tutaj znowu wyłania się schemat tego, jak mocny wpływ na ukształtowanie charakteru mają nasi rodzice. Niestety matka róży - Krystyna była osobą bardzo despotyczną i egoistyczną. Przedkładała swoje potrzeby nad potrzeby swojej córki i męża. Niestety Róża zarzekając się w młodości, że nie będzie taka, jak matka powoli zaczynała ją przypominać.

Autorka @barbarakosmowska pozostawia nam ogromne pole wyobrażeniu tego, co czuli bohaterowie. To, że się rozstali w tym przypadku było najlepsze, co mogło ich spotkać. Z przyjemnością przyglądałam się ich przemianie. A szczególnie Róży, która na początku obwiniając wszystkich i wszystko w koło o odejście męża, z czasem zrozumiała jak wiele złego sama wyrządziła. Jak była zaślepiona. Dzięki temu nareszcie udało się jej spojrzeć na siebie z innej perspektywy i powoli rozumieć swoje błędy.

Absolutnie polecam książkę, by móc spojrzeć na siebie okiem bardziej krytycznym i zweryfikować, czy żyjemy w zgodzie ze sobą i empatią w stosunku do naszych bliskich.

Za egzemplarz dziękuję @wydawnictwosoniadraga

„Karol ma ochotę powiedzieć, że z wędkowaniem bywa jak ze złym małżeństwem. Spinasz się, trzymasz tej kij w mętnej wodzie. I nagle – złota rybka. Masz jedno życzenie, niech zostanie twoją żoną. Ona się zgadza. A z biegiem lat okazuje się, to ty jesteś złota rybką. Od spełniania życzeń. A Wymagania coraz większe i wiecznie niezadowolenie…”

„Zachmurzenie umiarkowane” to powieść o Karolu i Róży. O małżeństwie, które pewnego dnia tak po prostu rozpadło się. Dlaczego? I czy to była „tak po prostu” czy może zanosiło się na to od lat? Jest to książka, która skłania do myślenia i zastanowienia się nad swoim życiem. Nad tym, że warto czasami pomyśleć tylko o sobie, by lepiej dzięki temu funkcjonowała nasz związek.

Karol stwierdził, że już nie potrafi być mężem. Nie potrafi dalej żyć w tym spokojnym, ale jakże nudnym związku. W związku, w którym musiało być wszystko tak jak zaplanowała Róża.

Karol to świetnie wykreowany przykład męża, który jest stłamszony przez swoją żonę. Nie miał wpływu nawet na wybór piżamy i dopiero gdy „ został przyszpilony do podłogi emeryckim PESEL-em zrozumiał, że wcale nie jest u siebie.”. Zrozumiał również to, że dobre i spokojne życie to na pewno nie ma nic wspólnego z jego żoną.

Róża to kobieta, który może i została porzucona, ale nie była bez wad. Zresztą zawsze uważam, że za rozpad związku odpowiedzialne są obie strony. Róża każdemu opowiadała, że stało się to z dnia na dzień. Czyżby? Czy ktoś kto znalazł każdą niezauważalną plamkę w łazience, nie zauważył, że oddalali się od siebie od lat?

Jeśli myślicie, że książka jest łatwa, to mylicie się. Należy do tych, których nie da się szybko przeczytać, a na każdym zdaniu należy skupić się i delektować się nim.

Książka napisana jest z rozmachem i z humorem. Autorka świetnie przedstawiła powody i rozterki psychiczne głównych bohaterów. Ich lepsze i gorsze chwile w tym trudnym dla nich okresie. I chociaż ja nie mam zamiaru brać rozwodu, to ta książka uświadomiła mi czego by mi brakowała gdyby jednak doszło do niego. Tych zwykłych i upierdliwych nawyków męża, które drażnią, ale z czasem są nieodłącznym elementem naszego wspólnego życia.

Chociaż jak już wspomniałam książki nie „łyknie” się w jeden wieczór, to książka potrafi wciągnąć od pierwszej strony. Autorka posiada lekko pióro, które w połączeniu z poczuciem humoru stworzyła świetną powieść poruszającą trudny temat jakim jest rozwód. Rozwód, który nie nastąpił tuż po ślubie, ale po wielu latach wspólnego przebywania ze sobą.

SUPER POLECAM DLA WSZYSTKICH :) NAWET DLA DOROSLYCH SUPER BARBARAAAAA