Wściekła skóra

Nadszedł czas na obiecaną recenzję książki Agnieszki Miklis WŚCIEKŁA SKÓRA (wyd. 2)  Pisarkę łączy dość sporo z bohaterką powieści – miejsce urodzenia - Tarnowskie Góry czy rok urodzenia – 1974  W niedalekim czasie jest to moja kolejna książka związana z Polakami pracującymi za granicą. Tym razem mamy do czynienia z Holandią – Noord Riesen  Już dawno nie słyszałam określenia „kuku na muniu” i jak tylko to przeczytałam to ciężko było powstrzymać śmiech ;) Roswita (swoją drogą intrygujące i ciekawe imię) mając już dosyć wszystkiego postanawia z dnia na dzień wyjechać do pracy do Holandii. Jest specyficzną osobą z małą wiarą w siebie. W domu w którym przychodzi jej mieszkać jej współlokatorką zostaje Tania (wyjątkowo piękna kobieta) oraz starsze małżeństwo Krystyna i Edmund. Domek zamieszczony na okładce książki od razu kojarzy mi się z domkiem w jakim zamieszkała w Holandii Roswita  W Holandii Polki jak i inne kobiety ze wschodu przyjeżdzające tam do pracy są traktowane dość … obcesowo, jako Panie do towarzystwa, jako dziewczyny które zrobią wszystko aby tylko poderwać Holendra, dobrze się ustawić, zarobić spore pieniądze. Pewnego razu znika Tatiana co zaniepokoiło Roswitę. Postanawia ją szukać co z jednej strony wychodzi jej na dobre, gdyż zaczyna się zmieniać wewnętrznie, staje się silniejsza, pewniejsza… Ale jest też ta druga strona medalu, niemalże ginie szukając przyjaciółki. Kto bądź co stoi za zniknięciem Tani? Co spotyka Roswitę w trakcie poszukiwań Tatiany? Czy Roswitę z Tanią coś połączyło? A może w zniknięciu dziewczyny miało coś wspólnego starsze małżeństwo? Nie byłoby to takie złe, starsi mili Państwo … ;) Czy dziewczyny ujdą z życiem? Jeśli interesuję Cię to, to polecam przeczytać lekturkę w te przydługawe wieczory  Książkę czyta się lekko i przyjemnie. Dodatkowo wzbogacamy się o ćwiczenie śląskiej oraz niemieckiej mowy ;) Coś dla fanów kryminału, sensacji, thrillera psychologicznego  …….

Wydawnictwa Videograf SA

Zapraszam na mój profil na Facebooku – Zaczytany Książkoholik

Ostatnio w moje ręce wpadła książka Agnieszki Miklis pt. „Wściekła skóra”. Początkowo miałam problem, by wejść w rytm, który narzuciła pisarka i odgadnąć jej zamiary. Zaprosiła mnie do świata pełnego osobliwości, w którym nic nie jest takie, jakie wygląda na pierwszy rzut oka. Przypomina mi trochę „Miasteczko Twin Peaks”, które oglądałam wiele lat temu. Bardzo podobny jest nastrój tajemniczości, który nasila się z każdą stroną. Człowiek zaczyna czuć lęk i ma ochotę obejrzeć się za siebie. W jednym miejscu została skumulowana tak wielka liczba ludzi po przejściach, że trudno się w tym odnaleźć. Każdy idzie przez życie wręcz z nadbagażem ciężkich doświadczeń, które odcisnęły na nim swoje piętno. Mało tego, wszyscy starają się ukryć swoje prawdziwe „ja” za opanowaną do perfekcji grą pozorów.

„Wściekła skóra” pokazuje los polskich gastarbajterów w Holandii. To wyjątkowa ponura rzeczywistość, gdzie człowiek zatraca swoją godność. Bohaterką jest 30 – letnia Roswita, która wyjeżdża do pracy, uciekając przed swoimi problemami, a tak naprawdę przed sobą. Poznaje tam Tanię Konecki, która jest jej zupełnym zaprzeczeniem. Połączy je więź, którą trudno nazwać przyjaźnią. To rodzaj wzajemnej fascynacji i przyciągania się przeciwieństw. Gdy Tania zaginie w niewyjaśnionych okolicznościach, Roswita rozpocznie poszukiwania z taką determinacją, o którą się nawet nie podejrzewała!

To świetnie skrojony kryminał, który trzyma w napięciu do ostatniej strony. Nie ukrywam, że autorka skutecznie mnie zwodziła, nie mniej jednak rozwiązania zagadki się domyśliłam. Dla mnie „Wściekła skóra” jest jednak zbyt brutalna, bo uważam, że przemocy nie trzeba opisywać z detalami. Jeśli ktoś lubi „ostrą jazdę”, to się nie zawiedzie, bo podczas lektury emocje sięgają zenitu.

Roswita Rein jest 30-latką, która nie ma zbyt dobrych stosunków z rodzicami, a gdy emocje biorą nad nią górę, trudno jest jej sobie z nimi poradzić. Pewnego dnia pod wpływem nieprzyjemnego zdarzenia decyduje się na wyjazd do Holandii, gdzie podejmuje pracę. Kobieta nie ma pojęcia, jak bardzo ta jedna z pozoru niewinna decyzja może zmienić ją wewnętrznie. W ośrodku, w którym się zatrzymuje poznaje pewną Polkę – Tanię Konecki. Bohaterka zamieszkuje razem z nią i starszym małżeństwem.

„Tania w krótkim czasie stała się znana i rozpoznawana, a nawet lubiana, choć była to sympatia zaprawiona dużą dozą zazdrości i drwiny. Chętnie z nią rozmawiano, chętnie zapraszano, bo potrafiła jak nikt inny rozweselić towarzystwo, ale kobiety po cichu obrzucały ją błotem, a mężczyźni zdradzali sobie wzajemnie pikantne szczegóły na temat jej łóżkowych możliwości. Mówili o niej „ta” i puszczali przy tym oko.”

Pomiędzy kobietami nawiązuje się nietypowa więź, choć nie od razu pałają do siebie sympatią. Roswita zazdrości Tanii: urody, pewności siebie i zainteresowania jakie wzbudza swoją osobą wśród mężczyzn. Pragnie być taka jak ona, choć wie, że jest jej do tego bardzo daleko.

Początki pobytu Roswity nie należą do najłatwiejszych. Znajduje się bowiem w obcym kraju bez pieniędzy, doświadczenia i bliskich. Ponadto doświadcza wiele przykrości, a ludzie spoglądają na nią z niesmakiem, wciąż przypominając jej swoim zachowaniem, jak bardzo różna jest od swojej koleżanki, pozbawiona wdzięku, urody i otwartości.

Wkrótce Tania znika bez śladu, pozostawiając na miejscu wszystkie swoje rzeczy – dokumenty, ubrania, pamiątki. Roswita jest przekonana, że jej współlokatorka zaginęła, a nawet podejrzewa, że może nie żyć.

„Odnalezienie przyjaciółki stawało się powoli gwarantem pozostania przy zdrowych zmysłach. „Jeżeli jej nie znajdę… - myślała - …źle się to dla mnie skończy”.”

Ze względu na fakt, iż nikt z ludzi nie traktuje zniknięcia kobiety poważnie, bohaterka postanawia na własną rękę przeprowadzić śledztwo w tej sprawie. Oczywiście mieszkańcy, którzy nic nie widzieli i nie słyszeli w tej sprawie - wcale nie ułatwiają jej zadania. Podejrzany może być zatem dosłownie każdy, a kobieta szybko przekonuje się, że nikomu nie można ufać i powinna być ostrożna w swoim postępowaniu, które czasami zbyt pochopne może wplątać ją w kłopoty.

Bohaterka przechodzi pewien proces przemiany – zarówno wewnętrznej, jak i zewnętrznej. Staje się silniejsza, pewniejsza siebie i nie boi się walczyć o siebie, swoją rację i marzenia.

Czy taka przemiana wystarczy jednak, aby dotrzeć do prawdy i odnaleźć przyjaciółkę? Kto kryje się za jej zniknięciem? Czy kobieta jeszcze żyje? Odpowiedź na to pytanie nie jest jednoznaczna, a rozwiązanie zagadki okazuje się zaskakujące.

„Wściekła skóra”, to powieść, która uświadamia, że człowiek czasami najpierw musi coś stracić, aby coś innego zyskać i nauczyć się tak naprawdę żyć. Autorka pokazuje, że ludzie z pozoru potrafią być dobrzy i uprzejmi, a pod grubą warstwą skóry niejednokrotnie skrywają swoje drugie oblicze przesiąknięte najmroczniejszymi sekretami przeszłości. Takim osobom nie można ufać.

W książce odnaleźć można wiele wątków dotyczących bohaterów drugoplanowych, co odbiorca może traktować różnie w zależności od swoich upodobań. Jeżeli ktoś lubi taką wielowątkowość i mnogość bohaterów – z pewnością taki zabieg podziała na plus, gdyż z jednej strony pozwala ON zrozumieć więcej rzeczy i poznać życie bohaterów. Dla kogoś, kto za tym nie przepada – książka może być momentami nużąca i ciągnąć się w nieskończoność. Ja należę do osób, dla których ponad 500 stron powieści to zdecydowanie za dużo i pewne opisy za bardzo mi się dłużyły i choć w wielu miejscach się sprawdzały, to czasami wydawały mi się zbyteczne. Nie do końca podobał mi się obraz, za pomocą jakiego autorka przedstawiała Ślązaków i pobłażające traktowanie tego, co wyczyniają inny. Momentami byłam zniesmaczona, choć z drugiej strony była w tym pewna ciekawość.

Książkę można nabyć w księgarni wydawcy: [Adres usunięty]

Roswita Rein postanowiła coś zrobić ze swoim smutnym życiem. 30 – latka, niezadowolona z życia, mająca trudne relacje z rodzicami, oszpecona przez naturę, wyjeżdża do pracy w Holandii. Zamieszkuje w ośrodku Noord Riesen, gdzie zaprzyjaźnia się z inną Polką, Tanią Konecki. Ośrodek cieszy się złą sławą, mają miejsce liczne przestępstwa, rozpusta jest widoczna na każdym kroku. Tu rozgrywają się makabryczne wydarzenia, będące główną osią powieści. Pewnego dnia Tania zaginęła. Oczywiście nikt nic nie widział, nikt nic nie wie. Typowa, małomiasteczkowa zmowa milczenia. Roswita nie może zrozumieć, dlaczego Tania zniknęła i nie może się z tym pogodzić. Rozpoczyna własne śledztwo, szuka różnych tropów, rozpytuje mieszkańców ośrodka. Pod drodze dowiaduje się wielu ciekawych rzeczy, dowiaduje się o innych zbrodniach popełnionych w tym miasteczku, odkrywa prawdziwe oblicza zarówno mieszkańców ośrodka, jak i miasteczka E. Na jaw wychodzą nieszczęścia ludzi, ich kłopoty i pragnienia. Poznaje prawdziwe oblicza ludzi skryte za maskami pozorów. Powoli, misternie tkając swoją pajęczą sieć, zmierza do ujawnienia prawdy o zniknięciu Tani.

Wściekła skóra to powieść ujawniająca prawdziwe oblicze człowieka, drugą, tą prawdziwą skórę. Często pod maską skrywane są prawdziwe emocje, które się dopiero ujawniają w sytuacjach kryzysowych. Lektura obnaża ludzkie, często nieprzewidywalne i dzikie zachowania, zaskakuje nas zdecydowanie, nie spodziewaliśmy się takiego obrotu akcji. Szok i niedowierzanie. Ale ta powieść to również chęć spróbowania lepszego życia, wyzwolenia się z trudnych kajdan stosunków i relacji rodzinnych. Tęsknota za marzeniami, nie zawsze realnymi i możliwymi do spełnienia. Ale sama tęsknota za nimi już utwierdza bohaterów w przekonaniu, że mają szansę na ziszczenie się.

Wściekła skóra to zdecydowanie mocny thriller przeplatany licznymi elementami psychologii. Autorka boleśnie wnika we wnętrze ludzkiej psychiki, ujawnia słabości bohaterów, ujarzmia ich zapędy, dokonuje rozrachunku z przeszłością. Niesamowicie głębokie wędrówki po zakamarkach ludzkiej psychiki, wewnętrzna walka i próba rozrachunku. Mnogość bohaterów i indywidualne problemy każdego z nich zmuszają nas do zmagania się z trudnościami, zapewniają wielorakie przeżycia, często bardzo skrajne i niewyobrażalne.

Brutalna, nieprzewidywalna i nieustannie trzymająca w napięciu. Przez całą lekturę czuć w powietrzu zapach śmierci i zła, wdychamy opary smutku i ludzkich krzywd. Klimat powieści jest niespotykany, drażniący i osaczający. Wyzwala w czytelniku strach i przerażenie, wszechogarniającą niemoc. Powoduje utrzymujące się przez ponad 500 stron przyśpieszone bicie serca i spłycony oddech. Bezmiar zła jest wszechobecny.

Jedynym mankamentem tej powieści są zbyt drobiazgowe, szczegółowe i dłużące się opisy. Wiem, one wprowadzają nas w klimat wydarzeń i muszę przyznać, że starałam się zrozumieć autorkę w tej kwestii. I przyznaję rację, chociaż mnie one czasami wytrącają z rytmu i powodują czasowe zawieszenie w próżni. Ale tak naprawdę wiele wnoszą do lektury, pozwalają wczuć się w realizm sytuacji.

Tej książki nie trzeba reklamować, ona sama w sobie jest wartością. Smutna, ale prawdziwa, gorzka i bolesna. Ukazująca walkę ze złem w różnych jego postaciach i aspektach, czy walka jest zwycięska, przekonajcie się sami. Pochłania bez opamiętania. Pozostaje w pamięci na długo, dlaczego? Spróbujcie sami podjąć walkę ze złem ...

Rodzimy się i umieramy. Mamy pewne cele do osiągnięcia a także mamy rodziny. Szczęściarzami są ci, którzy nie musza o nic walczyć. Nie musza każdego dnia otwierać oczu i myśleć, że muszą znowu udawać, że muszą znowu znosić wytykanie palcami i bluźnierstwa kierowane pod ich adresem. Powierzchowność powierzchownością. Ważne jest to, co skrywamy pod swoją skórą. Jakie serce i jaki umysł.

Roswita Rein to postać cicha, oszpecona przez naturę i przez to mimo, że ma rodziców, to jest sama. Nie jest akceptowana przez swój wygląd. Decyduje się na wyjazd za pracą do Holandii. Znosi naskoki rodziców do momentu, gdy tama pęka. Docierając do miasteczka Noord Riesen nawet nie przeczuwa co los jeszcze zdecyduje rzucić jej pod nogi. Pozostali gastarbajterzy też maja swoją przeszłość i różne swoje dziwadła. Poznajemy tutaj różne osobowości, różne zachowania czy to odpowiadające nam, czy też szokujące. Natomiast mieszkańcy Noord Riesen i miasteczka E. mają swoją małą społeczność, w której dzieją się tajemnicze rzeczy. Gwałt i zniknięcie dziewczyny lata wstecz oraz rozpłynięcie się niczym we mgle jednej z pracownic, Tani, pozostawia duże pole manewru dla czytelnika. Tutaj nic nie jest oczywiste. Choć już się wydaje, że razem z Roswitą znaleźliśmy nić do kłębka włóczki to zostajemy zmyleni. Niczym detektywi kluczymy i szukamy śladów, które naprowadzą nas na właściwy trop.

Równie ważni co gastarbajterzy są wspólnicy fabryki Obst Herbst i Hankie, który cierpi na nowotwór objawiający się guzami, które rozprzestrzenione są po całym jego ciele łącznie z twarzą. Szefowie skrywają w swoich sercach swoją przeszłość, która rzutuje na przyszłość. Co takiego kryje w sobie "Stajnia Roba"? Kim tak na prawdę jest zarządca?

Tytułowa "Wściekła skóra" to nie tylko zmiany chorobowe widoczne gołym okiem na ciele Hankiego ale także zachowania, mentalność, zbrodnie i wszystko to ukrywa się przed oczami zwykłego człowieka. Odkrywanie i zagłębianie się w szczegóły może okazać się nie tyle ryzykowne, co śmiertelne. W końcu nie wiemy do końca co komu siedzi w głowie, czy nie ma odchyleń umysłowych, które jak wypłyną na powierzchnie niczym zwłoki z jeziora mogą złapać nas za stopę i wciągnąć w paszczę śmierci.

Autorka stworzyła genialne postacie. Mroczne, nie bojące się podnieść ręki na drugiego człowieka, okaleczyć go czy nawet pozbawić życia. Zero skrupułów. Ukazuje jak umysł jednego człowieka może różnić się od drugiego.

Może z początku nie odczuwałam, żeby to był thriller ale im głębiej w historię tym mroczniejsze wydarzenia.

Polecam.