Wotum nieufności. W kręgach władzy. Tom 1

Remigiusz Mróz ma na swoim koncie kilkanaście powieści w różnych gatunków literackich. ,,Wotum nieufności" to pierwszy tom serii z gatunku political fiction.

Marszałek Sejmu, Daria Seyda w wyniku choroby ówczesnego prezydenta zostaje na kilka miesięcy mianowana zastępczo na to stanowisko. Od razu oczywiste wydaje się, że nie będzie jedynym kandydatem na to stanowisko. Pewne osoby, które nie miały tego w planach, postanawiają zmienić swoje zamiary. Pewien polityk z żoną zrobią wiele, by to ON został nowym prezydentem. Dodatkowo Daria Seyda nie pamięta 10 godzin ze swojego życia. Co się wtedy z nią działo?

Niemal wszystkie książki Remigiusza Mroza wywarły na mnie spore wrażenie. Nie inaczej jest w przypadku jego najnowszej publikacji ,,Wotum nieufności". Mimo tego, że książka jest naprawdę bardzo obszerna, czyta się ją szybko i ze spokojem przez kilka godzin można delektować się tą lekturą. Mimo tego, że jest to powieść polityczna nawet Ci, którzy się tym w ogóle nie interesują, w tym ja, wszystko w książce zrozumieją.

Styl Remigiusza Mroza pozostał bez zmian, choć tematyka bardzo się zmieniła. Po raz pierwszy w Polsce ukazała się w Polsce książka z gatunku political fiction. Choć po raz pierwszy została napisana w 2012 roku, pisarz wstrzymał się z jej publikacją przez kilka lat. Pojawia się w niej kilka zaskakujących zwrotów akcji, akcja jest dość dynamiczna. Na pewno sporo się w niej dzieje, ale nagromadzenie faktów nie sprawia, że jakieś ważne informacje nam umykają.

Pisarz sprawnie pokierował wątkiem związanym z 10-godzinną niepamięcią u Marszałek Sejmu. Choć może wydawać się, że ten incydent zostanie pominięty, Remigiusz Mróz niezbyt często, ale jednak o nim przypomina. Wszystko ma wyjaśnić się dopiero w epilogu.

,,Wotum nieufności" to coś nowego, świeżego, ale bardzo ciekawego na polskim rynku. Czyta się podobnie do serii z Chyłką i Zordonem. Moje serce nadal pozostaje przy thrillerze prawniczym, ale cykl ,,W kręgach władzy" już po pierwszym tomie zdobył moje uznanie.

Moja ocena: 5,5/6

Bardzo lubię political fiction i byłem ciekaw jak Mróz poradzi sobie z tym zagadnieniem. Czytając książkę miałem nieodparte wrażenie, iż polityki w książce co niemiara, ale fikcji już niestety mniej, dużo mniej. To tyle odnośnie określenia - political fiction.

Książka ma wiele atutów i czyta się ją doskonale mimo, iż wymaga sporego skupienia.

Jak zwykle u Mroza atutem są doskonale odmalowani, pełnokrwiści i niezwykle różnorodni bohaterowie. Jednych można lubić (zdecydowana mniejszość) innych nie, niektóre osoby wzbudzają wręcz obrzydzenie, ale z pewnością wobec żadnej postaci nie pozostanie się obojętnym.

Do tego dochodzi niesamowite wprost tempo akcji i wielość wątków pobocznych plus jeden będący osia główną. Tak, wątków jest w książce co niemiara, ale co istotne, wszystkie są konsekwentnie prowadzone, nic się nie plącze, nie gubi, nie ulatuje w niebyt, co jest niestety plagą wśród wielu polskich autorów. Nie wiem doprawdy, jak Mróz to robi, rozrysowuje wątki kolorami, czy inaczej?!

Polityka i wszystko co z nią związane, są kwintesencją książki. Tym samym fabuła jest brudna, momentami odrażająca, obrzydliwa, ukazuje ludzi oraz ich najniższe instynkty, żądze oraz to do czego są zdolni w imię szeroko pojmowanej władzy. Straszne, bo jestem przekonany, iż jest to bardzo prawdziwe i mniej więcej to samo, tego samego kalibru i brudu rzeczy dzieją się tuż za rogiem, w świecie vipów, posłów, ministrów. Często to o czym słyszymy w tv, czytamy w prasie przeraża, budzi obrzydzenie. Mróz w Wotum nieufności pokazuje, iż może (i zapewne jest) być jeszcze gorzej.

Kolejnym atutem jest wplecenie w fabułę nowoczesnej technologii. Przebija się ona we wszystkich powieściach Mroza, ale w tej jest wyraźna jak w żadnej dotąd.

Wotum nieufności, nowość made by Mróz, czyta się z wielkim zainteresowaniem choć nie ukrywam, iż w niektórych miejscach (jeżeli chodzi o główne założenia) jest to kalka m.in. House of Cards. Ale zdawałem sobie z tego sprawę, iż tak może być. Wszak lojalnie o tym uprzedza notka wydawcy.

Nagana należy się jednak korekcie. W kilku miejscach powtarzają się ciągle te same słowa. Doprawdy jeżyk polski jest dosyć bogaty, można użyć różnorodnych synonimów. Mimo tej drobnej wady gorąco zachęcam do lektury niniejszej książki. Dobra rozrywka, boleśnie realna, wzbudzająca lekkie obawy o to co dzieje się tuż obok nas gwarantowana.

Remigiusz Mróz to pisarz, dzięki któremu nie można się nudzić. Często pojawiają się nowe powieści, z czego akurat jestem bardzo zadowolona (wiadomo dlaczego- nie trzeba długo czekać). Seria z Chyłką i Zordonem przeczytana, górska seria też. I mimo, że w kolejce czeka kilka innych to zdecydowałam się przeczytać tę najnowszą, która ukazała się w styczniu tego roku nakładem Wydawnictwa Filia.

"Wotum nieufności" to początek nowej serii z gatunku Political Fiction. Jakie więc są moje spostrzeżenia po lekturze? Czy mi się podobało? Zapraszam do przeczytania recenzji.

Nie zdarzyło się jeszcze by moja opinia na temat powieści Mroza była negatywna. Teraz też nie będzie, ale nie będzie też pieśni pochwalnych.

Książka bardzo w jego stylu, tak jak lubię, ale tym razem czułam się przytłoczona ilością szczegółów, powiązań. Szczególnie dotyczyło to zależności międzypartyjnych, zawiłości prawnych związanych z urzędami państwowymi.

Bohaterką jest Daria Seyda. To Marszałek Sejmu. Wskutek pewnych posunięć politycznych, bierze udział w kampanii prezydenckiej. Posłużę się pytaniem znalezionym w książce: czy Polska jest gotowa na prezydenta- kobietę?

Remigiusz Mróz nie zawodzi. Już sam początek to mocne uderzenie: Daria budzi się w pokoju w motelu. Nie wie jak się tam znalazła, ani co działo się poprzedniej nocy. Nietrudno się domyśleć, że będzie to miało wpływ na karierę Seydy. Pozostaje tylko pytanie kiedy to zostanie użyte i w jakim celu, co zechce się przez to uzyskać (i jakich sposobów do tego użyją).

Może i "Wotum nieufności" odrobinę mnie zmęczyło, ale nie żałuję ani jednej minuty spędzonej przy książce.

Daria Seyda, marszałek sejmu budzi się w jednym z podwarszawskich moteli, choć nie jest w stanie przypomnieć sobie ostatnich wydarzeń. I choć luka w pamięci daje jej do myślenia, nie czas na takie błahostki - Belweder czeka. Otrzymując szansę na rozwinięcie skrzydeł nie waha się ani chwili. Tylko, że opozycja nie śpi i wystawia swojego sojusznika. Patryk Hauer bez skrupułów podąża do celu nie bacząc na nic i z determinacją wspina się po szczeblach kariery. Okazuje się, że na najwyższych stanowiskach doszło do spisku, który zaważy na karierze całego politycznego świata.

Przyszedł czas na powieść, która otwiera czytelnikom oczy. Nie ma w niej miejsca na ugładzone sceny, nie ma kotar, które mogłyby zasłonić zainteresowanych od tych, którzy nie mają prawa wstępu. Remigiusz Mróz z precyzją analizuje krok po kroku ciemną stronę mocy politycznego świata i odsuwając na bok zasady moralne pokazuje brutalne rozgrywki w drodze ku wygranej. Pojawia się tylko podstawowe pytanie - gdzie w tym wszystkim zainteresowanie społeczeństwem? Na pewno nie tu, gdzie nie ma na to miejsca. Nikt nie przejmuje się co myślą inni, co czują i do czego dążą. To nie warte zachodu pionki, które jak się okazało, można przesuwać wedle własnych zasad.

Musicie pamiętać, że powieść jest fikcją literacką. Dobrze nakreśloną, przemyślaną, bardzo wiarygodną - ale wciąż fikcją. Nie powinny zatem dochodzić tutaj głosy wobec oceny obecnych czasów, bo choć są one jak najbardziej na miejscu, szkoda by było, gdyby uderzyły w coś tak dobrego jak ta powieść. Autor z nienaganną wręcz precyzją przeprowadził mnie przez sejmowe korytarze, analizując wszelkie niecne sprawki tych, na których warto było zwrócić uwagę. Arena polityczna przedstawiona w tej powieści jest niezwykle wiarygodna, niemal namacalna, wciągająca do swoich rozgrywek czytelnika czy tego chce czy nie - poprzez precyzję i zaangażowanie ze strony autora, który doskonale wiedział o czym pisze.

Na pewno nie jest to łatwa powieść. Potrzeba czasu by rozeznać się w wydarzeniach i odnaleźć w słownictwie, które na co dzień słyszane jest przede wszystkim w wiadomościach. Jednak bez względu na to, czy trzeba chwili czy dwóch na to by odnaleźć się w fabule, wisząca w powietrzu intryga aż prosi o to by ktoś dał jej szansę ujrzenia światła dnia. Akcja mknie na złamanie karku a wiarygodnie nakreślone sylwetki bohaterów pomagają w urzeczywistnieniu scen, więc gdy wejdzie się już do świata "Wotum nieufności" wcale nie jest tak łatwo się z niego uwolnić. Straszna wizja polityków grających wyłącznie do własnej bramki, idących po trupach do celu, bez zbędnych emocji i angażowania uczuciowego to niestety odzwierciedlenie obecnej rzeczywistości co jeszcze bardziej zbliża do fabuły.

"Wotum nieufności" to paleta moralnych barw w świecie politycznych rozgrywek, gdzie mamy tylko dwie kategorie: złe i jeszcze gorsze. Przesiąknięta do ostatniej strony złymi bohaterami powieść ta przywodzi na myśl czarny scenariusz z życia wzięty i aż strach pomyśleć co będzie dalej. Liczne intrygi od których kręci się w głowie, krętactwo i oszustwo to chleb powszedni tej powieści i nie ma co się oszukiwać - brak zasad w fikcyjnym świecie budzi moment zastanowienia czy to czasem nie jest odzwierciedlenie naszego realnego życia. Bez wątpienia to rewelacyjnie napisana powieść, z rozmysłem i zaangażowaniem, obok której nie można przejść obojętnie.

Remigiusza Mroza nikomu nie muszę chyba przedstawiać. Młody pisarz, który ma już na koncie kilkanaście książek, a na premierę czekają kolejne. I dodatkowo, nie są to publikacje w jednym-konkretnym gatunku. Przeciwnie. Znajdziemy wśród jego książek historyczną opowieść z czasów wojny, kryminał, thriller, powieść science fiction, a nawet cykl kryminałów dziejących się na Wyspach Owczych. Pisarz ten ostatni cykl napisał pod pseudonimem i większość czytelników poczuła się jak barany. Nawet w temacie, rzec by można.

Political fiction, ma się całkiem dobrze i nawet na naszej rodzimej scenie trafiają się powieści, seriale traktujące o tym, co by było gdyby. Oczywiście za zamkniętymi drzwiami wyższych sfer politycznych. Także Mróz postanowił spróbować sił w tym temacie, a jak się dowiadujemy, jest to dopiero pierwszy tom cyklu.

Marszałek sejmu Seyda, budzi się w pokoju hotelowym. Nie pamięta jak tu się znalazła. Czy została porwana, czy dotarła tutaj z własnej woli? To dopiero preludium wydarzeń. Prezydent zwołuje nadzwyczajne zebranie, podczas którego wyjawia pewną tajemnicę, która stawia na głowie wszystkie służby. Jednocześnie przeciwnik pani marszałek, z przeciwnej strony barykady politycznej, trafia na ślady spisku, który może wstrząsnąć sceną polityczną. Niechęć między tymi osobami jest bardzo silna, jednak mając na uwadze dobro obywateli, łączą siły i próbują wyjaśnić, odkryć jakieś dowody owego spisku. Jednocześnie planowany jest zamach, który... Ale tego Wam nie zdradzę, zachęcam do lektury.

Mając na uwadze to, że pisarz ten usilnie próbuje zaistnieć w każdym gatunku literackim, stwierdzam, że powieść ta jest całkiem dobra i przeczytałem ją z zainteresowaniem. Pani marszałek, napsuła mi trochę krwi, ale daleko jej do mojej ukochanej Chyłki. Tej kobiety nikt nie przebije.A sama intryga wciągająca i z zainteresowaniem przewracałem kolejne strony. Pisarz ten pisze lekko i to największy plus jego dzieł. Polecam, zachęcam do lektury.

Remigiusz Mróz urodził się w 1987 roku w Opolu. Autor m.in. serii kryminalnej o komisarzu Forście i polecanego przez Tess Gerritsen thrillera Behawiorysta. Ukończył z wyróżnieniem Akademię Leona Koźmińskiego w Warszawie, gdzie uzyskał stopień naukowy doktora nauk prawnych. Na co dzień zapalony biegacz i niezmordowany czytelnik.*

Lojalnie informuję, że jestem jeszcze pod wpływem emocji, toteż recenzja może być trochę chaotyczna.

Kompletnie się polityką nie interesuję, nie wiem kto w jakiej partii jest i która jest lepsza, lecz książki z gatunku political fiction lubię, wręcz uwielbiam, dlatego sięgnąłem po Wotum nieufności.

Daria Seyda jest marszałkiem sejmu. Pewnego dnia budzi się w hotelu, ale nie pamięta jak się tam znalazła i co z kim robiła. Niespodziewanie dzieją się rzeczy, które wywrócą jej życie do góry nogami. Patryk Hauer to młody polityk, któremu wróżą świetlaną przyszłość. Ma duże ambicje. Odkrywa spisek, którego ujawnienie może przyspieszyć jego karierę oraz zniszczyć przeciwników.

To nie jest polskie House of Cards! Mróz ma inny styl pisarski, posługuje się lekkim i prostym językiem, skupia się i na aspektach politycznych, i na tym, aby akcja trzymała mocno w napięciu i czytelnik wciąż był zaskakiwany. Między nim i Michaelem Dobbsem jest wiele podobieństw, lecz autor HoC stworzył świetne literackie dzieło, bohatera, który jest odrażający, ale mimo to się go lubi i poruszył tematy, które są ponadczasowe i uniwersalne. Wotum nieufności bardziej mi się podobało i lepiej czytało, niemniej House of Cards wolę za świetny wątek polityczny.

Odniosłem wrażenie, że Remigiusz Mróz miał bardzo dużo pomysłów i koniecznie chciał wszystkie wykorzystać w tej książce, aby lepiej się ona przyjęła. Z jednej strony dostarczało to wielu zagadek, tajemnic i sprawiało, że akcja trzymała w wielu momentach w napięciu, lecz z drugiej: wprowadzało mętlik i czasem się gubiłem wśród tych wszystkich motywów i jego pomysłów.

Autor porusza aktualne tematy, co pomaga lepiej wczuć się w akcję. Dzięki temu Mróz miał łatwiej, bo nie musiał wymyślać jakichś nowych politycznych tematów, wystarczyło tylko pooglądać wiadomości. Zauważyć można, że pisząc to dzieło czuł się ON jak ryba w wodzie. Wynikać to może z jego zainteresowania polityką oraz ciekawej przeszłości – dowiecie się o co mi chodzi z posłowia książki.

Niewątpliwie jest to świetna POLSKA książka political fiction. Porównywać jej do House of Cards nie można. Przez ten tani chwyt marketingowy wydawnictwo zawyżyło autorowi poprzeczkę, której przeskoczyć ON jeszcze nie potrafił.

Mróz pokazał nam świat polityki z tej ciemnej strony – m.in. intrygi, podstawianie nogi przeciwnikom i potyczki słowne... Te ostatnie najbardziej mi się spodobały. Pokazały one duże umiejętności autora w wczuwaniu się w swoich bohaterów, bo musiał ON wymyślać różne argumenty. Wyszło mu to znakomicie.

Od samego początku kibicowałem Patrykowi Hauerowi. To młody polityk, który może osiągnąć duży sukces. Jest bezwzględny, wygadany, tajemniczy, inteligentny i ma cudowną żonę, która jest twardą babką. Daria Seyda to dobrze wykreowana postać, choć irytowały mnie jej niektóre zachowania.

„– Kto ma wiedzę, nie musi przewidywać. Kto przewiduje, wiedzy nie posiada.”

Za zakończenie książki mam ochotę Mroza zabić. Przecież tak robić nie można. Powinno być to karalne. Pod koniec utworu wybuchła bomba, która wprowadziła wiele nowych okoliczności, wyjaśniła kilka spraw i pobudziła ciekawość. Zniecierpliwiony (i to bardzo!) czekam na kolejny tom.

„Wotum nieufności” polecam przede wszystkim osobom, które albo interesują się polityką, albo lubią political fiction.

Za przekazanie egzemplarza do recenzji dziękuję Księgarni Tania Książka.

Tytuł: „Wotum nieufności”

Autor: Remigiusz Mróz

Wydawnictwo: FILIA

Cykl: W kręgach władzy (tom I)

Korekta: MELES-DESIGN

Projekt okładki: Mariusz Banachowicz

Wydanie: I

Oprawa: miękka

Liczba stron: 617

Data wydania: 11.01.2017

ISBN: 978-83-8075-188-0

* Źródło – okładka książki.

W samym opisie książki autor zdradza tak naprawdę niewiele, dlatego nie wiemy, czego możemy się spodziewać. Takie przekonanie towarzyszyło mi dosyć długo przed rozpoczęciem czytania, ale w końcu zostało zastąpione przez nadmierną ciekawość, czy ta książka okaże się godna uwagi, czy będzie to totalna pomyłka. Po poprzednim zetknięciu się z twórczością Remigiusza Mroza, czyli z "Behawiorystą" liczyłam raczej na tę pierwszą opcję.

W "Wotum Nieufności" mamy dwóch głównych bohaterów: marszałek sejmu Darię Seydę oraz posła prawicy Patryka Hauera. Oboje stoją po przeciwnych stronach i choć połączy ich pewna sprawa, to mają całkiem inne cele. Mnie osobiście do gustu bardziej przypadł męski bohater, który zdecydowanie miał silniejszy charakter od swojej przeciwniczki. Jestem jednak zdania, że wszystkie znaczące postacie w tej książce wypadły dosyć dobrze i bardzo realistycznie. Za to kieruję ogromnego plusa.

A teraz to co najważniejsze, czyli fabuła. Akcja książki rozpoczyna się w momencie, kiedy główna bohaterka odkrywa, że jest sama w nieznanym miejscu, a do tego nie wie, co się z nią działo przez ostatnie dziesięć godzin. Potem poznajemy drugiego bohatera, który powoli zaczyna coś podejrzewać. Właściwie te dwie zagadki stanowią największą tajemnicę w książce i siłę napędową akcji. Na odkrycie musimy jednak poczekać do samego końca, bowiem w przeciągu jednej chwili życie polityczne Polski zmienia się diametralnie. "Wotum Nieufności" jest usłane mnóstwem zwrotów akcji, tajemnic, wydarzeń, których byśmy się kompletnie nie spodziewali, a do tego nieustannie towarzyszy nam ogromne napięcie i przede wszystkim wielka zagadka, którą chce się za wszelką cenę odkryć. Jest także dużo szczegółów i detali. To jest już bardzo dobra droga do literackiego sukcesu, gdyż tę książkę naprawdę chce się czytać. Czasami nawet byłam wściekła na autora, że mógł wymyślić coś tak perfidnego i po raz kolejny wywrócić wszystko do góry nogami. No i oczywiście zakończenie, które w całości powala.

Wotum Nieufności Remigiusza Mroza to książka, którą czyta się z przyjemnością. Niekończące się napięcie, mroczne tajemnice i mnóstwo zwrotów akcji to prawdziwa gratka dla wielbicieli kryminałów oraz thrillerów. Zakończenie zaś sprawia, że z niecierpliwością czekamy na dalszy tom serii. Myślę, że wypadałoby wspomnieć jeszcze o tym, że ta książka posiada realia bardzo dobrze oddające sprawę współczesnej polityki, choć mam nadzieję, że nie do końca tak jest, a zwłaszcza w naszej polskiej.

Zdecydowanie polecam!

Recenzja pochodzi z [Adres usunięty]