Wiedźmin. Tom 5. Chrzest ognia

Bardzo dobra książka.

Warto przeczytać.

Gorąco polecam.

oro totalne AAAAAAAAAAAAAAAAAA pozdro z MAX JEANS [sznio]

Ile się tu działo! Z każdym kolejnym tomem jest coraz ciekawiej. Świat Wiedźmina wciąż pozytywnie zaskakuje

Geralt nadal przebywa u driad. Jednak wie, że nie może tak po prostu zapomnieć o Ciri, która jest dla niego całym światem. Razem z Jaskrem i łuczniczką Milvą wyrusza do Nilfgaardu. Jednak plan brzmi tylko ładnie. Nic więcej... Jest niewykonalny i przyjaciele wiedźmina wiedzą o tym, ale ON się nie poddaje. Nie zostawia się osób bliskich na pastwę okrutnego losu. Nikt nadal nie wiem, gdzie jest Yennefer i czy była czynnie zaangażowana w walki czarodziejów. Czy Geralt odnajdzie Ciri? Kim naprawdę jest Milva? I gdzie podziała się Yennefer?

Wielokrotnie opowiadałam Wam już o mojej przygodzie z "Sagą o Wiedźminie". Czasami mam wrażenie, że to nie przypadek, że dałam namówić się na przeczytanie tej serii. Teraz koniec coraz bliżej, a ja pokochałam opowieść o wiedźminie całym sercem. Gdy zaczynałam czytać "Chrzest ognia", czułam euforię, która kazała mi przeczytać książkę tu i teraz. Tak też zrobiłam. "Chrzest ognia" dotychczas okazał się dla mnie najlepszą częścią z wybitnej serii.

Mam za sobą już pięć tomów, a nadal nie mogę się nadziwić nad stylem Sapkowskiego. Jest ON mistrzowski i to chyba musi przyznać każdy czytelnik bez względu na swoją opinię na temat całości. Gdy czytałam, miałam przed oczami całą opowieść. Taki pełnowymiarowy film ze wszystkimi możliwymi efektami, w którym brałam czynny udział. Bez problemu wyobrażałam sobie zdarzenia, rozmowy, czy bohaterów, których w każdej chwili jest więcej, ale poznałam ich na tyle dobrze, że nigdy nie pomyliłam się, kto jet kim. Podziwiam za to Sapkowskiego, ponieważ jest to dla mnie wybitność jego twórczości.

Jak w każdej mojej recenzji o "Sadze o Wiedźminie" muszę zwrócić uwagę na głównego bohatera – Geralta. Cały czas jest dla mnie tajemniczą i wyjątkową postacią, która do końca będzie odgrywać najważniejszą rolę. Jest mutantem, który nie powinien czuć emocji, a tym bardziej uczuć. Jednak tak nie jest. Geralt jest bardzo ludzki. Jak każdy człowiek czuje miłość, nienawiść, ból, radość... Jest najbardziej rzeczywistą postacią, jaką kiedykolwiek spotkałam w literaturze. I chyba moją ulubioną. Zawsze rozumiem, czym się kieruje i dlaczego postępuje tak, a nie inaczej. Jego zachowanie i decyzje nie zawsze są właściwe, ale w większości takich sytuacji też postąpiłabym tak pod wpływem emocji albo ich braku. Bardzo utożsamiam się z wiedźminem, choć nigdy nie miałam okazji brać udziału w takich zdarzenia i raczej nigdy nie będę miała. Jednak jest ON moją pokrewną, literacką duszą, o której będę długo pamiętać.

Bardzo szanuję Sapkowskiego za pokazanie naszej rzeczywistości. Jest to powieść fantasty, gdzie większość wydarzeń nie ma prawa się zdarzyć. Jednak gdyby odjąć od tego magię, wszystkie magiczne stworzenia i przenieść fabułę do naszej rzeczywistości, wyszedłby identyczny obraz. Autor pod zasłoną magii i fantastyki pokazuje nam wydarzenia, które miały i nadal mają miejsce w naszym świecie. Otwiera nam oczy na to, co się dzieje wokół nas.

Prawie w każdym tomie narzekałam na politykę, której w ogóle nie mogłam zrozumieć. Tu nastąpiła zmiana. Nie chodzi o to, że Sapkowski nie rozwinął tego wątku. Zrobił to perfekcyjnie jak zawsze. Wydaje mi się, że to po prostu ja zaczynam powoli się uczyć. Te wszystkie polityczne intrygi, działania, wojny nadal są dla mnie zagmatwane, ale wystarczy, że skupię się i wtedy jestem w stanie zrozumieć to. Może nadal nie umiem wyciągać z tego wniosków i przewidywać skutków, lecz wątek polityczny nie przeszkadza mi już. Zaobserwowałam również, że poprawił się mój język. Nie mówię o dużej skali, tylko o znaczenie słów, które w tych czasach nie są już używane. Powoli stają się zapomniane. Uważam, że powinno się pamiętać przynajmniej o ich istnieniu.

"Chrzest ognia" zrobił na mnie wielkie wrażenie i polecam ją każdemu fanowi fantastyki. Jest to naprawdę genialna seria, którą warto przeczytać dla samego języka, którym jest napisana. Nie spodoba się ona każdemu, jednak każdy powinien przynajmniej spróbować ją przeczytać.

„– Kompania mi się trafiła! Towarzysze broni! Drużyna bohaterów! Nic, tylko ręce załamać. Wierszokleta z lutnią. Dzikie i pyskate pół driady, pół baby. Wampir, któremu idzie na pięćdziesiąty krzyżyk. I cholerny Nilfgaardczyk, który upiera się, że nie jest Nilfgaardczykiem.

– A na czele drużyny wiedźmin, chory na wyrzuty sumienia, bezsiłę i niemożność podjęcia decyzji. Zaiste, proponuję podróżować incognito, by nie wzbudzać sensacji.

– I śmiechu."

Za mną „Chrzest ognia", czyli kolejna pozycja z #PółkaWstydu. Tom zdecydowanie lepszy od poprzedniego, naprawdę zabawny. 😁 Geralt nadal szuka Ciri. Tymczasem ta, zamiast siedzieć w Darn Rowan, jak wszyscy myślą, plądruje i rabuje ze Szczurami. Czarodziejki, niekoniecznie nastawione do siebie w sposób przyjazny, zakładają dwunastoosobowy konwent. I gdzie nie spojrzeć, leją się i tłuką po mordach. Oj, dzieje się!

Andrzej Sapkowski kolejny raz popisał się świetnym humorem. Nieznający ani odrobiny taktu papla Jaskier, nadąsany i obrażony na cały świat Geralt, dissująca każdego Milva, niewychowane krasnoludy, klnąca jak szewc papuga i wreszcie wampir obalający wszystkie mity na temat wampirów. 😏 Taka mieszanina postaci gwarantuje nam same epickie dialogi.

Znowu trudno było mi się wgryźć w styl. Niekiedy ciężko było zrozumieć co mówi Milva. Ale jest to do ogarnięcia, po prostu się odzwyczaiłam. Nie jestem fanką długich rozdziałów, a tutaj bywały okropnie długie. W kolejnych tomach liczę na więcej Ciri, no i niech się w końcu odnajdą z tym Geraltem z Rivii... 🐺

Treść wiadomo 5/5, co do książki to idealny rozmiar, nie zajmuje dużo miejsca i odpowiednia, czytelna wielkość czcionki :)

,,Chrzest ognia'', piąta już część sagi o Wiedźminie. Niestety według mnie był to najgorszy tom jak do tej pory, mimo bohaterów, których naprawdę pokochałam, oprócz nich ratował go tylko humor.

Książka sama w sobie niestety bardzo mi się dłużyła.

Mój brat jest wielkim zwolennikiem fantastyki. Ogląda filmy, jeździ na konwenty, przegląda strony i fora internetowe oraz oczywiście czyta książki. Na jego ostatnie urodziny postanowiłem kupić mu jakiś ciekawy i wciągający tytuł. Obeznany z tematem sprzedawca polecił mi "Chrzest ognia" z sagi o Wiedźminie Geraldzie. Ponieważ oglądaliśmy z nim serial, stwierdziłem, że to trafny wybór. Nie pomyliłem się. Prezent bardzo się spodobał, gdyż mój brat przeczytał całość w kilka dni. Poszedłem za jego przykładem i jestem zachwycony. Świetna fabuła, barwne dialogi i niezwykle wciągająca akcja. Polecam.