Wątpiąca

„Wątpiąca” Eweliny Jabłonowskiej to książka z dużym potencjałem, jednak czy na pewno w pełni wykorzystanym? Sięgając po nią, miałam przed oczami serial „From” i przyznaję, że czytając pierwsze rozdziały, moje przypuszczenia zdawały się w dużej mierze potwierdzać.

Autorka zabiera nas do świata alternatywnej rzeczywistości, gdzie ludzie żyją w odizolowanych wioskach, w których panują bardzo surowe zasady - pod żadnym pozorem nie można wychodzić z domu po zmroku. Niedostosowanie się do tych reguł skutkuje największym wymiarem kary. Wokół żyją potwory, które czają się w ciemności, wyczekując ofiar. Lucjana powraca do domu po strasznej tragedii, jaka dotknęła jej rodzinę. Chociaż miała zostać tylko na chwilę, przewrotny los zdecydował inaczej.

W zasadzie wszystkie relacje w książce można określić jednym słowem: to skomplikowane.

Lucjana wraca do miejsca, gdzie mieszkają jej najbliżsi, jednak nie może nazwać go domem. Po tym, jak wraz ze swoim narzeczonym przeniosła się do elektrowni, nie jest mile widziana w rodzinnej wiosce. Rodzice mają do niej żal, podobnie jak jej brat Juliusz, który żywi do niej głęboką urazę za to, że odeszła. Juliusz jawi się jako postać fanatyka religijnego, głęboko zamkniętego w swojej idei. Jego celem jest walka z niewiernymi i nawracanie ich na właściwą ścieżkę, co dodatkowo oddala go od siostry, która nie podziela jego wartości.

Na pewnym etapie poznajemy Bernarda, towarzyszącego przez długi czas Lucjanie. Między tą dwójką nawiązuje się relacja, stopniowo zbliżająca ich do siebie. To, co było dla mnie bardzo zaskakujące, to odważne sceny zbliżeń, których w tego typu opowieści się nie spodziewałam.

Sam początek książki jest mocny, tajemniczy i pełen niepokoju. Autorka konsekwentnie dawkuje informacje, przez co świat przedstawiony intryguje i wciąga. Z czasem jednak tempo wyraźnie siada. Duży fragment powieści opisuje wspólną podróż Lucjany i Bernarda i to właśnie ta część była dla mnie najbardziej męcząca. Jestem miłośniczką motywu slow burn, jednak muszą towarzyszyć mu emocje, a relacja powinna rozwijać się naturalnie, nie tylko na płaszczyźnie fizycznej. Tutaj kompletnie tego brakuje. Dialogi między tą dwójką są znikome, pasujące do atmosfery, ale niestety nie do budującej się więzi.

„Wątpiąca” to powieść, która przyciąga intrygującym opisem i dusznym klimatem, ale ostatecznie nie do końca wykorzystuje swój potencjał. To historia o próbie odkrycia prawdy w mrocznym i brutalnym świecie, w którym wrogami stają się nie tylko ci, których każdy uważa za wrogów, ale również ci, o których nikt nie śmiałby pomyśleć.

Pamiętacie film Osada?

🪾Wioska w środku niczego a w mroku czające się zło. Niby groza ale jakoś mnie nie przekonała. Osada to był kiepski film. Wątpiąca przedstawia podobny klimat.

🪾Świat podzielony jest na wioski/osady. Każda z nich rządzi się swoimi prawami. Jedna cechą wspólna jest czające się w ciemności zło. Zło, które prawdopodobnie zabija każdego, kto tylko wychyli nos z domu. Wszędzie obowiązuje bezwzględny zakaz wychodzenia po zmroku. Jednak nikt nie wie czym jest istotą, która sieje postrach. Czy ona w ogóle istnieje?

🪾Elektrownia to jedyne miejsce, które wiąże wszystkie wioski. Dzięki niej dostarczana jest energia elektryczna. W zamian mieszkańcy i pracownicy elektrowni dostają pożywienie. Niby uczciwa wymiana.

🪾Skąd tyle tajemnic? Niektórzy potrafią się zastosować do panujących reguł. Jednostki natomiast, które myślą samodzielnie, wątpią. Tak samo jak w każdej społeczności. Jedni ślepo idą za przywódcami, drudzy szukają własnych poglądów analizując sytuacje. Jedną z wątpiących była Bogdana. Wyszła z dwójką znajomych w mroku i ślad po niej zaginął. Czy umarła? Wszyscy twierdzą, że tak .

🪾"Wspomnienia. Jedyna rzecz, dzięki której istniejemy po śmierci."

Jej siostra Lucjana po pogrzebie wróciła do swojego życia. W elektrowni czeka na nią Hektor. W noc jej powrotu nastąpił atak. Kto się tego dopuścił? Nie wiadomo. Skutek? Zamordowani wszyscy pracownicy elektrowni. Lucjana jako jedyna ocalała rusza w las.

🪾Zapytacie o zakończenie? Nie wiem, nic nie zostało wyjaśnione. Jakieś złe potwory są, oczekują zapłaty za winy przodków. Możemy spodziewać się pewnie drugiej części.