Szklany tron. Zabójczyni. Opowieści

[Adres usunięty]

Zabójczyni to książka, w której było akurat to, co najbardziej nam potrzebne, by zrozumieć kolejne części. I te 5 opowiadanń, mimo że czytając każde czułam całkiem co innego były naprawdę dobre. Wytłumaczyły i wyjaśniły pewne sprawy. I Sarah znowu pokazała swój talent oczywiście.

ZABÓJCZYNI I WŁADCA PIRATÓW

Świetnie mi się czytało to opowiadanie i chyba muszę przyznać, że jest najlepsze. I... to pierwsze opowiadanie, w którym jest Sam! Kto czytał serię Szklanego tronu, wie o kim mowa, kto nie... dowiecie się. Nie spodziewałam się takiej relacji między nimi, byłam bardzo pozytywnie zaskoczona. Pisząc to mam uśmiech na twarzy, jak sobie pomyślę co tam się działo w tym opowiadaniu. Polubiłam Rolfe'a władcę piratów. Jakoś taki zabawny mi się wydawał. No i rozmowy między nim a Celaeną... bomba. Ale też misja, którą sobie wyznaczyli Celaena i Sam... oboje świetnie się spisali i po prostu zakochałam się w tej dwójce. W tej części mamy dużo akcji i nic mi się nie nudziło. Może dlatego, że bardzo byłam zainteresowana tym opowiadaniem, w którym jest Rolfe. Fajnie było się dowiedzieć tego wszystkiego tutaj.

ZABÓJCZYNI I UZDROWICIELKA

To opowiadanie jest najkrótsze, ale ile się dzieje! To opowiadanie jest tym, które trzeba przeczytać przed Wieżą świtu, ponieważ bohaterka Yrene z tego opowiadania, tam jest główną bohaterką. Tutaj Celaena jest taką zadzoriorną dziewczyną, nie wyobrażacie sobie tego. :D Sama szuka zaczepek i bardzo mi się to podobało. Ale również pokazała jak jest współczująca i pomagająca. Nawet nie wiedziała jak bardzo pomogła Yrene. Uwielbiam to opowiadanie i będę do niego wracała często.

ZABÓJCZYNI I CZERWONA PUSTYNIA

Niestety przez to opowiadanie, długo mi schodziło ze skończeniem książki. Było to dla mnie jakoś nudne to opowiadanie, na początku najbardziej. Może dlatego, że Sama tutaj nie było. Jednak później akcja nabiera tempa. Nie ma czasu na nudę. Jest tylko zdziwienie i szok. Na pewno nikt się tego nie spodziewał, ale cóż, to przecież pióro Maas. Ogólnie w tym opowiadaniu Celaena stara się zdobyć uznanie Mistrza Milczących Zabójców. Okazuje się to trudne. Bardzo. Jednak... warto było przyjechać na Czerwoną Pustynię. Celaena miała okazję mieć przyjaciółkę, a wcześniej nigdy nikogo takiego nie miała.

ZABÓJCZYNI I PODZIEMNY ŚWIAT

Dziewczyna wraca do Rifthold i do twierdzy. Arobynn... nienawidzę go. Tutaj również... to opowiadanie pokazuje, że Celaena nie jest idealna. Nie mogłam jej znieść. Nie mogłam. Jak ona mogła wierzyć pustym słówkom Arobynna? Przyjmować takie prezenty od niego i się z tego cieszyć? Materialistka, egoistka, samolubna. Tyle bym o niej tutaj powiedziała. Dodatkowo zachowuje się wobec Sama okropnie. Kocham go. Kocham... bardziej niż późniejszego Rowana. Naprawdę. On był taki dobry, tyle dla niej zrobił... a ona praktycznie do samego końca go omijała. W tej historii widzimy, jak Arobynn manipuluje swoimi uczniami. Mają oni misję zabicia pewnego człowieka, wszystko związane z handlem niewolnikami... jednak nie wszystko jest tak jak miało być. Akcja tutaj świetna. Najlepsza ze wszystkich opowiadań. Relacja między Samem i Celaeną się rozwija. Sam... no kocham go! To jak Sarah go wykreowała... mam brak słów.... Przeczytajcie te opowiadania choćby ze względu na niego, serio!

ZABÓJCZYNI I IMPERIUM ADARLANU

Przepraszam, ale nie jestem w stanie dużo tutaj pisać, bo po prostu serce moje nie wytrzyma. WIEDZIAŁAM o czym będzie to ostatnie opowiadani i jak się skończy. Chyba większość fanów Szklanego tronu po prostu wiedziało, bo właśnie tamte książki dały nam to do zrozumienia. Czytając to opowiadanie... kochałam relację bohaterów. To jak o siebie dbali, jakie uczucia mieli względem siebie. To jak WALCZYLI razem o przyszłość. Wolną. Tę książkę czytałam długo. I jak wspomniałam wcześniej, nie tylko 2. opowiadanie mnie to trzymało. Ale również to ostatnie opowiadanie. Nie chciałam go czytać. Bo to boli. Ale w końcu musiałam. Płakałam. W sumie się nie dziwię sobie. Sarah J. Maas złamała tu serce wielu czytelnikom. Każdy z nas chciałby, żeby było inaczej. Jestem zła i smutna z tego powodu. Bo nie zasługiwał. Po prostu NIE.

Podsumowując, jest to książka dla każdego fana autorki. Szczególnie dla fanów Szklanego tronu. Musicie się po prostu dowiedzieć tych rzeczy, które były tu zawarte.

Po przeczytaniu Dworów chciałem poznać więcej twórczości Maas, a serię Szklany Tron polecało mi wiele osób, więc przygodę postanowiłem zacząć od opowiadań "Zabójczyni", które są takim wstępem do serii, ale nie obowiązkowym.

Wszystkie opowiadania w "Zabójczyni" są po kolei i nie ma między nimi dużych przeskoków czasowych, a razem tworzą spójną historię, co dla mnie było na plus.

Celaen Sardothien jest najlepszą zabójczynią w Adarlanu i przynależy do Gildii zabójców, gdzie przysięgła wierność swojemu mistrzowi Arobynnowi Hamelowi.

Arobynn wysyła ją na misje z jej przyjacielem Samem, gdzie łamią rozkaz mistrza, ratując uciśnionych niewolników, za co będą musieli ponieść karę.

Główna bohaterka Celaen z początku mnie trochę irytowała, ponieważ przez miano najlepszej zabójczyni Adarlanu bywa bardzo arogancka, ale życie pokaże, że nie zawsze jest niepokonana, a im dalej posuwałem się w historii, które tworzą te opowiadania, tym bardziej podobał mi się jej charakterek- ma dziewczyna pazur!

Opowiadania czyta się szybko i przyjemnie, mimo że nie są jakieś wybitne, a wypływa no to sporo akcji i fajnie wykreowane postacie, mi najbardziej do gustu przypadł Sam.

Jest tu wątek miłosny, który jest dosyć ważnym elementem historii, ale znowu nie jest to jakiś ewenement, jest ON prosty i lekko przewidywalny, ale przyjemny w odbiorze i tak właśnie bym podsumował "Zabójczyni" - fajna przygoda, prosta i czasami lekko przewidywalna, ale na pewno dostarcza wielu wrażeń, a nawet bywa intrygująca i jest przyjemna w odbiorze.

Pisząc tę recenzję, jestem już po drugim tomie Szklanego Tronu i bardzo polecam zacząć od tego, ponieważ jest dużo łatwiej później zrozumieć Celaen w pierwszym i drugim tomie.

Jakbym miał ocienić w jakieś skali zabójczynie, to dałbym jej 4 punkty na 5.

Na pewno jest to fajny wstęp do całej serii.

zokladki blog spot co uk

To wydanie "Zabójczyni" wzbogacone zostało o dodatkową nowelkę, której zabrakło we wcześniejszym wydaniu. A dokładnie mówiąc chodzi o "Zabójczynię i uzdrowicielkę".

Nigdy specjalnie nie byłam fanką nowelek, jakoś nie widziałam w nich sensu. w przypadku książek Sary J. Maas było inaczej. Chciałam i musiałam poznać losy oraz odkryć ważne informację, o których Celaena tylko wspominała w "Szklanym tronie" i "Koronie w mroku"! I nie zawiodłam się! Otrzymałam to, czego chciałam. Zostałam wciągnięta w wir zdarzeń i zaskakującej akcji. Zwiedziłam najdalsze zakątki Aderlanu. Poza tym czytanie tych nowelek to wyśmienita okazja do poznania Sama - pierwszej miłości Celaeny! Oraz odkryciu, że dziewczyna już wcześniej miała okazję poznać Doriana i Chaola! Tak tak, czytajcie uważnie!

Ten zbiór nowelek to nie lada gratka dla wszystkich wielbicieli serii o młodej zabójczyni Aderlanu. A już w kwietniu premiera 5 tomu serii!!!

Zapoznawanie się z twórczością Sarah J. Maas rozpoczęłam od jej drugiego cyklu, czyli ,,Dwór mgieł i furii". Postanowiłam skusić się także na drugą serię, a dokładnie opowiadania, dziejące się przed rozpoczęciem akcji w pierwszym tomie ,,Szklanego Tronu".

Książka składa się z pięciu różnej długości opowiadań, które dzieją się przed akcją pierwszego tomu i lepiej przybliżają nam postać głównej bohaterki, Zabójczyni. Dziewczyna jest nastolatką, jednak od lat specjalizuje się w swoim fachu. Musi zabijać, gdyż jest uwiązana długiem do spłacenia temu, kto zajęła się jej opieką. Tak naprawdę nie wiemy za wiele o jej przeszłości. Zaręczam jednak, że Celaena Sardothien to bohaterka nietuzinkowa i nie może narzekać na brak przygód.

Jak już wspomniałam, powieść to zbiór pięciu opowiadań. Co prawda, fabuła jest ze sobą ściśle powiązana, jednak przechodzenie między dalszymi tomami wydawało mi się nieco sztuczne. Może to wynikać z faktu, że początkowo opowiadania były wydawane oddzielnie. Przy łączeniu całości w zbiór można to było jednak zmienić, bo wypada to nienaturalnie.

Celaena Sardothien jest najlepszą z najlepszych. Zabójczyni wyspecjalizowana w swoim fachu. Nie może jednak patrzeć na krzywdę potrzebujących, za co ją także ma spotkać kara. Całość kończy się w sposób dość smutny. Wątek miłosny nie jest tutaj za bardzo rozbudowany, co uważam za mały plus. Rozumiem jednak, że to dopiero przedsmak całej serii.

Autorka pisze w sposób bardzo prosty. Początkowo nic nie wskazywało na to, że ten zbiór aż tak mi się spodoba. Owszem, czytałam go z przyjemnością, ale z każdym kolejnym opowiadaniem wciągnęłam się w tę publikację coraz bardziej. Jeśli miałabym porównać ją do innego przygodowego cyklu byliby to ,,Zwiadowcy", których uwielbiam.

,,Zabójczyni. Szklany Tron. Opowieści" to doskonała, wciągająca lektura na dwa wolniejsze popołudnia. Czyta się szybko, z przyjemnością. Choć pojawiają się smutniejsze momenty, sporo jest też tych wesołych. Tę powieść można czytać zarówno przed lekturą jak i w trakcie cyklu, jednak cieszę się, że zapoznałam się z nią jako pierwszą. Dzięki temu, jeśli skuszę się na ,,Szklany Tron", będę lepiej rozumiała zachowanie i postępowanie głównej bohaterki.

Takie opowieści to super smaczek i idealny dodatek do ulubionych serii. Ja jestem usatysfakcjonowana tym zbiorem i cieszę się, że autorka pokusiła się o te opowieści, które przedłużyły tylko przyjemność. Dzięki nim poznajemy Celaenę z innej strony. Poznajemy ją lepiej i wiemy kim była wcześniej, co robiła zanim stała się osobistą niewolnicą króla Adarlanu. Każda z tych krótkich historii jest inna, każda pokazuje nam jak kształtował się charakter tytułowej zabójczyni.

W każdej z nowelek dzieje się naprawdę wiele, akcja jest nieustępliwa i to jest kolejnym plusem tego zbioru. Aczkolwiek przez to nie spodziewajcie się rozbudowanej fabuły, bo autorka postawiła na tempo, konkret i zainteresowanie treścią. Nie znajdziecie czasu na nudę, a przez to naprawdę szybko czyta się te poszczególne opowieści, których jest pięć. Poznamy w nich poszczególne osobistości na które natkniemy się w pełnowymiarowych tomach.

Nie będę odnosiła się do każdej nowelki, ale ta ostatnia mnie rozłożyła emocjonalnie i nie mogę przestać o niej myśleć. Chciałabym, żeby ta była najbardziej treściwa, ale co zrobić. Za krótka! Niemniej każda zadziałała na mnie w inny sposób. Najbardziej spodobała mi się pierwsza "Zabójczyni i Władca Piratów" i właśnie ta wspomniana, ostatnia "Zabójczyni i imperium Adarlanu". Niemniej pozostałe są równie dobrze skonstruowane.

Osobiście uwielbiam książki Maas, nie tylko z cyklu "Szklany tron", ale również jej drugą i równie znaną, i lubianą serię pt. "Dwór cierni i róż". Autorka ma talent do tworzenia historii, interesujących światów fantastycznych oraz kreowania niebanalnych postaci, które bywają kontrowersyjne. Pewnie za to większość czytelników ją lubi, a wśród nich jestem ja.

Opowieści o zabójczyni polecam każdemu fanowi "Szklanego tronu". Można się z nich wiele dowiedzieć, poznać interesujące postaci oraz samą główną bohaterkę całej serii.

sol-[Adres usunięty]

„Zabójczyni” zawiera pięć nowelek, każda z nich opowiada o innym wydarzeniu z życia Zabójczyni Adarlanu, jednak są one powiązane, ponieważ ich akcja toczy się krótko po poprzedniej.

Jeśli ktoś nie zna tej serii (w co wątpię ;P A jeśli faktycznie ktoś taki się znajdzie, to miej proszę na uwadze, że mogą się pojawić spoilery podstawowych tomów), to owa Zabójczyni, to tak naprawdę szesnastoletnia Celaena Sardothien, protegowana Króla Zabójców- Arobynna Hamela, który ją wyszkolił i w pewnym sensie wychował. W Twierdzy Zabójców dziewczyna ufa jedynie jemu i, po pewnym czasie, Samowi Cortlandowi. Razem z Samem przeżyje kilka spośród tych pięciu przygód, nieraz i nie dwa znajdzie się w tarapatach i będzie musiała zmierzyć się z wszelkimi konsekwencjami swoich czynów.

Pięć nowelek, pięć historii, jeden świat, jedna bohaterka. „Zabójczyni” to idealne dopełnienie serii „Szklany tron”, które każdy fan powinien przeczytać. W tych nowelkach dowiadujemy się wielu faktów, które są istotne w podstawowych tomach, możemy przybliżaj przyjrzeć się sytuacjom, które w późniejszych częściach są przytaczane. Bardzo się cieszę, że to przeczytałam, dzięki tym krótkim opowieściom zrozumiałam wiele rzeczy i, gdy doczytałam przez kogo Celaena trafiła do Endovier, byłam w szoku! Niby brałam ta osobę pod uwagę, ale nie sądziłam, że to jednak przez nią...

Odniosłam wrażenie, że Celaena przed Szklanym tronem miała o wiele gorszy charakter, że „dzięki” karze, którą otrzymała, nieco spokorniała. Ta dziewczyna cały czas była bezwzględna, bardzo pewna siebie i odważna, ale tutaj tak jakby... bardziej. Nie zmieniło to jednak faktu, że ową bohaterkę darzę ogromną sympatią, może czasami bywa irytująca, ale nigdy się nie poddaje.

Sam Cortland natomiast... Maas dlaczego? Dlaczego nie pozwoliłaś nam go bliżej poznać? Bardzo chłopaka polubiłam i uważam, że jego rola w Szklanym tronie trwała zbyt krótko. Ja wiem, że gdyby ON nadal pozostał, to prawdopodobnie nie byłoby Aelin i Rowana (a bardzo ta parę lubię xd), ale szło to jakoś inaczej wykombinować ;P

Akcja, jak to w przypadku Maas, praktycznie cały czas pędzi na łeb, na szyję, nie ma chwil na nudę, czy choćby wytchnienie, ale jednak czegoś mi zabrakło... Brakowało mi tutaj tych wielkich emocji, które pojawiały się w Dworach, czy choćby późniejszym Szklanym tronie. Nie że ich nie było, bo były – chociażby zwyczajowo zakończenie czytałam z zapartym tchem, ale w nieco słabszej dawce.

Na pewno niektórzy z Was zastanawiają się, kiedy najlepiej sięgnąć po nowelki. Przed „Szklanym tronem”, po „imperium burz”, a może pomiędzy pierwszymi tomami? Szczerze? Nie wiem, jak jest najlepiej, myślę, że to zależy od Was. Ja bynajmniej przeczytałam po piątej części i nie żałuję. Informacje, których się dowiedziałam, idealnie wypełniły moją wiedzę na temat akcji, fabuły. Gdy się przeczyta nowelki jako pierwsze, co ważniejsze przytoczenia będą nam już znane i nie zaskoczą. Ale może ktoś tak woli? ;) Zresztą, nieważne kiedy poznacie”Zabójczynię”, ważne żebyście to zrobili, bo naprawdę warto :)

[Adres usunięty]