Słowodzicielka

Pierwszy raz spotkałam się z tak nietypowym pomysłem na książkę. Bowiem bohaterowie Słowodzicielki szukają... głównego bohatera i swojej właściwej fabuły! 😮 Tutaj nie ma normalnej historii - ona tworzy się sama - a wszystko kręci się wokół nieznanych stron powieści w której występują trzy różne od siebie postacie, a później także czwarta, która była dla mnie nie lada zaskoczeniem. Zmagają się z wieloma nieprawdopodobnymi przygodami by znaleźć swojego dowódcę, którego zadaniem jest nadanie sensu całej książkowej wędrówce, jednocześnie uważając na luźne wątki próbujące zwieść ich z fabularnej ścieżki. Dziwne, co? 😉 Miałam chwilami wrażenie, że niektóre zdarzenia są zbytnio skomplikowane i niezrozumiałe, bo pomysł sam w sobie na tę książkę jest świetny, jednak może na tym pogmatwaniu opiera się cały sens tych zawirowań... To musicie ocenić sami. Same postacie początkowo wzbudzają sympatię, ale uczucia czytelnika względem bohaterów będą się zmieniać jak w kalejdoskopie. Plusem są też zabawne dialogi. Zabawa zaczyna się na całego kiedy akcja dociera do realnego świata, a właściwie do swojej twórczyni. Czasami nie wiadomo co wtedy istnieje naprawdę, a co zostało zmyślone. Światy - rzeczywisty i literacki - się przenikają, portale i przejścia zamykają a wszystko po to aby książka była ucztą dla wielbicieli fantastyki. Z każdą strona Słowodzicielka jest coraz bardziej ciekawsza, a samo zakończenie tajemnicze i intrygujące. Na szczęście to pierwszy tom serii, bo chcę więcej tego dziwnego świata!

“Słowodzicielka” Anny Szumacher to pierwszy tom z cyklu Słowotwórczyni, który rozpoczyna całkiem ciekawą historię, w której znajdziemy magię i smoki. Już te smoki i magia mnie kupiły jednak to humor, jaki autorka przemyciła w swojej książce, był tym, co mnie zachwyciło od samego początku.

Lubicie pośmiać się podczas czytania?

Sam początek to była petarda, bohaterowie budzą się i nie wiedzą, co się z nimi stało, nie wiedzą, gdzie jest ich dowódca, ani nie wiedzą, co ich teraz czeka. Wiedzą tylko kim jest ich dowódca i że podążając za Shuk-atchem (szukaczem), dowiedzą się, w końcu co im się przytrafiło. Nie wiedzieli tylko, że podążając za kulką poszukującą ich dowódcy, natrafią na przygody życia, oraz że trafią do świata, w którym dowiadują się, że są tylko wytworem wyobraźni pewnej młodej dziewczyny. A dokładniej są bohaterami książki, którą pisze Marcjanna, owa dziewczyna, do której zaprowadził naszych bohaterów szukacz. Agni, Jord i Hidra próbują odnaleźć się w nowej rzeczywistości, odszukać dowódcę Aenaia Debonaira i powrócić do fabuły, którą znają. Zrządzeniem losu Marcjanna, teraz zwana przez swoich towarzyszy-Cyan, trafia z nimi do fabuły, którą zamieściła na stronach swojej powieści. Jeśli chcecie dowiedzieć się, jak sobie poradziła ze smokami, latającymi domami i krwiożerczymi pomidorami, to zachęcam was do sięgnięcia po “Słowodzicielkę”.

Czytaliście kiedyś książkę o książce, w której fabuła okazała się żyć własnym życiem?

Wiem skomplikowane, ale tak najprościej jest mi określić w skrócie, o czym jest “Słowodzicielka” Anny Szumacher.

Na początku czułam się zagubiona, chyba tak mocno jak sami bohaterowie, jednak szybko wkręciłam się w ich poszukiwania i z przyjemnością towarzyszyłam im w ich przygodach, a najbardziej mi się spodobało, jak spotkali na swojej drodze smoka. Nie wiedziałam, że jestem taką fanką smoków w książkach, jednak te potrafią zamieniać się w ludzi i na odwrót, co tylko urozmaiciło fabułę. Jak pisałam, książka jest pełna humoru i do samego końca, autorka o tym humorze nie zapomina, więc jeśli lubicie książki, w których autor zapewnia nam ciekawą fabułę, smoki i humor, jest to książka idealna dla was.

Wiecie czym jeszcze, kupiła mnie ta książka, skromnymi opisami świata, krajobrazów i bohaterów pobocznych. W książkach fantastycznych jest to dość częsta bolączka autorów, nie potrafią zrównoważyć opisów z faktycznie potrzebną wiedza na temat aparycji bohaterów, czy opisów krajobrazów. Anna Szumacher zapewniła nam podstawowe i najważniejsze informacje, nie rozpisując się za dużo i nie nudząc czytelnika niepotrzebnymi informacjami. Jak już się wgryzie w fabułę, to czyta się już dalej z czystą przyjemnością. Pióro autorki jest bardzo lekkie i ogromnie przyjemne. Przez historię się dosłownie płynęło i z przyjemnością towarzyszyło się tak niezgranej grupie bohaterów. Nie myślcie sobie, że jeżeli są niezgraną grupą, to ich historia jest nieciekawa czy nudna, wręcz przeciwnie. Ich przekomarzania, próby odnalezienia się Cyan w swojej książce, przemyślenia niezbyt rozważnego Agniego, zbuntowanego Hidry i rozsądnego Jorda, łączą się w świetną zabawę. Samo zakończenie pozostawiło mnie w szoku i wiedziałam, że muszę jak najszybciej sięgnąć po kolejny tom. Dziękuję bardzo wydawnictwu Mięta za możliwość poznania tej historii.

Nie jest to najnowszy tytuł, który można byłoby wziąć w obroty. Jest to jednak pierwszy tom trylogii Słowotwórczyni, a tak się składa, że ostatni został wydany niecały miesiąc temu.

Książka jest dość specyficzna. Bohaterowie tj. Hidra, Agni i Jord pojawiają się nie wiadomo gdzie i nie wiadomo jak. Dla nich nie jest to jednak najgorsze, bo nawet nie wiedzą po co się pojawili. Wiedzą tylko tyle, że nie są głównymi postaciami tej książki i muszą iść za Shuk-achem, który doprowadzi ich do pierwszoplanowego bohatera. Nie spodziewają się, że przejdą tak długą drogę, która doprowadzi ich do krainy jeżdżących koni i niebieskowłosej wiedźmy.

Pomysł na historię, gdzie postacie stworzone przez pisarza ożywają jest bardzo ciekawy. Jeśli chodzi o język pisania, to również jest bardzo przyjemny. Gdyby tak nie było, akcja mogłaby się dłużyć ze względu na niewielką ilość wydarzeń po drodze. Znaczy... dzieje się sporo, jednak nie są to wydarzenia, które w jakikolwiek sposób oddziałują na naszych bohaterów, a raczej robią za dodatek dla nas czytelników. No, bo atak armii żywych pomidorów nie jest raczej zabiegiem fabularnym, a zwyczajnym umilaczem dla tych, którym podróż się dłuży. Tak naprawdę bez tych wszystkich dodatków historia mocno traci, bo jest jedną z wielu, gdzie pojawia się motyw drogi w celu uzyskania odpowiedzi, czy rozwiązania problemów.

Na ogół w książkach fantastycznych opisy są bardzo obszerne - czy to walk, przemyśleń bohaterów, a nawet otoczenia i jakichś takich szczegółów dotyczących zapachu, dźwięku... Wszystko po to, żeby wczuć się w klimat. Tutaj te opisy są nikłe. Autorka postawiła na minimum tego, co potrzebuje czytelnik. Rozdziały są przez to krótkie, a bohaterów nie idzie poznać na tyle, żeby wczuwać się w to, co przeżywają. O dziwo podoba mi się ten styl pisania, choć nie jest to ten ciężki rodzaj fantastyki, który lubię, gdzie mamy bardzo rozbudowaną fabułę. To jest bardziej pozycja dla tych, którzy zaczynają przygodę z tym gatunkiem literackim i nie do końca odnajdują się, gdy dużo dzieje się naraz i pojawia się sporo polityki i mnogość postaci. No i dla tych, którzy nie lubią w każdej książce wątku miłosnego zalewającego swoimi uczuciami każdą stronę. Bo jak widać można!

Tutaj też jest wiele bohaterów, ale mam wrażenie, że nie trzeba się na nich skupiać, ani ich zapamiętywać z tego względu, że część z nich nakierowuje nasze postacie i znika.

Jeśli chodzi o naszą trójkę muszkieterów plus Cyan, to mam mieszane odczucia.

Każdy z nich kojarzy się z kilkoma cechami, które definiują go tak naprawdę do końca przynajmniej pierwszego tomu. Igni jest tym uroczym głupkiem, który ma często szczęście, jest uwielbiany przez ludzi i jakoś wszystko (a przynajmniej sporo) uchodzi mu na sucho.

Hidra jest marudny, buntowniczy, niebezpieczny i waleczny, odrobinę tajemniczy i zabójczo przystojny. Mam wrażenie, że w późniejszym czasie pojawi się tutaj jakiś wątek miłosny z jego udziałem.

Jest też Jord, który jest stonowanym, silnym i cichym rycerzem, Początkowo robi za tło, później dostaje możliwość wykazania się i udaje mu się przebić.

Najgorzej w tym zestawieniu wypada Cyan, czyli nasza Słowotwórczyni. No, bo tak... pisze opowiadania, kreuje światy i bohaterów, po czym dochodzi do spotkania i cały czas jest marudna i opryskliwa. Po prostu zachowuje się jak wredna picza.

Mam przed sobą jeszcze dwa tomy i liczę, że fabuła zacznie zmierzać w konkretniejszym kierunku, a Cyan się ogarnie po prostu. Sama koncepcja jest ciekawa, fabułę śledzi się przyjemnie, pojawia się dużo nawiązań do różnych dzieł - moje serduszko skradł cytat Hayao Miyazakiego, bo studio Ghibli zawsze potrafi poruszać najcięższe struny w człowieku ❤️

Zdaję sobie sprawę, że przy obszerniejszych pozycjach, gdzie rozdziały mają ponad trzydzieści stron, ciężko je dokończyć, kiedy nie mamy zbyt dużo czasu. Przez to bywa, że nawet nie chce się zaczynać.

Książkę polecam więc dla zabieganych, którzy zawsze gdzieś w drodze czy nawet w pracy mogą poświęcić piętnaście/dwadzieścia minut. Myślę, że w tym przedziale nawet i dwa rozdziały dałoby radę przeczytać i ich długość, i lekka fabuła w tym przypadku plusują zdecydowanie.

To było dziwne, to było zaskakujące i niesamowicie ciekawe 😁❤️ książkę miałam okazję przeczytać dzięki booktourowi u @cordeliafantastycznie za co bardzo dziękuję.

Przygodę rozpoczynamy z trójką z pozoru niepasujących do siebie postaci: rycerz, najemnik i bard. Nic o sobie nie wiedzą, nie pamiętają dlaczego tworzą trio, i co właściwie robili. Wiedzą jednak jedno, muszą znaleźć przywódcę, sądzą że wraz z pojawieniem się tajemniczego księcia znikną wszystkie ich kłopoty i amnezja. Wyruszają więc w przedziwną podróż po swoim świecie jak i po innym. Autorka powieści przygotowała dla nich wieeele wyjątkowych przygód, oraz spotkanie, które na zawsze odmieni nie tylko losy bohaterów ale i całego królestwa 🙂

Z wielką przyjemnością zatapiałam się w tej historii, każda strona owocowała wspaniałą przygodą i zaskakującymi wydarzeniami. Zaświadczam Wam, czegoś takiego na bank jeszcze nie czytaliście.

"Słowodzicielka" to jedna z najbardziej pokręconych, oryginalnych i pomysłowych książek, jakie ostatnio czytałam 🤯

Wyobraźcie sobie, że drugoplanowe postacie z książki zgubiły swojego głównego bohatera, więc plątają się po różnych luźnych wątkach i próbują nie pogubić się w fabule, a jednocześnie odnaleźć księcia koronnego Aenaia. Przy okazji przez przypadek przenikają do naszego świata i wciągają autorkę, która ich wymyśliła, w wir szalonych przygód.

CZY TO NIE BRZMI DOSKONALE? 😅

Totalnie nie wiedziałam, czego mogę się po tej książce spodziewać - ba, nie wiem czy przed sięgnięciem po nią czytałam w ogóle opis. Dlatego z każdą kolejną stroną coraz głośniej pytałam "WTF?" i jednocześnie coraz szerzej się uśmiechałam. Tak, "pokręcona" to słowo, które zdecydowanie najlepiej opisuje tę książkę 😅

Niestety, jednocześnie coś mi w niej nie grało i mam wrażenie, że zawiodło tu wykonane. Ten naprawdę genialny pomysł został przedstawiony bardzo chaotycznie i nieskładnie. Jeśli taki był zamysł autorki (a przypuszczam, że jest to bardzo możliwe), to po prostu ten zabieg do mnie nie trafił... ☹️ Czytając "Słowodzicielkę" przez większość czasu czułam się zagubiona i przez to nie do końca mogłam się wciągnąć w tę szaloną i niesamowicie chaotyczną historię. A szkoda, bo baaaardzo chciałam ją pokochać! 😭

Przy okazji - naprawdę podobało mi się dodatkowe opowiadanie zatytułowane "Morderstwo w City Noir". Jest tak krótkie, że mogłoby się wydawać, że niczym czytelnika nie zaskoczy - a jednak!