Seria z komisarzem Forstem, tom 2. Przewieszenie

Od jakiegoś czasu nie mogę oderwać się od książek autorstwa Remigiusza Mroza i to za sprawą komisarza Forsta i reszty bohaterów . Rewelacyjne 10/10

Dalsza kontynuacja perypetii komisarza Forsta. W tej części również wiele się dzieje. Czytając nie wiesz czego się spodziewać i dlatego świetnie się ją czyta

Grzechem byłoby ominięcie dalszych przygód Wiktora Forsta z ,,Ekspozycji". Cóż, bohater jest genialny, wydarzenia świetne, zaś słowa od Mroza świetne. Poezja powoli zaczyna tutaj wychodzić. Tak właśnie pan Remigiusz wpływa na ludzi. ale do rzeczy. ,,Przewieszenie" to kontynuacja poprzednich przygód zarówno głównego bohatera, jak i zabójców z Giewontu. Kolejna opasła książka dająca ludziom tyle emocji, ile tylko zdołają w sobie zmieścić. Czasami ludzie są kimś więcej niż geniuszami. Ich zdolności są bardziej niż wybitne. Jedną z takich osób jest Remigiusz Mróz. Wielki człowiek, posiadający jeszcze większy umysł. Książki tak mądrej osoby są genialne, czytając je, my także nieco się rozwijamy. Wychodzą one w zastraszającym tempie Niestety muszę się przyznać, że ,,Ekspozycja" to dopiero moja druga książka Mroza. Pierwszą była historia o tytule ,,Behawiorysta". Dzisiaj czas na ,,Przewieszenie”. Szczerze mówiąc nie byłam przekonana do książek Mroza, a tym bardziej do ich tajemniczych opisów. Już druga część o Wiktorze Forście! Tym razem nietypowy komisarz musi radzić sobie z własnym stanem emocjonalnym, który jest nieco pokiereszowany po starcie ukochanej osoby oraz z fizycznymi ranami po pobycie w rosyjskim więzieniu. Podhale również nie trzyma się dobrze, pojawiają się coraz to nowe wypadki, które w małym stopniu przypominają działanie Synów Światłości. Są one małymi wskazówkami. Jednak przy ofiarach, po głębszych analizach śledczy znajdują paczki Big Red'ów, gum pożytkowanych przez Wiktora Forsta. Dla komisarza podobieństwo zabójstw w górach do morderstw nad którymi pracował z Olgą Szrebską; staje się coraz bardziej widoczne. Forst doskonale wie, że czas ucieka, ma go coraz mniej, zaś kolejne pożary pojawiają się do zgaszenia. Prokuratura chce go pożreć, najlepiej żywcem. Za co? Koniecznie przeczytajcie i dowiedzcie się sami. ,,Każde narodziny prowadzą do śmierci. Każde spotkanie prowadzi do rozłąki." Zdążyłam już pokochać niesamowitego Wiktora Forsta, dlatego sama książka wydaje się być idealna, bez wad, lecz czasami zdarzają się drobne literówki, niedopatrzone przez wydawnictwo. Oczywiście Remigiusz Mróz jak zawsze częstuje nas sporą dawką wiedzy oraz emocji. Tym razem zaprasza nas również do świata mordercy, gdzie dowiadujemy się o jego działaniach, psychice nieco więcej. Jest to świetny pomysł, pomagający nam lepiej zrozumieć jego zamierzania, jak i całą książkę. Po raz kolejny autor tworzy mroczny świat gór, które po przeczytaniu jego książek nie wydają mi się już takie przyjazne. Zawsze, gdzieś może czaić się zabójca. Zakończenie jak w przypadku ,,Ekspozycji" wbija w fotel, niespodziewane staje się możliwe. Historię poznajemy z perspektywy kolejnych postaci: przełożonego Forsta, prokuratury oraz jak już wspomniałam mordercy nazywanego Bestią z Giewontu. Ta część jest dynamiczna, widzimy grę pomiędzy złem, a dobrem, dobrem, a dobrem i tak dalej. W tej części również nie zabrakło humoru.

,,-Wyglądasz jak dzikus - ocenił. -Mogłem zabrać ci golarkę.

Komisarz wzruszył ramionami.

-Teraz jest taka moda, na drwala.

-Chyba na menela.

-Zwał jak zwał - odparł Forst."

Remigiusz Mróz (ur. 15 stycznia 1987 w Opolu) - polski pisarz, autor powieści oraz cyklu publicystycznego "Kurs pisania". Ukończył z wyróżnieniem Akademię Leona Koźmińskiego w Warszawie, gdzie uzyskał stopień naukowy doktora nauk prawnych.*

Tom pierwszy bardzo mi się podobał. Nie wiem dlaczego dopiero po roku i ośmiu miesiącach sięgnąłem po drugi tom tej tetralogii.

Na Podhalu dochodzi do serii niefortunnych wypadków. Dopiero po paru takich tragediach śledczy zauważają, że to jednak nie mogą być przypadki. Komisarz Forst zajmuje się tą sprawą. Tropiąc mordercę, wracają demony przeszłości. Stoi przed nim nie lada wyzwanie. Czy zdoła pokonać wiele przeszkód, które staną mu na drodze?

Ta książka to twór tak bardzo dobry, że trudno jest mi cokolwiek o nim napisać, gdyż nadal jestem rozemocjonowany. Autor posługuje się lekkim i prostym językiem. Co chwilę są zwroty akcji, na jaw wychodzą jakieś tajemnice, czytelnik jest ciągle zaskakiwany. Akcja trzyma mocno w napięciu przez większą część utworu, przez co trudno jest się od niego oderwać. Ta część jest o wiele lepsza od wbijającego w fotel tomu pierwszego. Zakończenie jest bardzo dobre.

Wiktora Forsta polubiłem od pierwszego spotkania. To mężczyzna, który przeżył wiele w swoim życiu. Jest szczery, bezpośredni i ma charakterystyczny humor, który nie trafia do wielu osób. To pracoholik angażujący się całym sobą w sprawy, którymi się zajmuje. Wydaje mi się, że Remigiusz Mróz nie za bardzo za nim przepada, bo go nie oszczędza. To bardzo realna, wyrazista i żywa postać. Morderca został bardzo dobrze wykreowany i przedstawiony. Nie ukrywam, że to jemu kibicowałem. To osoba szalona, inteligentna i zdeterminowana.

„Przewieszenie” doskonale spełnia swoją rolę, czyli dostarcza rozrywki. Sprawia, że czytelnik z niemałym zaangażowaniem śledzi losy bohaterów. Dostarcza przeróżnych emocji i wbija w fotel. Nie oszukujmy się, nie jest to twór, który ma czegoś nowego nauczyć czytelnika, wpłynąć na jego życie czy zmienić jego zachowanie. Dlatego polecam tę książkę tym, którzy chcą umilić wakacyjny wieczór.

Nie sięgające po ten utwór. Dlaczego? Bo zaczniecie czytać i nie przestaniecie, dopóki nie skończycie. Bo będziecie się denerwować, a czytając w autobusie czy tramwaju, możecie przegapić swój przystanek. Nie zaśniecie, a to niezdrowe jest.

To najlepsza seria jaką Remigiusz Mróz napisał. Moim zdaniem ON powinien pisać tylko kryminały i thrillery. Niezaprzeczalnie jest ON jednym z najlepszych polskich pisarzy, który winien być wydawany za granicą.

W tej książce zabrakło mi większej ilości brutalnych i mocnych opisów oraz rozwinięcia kilku wątków.

Wy lećcie do księgarni po tę książkę, a ja zabieram się za „Trawers”.

* Źródło – Lubimy Czytać

Wyobraźmy sobie, co musi czuć osoba, która przez zwykłego zwyrodnialca i psychopatę zmuszona zostaje do wykonywania nietypowych czynów, ukrywania się. Co musi jednak czuć gdy dołożymy do tego rządzę zemsty i wrogość skierowaną w stronę mordercy? W jednej chwili rodzi się z tego połączenia niewyobrażalne uczucie złości, brak panowania nad emocjami oraz przeobrażenie człowieka, na którego wydarzenia z niedalekiej przeszłości mają ogromny wpływ. To właśnie kształtuje głównego bohatera, co możemy zaobserwować, czytając „Przewieszenie” Remigiusza Mroza.

Komisarz Wiktor Forst. Osobliwy człowiek, przez innych ludzi uważany za wariata. Nie raz zachowujący się jak dupek, lecz zdeterminowany by ostatecznie rozprawić się z Bestią z Giewontu. Wszak to ona właśnie zalazła za skórę komisarzowi najbardziej. Czytając część pierwszą trylogii z komisarzem Wiktorem Forstem pdt. „Ekspozycja”, miałam wrażenie, że to co przeszedł główny bohater to szczyt jego możliwości. Uwikłany w pułapkę i zamieszany w różne sprawy, które źle odbiły się na jego zdrowiu fizycznym oraz psychicznym o mało nie doprowadziły go do jego ostatecznej zagłady. Czytając „Przewieszenie” myślę, że jest to bardziej wytrwały człowiek niż wielu innych razem wziętych w każdym możliwym znaczeniu tego słowa. Tropiąc Bestię z Giewontu, nieustannie śledząc każdy krok mordercy w górach, widzimy jak zawzięty, sprytny oraz inteligentny jest główny bohater powieści. Wszak mam wrażenie, że to ON najbardziej rozumie i stara się pojmować sposób działania psychopaty. Na pierwszy rzut oka widać, że Wiktor zna góry jak nikt inny i czuje się w ich towarzystwie najlepiej. „I nie chodziło bynajmniej o wypadki – sam fakt bycia w górach odrywał go całkowicie od świata. Wchodząc na szlak, zostawiał cały bagaż życiowy na dole. A im wyżej się znajdował, tym mniejsze stawały się wszystkie jego problemy.” Przede wszystkim to co zauroczyło mnie w książce, to fakt, że wszędzie otaczają nas góry i aura narastającego niepokoju, których nieco zabrakło mi w pierwszej części. Intrygujący jest również fakt, iż Remigiusz Mróz dodał wątki z punktu widzenia psychopaty, który sam uważa inaczej. „Nie jestem psychopatą.” Bardzo spodobał mi się ten pomysł i uważam, że autor idealnie wcielił się w rolę szaleńca, którego stać dosłownie na wszystko. Akcja rozgrywa się w zawrotnym tempie, przez co lepiej nam czytać książkę. Uważam również, że postacie są bardzo dobrze wykreowane i z każdą z nich po trosze się utożsamiam. Nie ma wątpliwości, że Remigiusz Mróz to autor naprawdę godny uwagi, a jego książki mogą zachęcić do czytania polskiej literatury niejednego uprzedzonego do niej człowieka.