Powroty. Owoc granatu. Tom 4

Ostatnia część opisująca dalsze życie sióstr bliźniaczek:Elżbiety i Stefanii, ich wzajemne relacje ,uczucia -dalszy ciąg trudnych losów na tle burzliwej historii i splotu zdarzeń. Autorka opisała powrót bohaterek, po latach do ojczyzny, ich tragiczne historie z życia. Mimo wielu, często mało wiarygodnych , zaskakujących czytelnika perypetii życiowych historia przynajmniej w części kończy się dobrze.

Czyta się z zaciekawieniem i bardzo szybko. Polecam.

Stracone lata

„ Czasem warto wyruszyć w podróż by znaleźć coś niezwykłego. „

„Powroty„ kończą cykl „Owoc granatu” o burzliwych losach bliźniaczek z Kresów. Powieści o trudnych czasach i jeszcze trudniejszych relacjach międzyludzkich. Nadszedł moment, gdy po roku trzeba na zawsze pożegnać się z siostrami Łukowskimi i jak łatwo się domyślić jest to finał ich historii, która niejako zatacza koło. Wojna zniszczyła życie wielu ludzi, złamała niejednego silnego człowieka, skłoniła do najokrutniejszych działań, jak i do wyborów, które w normalnym życiu nigdy nie miałyby miejsca. Halszka i Elżbieta, gdyby nie wojna mogłyby żyć zupełnie beztrosko, lecz te wszystkie zdarzenia raz na zawsze wypaczyły ich psychikę. Niestety, wojna zabrała im wszystko, prawo do szczęścia i poczucie bezpieczeństwa.

Trudno mi się odnieść do ostatniej części nie wspominając o całości. „Owoc granatu„ to niesamowita podróż, w którą Maria Paszyńska zabiera czytelnika od sielankowych kresów przez mroźną i okrutną Syberię, orientalny Iran do peerelowskiej Polski. Autorka z niezwykłą sprawnością snuje losy swych bohaterek tworząc niezwykłą wzruszającą historię pełną emocji. Nie da się wrócić do normalności po tym, co siostry przeżyły, na każdej z nich wojna wyryła swoje piętno. Bliźniaczki przeszły długą drogę podczas której zupełnie zgubiły więź, która i tak nie była zbyt silna. Przez lata żyły w zawieszeniu, pomimo że ich losy się przeplatały nie potrafiły ze sobą żyć. Gdy zdawało się, że nigdy nie znajdą szans na pojednanie, przewrotny los na nowo łączy ich ścieżki i zmusza by stanęły twarzą w twarz mierząc się z demonami przeszłości. Zapewne jak każdy oczekiwałam szczęśliwego zakończenia, ale tak jak w życiu nie każdy tego szczęścia może doczekać. Jednak losy bliźniaczek zostały domknięte każda z nich odnalazła szczęście według swojego przeznaczenia.

Opowieść o siostrach Łukowskich pozwoliła mi poznać wiele nieznanych miejsc, fakty z historii, o których mało się mówi i pisze, ale przede wszystkim przeżyć niezapomniane chwile z bohaterkami, które przeszły długą i trudną drogę na przestrzeni sześćdziesięciu dwóch lat. Jedyne moje zastrzeżenie budzi brak konsekwencji w kreacji postaci, które są dla mnie mało przekonujące. Jakoś trudno mi uwierzyć w tak nagłe zmiany charakteru, niełatwo zaakceptować fakt, że Stefania z roszczeniowej i zapatrzonej w siebie samolubnej kobiety stała się nagle uosobieniem dobroci, natomiast szlachetna i skłonna do poświęceń Elżbieta przemieniła się w wyrachowaną i zimną egoistkę. Być może autorka chciała wytłumaczyć wcześniejsze postępowanie swoich bohaterek, ale w ogólnym rozrachunku wyszło to mało wiarygodnie.

„Powroty„ zgrabnie łączą całą tetralogię w jedną całość i są zwieńczeniem serii. Ta część cyklu jest dla mnie zdecydowanie najpiękniejsza i najbardziej emocjonalna. Maria Paszyńska ma niezwykły talent do łączenia faktów historycznych z fikcją literacką, doskonale wie jak snuć swoje opowieści i żonglować uczuciami czytelnika, by po zakończeniu lektury długo jeszcze siedział w zamyśleniu. Trudne wybory, próba rozliczenia się z przeszłością i tytułowy powrót do domu, który tak naprawdę jest niemożliwy, bo dom rodzinny nie istnieje, a Kresy od dawna nie należą już do Polski. „Powroty” to także definitywne rozstanie z bohaterami. Ogromna wiedza historyczna, duża wrażliwość i lekkie pióro autorki sprawiają, że jej książki czyta się jednym tchem. Całość należy czytać w odpowiedniej kolejności.

„ (…) jakie to dziwne, jak bardzo można zżyć się z jednymi w tak krótkim czasie, podczas gdy z innymi całe lata nie wystarczają na wytworzenie więzi. „

„ Jesteście złączone i rozdzielone. Nie możecie być razem ani żyć osobno. Mimo to dopóki będziecie po tej samej stronie czasu, wasze losy będą się przenikać jak światło księżyca przenika mgłę nocy. „

Owoc Granatu Powroty to ostatni tom, zamykający serię o losach Stefanii i Elżbiety, bliźniaczek z Kresów. Kiedy czytam i wiem, że to z pewnością jest ostatni tom, mam takie mieszane uczucia. Z jednej strony przyzwyczaiłam się już do bohaterek i żal mi się z nimi rozstawać. A z drugiej strony, chce już zacząć coś nowego… Nie dogodzisz kobiecie, nie dogodzisz.

Mehrdad przeczuwając grożące im niebezpieczeństwo, organizuje wyjazd z Iranu dla Elżbiety i Ani. Kobieta z córką przylatuje do Paryża i zatrzymuje się w mieszkaniu swojej siostry i jej męża. Halszka źle czuje się w obecności siostry bliźniaczki i szwagra. Kochała kiedyś Jędrzeja, dziś ON ją przeraża. Zatraca się w pracy naukowej i ciągle wierzy, że jej mąż dołączy do nich. Opiekę nad Anią przejmuje Stefania. Między ciotką a siostrzenicą powstaje szczególna wieź. Bliźniaczki nie potrafią się odnaleźć we Francji. Myślą nad powrotem do Polski. Nie zadają sobie sprawy, że to jest zupełnie inna Polska, niż ta którą pamiętają...

Na tym skończę ten krótki opis fabuły, gdyż chce abyście mieli przyjemność, czytając tę książkę.

Pokażę jeszcze tylko coś co mną wstrząsnęło:

„ Nie winię cię – zaczęła znów, choć jej głos stał się nieco chrapliwy. – Nie mam żalu. Już dawno ci wybaczyłam. Widzisz, wszyscy, nie wyłączając nas samych, ulegli gdzieś u początku naszej drogi złudzeniu, że skoro urodziłyśmy się niemal jednocześnie, jesteśmy, a przynajmniej powinnyśmy być, sobie bliskie, niejako z założenia. Tymczasem, każda bliskość musi być budowana wciąż na nowo. Relacje nie są dane raz na zawsze. Różniłyśmy się, lecz zamiast poznawać, zaczęłyśmy się oddalać. Czasu się nie wróci. To już się stało.”

Pamiętajmy aby nad relacjami pracować. Nie są dane raz na zawsze…

Jeszcze tylko słówko o zakończeniu. Czy oczekiwałam innego zakończenia? Zdecydowanie nie. Losy kobiet: Stefani, Halszki i Anny – pięknie się domknęły. I zgodnie z tytułem tomu – powróciły… do domu.

Podsumowując chciałabym napisać, co poruszyło mnie w tej czterotomowej historii.

Oprócz wzruszeń związanych z losami bliźniaczek, bardzo podobał mi się piękny język którego używa autorka. Jest ON taki poprawny, ale nie przesadnie. Podczas spotkania autorskiego, w którym miałam przyjemność uczestniczyć, Pani Maria przyznała się, że lubuje się w języku polskim. I gdyby nie pomoc jej redaktorki Pani Karoliny Borowiec, to ona w kółko wszystko by poprawiała i cyzelowała, a żaden tom nie trafiłyby do druku .

Nie chcę używać górnolotnych słów, ale mam wrażenie, że Maria Paszyńska ma taką swoją misję. Chce pokazać świat z innej perspektywy. Pokazuje ten świat używając ogromnej ilości barw, emocji i wzruszeń. Autorka też uczy, ale nie poucza. Ja osobiście dużo dowiedziałam się o historii Iranu. Było to podane w tak subtelny sposób, że nie zwróciłam uwagi kiedy Pani Paszyńska zaintrygowała mnie tym krajem. Jednym słowem – polecam.

„Powroty” to ostatni tom historii życia i tułaczki Elżbiety i Stefanii”. Niezwykle emocjonalny, budzący w czytelniku wzruszenie i współczucie wobec ciężkich losów kobiet, dopingujący w dążeniu do zwycięstwa siostrzanych więzów krwi. To historia, która mnie wręcz „przeczołgała”. Jestem pod ogromnym wrażeniem całej serii i kunsztu z jakim została napisana 💚 Czytanie jej było jak najlepszy deser - delektowałam się nim i nie chciałam skończyć 🥰