Porzuceni

"Porzuceni" to pierwsza książka autora, jaką miałam okazję przeczytać. Fabuła jest ciekawa, zawiła, motywy zbrodni również mroczne i mocne w opisach. Dwójka głównych bohaterów również robi wrażenie nakreśleniem, bo autor zadbał, by czytelnik mógł każdego z nich dobrze poznać, jednak klimatu ta powieść kompletnie nie ma. Jak dla mnie spory mankament, bo o ile pomysł jest dobry, tak całość odebrałam płasko. Nie pomogła tajemnicza zjawa, lawirowanie po ciemnych zaułkach, korytarzach, klatkach, bo choć mamy zbrodnię, która przyznaję, jest makabryczna, nie wywołuje głębszych emocji — przynajmniej u mnie nie wywołała. Dodatkowo praca policji również pozostawia wiele do życzenia (mam na myśli, chociażby scenę z uciekającym głównym podejrzanym — serio?). Jednak gdyby skupić się bardziej na psychologicznej warstwie bohaterów, a nie na samej zagadce, ta powieść zdecydowanie wygrywa. Każdy z bohaterów jest w jakiś sposób "wybrakowany" (to chyba dobre określenie), coś się za nim ciągnie jak przysłowiowy cień. Motyw nigdy nie jest usprawiedliwieniem, jednak autor zadbał, by czytelnik zrozumiał, z czym ma do czynienia. Jeżeli to wystarcza, to spokojnie można sięgać po "Porzuconych".

Dla Malwiny Król ten dzień miał być jak każdy inny, rozpoczęty spacerem z jej pupilem w pobliskim parku, a zakończony pracą w domu dziecka. Nic jednak nie jest takie, jakie być powinno- kobieta staje się świadkiem odnalezienia ciała psa, zakopanego w parku, a pod nim odnaleziono ciało zaginionego przed tygodniem chłopca. W tym samym czasie dowiaduje się, iż jeden z jej podopiecznych zaginął...

Policja nie łączy zabójstwa z zaginięciem chłopca; a jednak niespodziewane przybycie komisarza z Gdańska burzy ich ustalony tryb pracy. Mężczyzna bowiem uważa, iż trzy lata temu na plaży doszło do identycznej sprawy. Sprawcy do tej pory nie odnaleziono, a teraz, gdy sytuacja znowu się powtarza, ma nadzieję na jego ujęcie.

Czy rzeczywiście oba morderstwa mają jednego sprawcę? I kim tak naprawdę jest Tomasz, mężczyzna poznany przez Malwinę w parku, który również był świadkiem makabrycznego odkrycia? A może to on ma coś wspólnego z zaginięciami... ?

Jakiś czas temu miałam okazję zapoznać się z twórczością pana Kaźmierczaka i było to spotkanie dość ciężkie, bowiem Martwy ptak nie do końca przypadł mi do gustu. Wiedziona ciekawością (i intrygującym opisem od wydawcy) postanowiłam jednak sięgnąć po najnowszą książkę autora, by sprawdzić, w którą stronę tym razem pobiegła jego wyobraźnia. I muszę przyznać, że to spotkanie przebiegło w o wiele lepszy sposób.

Malwina Król po raz pierwszy w życiu była świadkiem takiej makabry, a ów obraz pozostanie z nią na pewno do końca; nic dziwnego, w końcu spacerowała po tym parku od wielu miesięcy. A tu okazuje się, że prawdopodobnie już wtedy chodziła po grobach psów... okazało się bowiem, że zwierzak zakopany wraz z chłopcem nie był jedyny- tuż obok morderca pochował truchła kolejnych pupili. Intryguje ją mężczyzna, właściciel psa, który wywąchał ciała; Tomasz -bo tak się przedstawił- zdaje się być bardzo zamknięty w sobie, acz przy tym nie mniej intrygujący. Malwina, choć nigdy niespecjalnie narzucająca się innym osobom, pragnie lepiej go poznać. Nie podejrzewa, iż Tomasz mógłby mieć jakikolwiek związek z zaginięciami dzieci. A może zanadto ufa dopiero co poznanemu mężczyźnie... ?

Nienawidzę lektur, w których giną zwierzęta- po prostu ów wątek zawsze najbardziej gra mi na uczuciach, szczególnie, że i w prawdziwym życiu narażone są na różne bestialstwa. Prawdopodobnie dlatego też ta książka tak mocno mnie do siebie przyciągała- chciałam wiedzieć, że sprawca otrzymał to, na co zasłużył. Tak, wiem, to tylko fikcja literacka- a jednak w jakiś sposób mnie poruszyła. Tomasz od początku budził moje zastrzeżenia i szczerze powiedziawszy, stawiałam na niego. Gdyby jednak ta pozycja była przewidywalna, nie uznałabym ją za dobrą- tak więc moje podejrzenia nie do końca się spełniły.

Porzuceni jest ciekawą, pełną zawirowań książką, w której nie sposób przewidzieć sprawcy. Dopiero, gdy wydarzenia się rozkręcają, a czytelnik otrzymuje całą garść informacji, powoli łączymy wszystkie wątki. A wynik tego jest dość zaskakujący- na tyle, by uznać książkę za bardzo dobrą.

W mroku umysłu

Gdy w parku zostają znalezione zakopane truchła psów, a pod nimi ciało zaginionego przed tygodniem chłopca, nikt nie przypuszcza, że to dopiero początek mrocznej, przerażającej podróży w głąb mrocznych zakamarków umysłu psychopaty porywającego i mordującego małych chłopców i psy.

Świadkiem tego makabrycznego odkrycia w parku jest Malwina Król, jedna z głównych bohaterów powieści. Tego samego dnia z pobliskiego domu dziecka znika dziewięcioletni chłopiec, Marcin. Pobiegł za psem i nie wrócił. Policja początkowo nie łączy tych spraw ze sobą, ale gdy komisarz z Gdańska zawiadamia ich, że przed trzema laty u nich doszło do podobnej zbrodni, której nie wyjaśniono, zmienia podejście. Ciało uduszonego chłopca odnaleziono zakopane na wydmie, a na jego szyi znaleziono identyczne ślady, jak na szyi chłopca z parku. Od tej pory zaczyna się wyścig z czasem, a stawką jest życie małego chłopca.

"Porzuceni" to brutalny kryminał, zresztą każda książka która traktuje o krzywdzie dziecka, o zbrodni dokonywanych na dzieciach porusza najbardziej, i najbardziej oburza. Gdy dorzucimy do tego wątek znęcania się nad zwierzętami, to otrzymujemy mieszankę wybuchową. Autor jednak nie poprzestaje na tym, dorzuca nam tu motyw depresji poporodowej, załamanie psychiczne, zaburzenia psychiczne, dramat rodzinny, i takie poplątanie akcji, że czytelnik po zamknięciu książki ma taki mętlik w głowie, że sam już nie wie co tu się tak naprawdę wydarzyło i co w tym zakończeniu powieści jest prawdą, a co nie.

Wielkie brawa dla autora bo kryminał przykuwa uwagę od pierwszych stron, krótkie rozdziały ułatwiają sprawną lekturę, a napięcie, które autor sprawnie buduje nie pozwala oderwać się od kart książki choćby na chwilę, zanim nie pozna się zakończenia, rozwiązania tej dramatycznej sprawy. A zakończenie jak wspominałam wyżej wprawia w osłupienie i miesza w głowie, ostrzegam !

"Porzuceni" to świetny kryminał, ale poruszający trudną tematykę i dla tych, którzy nie mogą czytać, słuchać o krzywdzie dzieci, zwierząt będzie niełatwą lekturą, jak nie niemożliwą. Ale dla tych, którzy są bardziej odporni psychicznie, emocjonalnie i lubią pełne napięcia kryminały, z nieoczywistym zakończeniem, będzie to lektura jak znalazł. Mimo brutalności polecam Wam ten kryminał, bo to kawał porządnej literatury !

Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Muza.

BRUNETTE BOOKS

Lubicie bać się podczas czytania książki?

Jeśli tak to przychodzę do Was z propozycją mrocznego, wciągającego i trzymającego w napięciu thrillera "Porzuceni". Jednak ostrzegam, że jest to historia dla osób o mocnych nerwach i mają zdrowe serce.

Po tej lekturze będziecie bali się pojechać do Łodzi.

Podczas porannego spaceru spaceru ze swoimi psami Malwina i Tomasz odkrywają zakopane ciała psów, a pod nimi ciało kilkuletniego chłopca, który zaginął przed kilkoma dniami.

Tego samego dnia okazuje się, że z domu dziecka, w którym pracuje Malwina zniknął dziewięcioletni Marcin.

Okazuje się, że przed trzema laty w Gdańsku doszło do identycznego morderstwa.

Rozpoczyna się wyścig z czasem.

Czy w Łodzi grasuje seryjny morderca?

Przekonajcie się sami.

Uwielbiam czytać takie mroczne historie, które mrożą krew w żyłach oraz zapewniają prawdziwy rollercoaster emocjonalny. Ta lektura dostarczyła mi tyle wrażeń i emocji, że jestem usatysfakcjonowana tą książką.

Mroczna fabuła, dynamiczne i nieoczekiwane zwroty akcji, makabryczne zbrodnie, świetnie wykreowani bohaterowie, idealnie stworzony portret psychologiczny mordercy, tajemnice, kłamstwa, intryga. To wszystko sprawiło, że nie mogłam oderwać się od tej książki. Podczas czytania odczuwałam różne emocje. Towarzyszyło mi napięcie oraz strach. Autor poruszył ciężki i przerażający temat, bo dostajemy historie o makabrycznych morderstwach dzieci oraz zwierząt. Jest to lektura przerażająca, ale bardzo wciągająca. Nie mogłam od niej oderwać się. Nie nudziłam się ani przez chwilę. Autor umiejętnie myli tropy i manipuluje czytelnikiem. Do samego końca nie wiedziałam, co jest prawdą, a co kłamstwem. Namiętnie przewracałam kartkę za kartką, by poznać zakończenie tej historii.

Będziecie zachwyceni.

Książkę polecam fanom mrocznych klimatów.

Bardzo podobała mi się ta książka i czekam z niecierpliwością na następne powieści autora.

Rewelacja!

W jednym z łódzkich parków zostały odnalezione szczoątki psów, a pod nimi ciało dziecka. Chłopiec zniknął z oczy rodzicom tydzień temu i od tego czasu nikt go nie widział. W krótkim czasie z domu dziecka, w którym pracuje Malwina Król, ginie chłopiec. Pobiegł za psem i ślad po nim zaginął. Kobieta, ktira pracuje w domu dziecka była jednocześnie świadkiem odnalezienia zakopanych psów...

Nic nie wskazuje na seryjnego mordercr, do czasu kiedy w z łódzkimi służbami kontaktuję się komisarz z Gdańska.

No w końcu dzieje się w Łodzi 🙈a tak tu było cicho, jeśli chodzi o thrilery.

Ogólnie fabuła już sama w sobie jest dość ciekawa. Chęć posiadania dziecka, depresja poporodowa, relacje rodzinne. Już samo to jest dużym ładunkiem emocjonalnym. Dodać do tego nalezy, że sprawa dotyczy niewinnych dzieci i to one najbardziej jak zawsze cierpią. A krzywda najmłodszych, choćby i na kartach powieści i tylko w fikcji, zawsze boli.

Autor zbudował wokół historii mroczny i ciężki klimat. Oprowadza nas po Łodzi, a raczej po ogródkach działkowych, kamienicach i kanałach. Życie jeden z bohaterek wyciska łzy. Składowych jest wiele, ale najogólniej rzecz ujmując do egzystencji w domku na działce przyczyniły się ostracyzm spoleczny, brak choć jednej pomocnej dłoni, stygmatyzowanie. Bardzo to smutne.

Autor świetnie wykreował postaci, ale oprócz tego potrafi wyprowadzić czytelnika w pole i chyba właśnie dlatego, zakończenie tak bardzo mrozi krew w żyłach. A może to uczucie jest spowodowane brakiem sprawiedliwości? To już musicie ocenić sami.

Pięć dni. Co może się wydarzyć w niespełna tydzień? Całkiem sporo… W parku skąpanym w jesiennej mgle przypadkowi spacerowicze odkrywają masowy grób. Po oględzinach policja co rusz natrafia na zakopane szczątki. Do kogo należą? Kto grzebie swoje ofiary w miejskim parku? Aspirant Jakub Bednarski i podkomisarz Kamila Szolc dostali naprawdę paskudną sprawę do rozwikłania.

Tymczasem z domu dziecka znika jeden z wychowanków wraz z psem, Gandalfem. Czy kilkulatek sam się oddalił, jak twierdzi jedna z opiekunek? A może Marcina ktoś porwał? I czy ma to jakiś związek z makabrycznym znaleziskiem w parku nad Jasieniem? I co do tego ma gdańska „sprawa morderstwa na wydmie”, że ściągnięto tamtejszego śledczego do pomocy? Poza pracą zespołu dochodzeniowego, pisarz pokazał tu także interesujące relacje między policjantami.

W Porzuconych mamy do czynienia z naprawdę gęstą atmosferą. Klimat podkręca tu jesienna pogoda. Ale to, co tak naprawdę jest najważniejsze to ta niesamowita gra zależności między bohaterami. Im dalej prowadzi nas narrator, tym więcej odkrywamy. Świetnie autor poukrywał przed nami pewne sprawy, by móc później zaskoczyć czytelnika.

Maciej Kaźmierczak wie jak pisać powieści z dreszczykiem. Polecam zwrócić szczególną uwagę na grę detali u Kaźmierczaka. Narrator operuje czymś na kształt filmowych zbliżeń – pokazuje te szczegóły, które umykają w natłoku innych zdarzeń, np. kontrast między tragedią (znalezienie zwłok dziecka) oraz poruszeniem tym faktem niektórych osób z (pozornych?) chłodem i obojętnością rutyniarzy (np. lekarza).

Narrator Porzuconych uwielbia te wszystkie niuanse, jak choćby kolor bucika czy skarpetki, zsuniętej do połowy stopy, rasy psów i charakterystyczne dla nich cechy. Ta drobiazgowość sprawia też, że autor nie używa żadnych uogólnień czy elips – jeśli np. mamy ciało na stole sekcyjnym, to możemy być pewni, że narrator uraczy nas wszystkimi makabrycznymi szczegółami. Podobnie jak z opisem samego aktu przemocy. To w oczywisty sposób wpływa na poziom niepokoju, na atmosferę i napięcie powieści. A to Kaźmierczak umiejętnie stopniuje. Gdy odpowie już na kilka pytań, rodzących się podczas lektury, wtedy wprowadza kolejną zagadkę. I tu kolejny plus na detali – dzięki nim Kaźmierczak może w subtelny sposób podrzucić czytelnikowi kilka tropów, ale i zastawić na nas pułapkę.

To książka dla czytelników o mocnych nerwach. Ci wrażliwi z pewnością mocno odczują wszelkie zło, jakie wydarza się w powieściowym świecie. Kaźmierczak pisze tak plastycznie, że my w zasadzie czujemy się jak uczestnicy. Do tego autor podjął kilka ważnych tematów społecznych, z którymi jakoś się spotykamy na co dzień – [Adres usunięty]. rozmaite oblicza przemocy, patologie, depresja i choroby psychiczne, życie poniżej przeciętnej, kwestie cierpienia zwierząt i opieki nad nimi.

Porzuceni to powieść pełna wilgoci, błota i chłodu. Brud oblepia bohaterów dosłownie i w przenośni. Kto jest kim, a kto tylko odgrywa rolę? Jak wielką sieć tajemnic może stworzyć jedna rodzina? I czy czytelnik będzie w stanie tak wiele znieść? Wszak Maciej Kaźmierczak wie, w jakie czuły punkty uderzyć, ale z tymi emocjami zostawia nas już samych.

"– Śmierć to nie­od­łącz­ny ele­ment życia. Jak od­dy­cha­nie, je­dze­nie, sra­nie. Wszy­scy umrze­my. Ale nie wszy­scy pój­dzie­my sie­dzieć. Dla­te­go le­piej, żeby jed­nak prze­żył i po­czuł choć odro­bi­nę cier­pie­nia, które sam zadał."

▪︎▪︎

Książka zaczyna się mocno, a mianowicie od znalezienia w parku, zakopanych martwych psów oraz zwłok dziecka, ale to nie koniec, bo im dalej tym robi się coraz ciekawiej. Jest mrocznie, zimno i ogólnie jakoś tak nieprzyjemnie, co sprawia, że mocniej wczuwamy się w opowiadaną historię. Autor sprawnie prowadzi akcję i myli tropy, bohaterowie są niejednoznaczni i skrywają wiele mrocznych tajemnic. Chociaż momentami miałam wrażenie, że za bardzo skupia się on na samej intrydze, a za mało na postaciach, przez co wydają się one zbyt papierowe, ale sam ich zarys jest naprawdę intrygujący, tylko trochę za mało dopracowany. Zakończenie natomiast, mimo iż wydaje się zamknięte, delikatnie sugeruje, że może jednak jesteśmy w błędzie i zostawia apetyt na więcej.

W skali punktowej 7/10.

Najpierw był "Martwy ptak" następnie "Nikt" a teraz przyszedł czas na "Porzuconych", czyli Maciej Kaźmierczak nie zwalnia tempa i po raz kolejny pokazuje jak zawiłe kryminały potrafi pisać. W jego książkach wszystko jest możliwe a akacja goni akcję, więc każdy miłośnik gatunku znajdzie coś dla siebie.

Fabuła jest bardzo mocna i wręcz gęsta od emocji, napisałabym nawet, że tylko dla czytelników o mocnych nerwach. Lubię krew oraz brutalność w kryminałach, nie straszne są mi makabryczne przeżycia, ale przyznaję, że wstęp dał mi sporo do myślenia i na moment sama zawahałam się czy jestem na to gotowa. Autor nie bawi się w półśrodki, sięga po obrazowość, stawia na mocny wydźwięk i nawet jeśli czasami balansuje na granicy to robi to w sposób, który wyróżnia go spośród tłumu. Jego kryminał okazał się historią drastyczną i zaskakującą, ale jednocześnie bardzo dobrą i skupiającą na sobie pełną uwagę czytelnika.

W łódzkim parku ktoś znajduje martwe psy a pod nimi zakopane ciało małego chłopca. Czujecie dreszcz przerażenia? Ja czułam od samego początku, ale z uporem maniaka brnęłam dalej, chociaż było jeszcze gorzej. Z doku dziecka wyszedł dziewięcioletni Marcin i przepadł jak kamień w wodę. Okazuje się, że ktoś już wcześniej dopuścił się podobnego morderstwa, więc policja szybko połączyła sprawy i zaczęła w panice szukać zaginionego wychowanka. Czy Marcin padł ofiarą seryjnego mordercy? Czy uda się go odnaleźć nim dojdzie do tragedii? A może jego zniknięcie to dopiero wstęp do trudnych wydarzeń?

Przygotujcie się na fabułę dla której zarwiecie noc. Książka nieodkładalna, zmuszająca nas do pozostania w tych negatywnych emocjach do momentu ostatecznego rozwiązania, ponieważ ze strony na stronę gęstnieje atmosfera, pojawiają się nowe fakty, możliwe rozwiązania i mający coś do powiedzenia bohaterowie, więc strony przerzucają się same. O ile wszystkie książki autora bardzo przypadły mi do gustu o tyle uważam, że jego najnowsze dzieło przeszło wszelkie jego możliwości, ponieważ dopracowana zagadka, podsuwane tropy oraz przewijające się w tle wartości zostały utrzymane na najwyższym poziomie.

"Porzuceni" to lawina skrajnych emocji, intensywność przekazu oraz bohaterowie, których losy ani przez moment nie były mi obojętne. Rewelacyjnie skrojony i zaprezentowany kryminał, który wychodzi poza wszelkie schematy. Mimo wszechobecnej brutalności seryjnego mordercy a może właśnie dla niej, z zapartym tchem przerzucałam kolejne strony i zachwycona stylem Macieja Kaźmierczaka porzuciłam sen na rzecz odkrycia prawdy. Uwielbiam powieści, które tak silnie działają na wyobraźnię i angażują czytelnika we wszystkie działania bohaterów, więc wszystkim niezdecydowanym - szczerze polecam!

To moje kolejne spotkanie z Maciejem Kaźmierczakiem, po pierwszym byłam pod wrażeniem. A jak było w tym przypadku? Czy emocje miały szansę się uwolnić? Przekonajcie się sami …

W łódzkim parku, przez przypadkowego spacerowicza, Tomasza Lipińskiego, zostają znalezione truchła psów. A pod jednym z nich zostało skrzętnie ukryte ciało małego chłopca. Świadek tego zdarzenia, Malwina Król jest przerażona. Okazuje się, że z domu dziecka, w którym pracuje dziewczyna właśnie zaginął jeden z wychowanków, Marcin. Chłopiec pobiegł za psem i ślad po nim zaginął. Czy te dwie sprawy są ze sobą powiązane?

Do miejscowych śledczych zgłasza się komisarz z Gdańska, który trzy lata wcześniej prowadził bardzo podobną sprawę, gdzie również został zamordowany kilkuletni chłopiec. Sprawa nadal nie została wyjaśniona. Śledczy będą sprawy porównywać, analizować i szukać wspólnego mianownika. Czy ich weryfikacje przyniosą pozytywne efekty? Sprawa zapowiada się na trudną i zawiłą. Przysporzy wiele trudnych chwil śledczym, będą musieli wnikliwie prowadzić swoje czynności, aby nic nie umknęło ich uwadze.

Również Malwina i Tomasz nie stoją z boku, sami prowadzą prywatne dochodzenie. Mają inne możliwości niż policjanci, są o krok przed nimi. Działają sprytnie i przemyślanie, łączą fakty i wiedzą więcej niż stróże prawa.

Porzuceni to wstrząsający thriller, w którym autor jako ofiary zbrodni umiejscowił małe dzieci. To obraz bardzo trudny i bulwersujący, gdy makabryczne czyny dotykają dzieci. Przecież one mają ograniczone możliwości obrony, są takie niewinne i bezbronne. A kto się odważył podnieść na nie rękę? To musiał być ktoś okrutny i bezwzględny. Mamy przed sobą powieść mocną i dosadną, nie każdy łatwo przez nią przebrnie. Trzeba wiele odwagi, aby się na nią zdecydować. Ból z niej przedziera się i krzyczy głośno. Autor ciekawie manipuluje faktami, zaciera się granica między prawdą a kłamstwem. Robi się płynna i trudna do uchwycenia. Często sami nie wiemy, co jest prawdą, a co skuteczną manipulacją.

Powieść czyta się szybko i płynnie. Bardzo ciekawy styl, a zarazem prosty. Krótkie rozdziały sprawiają, że fabuła mknie do przodu. Jeszcze jeden rozdział, jeszcze jeden i zakończenie na wyciągnięcie ręki. Ono nie było wielkim zaskoczeniem, od pewnego momentu było dość wyczuwalne. Ale mimo tego, lektura sprawiła wiele satysfakcji, dostarczyła mnóstwo przeżyć. Oczywiście też wzburzyła, bo krzywdzono małe dzieci, a obok takich zdarzeń nie można przejść obojętnie.

Polecam, zadowoli nawet wymagającego czytelnika. Nie zwlekaj, odbierz mocną dawkę emocji! Zasługujesz na nią!

"- Sądzisz, że psy mają duszę? - zapytała zdziwiona.

- Jeśli coś takiego jak dusza w ogóle istnieje, to one z pewnością ją mają.

- A my?

- Wątpię. Ewolucja wykształciła w nas umiejętność myślenia, ale to nie znaczy, że jesteśmy wyjątkami.

- A dlaczego psy są wyjątkowe?

- Chociażby dlatego, że nigdy nas nie porzucają."

"Porzuceni" to kolejna mroczna i mocna książka w dorobku Macieja Kaźmierczaka. Po "Nikt" zastanawiałam się, jaki tym razem motyw wybierze Autor, by napisać kolejną powieść. Jednak nie spodziewałam się takiego kopa w brzuch, znienacka. Dlaczego? Nie czytałam opisu! Nie zawiodłam się, ponieważ "Porzuceni" wywołuje mnóstwo emocji, które dotykają tym bardziej, gdy jest się rodzicem i ma się psiego członka rodziny.

Maciej Kaźmierczak wybrał temat trudny, okrutny, który jest najgorszym snem rodzica. W dodatku temat dotyczy bestialstwa wobec psich czworonogów. Miałam nawet moment, że świeczki zaświeciły się w oczach, ale szybko się ogarnęłam i brnęłam dalej.

Napięcie nam towarzyszy od samego początku, ponieważ książka zaczyna się z tak zwanej grubej rury, mianowicie znalezieniem zwłok. I to niejednych.

Przy śledztwie pracują śledczy znani nam z poprzedniej książki Autora, co jest ciekawą kontynuacją, choć tu mogę się czepiać. Brakowało mi zgłębienia postaci samych śledczych. Nie ma możliwości poznania ich jako człowieka, który boryka się z różnymi problemami, bądź przynajmniej poznać jego codzienność. Tu fakty dotyczą tylko toczącego się śledztwa, osób w nie wplątanych, ale nic więcej. Trochę szkoda, bo w "Nikt" była możliwość poznania bohaterów od tej prywatnej strony.

Samo śledztwo poprowadzone ciekawie, choć nie bez błędów policji, co było nowością, ponieważ w większości kryminałów śledztwo idzie prawie jak "po maśle". W "Porzuconych" śledczy ryzykują, ale też popełniają błędy które mogą zaważyć na całym śledztwie i niestety tak się dzieje. Liczę na to, że Autor poprowadzi dalej ten wątek, ponieważ w mojej ocenie jest co wyjaśniać. Nie chcę pisać konkretnie, byście sami doszli do swoich wniosków, jednak mam nadzieję, że Maciej Kaźmierczak będzie wiedział o czym piszę.

Książkę czyta się szybko i z zaciekawieniem przez wartką akcję toczącego się śledztwa i życia głównych bohaterów, których to śledztwo dotyczy. Kłamstw nie brakuje i ciężko stwierdzić, co jest prawdą, a co ułudą. Samotność także odgrywa tu ważną rolę, ponieważ popycha człowieka do różnych czynów, nie mówiąc o tym, jak w parze idą zaburzenia psychiczne. Powieść podzielona na części w formie dat i krótkie rozdziały sprawia, że historia "Porzuconych" jest przejrzysta i czyta się sprawnie. Nie twierdzę, że książka nie ma wad, ale jest naprawdę dobra. Nie pozostaje mi nic, jak zachęcić Was do przeczytania, choć tak jak wspomniałam, temat wybrany przez Autora jest trudny.

Zwłoki zwierząt i ludzi. Razem. Zakrwawione. Zakopane. Zmaltretowane. Nie za głęboko i nie za daleko. Czy morderca chciał, by zostały łatwo odnalezione? Jakie są jego motywy? Kim jest?

Dobrze pamiętam, wrażenie, jakie wywarł na mnie “Martwy ptak”, pierwsza przeczytana przeze mnie lektura Kaźmierczaka. Intensywna, pomysłowa, mroczna- to tylko kilka zalet, które przychodzą mi akurat do głowy, bez problemu jednak byłabym w stanie wymienić więcej plusów tej książki. W tym momencie warto jednak skupić się na „Porzuconych”. Czy ten tytuł również będę wspominała z takim uczuciem?

Powieść rozpoczyna się mocnym akcentem, kryminalnym przytupem zapraszając czytelnika w niepokojący świat. Już pierwsze rozdziały wskazują, że autor nie będzie miał litości dla swoich odbiorców, zapewniając im sporo brutalności, obrzydliwości i krwi. Osobiście lubię takie trudne i ciężkie historie, a mój apetyt na podobne rozwiązania nigdy nie słabnie. I rzeczywiście, strony książki wypełnione zostały satysfakcjonującą, w moim przekonaniu, ilością dających do myślenia i niemalże oburzających scen i obrazów.

Podczas lektury odnosiłam wrażenie, że autor dobrze się przygotował do pisania i wszystko sobie odpowiednio wcześniej przemyślał, a teraz po prostu na spokojnie i z pewnością siebie przelewa pomysły, refleksje i emocje na papier. Ciężko było mi doszukać się zawahań i niedociągnięć. Odniosłam natomiast wrażenie, że pisanie daje autorowi nie tylko przyjemność czy frajdę, ale także spełnienie i satysfakcję. To właśnie tych odczuć doszukałam się w sprawności językowej i lekkości w realizowaniu wizji i wybranego kierunku.

„Porzuceni” to interesujące kryminalne śledztwo, które opiera się na kilku wątkach. Na naszych oczach mniej i bardziej doświadczeni funkcjonariusze oraz detektywi amatorzy poszukują winnego, sprawcy zbrodni na dzieciach i zwierzętach. Dokąd doprowadzi ich ta sprawa? W którym miejscu połączą się wszystkie tropy? W czasie czytania czułam zaciekawienie. Rozwój akcji natomiast wywoływał u mnie potrzebę szukania winnego na własną rękę. Zastanawiałam się nad jego motywami i celami.

Nowa książka Kaźmierczaka w interesujący sposób łączy cechy kryminału i powieści obyczajowej. Społeczno- psychologiczne tło okazało się interesujące, choć momentami przyćmiewało główny temat. Niemniej, dobrze, że autor poszedł w tę stronę, dzięki czemu pogłębił wartość całości i sprawił, że każdy mógł w tym tekście znaleźć coś dla siebie.

Przyjemne odczucia mam także w kwestii kreacji bohaterów. Wraz z rozwojem akcji łatwo się przekonać, że są inni, niż mogliśmy wcześniej sądzić. Nie tak prosto zbudować sobie opinię na ich temat, zdają się sporo zachowywać dla siebie i w autentyczny sposób łączą dobre i złe cechy, dzięki czemu nabierają przekonującego charakteru.

Szczerze mówiąc, „Porzuceni” nie podobali mi się tak bardzo, jak „Martwy ptak”. W poprzedniej książce autor ustawił sobie poprzeczkę bardzo wysoko i prawdopodobnie z tego powodu tym razem moje oczekiwania były za duże. Ta historia również ma wiele zalet i dużo mocnych punktów, jak wyobraźnia autora, mocna fabuła czy wypracowany styl pisania. Ale czegoś mi zabrakło. Czy przekonacie się na własnej skórze, o czym mówię i co autor miał na myśli?

Wieczorową porą przychodzę do Was z genialną propozycją książkową. 🥰 To ubiegłotygodniowa premiera od @maciej_kazmierczak_autor . Dla mnie było to pierwsze spotkanie z twórczością tego pana, ale z pewnością nieostatnie. 😊 "Porzuceni" to wstrząsający kryminał. 😱 Były ciarki na plecach! 😅

•

Poranny spacer w mglisty jesienny dzień po łódzkim parku okazał się początkiem dramatycznych wydarzeń. Malwina razem ze swoją suczką - Fibi, trafia na nieznajomego mężczyznę. Jego pies w zagajniku wyczuwa coś dziwnego. Zaczyna zaciekle kopać. Tomasz, właściciel wyżła, przypatruje się swojemu pupilowi, gdy jego oczom ukazuje się truchło psa. Malwina jest przerażona. Na miejscu zjawia się patrol policji. Wśród licznych ciał psów odkrywają również zwłoki zaginionego przed tygodniem chłopca. Na domiar złego z domu dziecka, w którym pracuje kobieta, znika dziewięcioletni Marcin. Wybiegł za uciekającym psem i zaginął wraz z nim. Mocno zaniepokojeni pracownicy placówki szukają swojego wychowanka. Zgłaszają sprawę policji. Początkowo funkcjonariusze nie łączą makabrycznego odkrycia na Jasieniu z zaginięciem Marcina. Jednak wraz z rozwojem wydarzeń i napływem kolejnych faktów, obawiają się najgorszego. Tomasz, czując potrzebę pomocy w jak najszybszym rozwiązaniu tej sprawy, postanawia przeprowadzić śledztwo na własną rękę. Malwina, chcąc nie chcąc, również jest zaangażowana. Tym bardziej, że mężczyzna bardzo ją intryguje.

•

Historia, która może Wami mocno potrząsnąć. 🖤 Pełna szokujących zwrotów akcji, wnikliwie przedstawia bohaterów, ukazując ich głęboko skrywane sekrety i traumy z przeszłości. Nie będziecie w stanie jej odłożyć. Ja zarwałam dla niej nockę. 🙈 Takie książki warto polecać! 🥰

•

Za egzemplarz bardzo dziękuję @wydawnictwomuza @[Adres usunięty]ws . ❤️

Malwina i Tomasz to dwójka nieznajomych, których połączyło makabryczne odkrycie w parku podczas spaceru z psami. Jeden z psów wykopał grób z truchłami kilku zwierzaków i ciało dziecko. W tym samym czasie z domu dziecka znika jeden z wychowanków. Czy te sprawy się łączą? Kto mógł dopuścił się takiej zbrodni?

PORZUCENI jest mrocznym i bezwzględnym kryminałem, który odłożycie dopiero wtedy, gdy przeczytanie ostatnie zdanie.

Maciej Kaźmierczak w swoim dorobku ma kilkanaście pozycji, a PORZUCENI to jego najnowsze dzieło i zarazem moja pierwsza książka tego autora. Powiem wam, że niesamowicie spędziłam czas przy niej, albowiem fabuła mnie wciągnęła, a odczuwalne napięcie rzadko odpuszczało. Jej brutalność, notabene bardzo realna, wraz z niesprawiedliwość w stosunki do śmierci niewinnych dzieci i maltretowania psów, niebywale grało na moich emocjach, wzbudzając złość, smutek i strach.

Autor przez całą powieść nie zwalniał, serwując wir wydarzeń w śledztwie i poza nim. Nie pozwolił również mi wytypować mordercy, ponieważ co rusz mylił tropy, podsuwał inne rozwiązanie. Co sprawiło, że do ostatniej strony nie wiedziałam, kto jest mordercą!

Powiedzieć o tej książce, że jest dobra, to jak nie powiedzieć nic.

@maciej_kazmierczak_autor po raz kolejny zaskakuje. Wodzi czytelnika za nos, by za chwilę cofnąć się od przedstawionych wcześniej faktów. Fabuła niejednokrotnie szokuje, a zakończenie to prawdziwa wisienka na torcie.

"Porzuceni" to niewątpliwie prawdziwa uczta dla fanów thrillerów psychologicznych. Mroczna. Tajemnicza. Przerażająca.

Łódzki park.

Truchła psów.

Ciało kilkuletniego chłopca.

A w tym wszystkim człowiek, który syci się morderstwem, dla którego przetrzymywanie, znęcanie i zabijanie przynosi pewnego rodzaju satysfakcję. Być może nawet oczyszczenie.

Mordera działa według określonego schematu.

Uśmierca psy i dzieci.

Jaki ma w tym cel?

Jego działania są trudne do zrozumienia. A może ich w żaden sposób nie da się zrozumieć, wytłumaczyć?

Śledczy badają sprawę. Łączą fakty. Analizują dowody.

W pewnym momencie wydaje się, że rozwiązanie tej zagadki nie jest możliwe.

Ma się wrażenie, że wszyscy zamieszani są w sprawę, że wszyscy mieli motyw, by dokonać tej makabrycznej zbrodni, że wszyscy są winni.

Autor naprawdę genialnie poprowadził fabułę. Akcja nie zwalnia ani na chwilę. Napięcie wyziera z każdej ze stron, a ciarki nieustannie przebiegają po plecach.

Ale to zakończenie wywołuje najwięcej emocji. Jest ich kumulacją. Zaskoczeniem, ale także niepewnością. I to właśnie za nią - za tę niepewność - daję tej książce najwyższą notę.

"Porzuceni" to naprawdę mroczna, pełna napięcia opowieść o osamotnieniu, nadziei i sieci kłamstw, z której nie sposób się wyplątać. A jeśli dodać do tego cierpienie niewinnych, bezbronnych dzieci i zwierząt, powstaje genialny thriller, który niejednokrotnie paraliżuje swoją brutalnością.

Koniecznie siegnijcie!

To miał być tylko zwyczajny spacer po parku. Nikt nie spodziewał się, że wkrótce spod ziemi wykopane zostaną nie tylko liczne truchła psów, ale i ciało małego chłopca. A to tak naprawdę dopiero początek rozpędzającej się spirali, która swoje korzenie ma dużo głębiej, niż śledczy mogliby początkowo przypuszczać...

"Porzuceni" to nie kolejny thriller z rozmytą w tle zbrodnią. Tutaj już od pierwszych stron trup ściele się gęsto, a mnogość popełnianych z zimną krwią zabójstw sprawia, iż ciężko oderwać się od lektury. Ogromną zaletą tej pozycji jest również styl autora - Kaźmierczak posługuje się niezwykle plastycznym, wręcz obrazowym piórem, przez co brutalne morderstwa pojawiały się w mojej wyobraźni niczym najlepsze filmowe klatki.

Cóż, z pewnością nie jest to łatwa lektura. Krzywda dzieci, które w dodatku nie są niczemu winne, wzbudza w czytelniku ogromne poczucie niesprawiedliwości. Autor zgrabnie manewruje między poszczególnymi wątkami i różnymi perspektywami, a szybkie tempo akcji sprawia, że pozycja ta czyta się praktycznie sama. Zgrzyt pojawia się natomiast w przypadku kreacji głównej bohaterki. I o ile rozumiem, iż nie każdą postać trzeba darzyć sympatią, tak w tym przypadku jej infantylność i naiwność kompletnie mnie rozbroiły. Całe szczęście to negatywne wrażenie skutecznie wymazuje fenomenalne zakończenie - nie mogłabym prosić o lepsze!

"Porzuceni" to mroczny, nasycony sporą dawką brutalności thriller. Chwilami wręcz wywołujący uczucie dyskomfortu, ale przy tym równie mocno fascynujący. Czytajcie śmiało, z czystym sumieniem polecam!

Jest to dość krótka książka, idealna na dwa popołudnia, którą dzięki wartkiej akcji i lekkiemu stylowi autora czyta się z ciekawością i zapartym tchem.

Już od pierwszych stron zostajemy wrzuceni w akcję i z każdym kolejnym rozdziałem napięcie i niepewność wzrasta, gdy zostaje odkrytych coraz więcej dowodów i szczegółów dotyczących zbrodni, a także osób z nimi powiązanych.

Jeśli chodzi o bohaterów, to uważam, że byli całkiem ciekawi, choć większość z nich potraktowana została dość schematycznie, ale jestem w stanie to wybaczyć autorowi, z racji tego, że chciał się on skupić bardziej na przebiegu akcji i rozwiązaniu zagadki.

Sama fabuła niezwykle mi się podobała i świetnie bawiłam się podczas lektury, ale co do finału mam trochę mieszane uczucia, bo z jednej strony rozumiem jego zamysł, ale z drugiej pozostał u mnie lekki niedosyt i czegoś mi tu zabrakło.

Podsumowując, jest to naprawdę dobrze napisana powieść, pełna ciekawych motywów i zaskakujących zwrotów akcji, która idealnie nada się na październikowy, deszczowy wieczór. Jako że było to moje pierwsze spotkanie z twórczością Macieja Kaźmierczaka, to z wielką chęcią nadrobię zaległości i przeczytam jego poprzednie historie 😁.

Lubię kryminały, które od początku wciągają w wir zagadek, a z czasem wydarzenia łączą się w logiczną całość, która zaskakuje, ale wciąż ma sens.

W łódzkim parku przypadkiem odkopane zostają zwłoki psa, jednak gdy policja rozpoczyna działania okazuje się, że jest ich tam więcej, a między nimi spoczywa zakopane ciało dziecka. W tym samym czasie z pobliskiego domu dziecka znika chłopiec wraz z psem. Ale to jeszcze nie koniec, ponieważ dowiadujemy się o sprawie sprzed kilku lat, gdzie w Gdańsku w identyczny sposób zamordowano dziecko, a jego ciało zakopano na wydmie. Śledczy zaczynają łączyć te sprawy ze sobą i orientują się, że mają do czynienia z seryjnym mordercą.

Fabuła jest niesamowicie wciągająca i wyzwala w czytelniku wiele emocji, znajduje się tu opis zamordowania psa, a także mocno oddziałuje sam fakt śmierci małych dzieci. Panuje tutaj chaos w dobrym tego słowa znaczeniu. Z jednej strony działają policjanci, którzy skrupulatnie badają ślady i znajdują podejrzanych, a z drugiej strony jest Malwina i Tomasz, którzy działają własnymi metodami i nigdy nie wiadomo, gdzie ich to doprowadzi. Tomasz jest postacią bardzo tajemniczą i skrywa dużo tajemnic. Nie potrafiłam obdarzyć go sympatią i wciąż nie wiedziałam, czy można mu zaufać... To on podsuwa nam kolejnego podejrzanego i z każdym nowym wątkiem jego słowa nabierają większego sensu. Jednak nie współpracuje z policją, przez co żadna ze stron nie ma pełnego spojrzenia na sytuację. Nie to co czytelnik ;)

Mały problem sprawiały mi opisy miejsca akcji, które autor chętnie serwował, jednak ja nie do końca wszystkie te tereny potrafiłam sobie wyobrazić. Czy to prawdziwy opis Łodzi? To mnie bardzo intryguje!

Ogromnym plusem książki jest jej lekkość mimo trudnego tematu. Głupio brzmi, ale naprawdę tę książkę się pochłania tak szybko, że sama byłam w szoku! Jednakże jeśli chodzi o samo zakończenie, to nie czuję się w pełni usatysfakcjonowana, czegoś mi tam brakowało. To jest ten typ zakończenia, za którym ja osobiście średnio przepadam, stąd tutaj moja opinia jest mocno subiektywna. Obiektywnie nie mogę mu nic ująć, bo jest przemyślane i splata wątki, choć pozostawia drobną niepewność.

Człowiek jest wielką niewiadomą, a jego umysł tym bardziej. Nikt nie wie co siedzi mu w głowie, do czego może się posunąć. Nie znasz dnia ani godziny, nie wiesz co może cię spotkać po wyjściu z domu.

Malwina Król zapamięta ten dzień na długo. W jednym z łódzkich parków zostają znalezione truchła psów, a pod nimi ciało zaginionego chłopca. Malwina jest świadkiem makabrycznego znaleziska. Na domiar złego w domu dziecka w, którym pracuje, znika jeden z wychowanków. Chłopiec pobiegł za psem i już nie wrócił.

Powiem szczerze, że jak przeczytałam opis i zaczynałam czytać tę książkę, zastanawiałam się czy dobrnę do końca. Historia o zabójstwach, porwaniach dzieci może poruszyć niejedną osobę. Bardzo ciężko się czyta gdy krzywda się dzieje dla dziecka. Mimo tego "Porzuconych" przeczytałam bardzo szybko. Chciałam wiedzieć, kto stoi za tak makabryczną zbrodnią. Policja robiła wszystko co w ich mocy, aby trafić na jakikolwiek ślad. Nawet pojawił się komisarz z Gdańska. Twierdził, że trzy lata temu na plaży dokonano identycznej zbrodni. Pozostawiono takie same ślady na szyi dziecka. Sprawa pozostała w martwym punkcie.

Historia jest mroczna, straszna, makabryczna oraz dająca nadzieję. Przepełniona kłamstwami z których ciężko się wyplatać. Wciąga i trzyma w napięciu do ostatniej strony. Bardzo dużo jest znaków zapytań, niewiadomych, autor tak potrafi zakręcić czytelnikiem, że sam nie wiesz co za moment nastąpi i w co wierzysz. Bohaterowie bardzo ciekawie nakreśleni, spora różnorodność postaci. Miejsca zbrodni opisane z brutalnością, bez słodzenia. Zakończenie mnie rozwaliło, nie sądziłam, że to ta osoba stoi za zbrodnią. Obstawiałam tę drugą, której to wszystko uszło na sucho. Czyżby była kolejna część?

Lubicie czytać o makabrycznych zbrodniach? O takich, które mrożą krew w żyłach? Powodują obrzydzenie, wstręt? Ja rzadko kiedy czytam takie książki. Według mnie na okładkach powinno pojawiać się ostrzeżenie "Dla ludzi o mocnych nerwach".

"Porzuceni" ta książka przyciągnęła moją uwagę ze względu na mroczną okładkę i interesujący opis. Do tej pory nie miałam okazji poznać pióra autora.

"Kumulowana przez całe życie nienawiść musiała znaleźć ujście".

Witajcie w Łodzi. To tutaj w jednym z parków dwójka nieznanych sobie osób spaceruje z czworonogami i natrafia na truchła psów. Widok jest szokujący. Wezwana na miejsce policja dokonuje znacznie bardziej makabrycznego odkrycia. Pod zakopanym psami są zwłoki dziecka. Malwina Król, bo to ona była jednym ze świadków w parku, na co dzień pracuje w domu dziecka. Okazuje się, że właśnie z tego domu dziecka zniknął chłopiec. Chciał dogonić uciekającego psa i ślad po nim zaginął. Giną dzieci, giną psy, a policja jakoś nie łączy tych spraw ze sobą. Do czasu... Do komisariatu w Łodzi przyjeżdża policjant z Gdańska. Informuje tutejszych śledczych, że w Gdańsku trzy lata temu miało miejsce podobne zdarzenie, uduszono i zakopano chłopca. Sprawa do dziś pozostała niewyjaśniona. Czyżby komisarz z Gdańska chciał się zrehabilitować i szuka okazji, aby rozwikłać przy okazji swoją sprawę? Policja szuka po omacku. Niby natrafia na ślad, ale to ślepy zaułek. Nagle następuje przełom w sprawie, wiedzą kto jest sprawcą. Rozpoczyna się wyścig z czasem. Czy uda się uratować inne zaginione dzieci?

Autor w ciekawy sposób przedstawił portret psychologiczny osoby zachwianej emocjonalnie. Taki człowiek nie cofnie się przed niczym byle tylko osiągnąć swój zamierzony cel. To nic, że po drodze trzeba kogoś poświęcić w przenośni i dosłownie. Liczę się tylko ja i moje uczucia. Kim są tytułowi "Porzuceni"? Pan Maciej Kaźmierczak porusza w swojej książce trudne tematy. Książka wciąga od pierwszych stron. Wywołuje ciary i nocne koszmary. Granica między prawdą a kłamstwem się zaciera. Momentami czytelnik ma mętlik w głowie. Zakończenie zaskakuje. Mam nadzieję, że autor nie powiedział jeszcze ostatniego słowa i będzie ciąg dalszy.

Polecam!

Za możliwość przeczytania tej książki dziękuję Wydawnictwu Muza.

" Zdawało jej się, że ona sama już dawno temu pogodziła się z podobnymi myślami, z wszelkiego rodzaju porzuceniem. Ją porzuciła matka, a gdy zaczęła mieć poważniejsze problemy psychiczne - porzucili ją znajomi. Wszystkich ludzi porzucił Bóg, a oni każdego dnia porzucali nadzieję na lepsze jutro."

🐕 W łódzkim parku, pies odkopuje truchła psów. To jednak nie koniec. W trakcie oględzin policja odkrywa w tym miejscu również zwłoki chłopca, zaginionego tydzień wcześniej. Następnego dnia wychowawcy z domu dziecka zgłaszają zaginięcie jednego z wychowanków. Chłopiec pobiegł za psem i już nie wrócił. Czyżby to był początek serii? I jaki związek może mieć z tą sprawą morderstwo dziecka w Gdańsku trzy lata wcześniej?

🐕 Moje pierwsze czytelnicze spotkanie z autorem nie wypadło najlepiej. Książka "Martwy ptak" nie do końca mi pasowała. Lubię jednak dawać kolejne szanse i przy okazji spotkania autorskiego wybrałam "Porzuconych". Tą czytało mi się dużo lepiej. Autor zbudował ciekawą fabułę i wzbogacił ją wątkami psychologiczno - społecznymi. Mamy tu relacje dwóch sióstr, małżeńskie a także dramat porzucenia i wychowywania się w domu dziecka. Autor porusza również tematy takie jak zaginięcie dziecka, czy znęcanie się nad zwierzętami. Oba wywołują wiele emocji i sprawiają, że momentami treść przytłacza swoim okrucieństwem. Autor przez całą fabułę utrzymuje napięcie i stopniowo odsłania kolejne elementy układanki wodząc czytelnika za nos. Dość szybko udało mi się jednak ustalić kto stoi za morderstwami, ale to zupełnie mi nie przeszkadzało. Trochę jednak rozczarowało mnie zakończenie. Policja nie zweryfikowała zeznań sąsiadki, które były kluczowe. Zawiódł czynnik ludzki a raczej niesumienność niektórych policjantów. I to rozczarowuje najbardziej.

🐕 "Porzuceni" to mroczny kryminał i thriller w którym sieć kłamstw i manipulacji, prowadzi do tragedii. Polecam 😊

W łódzkim parku zostają znalezione truchła psów. Gdyby tego było mało pod nimi zostało odnalezione ciało małego dziecka.

Naocznym świadkiem znaleziska jest Malwina Król. Gdy po burzliwym poranku dociera do pracy czyli domu dziecka okazuje się, że zniknął jeden z wychowanków, Marcin.

Co łączy obie te sprawy?

Chłopiec pobiegł za uciekającym psem i słuch po nim zaginął.

Policja traktuje to jako zwykły zbieg okoliczności do czasu gdy zgłasza się komisarz z Gdańska.

Trzy lata temu doszło do pokrywającego się morderstwa. Niestety nigdy nie udało się znaleźć mordercy. Te same ślady, identyczne morderstwo? Czy w obu przypadkach to ten sam zabójca?

Rozpoczyna się wyścig z czasem. Zaczyna panować strach i podejrzliwość.

Czy śledczym uda się rozwikłać tą trudną i makabryczną sprawę?

🍂🍂🍂🍂

Przyznać się kto z Was nie zna twórczości Macieja Kaźmierczaka? Jeśli ktoś z was nie miał przyjemności czytać żadnej powieści w dorobku autora musi koniecznie to nadrobić.

Jest wielu autorów na rynku. Każdy chce napisać coś czego nie zrobił nikt wcześniej. Natomiast nikt tak jak Maciej nie potrafi nakręcić czytelnika pomysłem na fabułę jak i stylem.

Jestem na takim etapie gdy sięgam po jego powieści wiem że będą dobre.

Zdecydowanie autor chce pokazać, że książki pisane przez polskich twórców mają dużo do zaoferowania.

"Porzuceni" jest niebanalną historią. Pomysł na fabułę jest przemyślany, autor wiedział co chcę dać w tej powieści czytelnikom.

Ta książka jest niemalże nieodkładalna. Zakończenia rozdziałów są takim zwrotem akcji,że będziecie musieli poznać dalsze losy bohaterów.

Po części domyślałam się kto stoi za tym wszystkim. Mimo wszystko autor namącił, zawieruszył tą historią,że po zakończeniu zastanawiałam się dlaczego nie wpadłam na ten pomysł szybciej.🤣

Jestem w stanie ocenić , że ta książka jest najlepszą z dotychczasowych powieści autora. Jest to moja topka tego roku. Ogromnie wam ją polecam.

Pewnego ranka, będąc na spacerze ze swoimi psami Malwina i Tomasz znajdują truchła psów. Po głębszej analizie śledczych dochodzi do odkrycia, że razem ze szczątkami zwierząt znajdują się zwłoki niedawno zaginionego chłopca. W tym samym czasie dochodzi do zaginięcia Marcina, chłopca z domu dziecka w którym pracuje Malwina. Czy uda się odnaleźć Marcina? I kto stoi za tymi okrutnymi zdarzeniami?

To było moje pierwsze spotkanie z Autorem i uważam, że super udane. Bardzo podobał mi się klimat stworzony przez pisarza. Było mrocznie, ale też bardzo zagadkowo. Miałam moment, że podejrzewałam wszystkich, bo każdy był dla w jakiś sposób pokręcony. Ciężko się mi czyta książki, gdzie pokrzywdzonym jest dziecko, gdzie może coś mu się stać, czy właśnie zaginie. Także krzywdzenie zwierząt jest dla mnie nie pojęte.

Według mnie, jest to idealna książka jeśli chce się pobawić w detektywa, gdzie możemy stać się tak naprawdę każdym bohaterem i zacząć rozwiązywać zagadkę. Zakończenie po pewnym czasie nie było dla mnie szokujące, ale nie było też słabe. Inne tak, ale nie słabe. Oczekiwałam większego uderzenia, bo napięcie i akcja rosły, jednak nie rozczarowałam się.

Widać że fabuła była przemyślana, może czasem, niektóre opisane sytuacje były odrealnione ale... mogły się też wydarzyć! Ja po Łodzi na pewno nie będę swobodnie się poruszać

„Porzuceni” to książka, która rozpoczyna się dosyć mocno. Już na początku lektury jesteśmy świadkami makabrycznego odkrycia. W jednym z łódzkich parków zostają znalezione truchła psów. Podczas przekopywania terenu policja natrafia również na ciało zaginionego przed tygodniem chłopca. Świadkiem tego makabrycznego odkrycia są Malwina, która na co dzień pracuje w pobliskim domu dziecka oraz Tomasz, pracownik saloniku prasowego. Tego samego dnia okazuje się, że zaginął również jeden z wychowanków domu dziecka. Dziewięcioletni Marcin wybiegł za psem i już nie wrócił. Początkowo policja nie łączy tych dwóch spraw. Jednak w chwili, gdy zgłasza się do nich komisarz z Gdańska, śledczy zmieniają zdanie. Okazuje się, że przed trzema laty na plaży w Gdańsku doszło do podobnej zbrodni. Obie ofiary zostały uduszone i miały identyczne ślady pozostawione na ciele. Policja zaczyna podejrzewać, że zniknięcie Marcina może mieć związek z makabryczną zbrodnią.

„Porzuceni” jest kolejną książką w dorobku autora, którą miałam przyjemność przeczytać. Z czystym sumieniem stwierdzam, że historia, którą zaserwował mi autor zaintrygowała mnie do tego stopnia, że czytając nie mogłam oderwać się od lektury. „Porzuceni” to rasowy kryminał, dostałam wszystko to, czego oczekuję od gatunku. Mnogość brutalnych opisów, wyraziści bohaterowie intrygująca zagadka i krótkie rozdziały, to wszystko z każdą kolejną przeczytaną stroną potęgowało moją chęć, by jak najszybciej poznać zakończenie. „Porzuceni” nie jest łatwą lekturą ze względu na poruszony temat znęcania się nad zwierzętami i okrucieństwem wobec dzieci. Do tego dochodzi wątek depresji poporodowej, co również nie jest łatwym w odbiorze tematem. Niemniej jednak, jest to świetnie skonstruowany kryminał, który szczerze polecam, szczególnie fanom mocnych i brutalnych historii. Czytając tę książkę zauważyłam ogromne postępy w rozwoju literackim, za co należą się autorowi ogromne brawa. Śmiem twierdzić, że „Porzuceni” to najlepsza powieść Macieja Kazimierczaka i z niecierpliwością czekam na kolejne.

Przemoc wobec zwierząt, ich głodzenie, trzymanie w nieludzkich warunkach czy też bicie bulwersuje opinię publiczną, a mimo to każdego roku wypływa do mediów co najmniej jedna taka sprawa, związana z bestialskim traktowaniem zwierząt. W głowie nam się zazwyczaj nie mieści, jak ktoś mógłby skrzywdzić kogoś, kto jest od nas zależny, a jednocześnie obdarza nas bezgraniczną miłością. Jeszcze bardziej, niż przemoc wobec zwierząt bulwersuje przemoc wobec dzieci. Tymczasem bardzo często traktujemy maluchy jak przedmioty, przestawiając je z kąta w kąt, wyżywając się na nich za swoje niepowodzenia, wyładowując na nich swoje frustracje.

Tym, co bulwersuje najbardziej, jest przemoc zarówno wobec zwierząt, jak i wobec dzieci. Prowadząca na dodatek do zamordowania tak czworonogów, jak i maluchów. Jakim trzeba być człowiekiem, by coś takiego zrobić? I co ważniejsze, czy w ogóle ktoś, kto tego dokonał, zasługuje na miano człowieka? Tak naprawdę jednak, to nie z takimi dylematami będą mierzyć się śledczy, którzy po prostu chcą tego zwyrodnialca złapać. A jest to o tyle trudne, że – poza oczywistymi dowodami zbrodni – nie pozostawił on zbyt wiele śladów. Te, które są zakopane w jednym z łódzkich parków, są jednak na tyle makabryczne, że wystarczą, by przekonać Malwinę Król, pracownicę domu dziecka, o ludzkim okrucieństwie…

To miał być zwyczajny spacer z jej suczką Fibi do lasu, a zamienił się w prawdziwy koszmar. Wraz z innym posiadaczem psa natrafiła bowiem na zwłoki czworonoga, jak się okazało, nie jedyne w tamtym miejscu. Co gorsza, przybyła na miejsce policja pod ciałami kilku psów znajduje również zwłoki zaginionego wcześniej chłopca. Wszystko wskazuje na to, że dziecko zostało uduszone, a na jego ciele znajduje się kilka zadrapań, których sprawcą było najpewniej jakieś zwierzę. I tak naprawdę na tym kończą się wszystkie tropy, tymczasem tuż po odkryciu zwłok, Malwina staje się świadkiem innego dramatu. Otóż z domu dziecka w którym pracuje znika dziewięcioletni chłopiec, Marcin, wraz ze swoim psem. Jak zeznaje opiekunka, dziecko oddaliło się na moment, by przyprowadzić psa, tyle tylko, że nie wróciło. Początkowo policja niezbyt poważnie traktuje to zgłoszenie, bowiem akurat w przypadku domu dziecka ucieczki są wpisane w charakter tej instytucji. Tyle tylko, że akurat Marcin nie miał biologicznych rodziców, do których chciałby odejść, był też dzieckiem, które nie sprawiało problemów wychowawczych. Czy zatem możliwe, że został porwany?

W ostatnim okresie doszło do porwań dzieci i makabryczne odkrycie w lesie rzuca zupełnie inne światło na sprawę. Czy zatem Malwina może się obawiać, że jeden z jej wychowanków już nie żyje? Co więcej, czy sprawa ta ma coś wspólnego z innym odkryciem, dokonanym trzy lata temu na plaży w Gdańsku? Tam też pięcioletni chłopiec oddalił się tylko na moment, wychodząc za parawan odpoczywających rodziców, po czym ślad po nim zaginął. Czy mamy zatem do czynienia z seryjnym mordercą? Co łączy te sprawy?

Odpowiedzi na te pytania szukać będziemy w porywającej i makabrycznej zarazem powieści pt. „Porzuceni”, autorstwa Macieja Kazimierczaka. Opublikowana nakładem Wydawnictwa MUZA SA książka, to przyprawiająca o dreszcze opowieść o mrocznej stronie człowieka, o motywach działania, ale również o rodzicielskiej beztrosce, która niekiedy prowadzić może do tragedii. Powieść poruszy nie tylko rodziców, szczególnie rodziców małych dzieci, czy wielbicieli kryminalnych historii, ale wszystkich, którzy cenią sobie dobrze skonstruowane i opowiedziane historie. To jedna z tych książek, których długo się nie zapomina…

Jak dobry kryminał osadzony w polskich realiach to @maciej_kazmierczak_autor możecie brać w ciemno 😊

Dwoje przypadkowych ludzi, którzy do tej pory się nie znają, spacerują sobie tylko z psem po parku, pewnego dnia odkrywają zwłoki.. zwierząt.. Gdy wzywają policję okazuje się, że nie tylko zwierzęta są tam zakopane.. Kobieta która dokonała tego odkrycia, jest w szoku .. Jednak tego samego dnia, dowiaduje się że jeden z jej podopiecznych w domu dziecka zaginął.. Czy te sprawy są ze sobą połączone?

Policja z początku skupia się na ciałach dzieci, jednak Tomasz mężczyzna który znalazł ciała przekonuje ich, że psy są w tej układance równie ważne.. Z każdą chwilą przybywają nowe poszlaki, przyjeżdża policjant z Gdańska, który sugeruje że ich sprawy się ze sobą łączą...

Co lub kto jest tak naprawdę kluczem do rozwiązania zagadki? Zwierzęta? Ludzie? Tego dowiecie się z tej mrocznej lektury.

"Porzuceni" to mroczny, trzymający w napięciu kryminał. Jest wielowątkowy, czytelnik może się zagubić w trakcie lektury, a zagadka nie jest zbyt oczywista co jest ogromnym plusem. Bardzo doceniam fakt przedstawienia tutaj ludzkiej psychiki po przejściach.. I choć ten thriller może nie jest tak bardzo obrzydliwy jak poprzedni Autora, to jest równie mroczny i trzymający w napięciu. Cóż po lekturze tych książek, zaczynam się bać wycieczki do Łodzi 😁🤭 ale dobrze, że na miejscu jest komisarz Szolc! ❤

Polecam Wam moi drodzy, jestem pewna że się nie zawiedziecie 😊🥰

Park w Łodzi. Dwoje przypadkowych przechodniów i makabryczne odkrycie. Zwłoki psów i zwłoki dziecka. Oprócz tego zaginiony chłopiec z domu dziecka, który pobiegł za psem i nie wrócił. Na pierwszy rzut oka te sprawy nie są ze sobą związane, ale pojawia się kolejna, która rzuca inne światło na wydarzenia.

Czy uda się odnaleźć zaginionego chlopca? Czy jeszcze żyje?

Tak zaczyna swój wciągający kryminał Maciej Kaźmierczak. "Porzuceni" to opowieść, która zrobiła na mnie wrażenie z dwóch powodów. Pierwszy to zakończenie wywołujące gęsią skórkę. Drugi to dzieci, którym dzieje się krzywda. Zawsze reaguje na takie książki mocniej...

Autor zabiera nas do Łodzi, a częściowo do kanałów pod miastem, tworząc klimat mroczny, wręcz depresyjny. Podczas czytania towarzyszyło mi poczucie strachu i niepewności, myślę, że podobnie czuli się Malwina i Tomasz, którzy znaleźli zakopane w parku zwłoki. Maciej Kaźmierczak doskonale kreuje bohaterów, pokazując ich zarówno ich jasne jak i ciemne strony. Kto jest ofiarą, a kto zawinił? Nie będziecie tego pewni do samego końca. Upewnicie się natomiast w tym, że z sieci kłamstw i manipulacji nie można tak łatwo się wyplątać.

Tomasz i Malwina, którzy wybrali się do miejskiego parku, nieoczekiwanie stają się świadkami odkrycia trochę u psów. Niedługo okazuje się, że pod nimi znajduje się jeszcze coś – ciało zaginionego chłopca. Tego samego dnia z domu dziecka, w którym pracuje Malwina znika jeden z wychowanków. Tymczasem z Gdańska do Łodzi przyjeżdża śledczy, który twierdzi, że przed trzema laty miałam tam miejsce podobna zbrodnia. Policja próbuje rozwikłać sprawę, a na mieszkańców miasta pada blady strach.

.

"Porzuceni" to mroczny, niepokojący thriller, którego można nazwać brutalnym. Jednak to wszystko sprawia, że jest tak intrygujący i wciągający, że czyta się go od deski do deski. Kolejnym atutem jest styl autora, który stawia na konkrety. Książka jest nieprzegadana i nie przekombinowana, nie ma w niej sterty niepotrzebnych opisów, które w ogólnym rozrachunku i tak nic by nie wniosły do całości. Już na samym początku autor serwuje "bum", po którym czytelnik książki już po prostu odłożyć nie może. Krótkie rozdziały, którym towarzyszy wartka akcja, sprawiają że czytanie idzie bardzo płynnie.

.

Co do bohaterów – są grzeszki, są sekrety, są urazy psychiczne, które względem fabuły nie będą bez znaczenia.

.

Słowem zakończenia "Porzuceni" to genialnie napisany kryminał, naszpikowany ogromną dawką emocji, przy którym nie będziecie się nudzić. A duszna atmosfera wydawać by się mogło przyjemnego, miejskiego parku sprawi, że zastanowicie się co najmniej dwa razy, nim wybierzecie się tam w pojedynkę po zmroku. Będziecie usatysfakcjonowani, momentami zaszokowani, ale na ostatniej stronie stwierdzicie, że – tak to był kawał dobrej roboty.

Blada skóra, sina pręga na szyi, lekko rozchylone usta... Trudno tłumić emocje, wyobrażając sobie ciało dziecka na sekcyjnym stole. Można zwątpić. We wszystko. Świadomość tego, że dziecko może być obiektem tortur wwierca się boleśnie w mózg i nie pozwala spokojnie oddychać. Ale "Porzuceni" to nie tylko wątek przemocy wobec dziecka. To także przemoc wobec zwierząt, która wybrzmiewa tutaj równie mocno. Kiedy policja odkrywa w jednym z łódzkich parków truchła psów, tworzących istne cmentarzysko, wydaje się początkowo, że to "gablota trofeów" jakiegoś psychopaty. Tylko gdzie w tym sens? Jaki motyw? Kto za to stoi? I co jest tutaj przypadkiem, a co zależnością?

.

"Nikt" Autora sprawił, że w mojej wyobraźni Łódź jest miastem blokowisk, brudu, mroku, dusznej atmosfery przesyconej zapachem różnych patologii. Tutaj Autor dalej maluje nam obraz tego miasta. Zamiast blokowisk mamy jednak park w otoczeniu starych fabryk, gdzie nawet w środku dnia strach zapuszczać się na spacer z psem. Pogoda także zdaje się potwierdzać to, że zawsze może być jeszcze gorzej... Chłodno, ponuro i deszczowo. W powietrzu zamiast tlenu unoszą się cząsteczki pesymizmu. Ten specyficzny klimat jest tutaj atutem. Nawet dźwięk dzwoniącego telefonu wybrzmiewa wtedy złowrogo...

.

Zagadka kryminalna wywołuje emocje. Potęgują się w momencie, kiedy poznajemy kolejne elementy układanki. Towarzyszą nam napięcie i niepokój, a oprócz tego duża doza dramatyzmu, powodując nasze niedowierzanie. Podobało mi się to, że sporo w tym niejednoznaczności, a uczucie wątpliwości pozostaje nawet po przeczytaniu ostatniego zdania. Styl Autora jest lekki, dzięki czemu książkę czyta się błyskawicznie. Czuć progres Autora, jeśli chodzi o warsztat twórczy. Nie ma zbędnych wątków i fabularnych zapychaczy. Doceniam również reaserch Autora, szczególnie w zakresie warstwy psychologicznej i profilowania dyssocjalnej osobowości. Te fragmenty czytałam z wielkim zaciekawieniem. Całość wciąga, intryguje i przyprawia o dreszcze. Jest klimat. I są emocje. Bardzo polecam.

Siedząc w parku, Malwina Król spostrzega, że jakiś pies zaczyna kopać w ziemi i robi to na tyle natarczywie, iż kobieta podchodzi bliżej, żeby to sprawdzić. Również właściciel zwierzęcia jest zaniepokojony zachowaniem pupila. Wkrótce wszystko się wyjaśnia- znalazł on truchła innych psów. Jednak to nie koniec, ponieważ pod nimi policja odkrywa ciało kilkulatka. Podkomisarz Szolc rozpoczyna kolejne śledztwo. W jego trakcie znika następny chłopiec- dziewięcioletni wychowanek domu dziecka, w którym pracuje Malwina. Kiedy wydaje się, iż nie może być już gorzej, do łódzkiej komendy dzwoni komisarz z Gdańska. Kilka lat wcześniej prowadził podobną sprawę, również zamordowano kilkulatka, występuje tu wiele podobieństw, a sprawcy nie odnaleziono do dziś. Tomasz Lipiński- właściciel psa, który znalazł zwłoki, próbuje na własną rękę rozwikłać tę zagadkę. Pomaga mu Malwina. Czy uda się odnaleźć porwanego chłopca? Nikt nie zdaje sobie sprawy, z jakim złem przyjdzie im się zmierzyć…

Świetny, mroczny kryminał i następne śledztwo podkomisarz Szolc. Tym razem sprawca jest wyjątkowo brutalny, ponieważ pozbawia życia dzieci. Akcja toczy się w ciągu sześciu dni, ale tempo jest szaleńcze. Autor nie daje Czytelnikowi ani chwili wytchnienia, a kiedy wydaje się, że wszystko zmierza ku końcowi, serwuje (być może) otwarte zakończenie. Czy ta historia może mieć ciąg dalszy? Mam taką nadzieje, ponieważ świetnie się bawiłam przy lekturze. Za te emocje może być tylko maksymalna ocena. Polecam, zwłaszcza na jesienne wieczory.

Zbrodnia zawsze ma gdzieś swoje korzenie, czasem są nie do zauważenia, skrywają się głęboko w człowieku i oplatają go niczym trujący bluszcz. Niektórzy są ich ofiarami, inni wykorzystują je jako wymówkę dla czynów, jakich i tak by byli autorami. Nic nie dzieje się bez przyczyny, ale ona nie jest wymówką, a tylko jednym z ogniw zabójczego łańcucha przyczynowo-skutkowego.

Makabryczne odkrycie spacerowiczów okazuje się być jeszcze mroczniejsze niż wydawałoby się początkowo. Ktoś nie tylko zabił z zimną krwi kilku psów i ukrył w jednym z parków, ale również zamordował dziecko. Prawie zaraz potem dochodzi do zaginięcia podopiecznego domu dziecka. Czy to przypadek? Nie wierzy w nie policjant z Gdańska, który jest pewien, że to zabójstwo łączy się ze sprawą, nad jaką pracował kilka lat wcześniej. Tyle, że minęło nie sporo czasu, a do tego obecne zabójstwo zostało dokonane w Łodzi. Jednak gdyby przypuszczenia potwierdziłyby się to spełniłby się najgorszy koszmar śledczych. Czym kieruje się sprawca? To może być kluczowe pytanie, ale odpowiedzi na inne są także istotne, każda może doprowadzić do przełomu w śledztwie, czas nie sprzyja policji, zwłaszcza, iż wciąż nie odnalazło się zaginione dziecko. Czy zdążą odkryć tożsamość sprawcy nim dojdzie do kolejnej tragedii? Poszlaki i dowody coraz bardziej zawężają grono podejrzanych, ale czy faktycznie znajduje się w nim sprawca?

Mroczny, pełen poczucia samotności, sekretów oraz poczucia osaczenia, te elementy w „Porzuconych” czytelnik zaczyna dostrzegać bardzo szybko, a im bardziej zagłębia się w lekturę tym są one silniej odczuwalne. W takim klimacie zbrodnia nie kamufluje się innymi barwami, ale nie oznacza to wcale, że jest nieskomplikowana, a jej motyw jest od razu widoczny. Maciej Kaźmierczak doskonale wie jak zaintrygować czytelnika tak, by wraz z bohaterami zagłębiał się w historię, gdzie tak naprawdę wszystko stoi pod znakiem zapytania oprócz jednego. Jak potoczą się dalej wydarzenia jest niewiadomą, każdy z wątków przynosi z sobą niewiadome, postacie otacza coraz boleśniejsza mgła niedopowiedzeń i podejrzeń. Kto jest rzeczywiście winny, kto jedynie ofiarą, świadomie bądź nie, ściągającą na siebie podejrzenia? Prawda podobno jest tylko jedna, lecz każdy widzi ją inaczej, trudno zachować obiektywizm gdy wokoło tak wiele kłamstw, niedopowiedzeń i przede wszystkim tajemnic, nie zdradzanych z sobie jedynie znanych względów. „Porzuceni” są wytrawnym kryminałem w jakim do samego końca czytający nie mogą być pewni finału, mroczna atmosfera nie znika nigdy, pozostaje nawet wszystko zdaje się już być wyjaśnione. Czy rzeczywiście tak jest? Fakty podobno mówią same za siebie, ale czy zawsze?