Polowanie na bestię z Majdanka

Kobiety pracujące w obozach koncentracyjnych bardzo długo nie budziły zbytniego zainteresowania, a gdy już zaczęły, niewielki ich procent został skazany, a jeszcze mniej odbyło karę w pełnym wymiarze. Niestety bestialstwo wobec więzionych w obozach ludzi nie było cechą charakterystyczną tylko mężczyzn. Nadzorczynie potrafiły być równie okrutne, a jedną z nich była Hermine Braunsteiner zwana „Kobyłą”.

Obozy pracy, obozy koncentracyjne, obozy zagłady. To nieodzowna część II Wojny Światowej, która budzi nadal wielkie emocje. Autor pochyla się nad postępowaniem nadzorczyń, skupiając się głównie na Majdanku, oraz zwracając uwagę na postać Hermine Braunsteiner.

Czy tylko mężczyźni potrafią być okrutni? Nie. Kobiety pracujące w obozach potrafiły im dorównywać. Czy trafiały tam za karę? Czy były zmuszane do pracy w obozie i wyżywaniu się na bezbronnych kobietach i dzieciach? Z relacji autora wynika, że nie. Najczęściej do tej pracy zgłaszały się kobiety z nizin społecznych, którym nie powodziło się w życiu, a zawód nadzorczyni dawał dach nad głową i stabilną pensję, która okazuje się, że jednak nie była jakoś specjalnie wysoka. Z tej książki można dowiedzieć się wiele o życiu kobiet i nadzorczyń na Majdanku, ale także tego, co działo się po zakończeniu wojny. Jak wyglądały procesy? Jakie wydawano wyroki? Czy kara była adekwatna do przewinień?

Podobnie jak cała idea obozów, ich organizacja, funkcjonowanie, warunki w nich panujące, tak samo wydarzenia po przegranej III Rzeszy i losy oprawców budzą emocje, powodują pytania i dyskusje. Autor rzuca światło na tą tematykę, która bywa poruszana rzadziej. Czy oprawcy wrócili do normalnego życia, jakby nigdy nic?

To nie jest fikcja literacka, a postać Kobyły nie została wymyślona. To kobieta z krwi i kości, która niechlubnie zapisała się w historii i jest kojarzona z obozem na Majdanku. Wszystko to, co przeczytacie w tej książce jest oparte na obszernej bibliografii, którą znajdziecie na końcu książki, równie imponująca jest lista przypisów.

Mając świadomość, że opisane wydarzenia i sama postać Hermine nie jest wymysłem czyjegoś umysłu, wszystkie opowieści robią jeszcze bardziej piorunujące wrażenie. Nigdy nie zrozumiem tego jaki los jedni ludzie mogli zgotować innym, często z własnej nieprzymuszonej woli, ba!, nawet czerpiąc z tego chorą przyjemność.

Hermine Braunsteiner swoją ,,karierę’’ w obozach koncentracyjnych zaczęła w Ravensburck na dwa lat przed wybuchem wojny. Jednak to na Majdanku doszło do eskalacji jej nienawiści skierowanej w stronę więźniów. To tutaj zyskała niesławny przydomek ,,Kobyły’’ i ,,Tratującej Klaczy’’, które przylgnęły do niej za sprawą obuwia z podbiciem ze stali, które wykorzystywała do kopania a nawet skakania po więźniarkach.

Po pierwszym procesie w Wiedniu dostała śmiesznie niski wyrok, w którego poczet wliczono areszt. Potem dzięki małżeństwu zamieszkała w Stanach, myśląc, że sprawiedliwość już jej nie dosięgnie. Myliła się… Została wytropiona przez Szymona Wiesenthala. Batalia o jej sprawiedliwe osądzenie trwała niemal 20 lat i zakończyła się sukcesem.

Wielu zbrodniarzom nazistowskim udało się uniknąć kary za swoje bestialstwa, jakich dopuścili się na podbitych narodach. Wielu zbrodniarzy uważało się za niewinne ,,ofiary’’ systemu. Wielu z nich mogło cieszyć się życiem. Ktoś, kto nie wiedział, kim byli w trakcie wojny nie mógłby przypuszczać, że miły pan czy miła pani mieli krew na rękach. I kiedy prawda wychodziła na jaw nikt nie mógł uwierzyć, że byli oni bestiami w ludzkiej skórze. A jednak… Jedną z takich osób, które można by tak opisać była niesławna Hermine Braunsteiner, czyli Kobyła z Majdanka. O jej działalności można powiedzieć wiele złego. Jednak nigdy nie poniosła kary odpowiedniej do swojej winy. Próbowano, ale wcale nie było to takie łatwe… Na dodatek wielu uważało ją za miłą osobę i kiedy posadzono ją na ławie oskarżonych, niedowierzało , że Hermine mogła być morderczynią.

Polowanie na bestię z Majdanka to książka trudna. Autor nie tylko przedstawił biografię nazistowskiej zbrodniarki, która osadzonym w niemieckim nazistowskim obozie koncentracyjnym urządziła piekło na ziemi, ale także pokazał, że pomimo niezbitych dowodów i świadków zachodni wymiar sprawiedliwości nie potrafił jej sprawiedliwie osądzić. Z przykrością odnotowałam, że w powojennych Niemczech zbrodniarze nazistowscy posiadali spore poparcie niektórych grup społecznych. Z niedowierzaniem i smutkiem czytałam o tym jak obrońcy nazistów odnosili się do świadków procesu Hermine. Wypadałoby zapytać, kogo oni uważali za ofiarę a kogo za kata...

Polowanie na bestię z Majdanka to ważna lektura, ale w moim przekonaniu nie każdy da radę zmierzyć się z jej treścią.

Dziś kilka słów o niezwykle trudnej i bolesnej historii, która wręcz odciska swoje piętno na czytelniku. Wywołuje uczycie skrajnej niesprawiedliwości i wszechogarniającą niemoc. O utracie wiary w drugiego człowieka już nie wspomnę. To dobitny przykład na to, że jeden człowiek drugiemu potrafi zgotować prawdziwe piekło na ziemi.

*****

„Wojna wydobywa z ludzi zarówno to, co najlepsze, jak i to, co najgorsze”.

Hermine Braunsteiner, przydomek „Kobyła”, nadzorczymi SS w nazistowskich obozach koncentracyjnych. Kobieta, która czerpała przyjemność z zadawania bólu i poniżania innych, a poprzez wyjątkowo sadystyczne skłonności wzbudzała ogromny strach.

Jarosław Moleda podjął próbę nakreślenia portretu tej niezwykle bezdusznej i bezwzględnej oprawczyni, tytułowej bestii w ludzkim ciele. I uczynił to w niezwykle rzetelny i wnikliwy sposób.

„Polowanie na bestię z Majdanka” to tytuł, który wzbudza mnóstwo emocji, oczywiście tych skrajnie negatywnych. To o czym przeczytacie w niniejszej książce przyprawia o gęsią skórkę, wzbudza uzasadniony sprzeciw i oburzenie. Paraliżuje i daje do myślenia.

Autor maluje obraz ogromnej krzywdy i skrajnie nieludzkiego traktowania. Muszę przyznać, że przez niektóre fragmenty, w szczególności te dotyczące najmłodszych, ciężko mi było przebrnąć. Wyryły się w mojej pamięci na bardzo długo. Jednak ten tytuł to nie tylko portret oprawczyni, która zadeptała na smierć wiele więźniarek, ale także obraz codzienności na Majdanku, dramatów i traum, jakich doświadczyły ofiary nazistowskiego systemu. Przerażająca, dosadna, okrutna, brutalna, skłaniająca do refleksji, łamiąca serce, a nade wszystko rzetelna i uświadamiająca. Nie sposób nie wspomnieć także o niezwykle obszernej bibliografii, która stanowi ogromną wartość dodaną tej lektury. Czytajcie, bo naprawdę warto!

„Wojna wydobywa z ludzi zarówno to, co najlepsze, niż, i to, co najgorsze”.

Wojenne czasy, w których ludzka egzystencja zostaje wystawiona na próbę, ukazują istotną prawdę, że w każdym z nas tkwi zarówno dobro, jak i zło. Potężna dualność – zdolność do niesamowitej dobroci, ale i zdolność do przerażającego okrucieństwa. Mamy tu opowieść o wojennych brutalnościach i ich wpływie na psychikę jednostki. Przenikający język autora oddający piękno i mroczne obszary ludzkiej natury, przykuwa uwagę czytelnika, rozpalając zarówno emocje, jak i refleksję.

Wojna, jak soczewka powiększająca, wydobywa z ludzi zarówno ich szlachetne cechy, jak i tajemnicze mroki. Książka prowadzi nas przez labirynt emocji, których spektrum sięga od gniewu i dezaprobaty do współczucia i zrozumienia. Autor nie unika trudnych tematów, przedstawiając brutalność ludzkiego okrucieństwa zarówno w kontekście historycznym, jak i współczesnym. Stawia pytanie o to, co sprawia, że jednostka staje się potworem i czy taka przemoc ma swoje korzenie tylko w zewnętrznych okolicznościach, czy może również w głęboko skrywanych obszarach ludzkiej duszy.

Wpleciona w narrację historię Herminę Braunsteiner, otwiera drzwi do świata, w którym lęk i cierpienie niewinnych towarzyszą sadyzmowi i okrucieństwu jednostki. Znana również jako „Kobyła” i „Tratująca Klacz” stała się symbolem zła w realiach Majdanka, wykorzystując podbite stalowe obuwie do znęcania się nad niewinnymi ofiarami. Autor wstrząsająco opisuje te mroczne wydarzenia, ukazując, jak wojenne okoliczności mogą odkształcić duszę i moralność.

Wątek walki o prawdę i sprawiedliwość nadaje książce głęboki wymiar. Pomimo krótkiego wyroku po pierwszym procesie w Wiedniu, Herminę Braun Steiner nie uniknęła odpowiedzialności. Dzięki determinacji Szymona Wiesenthala, jej mroczna przeszłość została odkryta. Molenda ukazuje, że dążenie do sprawiedliwości może być trudne i żmudne, ale jest kluczowym elementem odsłaniania prawdy historycznej.

Jest to opowieść o ciemności, która potrafi się zakotwiczyć w duszach ludzkich w okresach wojny. Molenda, używając przepięknego języka, prowadzi nas przez wątki brutalności i dążenia do sprawiedliwości, odsłaniając jednocześnie, że nawet w najbardziej mrocznych czasach, piękno ludzkiej natury również potrafi zabłysnąć. To pozycja, która nie tylko ukazuje okrucieństwo, ale również zachęca do głębszej refleksji nad kondycją ludzkości, przypominając, że każda historia, nawet ta najtragiczniejsza, może stanowić element naszej wspólnej drogi ku zrozumieniu samych siebie.

16 października 1942 Hermine Braunsteiner z obozu koncentracyjnego w Ravensbrucku przyjechała do Majdanka. To właśnie w tym obozie dawała upust swoim chorym żądzom bestialstwa i sadyzmu. To, w jaki sposób traktowała więźniów obozu koncentracyjnego w Lublinie nazwanym Majdankiem, przechodzi wszelkie granice. Dziś Jarosław Molenda w książce „Polowanie na bestię z Majdanka” z dziennikarską dociekliwością i dbałością o każdy szczegół ukazuje nam historię Hermine Braunsteiner zwanej „Kobyłą” oraz „Tratującą Klaczą”.

Hermine była strażniczką wykazującą się szczególną brutalnością. Jej „Znakiem rozpoznawczym” były kopniaki, które wymierzała w okolice brzucha, podbrzusze i plecy. Do tego celu miała specjalne buty ze stalowym podbiciem. Do obozu trafiła dobrowolnie w wieku dwudziestu lat. To niemożliwe do wyobrażenia, co „siedzi” w głowie, w psychice takiego człowieka (choć trudno nazwać ją człowiekiem). Niestety jej poczynania spotkały się z uznaniem władz, bowiem w połowie maja 1943 roku awansowała z nadzorczyni na kierowniczkę kancelarii i zastępczynię głównej nadzorczyni. Bez wątpienia Hermine Braunsteiner była strażniczką pozbawioną wszelkich skrupułów. Zadawała bolesne rany matkom, dzieciom, bezlitośnie kopała najmłodszych i schorowanych. Często prowadziła poranne apele obozowe, które były jedną z najbardziej wyrafinowanych form dręczenia.

„Polowanie na bestię z Majdanka” to książka ukazująca ogrom bestialstwa Hermine Braunsteiner, strażniczki, która w 1948 roku została skazana na … (o zgrozo!!!) trzy lata. Niestety po trzech latach, biorąc ślub z amerykańskim żołnierzem, uciekła do USA i prowadziła spokojne życie, dopóki nie odnalazł jej najsłynniejszy „łowca nazistów” Szymon Wiesenthal. Dzięki temu została skazana na dożywocie, z którego wykręciła się z powodu złego stanu zdrowia. Opinię tego stanu rzeczy pozostawiam każdemu z Was!!!

Nie ukrywam, że historia ta budzi moje najgorsze odczucia. Nie ma dla mnie żadnego wyjaśnienia, wytłumaczenia dla historii „Kobyły”. Nie ma taryfy ulgowej w ocenie jej postępowania. Dlatego poziom kary dla Hermine jest dla mnie jawną kpiną!!!

Jarosław Molenda jest dla mnie pisarzem, dziennikarzem, którego książki są kopalnią wiedzy. „Polowanie na bestię z Majdanka” to czwarta książka autora, którą przeczytałem. I tak jak było to w przypadku wcześniejszych („Sadystka z Auschwitz”, „Dzieci nazistów” oraz „Elżbieta Batory”) otrzymałem kompletną wiedzę historyczną. Wiedzę, którą należy przekazywać z pokolenia na pokolenie. Dlatego też twórczość Pana Jarosława polecam każdemu z Was. Książki sygnowane jego nazwiskiem, to ważne tytuły, które warto posiadać w swej domowej bibliotece.

Książka „Polowanie na bestię z Majdanka” ukazała się nakładem Wydawnictwa Filia, Filia na Faktach