Pokój bez widoku

Kameralna powieść. Sprawnie opowiedziana historia z niepokojącą, duszną atmosferą w tle i nieoczywistymi bohaterami. Wciąga jak wir, więc siadając do lektury miejscie pod ręką herbatę i orzeszki ;) Skończycie za jednym zamachem.

O wybitnym pisarzu i jego prześladowcy bez twarzy. Dwóch bohaterów, jedna noc i zamknięta przestrzeń.

Bardzo udana próba wykorzystania motywów obecnych już w literaturze. Może nie klasyczny "turn-pager", ale wciąga! Czyta się w kilka godzin, bo oderwać się trudno, a niepokój towarzyszy lekturze do końca.

Dziś o książce znamienitego autora, Grzegorza Gortata. „Pokój bez widoku” to wyśmienity, specyficzny, klimatyczny thriller.

24 godziny… tylko tyle by wywalczyć sobie życie i zmierzyć się z demonami dawnych lat.

3 historie z przeszłości, które się skrywa przed światem.

2 osoby i wymuszona spowiedź.

Wybitny pisarz, zdobywca Pulitzera, John M. Godart (Jan Michał Godurć) wraca do Polski i nim na dobre rozpakuje bagaże, znajdzie odpowiednie miejsce do życia i przestrzeń dla swej imponującej biblioteczki… przyjdzie mu zagrać o własne życie.

Czy szczere wyznanie winy, czy wyjawienie mrocznej tajemnicy pozwoli mu ocalić życie? Czy John odkryje, do kogo należy tajemniczy głos?

Niezwykłe jest odkrywanie przeszłości pisarza… przeszłości, która jest daleka od ideału. Ta specyficzna spowiedź jest niezwykła również z tego powodu, że „spowiednik” jakby wiedział o nim wszystko. Wymuszone przyznanie się do licznych win, zaniedbań, występków… i to stopniowanie poziomu zła w źle jest przerażające.

Mroczna, klaustrofobiczna atmosfera (niemal jak z najgorszego koszmaru) sprawia, że podczas lektury kiełkuje w czytelniku lęk, który sprawia, że oddech jest coraz płytszy. Granica między snem a rzeczywistością się zaciera. Dodatkowym walorem książki są ciekawe retrospekcje, które przerywają spowiedź pisarza. Powrót do rozmowy Johna z głosem (Panem Nulem) jest za każdym razem duszniejsza i bardziej mroczna.

Gorąco polecam lekturę „Pokoju bez widoku” to niezwykła, bardzo charakterystyczna książka, która trzyma w napięciu od pierwszej strony. Klimat lektury jest niezwykle mroczny i niepokojący, akcja niesamowicie skondensowana a intryga porywająca.

Na wstępie napiszę, że tytuł idealnie reprezentuje treść, którą znajdziemy na stronach książki pana Grzegorza Gortata.

Do Polski wraca pisarz John M. Godart, który wiele lat spędził w USA i tam rozwijał swoją karierę. Szuka dużego mieszkania w Warszawie przez agencję nieruchomości. Po telefonie od agenta wyrusza pod podany przez niego adres, by obejrzeć lokum, które jak sam agent przyznał, jest bardzo korzystną okazją. Wchodząc do opuszczonej fabryki nie wie, co go czeka - tajemniczy mężczyzna, zamknięte pomieszczenie, ciemność i walka z własnymi myślami.

Czytając "Pokój bez widoku" poczujecie się jak intruzi, którzy wsłuchują się w spowiedź mężczyzny, którego żywot dobiega końca. Nie jestem w stanie przypomnieć sobie, czy czytałam książkę podobną do stylu autora. Może nie do końca trafiła w mój gust, lecz sama akcja uwięzionego bohatera i poznawanie faktów z jego życia, które doprowadziły go do miejsca, w jakim się obecnie znajduje, jest ciekawe. Godart vel Godurć zostaje zmuszony do prześwietlenia całego swojego życia i znalezienia przyczyny zamknięcia go w jednym z pomieszczeń w opuszczonej fabryce. W międzyczasie zastanawia się, kto go przetrzymuje i jak przechytrzyć człowieka, który za tym stoi.

John M. Godart czy też Jan Michał Godurć to bohater, którego nie da się polubić. Wraz z kolejnymi rozdziałami poznajemy ciemniejszą stronę jego osobowości. W ogóle nie wzbudził mojego zaufania i chyba nie chciałabym spotkać na swojej drodze takiego człowieka. Książka może miejscami nużyć, zwłaszcza czytelników, którzy potrzebują mocniejszych wrażeń. Oczywiście, najlepiej samemu ocenić 😉

Jeśli chcecie się przekonać, dlaczego ta postać jest, przynajmniej według mnie, negatywna, a jednak intrygująca, to polecam. Powieść daje do myślenia i skłania do refleksji nad naszym życiem. Konkretniej, o grzechach z przeszłości 🖤

„Pokój bez widoku” to mroczny thriller, w którym nic nie jest takie, jak mogłoby się wydawać. I choć akcja dzieje się w zamkniętym pomieszczeniu i trwa zaledwie jeden dzień, tak dla głównego bohatera będzie to walka z demonami z przeszłości, ale i z czasem.

John Godart/Jan Godurć to sławny pisarz, który wraca do Polski i chce wynająć mieszkanie. Pomaga mu w tym Szloser, agent nieruchomości, który trafia na świetną okazję do wynajmu. Idealna lokalizacja, wielki loft, cisza spokój i oczywiście mnóstwo miejsca na książki, których Godart ma całe stosy. Mężczyzna nawet nie zdaje sobie sprawy, w jaką pułapkę zostanie wciągnięty i z czym przyjdzie mu się zmierzyć. To miało być zwykłe obejrzenie mieszkania, które stało się jego więzieniem. Pisarz będzie miał za zadanie opowiedzenia trzech historii z jego życia, które zataił z różnych powodów, znanych tylko jemu. Czy uda mu się wyjawić TĘ tajemnicę, o którą chodzi psychopacie, który go uwięził? Czy spowiedź będzie dla niego oczyszczająca?

Z ciężkim sercem to piszę, ale ta książka w ogóle do mnie nie trafiła. Do połowy jeszcze poniekąd mnie intrygowała. No bo porwanie, zamknięcie i cała ta otoczka tajemniczości, która mnie przyciągała. Chciałam wiedzieć jak to się wszystko potoczy. Ale im dalej tym byłam coraz bardziej znudzona. Ciągłe przeskoki czasowe, trochę mnie gubiły. W jednym momencie nawet nie wiedziałam o kogo chodzi, bo w rozdziałach zaczęły występować postacie i nazwy, określane tylko pierwszymi literami – wiecie np. kobieta o imieniu R. poszła do pana Z. i razem pojechali do G. Nie wiem co to za zabieg, ale mnie ON totalnie do gustu nie przypadł… powodował tylko więcej chaosu w mojej głowie. Lepiej mi zapamiętać imiona niż litery! Ale dobra… mówię – idę dalej, może będzie lepiej… później było trochę historii, trochę historii literatury, które dobiły mnie całkowicie. No i przyszedł czas na finał… miałam jeszcze troszkę nadziei, że zakończenie rozniesie mój mózg! Niestety, rozczarowało mnie totalnie. A jak w końcu (po 3 dniach) przeczytałam te 240 stron, zastanawiałam się o czym w ogóle ta książka była…

Nie będę nikomu tej książki odradzać, z tego względu, że ja jednak wole thrillery, które wywołują u mnie jakiekolwiek emocje i dreszczyk. I choć tutaj z początku ON był, tak po czasie zniknął, zastąpiony przez znudzenie. Wiem, że książka zbiera dobre opinie, więc tym bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że to po prostu książka nie dla mnie. Może Wam bardziej przypadnie do gustu :)

Doskonała lektura na jeden wieczór!

Gdy wydawać się może, że uznany na całym świecie pisarz, autorytet moralny, wolny będzie od jakichkolwiek grzechów, a jego przeszłość nie wzbudzi żadnych wątpliwości, to los gotuje jednak zaskoczenie i postanawia rozliczyć się z mężczyzną.

Atmosfera powieści jest bardzo duszna, wręcz klaustrofobiczna. Nagromadzenie dawnych wydarzeń sprawia, że akcja nabiera tempa i trudno oderwać się od książki, nie poznawszy zakończenia.

Świetny thriller!

Mroczna strona człowieka pokazana w "Pokoju bez widoku" nie tylko z pozycji bohatera . Strona rozliczająca te z podlega ocenie ...czyjej ,koniecznie trzeba sięgnąć do lektury tej nowej powieści P. Gortata. Dobra wartka fabuła oraz bogaty język literacki. Polecam...

Główny bohater, pisarz, który mogłoby się wydawać jest człowiekiem sukcesu, ale jak każdy z nas skrywa w sobie tajemnice, czasem bardzo mroczne.

Mając na koncie wiele osiągnięć wraca do swojego rodzinnego kraju, do Polski, gdzie szuka mieszkania, który pomieści niezliczoną liczbę książek jakie ma w posiadaniu. Dostaje telefon od agenta nieruchomości i udaje się do miejsca, które ma być tym wymarzonym (stara fabryka na Pradze ma być przekształcona na lofty). Na miejscu czeka na niego jednak ktoś inny… czy to wszystko zostało uknute i z czym będzie musiał się zmierzyć?

Od pierwszych słów autor wprowadza bardzo posępny klimat, można by powiedzieć, że wręcz klaustrofobiczny. Cała akcja toczy się w jednym miejscu przez 24 godziny, a czytelnik zostaje w nią niemalże „wrzucony” i właśnie tutaj na jaw wychodzą wszystkie grzechy pisarza. Do czego go doprowadzą? Czy będzie potrafił poprowadzić dialog, czy przyzna się do swoich win, które z pewnością są głęboko w nim ukryte.

Autor nie przebiera w słowach, prowadzi narracje w taki sposób, że sam czytelnik zaczyna myśleć o swoich przewinieniach. Nie ma tu miejsca na ładne i delikatne słowa, jest konkret, momentami lekko ordynarny.

Gdybym spotkała na swoje drodze takiego człowieka, jakim był John M. Godart, myślę, że ciężko byłoby znaleźć z nim nić porozumienia. Wydał mi się człowiekiem zawziętym, wyrachowanym, z wybujałym ego, z takim z którym trudno się zaprzyjaźnić.

Z pewnością nie czytałam jeszcze tak skonstruowanego thrillera, który wyciąga z człowieka tylko to co złe i przez to w ogólnym odbiorze jest ponury, szary i momentami przerażający, ale nie są to minusy, wręcz przeciwnie. Choć nie jest to pokaźna lektura, to zdecydowanie na tych lekko ponad dwustu stronach autor bardzo dobrze przekazał emocje, które cały czas potęgują.

Szukał wygodnej przestrzeni, w której mógłby rozpocząć nowe życie. Znalazł duże i interesujące mieszkanie. Czy to możliwe, by loft stał się jego grobem?

“Pokój bez widoku” zaczyna się mocnym akcentem i aż do końca utrzymuje czytelnika w stanie niepewności. Pierwsze rozdziały przyciągają do lektury, a kolejne podsycają zainteresowanie i skupiają uwagę. Nowa książka Gortata to pozycja dość krótka, ale będąc świeżo po lekturze mogę śmiało powiedzieć, że znalazło się w niej wszystko, co powinno. Niczego nie było zbyt wiele i niczego nie zabrakło.

Główny bohater książki to mężczyzna, który odniósł sukces na wielu polach. Utalentowany, lubiany, doceniony. Takie osoby zawsze oprócz podziwu budzą także zazdrość, przypominając, że mają coś, czego innym brakuje. Wydaje się jednak, że tym razem chodzi o coś więcej. Ktoś, kto zastawił na niego zasadzkę oczekuje przyznania się do winy, w ciemnej przestrzeni loftu prowadząc swego rodzaju rozliczenie.

„Pokój bez widoku” to interesująca, niespokojna i mroczna opowieść o tym, że nikt nie jest idealny i nikt nie ma idealnego życia. Do niektórych sekretów i tajemnic po prostu trudniej się dokopać. Na stronach powieści mamy okazję, by poznać bohatera bliżej, przyjrzeć się temu, jak toczyło się jego życie i rozwijała kariera. Niepokój i duszna atmosfera opierają się nie tylko na rozgrywających się wydarzeniach, emocji dodaje także możliwość prawdziwego poznania tego człowieka, uświadomienie sobie, że nic nie zostaje zapomniane.

Akcję powieści poznaje się bardzo szybko. Składa się na to kilka elementów, które są obowiązkowe w przypadku dobrego thrillera. Mocny początek, zwroty akcji, tajemnicza przeszłość, nutka przemocy, trochę krwi- taka mieszanka po prostu musi się sprawdzić. Lekki, dopracowany styl, prosty język i przyjemna narracja pozwalają jeszcze bardziej zaangażować się w lekturę i poznawać kolejne strony w błyskawicznym tempie.

Duże znaczenie w przypadku mocnych książek ma dla mnie również tło psychologiczno- obyczajowe, które często potęguje emocje, zwraca uwagę na inne kwestie i skłania do refleksji. Tutaj też trochę tych kwestii się pojawiło, a dłuższe spojrzenie na głównego bohatera zaważyło na mojej ocenie książki.

„Pokój bez widoku” to interesująca i zastanawiająca całość. Podoba mi się pomysł autora na fabułę i sposób jej realizacji. Książce nieco brakuje do osiągnięcia mistrzostwa w swej kategorii, ale i tak spokojnie można po nią sięgnąć dla czystej rozrywki.

Grzegorz Gortat funduje nam bardzo mocny thriller, który jeży włos na głowie. Szybka akcja, dzięki której nie ma czasu na nudę. Można się zdziwić, że w tak krótkim czasie może dziać się tak dużo. Autor na pewno dopracował wszystkie elementy, dzięki czemu książka jest tak mocna. Jeżeli ktoś lubi książki z tego gatunku, to koniecznie powinien sięgnąć po najnowszą propozycję od Grzegorza Gortata. Ja kupiłem tą książkę sam, ale można ją również zaproponować komuś na prezent. Tyle niespodzianek, jakie czeka na czytelnika w jednej książce - dzięki autorowi wszystko otrzymujemy na wyciągnięcie ręki.