Po zmierzchu. Mroczne umysły. Tom 3

„Po zmierzchu” to trzeci i zarazem finałowy tom trylogii autorstwa Alexandry Bracken pod tytułem Mroczne Umysły. Chciałam poznać zwieńczenie historii Ruby, w końcu przed nią było nie łatwe zadanie. Świat, w którym przyszło im żyć nie należał do przyjemnych, czasami nie wiadomo było, komu można zaufać. Rozpoczęła się walka o demokrację, wolność, sprawiedliwość, do tego w końcu musiało dojść. Czasu jest mało, dzieci są zabierane do obozów rehabilitacyjnych. Trzeba je uratować, dać głos pokoleniu, którego zdanie zostało odrzucone w społeczeństwie rządzonym przez dorosłych. Wiedziałam, że na każdej wojnie są ofiary, chciałam, jednak, aby to, co były zmuszone przejść dzieci i bohaterowie się skończyło, a świat się zmienił. Czy moje pragnienie zostało wysłuchane?

Główną bohaterką książki autorstwa Alexandry Bracken pod tytułem „Po zmierzchu” jest Ruby, dziewczyna, która robiła wszystko, aby zmienić świat. Rozprzestrzeniła się pewna choroba, która dotykała dzieci, te, które przetrwały otrzymywały moce. Niektóre z nich były niegroźne, inne mogły zagrażać ludzkości. Rząd pod pretekstem resocjalizacji odbierał je rodzicom i umieszczał je w specjalnych placówkach, aby mieć je pod kontrolą. Przyszła pora, aby wziąć na cel poważniejsze plany, zająć się ich realizacją. Kiedy Ruby z ocalałymi znajduje bezpieczne schronienie, zamierza uwolnić przetrzymywane w obozach dzieci. To jest priorytet, musi dojrzeć i stać się prawdziwą liderką. Czy jej się to powiedzieć? Czy świat może scalić się na nowo bez takiego okrucieństwa?

„Po zmierzchu” to książka, która wzbudzała w mnie emocje, mocno się w nią zaangażowałam. Otrzymałam odpowiedzi na wszystkie pytania, problemy zostały rozwiązane. Relacje między bohaterami były emocjonujące, naprawdę zależało im na sobie, w większości przypadków. Przez większą część tej książki czułam się rozbita, zdziwiona, a czasem zła z powodu pewnych walk i podejmowanych decyzji. Postacie są niesamowite i pełne życia, sprawiały wrażenie, jakby można je było spotkać na ulicy, jakby się je znało. Ruby czasami wydaje się być chłodna, jej doświadczenia i wszystkie trudności, z którymi musiała się zmierzyć, zmieniły ją. Z większością jej decyzji zdecydowanie się nie zgadzałam, jednak nie mogłam wyjść z podziwu dla jej siły i poświęcenia. Niejednokrotnie musiała odrzucić swoje uczucia, nawet, jeśli bardzo cierpiała, ból i żal miażdżyły jej serce do granic możliwości. „Po zmierzchu” to niesamowita powieść dystopijna, ma genialnie rozwiniętą obsadę postaci, wartościowy przykład kobiecej bohaterki, komplementarny romans, w którym mężczyzna okazuje szacunek. Jeśli wahasz się przed sięgnięciem po tę książkę i trylogię, nie musisz się martwić, nie pożałujesz. Zakończenie było wspaniałe, idealnie podsumowało całą historię.

Seria "Mroczne umysły" Alexandry Bracken to prawdziwa perełka wśród powieści dystopijnych. Finałowy tom "Po zmierzchu" zaskoczył mnie swoją głębią. Ruby, główna bohaterka, ewoluuje z zagubionej dziewczyny w silną postać, gotową stawić czoła wyzwaniom. Jej relacja z Liamem jest poruszająca, a świat przedstawiony przez autorkę, w którym rząd próbuje kontrolować dzieci o specjalnych zdolnościach, jest fascynujący. Styl pisania Bracken jest bogaty, a jednocześnie prosty. "Po zmierzchu" to doskonałe zakończenie serii, które z pewnością pozostanie ze mną na długo.

Przyszłość wszystkich leży w rękach Ruby, a nawet najmniejsze potknięcie może doprowadzić do fatalnej w skutkach katastrofy…

Ruby nie może oglądać się za siebie. Ona i inne dzieci, które przeżyły rządowy atak na Los Angeles, jadą na północ, by się przegrupować. Jest z nimi więzień: Clancy Gray, syn prezydenta i jedna z nielicznych osób, które mają takie zdolności jak ona. Tylko Ruby ma nad nim jakąkolwiek władzę, a jedno potknięcie może doprowadzić do katastrofy…

Tymczasem tysięcy takich jak oni wciąż cierpią w „obozach rehabilitacyjnych“. Ruby musi ich uwolnić...

***

Po trzynastu miesiącach od przeczytania pierwszej części, niedawno wznowionej trylogii „Mroczne umysły” w końcu poznałam zakończenie tej świetnej trylogii. Pewne kwestie nadal budzą mój zachwyt, ale są też pewne drobne mankamenty, które w pewnym stopniu mnie uwierały podczas czytania.

Nadal uważam, że największym atutem tej historii są jej bohaterowie. A zwłaszcza postać Ruby. Przez te trzy tomy, ta dziewczyna przechodzi niesamowitą przemianę. Z przerażonej i nieco chaotycznej w działaniu dziewczynki, zamienia się w odważną, inteligentną i oddaną innym nastolatką, która jest gotowa oddać życie za swoich przyjaciół. Czy jest idealna? Jasne, że nie. Czasem podejmuje decyzje pochopnie, mając na swojej uwadze dobro innych, a pomijając własne. Ale to czyni ją bardziej realną, rzeczywistą, PRAWDZIWĄ.

Pozostali bohaterowie również w znacznym stopniu dojrzewają. Ogromną przemianę przechodzi również Zu, która skradła moje serce już w pierwszej części. Nawet Pulpet zmężniał i namiesza w głowie pewnej dziewczynie. A Liam? Jego relacja z Ruby bardzo mi się podobała, a wątek romantyczny został rewelacyjnie poprowadzony.

Autorka ma tendencję do rozbudowania pewnych opisów, niepotrzebnie przy tym przedłużając daną akcję. Choć ta część (podobnie jak dwie poprzednie) bardzo mi się spodobała, to jednak jej początki były dość trudne. Niestety, bywało tak (i to kilka razy), że odczuwałam pewne znużenie fabułą, przez co sięgałam po inne powieści. Inne książki potrafiłam pochłonąć za jednym „posiedzeniem”, a przez to tomiszcze jakoś nie mogłam się przedrzeć.

Na całe szczęście, z każdym kolejnym rozdziałem zrobiło się coraz ciekawej i w końcu połknęłam tego bakcyla. Otrzymałam ciekawie skonstruowaną, dobrze przemyślaną i poprowadzoną akcję, która była idealnym uwieńczeniem tej trylogii. Autorka udziela w tej części wielu odpowiedzi na pytanie, które z pewnością nie tylko mnie zrodziły się w głowie.

Nie da się ukryć, że trylogia Alexandry Bracken to kawał dobrej, dystopijnej powieści. Zdecydowanie jest to „must have” dla każdego wielbiciela tego gatunku.

Moja ocena: 8/10

Spotykacie się często ze smutnymi zakończeniami książek? Wolę gdy zakończenie jest słodko-gorzkie, ponieważ wiem, że historia mi opowiedziana była czymś, co wydaje się realne, prawdziwe, czymś, co może się kiedyś wydarzyć, choćby to była najbardziej pokręcona fantastyka. Właśnie dzięki temu poczuciu realizmu sytuacji zawartej w fabule książki, historia nabiera głębi. Nie będę wam zdradzać, jakie zakończenie było w opisywanej przeze mnie książce, po prostu podczas lektury czułam nieodparte wrażenie, że zmierzamy właśnie do takiego zakończenia. Czy właśnie takie było? Tego musicie się dowiedzieć sami podczas lektury ostatniego tomu cyklu Mroczne umysły. Książka "Po zmierzchu" Alexandry Bracken zabrała mnie w mroczną przygodę, która zostawia w sercu dziurę. Historia opowiadana przez dziecko, o dzieciach i ich prawdziwych problemach, nie tylko tych, które wiążą się z tajemniczą chorobą, która zabiła mnóstwo dzieci, ale też wiążą się z okresem dojrzewania. Autorka zapewniła nam akcje bez trzymanki, która w większości rozgrywa się w miejscu, które dzieci mogą nazwać namiastka domu, jednak knucia, obmyślanie planów, rozterki i żałoba po stracie przyjaciół, nie pozwala czytelnikowi odpocząć od emocji podczas lektury. Od samego początku miałam mieszane odczucia co do tego cyklu, niby mi się podobał, jednak czułam, że czegoś mu brakuje. Bałam się, że po prostu za późno za ten cykl się zabrałam, że bardziej by mi się spodobał, gdybym była młodsza, jednak teraz, patrząc przez pryzmat całości, wiem, że teraz będą dojrzalsza osoba, nie czuje czystego zachwytu, świetną książką, tylko zachwycam się nią dzięki głębi tej historii, dzięki poruszanym tematom oraz dzięki temu, że jestem w stanie więcej z niej wyciągnąć.

Nie wszyscy przeżyli atak na Los Angeles, co powoduje u Ruby nieodparte wrażenie niesprawiedliwości. Nie tylko ze względu na to, że to ona przeżyła, ale również przez to, że za tym atakiem stał rząd. Nadszedł czas na zebranie wszystkich sił, przegrupowanie się i podjęcie decyzji co dalej. Głównym celem są "ośrodki rehabilitacyjne", w których wciąż cierpią dzieci. Czas wydaje się kończyć, więc trzeba działać szybko, jednak nie na oślep. Ruby wraz z przyjaciółmi obmyśla plan i powoli wdrażają go w życie. Czy uda im się w końcu zaznać chwilę spokoju?

“Mroczne umysły”, “Nigdy nie gasną”, “Po zmierzchu”, każdy z tych tytułów ma swoje znaczenie. Jednak co się stanie, jak je połączymy?

Mroczne umysły nigdy nie gasną po zmierzchu.

Pierwszy raz się spotkałam z takim zagraniem ze strony autora. Wszystkie trzy tomy tworzą pełne zdanie. Wiedzieliście o tym? Spotkaliście się z takim zabiegiem?

Pióro Alexandry Bracken jest mi znane i muszę przyznać, że bardzo lubię jej styl pisania. Trochę przypomina mi inną autorkę, panią Armentrout, której książki, również mi się podobają. Podobieństwa, o które mi chodzi to, wymyślanie całkiem nowych historii, świeżych i zahaczających o bardzo ciekawe tematy, powolne rozpoczynanie się każdego tomu, by pod koniec nabrać tempa i powalić czytelnika na kolana. Z chwilą gdy dochodzimy to ostatniego tomu, jak w tym przypadku, wiem mniej-więcej, czego się można spodziewać i wyobraźcie sobie, że mi to nie przeszkadza. Mimo tych podobieństw, odrobiny powtarzalności, książki autorki potrafią zaskakiwać, wzbudzać skrajne emocje i otulać mnie swoją historią.

Jest to koniec pewnej przygody, jednak jestem pewna, że czeka mnie jeszcze wiele świetnych przygód, które zapewni mi autorka, a do dzieciaków z Mrocznych umysłów jeszcze nie raz wrócę. Dziękuję bardzo wydawnictwu Jaguar za książkę do recenzji.

Alexandra Bracken po raz kolejny po mistrzowsku odmalowuje dystopijną rzeczywistość Ameryki Północnej - to świat, w którym człowieczeństwo uległo zdegradowaniu i instrumentalizacji. Najbardziej przerażające jest, że jeśli przyjrzeć się rzeczywistości, to niektóre jej odpryski są zaskakująco bliskie wizji Bracken. Na szczęście jest w tym świecie ktoś, kto pozostał człowiekiem - Ruby. W finałowym tomie sagi autorka stawia przed nią wiele wyzwań - jak poradzi sobie z nimi bohaterka? No drodzy czytelnicy, musicie to sprawdzić sami! ;)