"Ostatni, który umrze. Rizzoli & Isles. Tom 10" Tess Gerritsen to poruszająca powieść kryminalna, która sprawia, że poczucie dyskomfortu i lęku rośnie z każdą przeczytaną stroną, a poczucie bezpieczeństwa jest złudne i stanowi najniebezpieczniejszą pułapkę.
Dochodzi do zbrodni, którą trudno wytłumaczyć w racjonalny sposób. Pięć ofiar, w tym trójka dzieci, zostaje zabitych strzałem w głowę. Jedynym świadkiem tych wydarzeń jest Teddy Clock, który zdążył schować się pod łóżkiem. Przerażające jest to, że dwa lata wcześniej ten sam chłopiec przeżył podobną masakrę, kiedy sprawcy zabili jego siostry i rodziców. Straumatyzowany chłopiec trafia pod opiekę detektyw Jane Rizzoli. Ta decyduje się na to, aby umieścić go w Evensong, czyli prywatnej szkole, która specjalizuje się w nauczaniu dzieci z urazami psychicznymi. Obiekt jest otoczony lasem i wysokim ogrodzeniem, a całość naszpikowano systemami alarmowymi.
Tymczasem w szkole chłopiec poznaje nastolatków, którzy doświadczyli podobnych zbrodni w poprzednich latach. Czy dzieci są bezpieczne w nowym miejscu i kto stoi za tajemniczymi morderstwami?
O autorce
Tess Gerritsen jest jedną z najsłynniejszych autorek kryminałów na świecie. Specjalizuje się w kryminałach medycznych, a do najsłynniejszych powieści jej autorstwa należą "Wysłuchaj mnie", "Telefon po północy", "Sekret, którego nie zdradzę", "Umrzeć po raz drugi" oraz "Dolina umarłych".
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii kryminał lub z serii Rizzoli & Isles
Czy można czytać "Ostatni, który umrze" bez znajomości poprzednich tomów serii Rizzoli & Isles?
Tak, fabuła tego tomu stanowi zamkniętą sprawę kryminalną, którą można śledzić bez znajomości wcześniejszych części serii. Autorka w nienachalny sposób przybliża najważniejsze fakty z życia osobistego Jane Rizzoli i Maury Isles, co pozwala nowym czytelnikom szybko odnaleźć się w ich relacjach. Główny wątek śledztwa dotyczący ocalałych z masakr dzieci jest unikalny dla tej powieści i nie wymaga wcześniejszego przygotowania merytorycznego. To doskonały wybór dla osób, które chcą rozpocząć swoją przygodę z twórczością Tess Gerritsen od jednego z jej najbardziej cenionych tytułów.
Jaki klimat dominuje w powieści kryminalnej "Ostatni, który umrze"?
Książka łączy w sobie mroczną atmosferę thrillera psychologicznego z surowym realizmem policyjnego śledztwa. Akcja osadzona w izolowanej od świata szkole z internatem buduje poczucie osaczenia i narastającego niepokoju, charakterystyczne dla najlepszych dreszczowców. Tess Gerritsen skupia się na emocjach bohaterów, którzy przeżyli traumę, co nadaje opowieści głębi i refleksyjnego tonu. Czytelnik obcuje z duszna atmosferą tajemnicy, w której każde nowe odkrycie potęguje poczucie zagrożenia.
Dla jakiej grupy odbiorców ta konkretna książka może okazać się zbyt obciążająca?
Powieść nie jest odpowiednia dla osób o wysokiej wrażliwości na przemoc wobec nieletnich oraz bardzo drastyczne opisy medyczne. Ze względu na specyfikę zbrodni, których ofiarami padają całe rodziny, lektura może wywoływać silny dyskomfort emocjonalny u niektórych czytelników. Tess Gerritsen jako lekarz nie unika naturalistycznych szczegółów z sekcji zwłok, co jest znakiem rozpoznawczym jej stylu, ale może razić osoby szukające łagodnych kryminałów. Jest to pozycja skierowana wyłącznie do dorosłych odbiorców o mocnych nerwach, ceniących bezkompromisowe thrillery medyczne.
Czy w tej części serii wątki medycyny sądowej są mocno wyeksponowane?
Tak, wiedza z zakresu patomorfologii i nauk sądowych odgrywa kluczową rolę w procesie rozwiązywania zagadki kryminalnej. Postać Maury Isles dostarcza precyzyjnych analiz medycznych, które pozwalają Jane Rizzoli połączyć pozornie niezwiązane ze sobą tragiczne zdarzenia. Autorka z dbałością o detale opisuje procedury laboratoryjne i mechanizmy powstawania obrażeń, co nadaje dochodzeniu wysokiego stopnia autentyczności. Informacje medyczne są tu integralnym elementem fabuły, bezpośrednio wpływającym na postępy w prowadzonym śledztwie.
Jakie tempo akcji oferuje dziesiąty tom przygód Jane Rizzoli i Maury Isles?
Dynamika wydarzeń w tym tomie jest narastająca, przechodząc od powolnego budowania suspensu do niezwykle intensywnego finału. Początkowe rozdziały koncentrują się na wprowadzaniu tajemnic i zarysowaniu tła psychologicznego ocalałych dzieci, co wymaga od czytelnika większego skupienia. W drugiej połowie książki następuje gwałtowne przyspieszenie, a liczne zwroty akcji nie pozwalają na odłożenie lektury przed poznaniem rozwiązania. Krótkie rozdziały i sprawnie prowadzone dialogi sprawiają, że książkę czyta się bardzo szybko mimo jej mrocznej tematyki.
