Niespełniona miłość. Wydziedziczone. Tom 2

Już od pierwszej części polubiłam Józię. W czasach gdzie kobieta powinna być przede wszystkim żoną, rodzić dzieci, pilnować ogniska domowego, ta młoda dziewczyna postanowiła zawalczyć o siebie. Nie miała w życiu łatwo. Niesłusznie oskarżona o kradzież przez swoją pracodawczynie, wraca w rodzinne strony, mimo iż wie, że dla wszystkich nadal jest bękartem. Niestety i tam nie zagrzeje długo miejsca. Po tym gdy skuszona przez wielkiego malarza Witolda Pruszkowskiego pozuje do aktu, matka nie potrafi jej tego zapomnieć. Więc wraca do Krakowa i próbuje ułożyć sobie życie na nowo, co nie jest łatwe, gdyż ciągle piętrzą się przed nią jakieś trudności.

Ta historia to wielowątkowa uczta literacka, przenosi nas w XIX wiek, czaruje i nie pozwala o sobie zapomnieć. W fikcję zostają wplecione między innymi fakty z życia artystów malujących obrazy. Józia wkracza w ten świat kultury, mimo że jej rola to ciężka praca. Pokazuje też, że kobiety są silne i potrafią walczyć o swoje. Nie poddaje się niczemu, jest zdeterminowana i dąży do tego by mieć lepsze życie. Niestety to życie nie jest łatwe.

Książka dla kobiet i o kobietach. Bałam się czy ten tom będzie tak samo dobry jak poprzedni ale zupełnie potrzebnie. Ja już czekam na kolejny tom i dziękuję autorce za dobrą sagę.

Od razu zaznaczam, że książkę pokocha każdy, kto kocha sztukę. Niesamowite były dla mnie opisy ekstazy, które przeżywał malarz. On malując naszą bohaterkę niemal pieścił płótno pędzlem, znajdując się jakby w narkotycznym stanie. Autorka doskonale oddała emocje prawdziwego malarza. Opisała wszystko bardzo poetyckim stylem, nie ukrywając chwil zwątpienia, kiedy wyrzucał swoje szkice, nie warte według niego uznania.

Historia piękna, choć ukazująca dawniejsze czasy, kiedy ludzie porozumiewali się tylko wiejską gwarą, bardzo ograniczonym słownictwem. Na szczęście dotyczyło to w większości ich rozmów, których nie było zbyt wiele. Bohaterkę posądzono o kradzież i w oczach wszystkich była już skalana. A czy była to prawda, już nikogo nie obchodziło. Nie ma w życiu łatwo, a tym bardziej, że to rodzice decydowali o jej losie. Mężczyźnie który o nią wypytał od razu powiedzieli, że nie ma posagu i jest golutka, jak stoi. On sam obiecał, że jako żona będzie siedzieć w domu i wypełniać wszystkie kobiece obowiązki, bez możliwości swawoli. Chyba nie muszę dodawać, że w ogóle jej się to nie spodobało. Jak na pannę ze wsi miała twórczą wyobraźnię i jej serce biło w innym kierunku. Czy jednak mogła sobie pozwolić choć na śmiałe myśli?

Dla mnie jest to powieść w powieści, gdyż poznajemy bohaterkę i jej skarby o których zaczyna opowiadać skąd się wzięły i było to osobną historią, choć spójnie ze sobą połączoną. Realia kilku dekad do tyłu były bardzo ograniczone. Tam większe prawa miały zwierzęta niż ludzie. Kobiety będące służkami mogły być poniewierane przez innych ludzi, choć niekoniecznie lepiej usytułowanych. Ziemia odgrywała wielką rolę, gdyż na jej podstawie przeliczano bogactwo. Wypity alkohol sugerował zaręczyny, a tym samym spokój dla rodziców dziewczyny. Miałam wrażenie, że dzieci rodziły się tam by jako małe pomagać na roli, a jako dorosłe czym prędzej doznać ożenku ku spokoju rodzicielki. Miłość nie oznaczała uczuć wobec drugiego człowieka, a jedynie dobrze wypełnione obowiązki. Jakże się cieszę, że nie dane mi było tego doświadczyć:-)

To, co dawne, wcale nie oznacza, że nie jest prawdziwe. Czasem lepiej poznać co było, by uświadomić sobie, jak wiele swobody posiadamy teraz.

Lubicie powieści historyczne? Kiedy przenosicie się w czasie, do minionych epok?

Tym razem przeniesiemy się do XIX wieku. Czasów, w których liczyło się tak zwane urodzenie. Determinowało ono status społeczny i możliwości. Poszerzało horyzonty lub je ograniczało. Tym bardziej, jeśli było się kobietą.

Józia nie miała więc łatwo. Mieszkająca na wsi, próbowała poprawić swój los jako pokojówka. Ale niesłuszne posądzenie o kradzież przekreśliło tę szansę, zmuszając dziewczynę do powrotu w rodzinne strony. W nich jednak odkryła potęgę miłości...choć niespełnionej. Stała się muzą, uwiecznioną na portrecie, przez człowieka, któremu oddała serce.

Ta książka porusza wiele wątków. Ówczesną pozycję kobiet, walkę o własne prawa, dążenie do spełniania marzeń, trud codziennego życia, niezłomność i potęgę miłości.

Pięknie uchwycone detale i kreacje postaci, dodatkowo pozwalają cieszyć się lekturą.

Polubiłam Józię i bardzo jej kibicowałam, w jej staraniach. Dlatego z chęcią poczekam na ostatni trzeci tom, tej opowieści. Z przyjemnością dowiem się co dalej spotkało tę bohaterkę 🙂

„Niespełniona miłość” to drugi tom cyklu „Wydziedziczone”. Jest kontynuacja losów młodej Józi, która niesłusznie oskarżona o kradzież pereł, musiała opuścić dom S. Udaje się do Mnikowa, wioski w której urodziła się. Spotyka tam malarza Pruszkowskiego, w którym jest zakochana bez pamięci. Ale czy mężczyzna kiedykolwiek odwzajemni uczucie? Czy w ogóle zdaje sobie sprawę co czuję do niego młoda dziewczyna?

W rodzinnej miejscowości pozwoliła się namalować ukochanemu. Nic w tym by nie było dziwnego. Przecież znali się od lat i pan malarz chciał już od dawna ją uwiecznić na obrazie, ale nie powiedział jej nigdy, że ma być to akt. Józia zgodziła się i zapozowała. Otworzyło jej to drogę do świata sławy, o którym nigdy nie marzyła. Ale utrzymać się z czegoś musiała i pomóc finansowo rodzinie.

Jednak nie był jej dane już na zawsze być modelką. Dlaczego? Co się stało, że ponownie wróciła do Mnikowa, a później do Krakowa?

„Niespełniona miłość” to powieść o młodej kobiecie z końca XIX wieku, która by przetrwać ciężkie czasy pracowała w różnych miejscach. Często jej praca była ponad jej siły. Była wygłodzona, zziębnięta, wciąż o cos oskarżana. Jest to książka o dziewczynie, która walczyła o lepszy los dla siebie i dla swoich bliskich, o jej emocjach i uczuciach, o znalezieniu swojego miejsca na ziemi, w którym inni będą ją szanować. Autorka również porusza ważny temat – Emancypacja. To dzięki kobietą z końca XIX dzisiaj, my kobiety nie musimy walczyć tak bardzo o siebie.

Bardzo polubiłam Józie. Autorka bardzo dobrze wykreowała tę postać. Z jednej strony jest ona posłuszna, grzeczna i wykonuje swoje obowiązki najlepiej jak potrafi. A z drugiej strony jest to dziewczyna, która nie podaje się i dąży do zrealizowania swoich marzeń. Polecam!

Józia jest młodą kobietą pochodzącą ze wsi. Pracuje w mieście jako służąca, niestety do czasu. Zostaje niesłusznie oskarżona o kradzież, przez co traci pracę i musi wrócić w rodzinne strony. Rodzice początkowo nic nie wiedzą, jednak kiedy prawda wychodzi na jaw, są wściekli, tym bardziej, kiedy dziewczyna odmawia małżeństwa z chłopakiem, który przyszedł prosić o jej rękę. Na szczęście z pomocą pewnej kobiety udaje jej się dostać pracę u rzeźnika. Nie jest tam łatwo, pieniądze musi wysyłać do domu, a sama nie tylko ciężko pracuje, ale również ciężko głoduje. Nie zamierza jednak się poddawać, ma swoje marzenia, które kiedyś pragnie zrealizować. Jakie? Czy jej się uda?

Książka jest wielowątkowa, to nie tylko historia Józi, jednak resztę musicie odkryć sami. Według mnie była dość ciekawa, wciągająca. Przenosimy się do XIX wieku (w części o Józi), dowiadujemy się, jak wyglądało wtedy życie, jak ciężko bywało młodym dziewczyną, które pracowały jako służba. To historia o podziałach, niesprawiedliwości, ciężkiej pracy, biedzie, a jednocześnie marzeniach, sile, miłości. Czyta się ją dość szybko, a podczas czytania towarzyszą emocje.

Józia jest bohaterką dobrze wykreowania, dającą się lubić. Z jednej strony posłuszna, uczynna, pracowita, z drugiej mająca marzenia, które chciała zrealizować.

„Niespełniona miłość” to ciekawa propozycja na leniwy wieczór. Ze swojej strony polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Przyznać muszę, że zaczynając pierwszy tom serii „Wydziedziczonych” nie sądziłam, że polubię ten klimat, jak i lata opisane w obu częściach. Kręciłam nosem jak już wspomniałam podczas wcześniejszej recenzji do „Gorzej Urodzona”, ale jak sami czytaliście koniec końców historia Józi bardzo mnie urzekła. Na swój sposób nierówna, złapała mnie za serce, bo nasza główna bohaterka nie jest osobą, która z łatwością się poddaje. Lekko w życiu nie miała, to z łatwością można powiedzieć, kartkując kolejny tom tej serii, “Niespełniona Miłość".

Józia, fałszywie oskarżona o kradzież musiała wrócić na wieś, skąd się wywodzi, do Mnikowa. Bała się przyznać, że po świętach Wielkiej Nocy nie ma dokąd wracać, ale jak to bywa na małych wsiach, takie rzeczy z prędkością światła doszły i do mamy Józi, która nie przyjęła tych nowin z lekkością. Autorka, Mirosława Kareta z przenikliwością opisuje, z czym musiały się zmagać ubogie dziewczyny szukające swojego kątka w świecie. Wnikliwie opisane miesiące życia Józi i jej przyjaciółek nie przychodziły mi z łatwością, bo brak równości sprowadzał dziewczyny do podejmowania najgorszych decyzji, aby mogły zarobić na dosłowny kawałek chleba. Naszej głównej bohaterki niegdyś niespełnione marzenie się ziściło co również spowodowało, że jej uczucie do pewnego mężczyzny ją przeraziło, ale nigdy nie zmalało. Wystarczyło jej usłyszeć jego głos, aby odczuć pełnie spokoju i odbudowanie nadziei na lepsze życie.

Seria „Wydziedziczonych“ to jedna z tych, którą musi przeczytać każda kobieta, każdy mężczyzna, każdy czytelnik. Owiana smutną prawdą i surowością okazuje życie dojrzałej Józi, która nie wstydzi się przeszłości, bo zmuszona do podejmowania niektórych decyzji, wiedziała, że za każdym przypadkiem jest powód. Nic nie dzieje się bez przyczyn i nic przypadkowe w życiu Józi nie było.



Jestem ciekawa co jeszcze ma dla nas w zanadrzu autorka. 💐

"Niespełniona miłość" Mirosławy Karety to drugi tom sagi "Wydziedziczone" - autorka ponownie zabiera nas do XIX-wiecznego Krakowa, gdzie poznajemy dalsze losy Józi - wiejskiej dziewczyny, która szuka swojego miejsca w wielkim mieście.

Pamiętając Józie z pierwszej części jako lekko naiwną, młodą wieśniaczkę zostałam naprawdę miło zaskoczona jej przemianą i dojrzałością. Dziewczyna swoje przeszła i los jej nie oszczędzał, nadal nie ma idealnego i bezpiecznego życia, jednak wydaje się być już bardziej pewna siebie oraz tego, czego chce. W tym tomie rozwija się jej wątek bycia modelką dla malarzy. Ta forma pracy wprawdzie będzie dla Józi epizodyczna ale niezwykle ważna.

Józia zmienia się pod wpływem przyjaciółki Margot, za jej namową przybiera pseudonim Josephine. Razem z nimi dwiema wkraczamy w świat malarzy i sztuki.

Pojawiają się takie postacie jak Jacek Malczewski czy Witold Pruszkowski.

Józia przeżywa zarówno dobre, jak i złe chwile, poznaje nowe osoby, w tym Stefka - intrygującego, młodego mężczyznę, wpada też w kłopoty i zaczyna być na celowniku policji.

Za sprawą nowych postaci otrzymujemy również inny wątek, który można nazwać społeczno-politycznym. Koniec XIX wieku to czas intensywnych nastrojów społecznych. Pojawiają się ugrupowania, które głoszą hasła o walce klas czy równouprawnieniu kobiet. W Krakowie odbywają się (jak na tamte czasy) nielegalne zgromadzenia, rozprowadzana jest zagraniczna prasa. Nasza główna bohaterka będzie miała też w tym udział.

Zarówno w I jak i II tomie "Wydziedziczonych" już od pierwszych stron można poczuć, że mamy do czynienia z powieścią historyczną i wyjątkową. Książka jest bardzo dobrze napisana, pełna dokładnych opisów, a styl pisarki jest wręcz bezbłędny i bardzo zachęca do kontynuowania czytania. Cała historia jawi się na bardzo prawdopodobną i jest w tym bardzo przekonująca.

Bohaterowie zostali dobrze scharakteryzowani, są autentyczni w swoim zachowaniu a wydarzenia wydają się być realistyczne.

Rzeczywistość nigdy nie jest czarno-biała, pomiędzy jest mnóstwo odcieni szarości. Tak samo bywa z bohaterami na kartach "Niespełnionej miłości" - popełniają błędy, kierują się różnymi zamiarami i z różnym skutkiem, bywają zagubieni. Na przykładzie postaci kobiecych takich jak Józia czy Margot śledzimy zmagania i troski kobiet tamtych czasów. To bardzo ciekawy temat do refleksji.

Drugi tom "Wydziedziczonych" Mirosławy Karety ponownie potwierdza, że możemy przenieść się w czasie, poczuć obyczajowość dawnych lat, spacerować ulicami starego Krakowa i poznać miasto nie tylko od jego urokliwych stron, ale także niebezpieczne zakamarki.

Klimat jaki stworzyła autorka jest dla mnie nie do zapomnienia. Jest to powieść, która bardzo mi się spodobała i polecam Wam się z nią zapoznać.

Z twórczością Pani Mirosławy Karety poraz pierwszy zetknęłam się przy książce "Pokochałam wroga", która zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Wiedziałam, że gdy tylko nadarzyła sie okazja, będę sięgała po powieści Autorki. I tak, gdy ukazała się pierwsza część sagi "Wydziedziczone", nie mogłam przejść obok niej obojętnie.

Dzisiaj chciałabym Wam opowiedzieć o dalszych losach Józi, która z małej wsi wyjechała do miasta by pracować jako służąca. Pewnego dnia zostaje niesłusznie oskarżona o kradzież, czego rezultatem jest utrata pracy. Dziewczyna jednak nie poddaje się i dalej poszukuje pracy w mieście. Cudem dostaje posadę u rzeźnika.

Pewnego dnia poznaje malarza, Witolda Pruszkowskiego. On jako pierwszy dostrzega w młodej dziewczynie ze wsi piękno i uwiecznia ją na jednym ze swoich obrazów. Józia zakochuje się w nim bez pamięci.

Czy Józia poradzi sobie w wielkim mieście? Jak potoczą się jej losy? Czy w końcu znajdzie szczęście i swoje miejsce na ziemi?

"Niespełniona miłość" to przepiękna historia młodej dziewczyny, która by być szczęśliwa, gotowa jest zrobić wszystko. To historia dziewczyny, która ma marzenia i chce tę marzenia spełniać. I chociaż nie raz, i nie dwa życie daje jej w kość ona się nie poddaje tylko walczy. Mirosława Kareta napisała powieść, w której przedstawia nam rzeczywisty obraz biedy, nędzy czy ubóstwa, jakie panowało w XIX wieku na polskiej wsi.

"Niespełniona miłość" to powieść przepełniona paletą emocji. Mirosława Kareta poraz kolejny udowadnia, że potrafi poruszyć najczulsze struny serca. Historia Józi wciąga czytelnika już od pierwszych stron, zachwyca swoim pięknem i jednocześnie wzrusza do łez. Tak jak i w poprzedniej części, tak i tutaj Autorka wspomina kilka znanych osobistości, jak choćby Jan Matejko, nawiązuje również do historycznych wydarzeń.

Z niecierpliwością czekam na kolejny tom a Wam z całego serca polecam sagę "Wydziedziczone".

Pasjonująca sztuka, niesłuszne podziały społeczne i próba przetrwania w okresie niesprzyjającym świadomym swojej wartości kobietom. Te intrygujące elementy stanowią bazę nietuzinkowej powieści, jaką jest „Niespełniona miłość” spod pióra Pani Mirosławy Karety. Ta książka utkana jest z literackiej fikcji oraz bogatej w najdrobniejsze detale historii końca XIX wieku. Osadzona w ponurych realiach, o wielu odcieniach szarości opowieść snuta przez bohaterkę wywołuje z kolei u czytelnika całą paletę wielobarwnych emocji. Specyficzna kreacja językowa, klimat melancholijnego miasta, tak okrutnego dla tych gorzej urodzonych, obezwładnia zmysły – widzimy toczącą ulice biedę, słyszymy hałas ludzkiej determinacji, by przetrwać, doznajemy nieprzyjemnego zapachu upokorzeń, który pozostawia jednocześnie posmak goryczy, a pod palcami odczuwamy wibracje walki o lepsze życie, o godność i szacunek. Autorka zobrazowała codzienną egzystencję wielu kobiet i dziewcząt, które pozostawione same sobie zawzięcie omijają znienacka rzucane im pod nogi przez bezlitosny los kłody, jednocześnie nie zatracając siebie, nie zapominając o uczuciach. To świadectwo wyidealizowanej miłości, która tak odległa, wydaje się doskonała, ale również zaślepiająca na to, co tuż obok, co może nieść namacalne szczęście. „Niespełniona miłość” to przejmujący portret namalowany historiami o marzeniach, potrzebie docenienia oraz o nieustannych próbach zwrócenia na siebie uwagi wyzbytych próżności. Z każdą kolejną stroną, zdaniem, słowem doświadczamy coraz to głębszych refleksji, dostrzegamy wielowymiarowość tej powieści, nasiąkamy artystycznym sznytem, a w końcu rozmyślamy nad surowym w kreacji rodzącym się na kartach powieści równouprawnieniem. Oparta na wyrazistych kontrastach i obfita w wielkie nazwiska druga część serii „Wydziedziczone”, którą niewątpliwie można zgłębić bez znajomości pierwszego tomu, niczym zadra tkwi pod skórą odbiorcy, przypominając o nacechowanym autentycznością malunku niesprawiedliwości, jaki z niezwykłą precyzją oddała autorka.

„Niespełniona miłość” czyli drugi tom serii „Wydziedziczone”. Przyznaje od razu, że chociaż pierwszy był naprawdę bardzo dobry to drugi zdecydowanie bardziej mi się podobał. Przejmujący obraz niesprawiedliwości świata, podziały na lepszych i gorszych. Cieszę się z tego,że żyjemy w przyzwoitych czasach jeśli miałabym porównywać do tego w jakich żyła nasza bohaterka Józia. Chociaż ciężko sobie wyobrazić takie właśnie życie to czytając odniosłam wrażenie, że stoję gdzieś obok, że widzę, doświadczam i nie mogę niczego zmienić, a to niesamowicie ciężkie uczucie. To historia wciągająca już od pierwszych stron, w tym wszystkim tak piękna, wrażliwa i ujmująca, że przenika w każdy zakamarek duszy. Dla mnie jest to powieść, której nie da się nie przeżywać, emocje kryją się z każdej strony zostawiając po sobie refleksje, przede wszystkim z powodu kobiet. Kobiet, które chcą być traktowane z szacunkiem, takich które chcą czuć, kochać i co równie ważne takich które mają marzenia. Mirosława Kareta stworzyła historię , której nie brakuje niczego, a pełna paleta emocji zasługuje na długą pamięć.

Często, gdy sięgam po drugi tom z książkowej serii, zastanawiam się, czy będzie on lepszy, czy gorszy od pierwszego. Nie lubię tracić czasu na nieciekawe, powtarzalne historie, które mnie po prostu męczą i nużą. Na szczęście takie "dzieła" rzadko wpadają w moje ręce.

"Niespełniona miłość", drugi tom serii "Wydziedziczone" Mirosławy Karety to powieść, która jest wyjątkowa i porywająca jednocześnie. Autorka opisuje dalsze losy Józi, która z ubogiej wsi pojechała do miasta pracować jako służąca.

Pewnego dnia dziewczyna zostaje niesłusznie oskarżona o kradzież i wyrzucona z posady. Józi bardzo zależy na pracy w mieście. Dostaje szansę u rzeźnika. Ma dużo obowiązków, którym stara się podołać.

Młoda kobieta jest zafascynowana znanym malarzem, Witoldem Pruszkowskim. Artysta maluje ją na jednym ze swoich obrazów. Józia oddaje mu całe serce.

Czy młoda służąca poradzi sobie w XIX- wiecznym Krakowie? Jaki scenariusz przygotowało dla niej życie?

"Niespełniona miłość" to opowieść o podziałach społecznych, niesprawiedliwości, nędzy, biedzie, ale też o wielkiej sile, nadziei na lepsze jutro i miłości.

Autorka utkała ze słów piękną historię młodej dziewczyny, która ma marzenia, ambicje, hart ducha. Życie nieraz daje jej "w kość", ale Józia podnosi się, otrzepuje spódnicę i brnie dalej.

Powieść jest pełna emocji oraz trudnych i zaskakujących momentów. Nie brak w niej ciekawych osobistości ze świata sztuki oraz polityki. XIX-wieczny Kraków jest pełen kontrastów, niebezpiecznych zaułków, szemranych osób. W książce nie brakuje też historycznych akcentów.

Macie ją w swoich planach czytelniczych?

Przyjemnej lektury 📚