Naznaczeni na zawsze

„Naznaczeni na zawsze” to kryminał należący do skandynawskich kryminałów. Jest to również pierwszy tom cykl z prokurator Jane Berzelius.

Książka od razu mnie porwała. Już na pierwszej stronie mamy trupa i załamaną żonę. Denat to szef urzędu imigracyjnego, Hans Juhlen. Sprawa wydaje się ciekawa, bowiem małżeństwo nie miało dzieci, a w ich domu znaleziono odciski palców należące do dziecka. Wydarzenia nabierają tempa gdy zostaje odnalezione kolejne ciało. Należy ono właśnie do tego dziecka. Pani prokurator zauważa pewne znamię na szyi chłopca, które już gdzieś widziała.

„Naznaczeni na zawsze” to bardzo dobrze napisany kryminał, który trzyma w napięciu od samego początku i nie pozwala się odłożyć nawet na chwilkę. Tym bardziej, że jego rozdziały są krótkie i bardzo szybko przechodzi się pomiędzy nimi.

Tempo akcji jest takie jakie lubię. Dość dynamiczne. Nie miałam czasu na to by odpłynąć. Cały czas coś się tu dzieje, ale nie wkrada się przy tym chaos.

Zaskakujących zwrotów akcji i emocji tutaj tez Wam nie zabraknie. Niektóre fakty jakie wychodzą na jaw w czasie śledztwa są wstrząsające i szerzej otworzycie oczy.

Skandynawskie kryminały posiadają typową dla nich mroczna i duszną atmosferę. „Naznaczeni na zawsze” nie posiądą aż tak dusznej i mrocznej atmosfery, dlatego myślę, że spodoba on się tym, którzy nie bardzo lubią skandynawskie kryminały.

Sięgając po „Naznaczonych na zawsze” Emelie Schepp, nie sądziłam się, że ta historia będzie aż tak intensywna emocjonalnie. To szwedzki kryminał, więc spodziewałam się mroku, chłodu i skrupulatnej analizy psychologicznej - ale nie tego, że zostanę wrzucona w tak głęboką i bolesną podróż w głąb tożsamości.

Pierwsze, co przykuwa uwagę, to konstrukcja głównej bohaterki - Jany Berzelius. Prokuratorka, która na co dzień składa się z opanowania, lodowatego profesjonalizmu i... sekretu, który aż pulsuje tuż pod powierzchnią jej idealnie kontrolowanego życia. Już sam prolog wciąga nas w przeszłość - mała dziewczynka budzi się w szpitalu. Nie pamięta kim jest, nie wie, skąd się tam wzięła. Pustka. Trauma. Biała karta. I właśnie ta karta zaczyna się zapełniać, kiedy dorosła Jana staje przed sprawą morderstwa, które budzi echa dzieciństwa, o jakim wolałaby nigdy nie pamiętać.

Schepp nie daje nam prostych odpowiedzi. Tu każde zdanie jest jak nitka, którą trzeba mozolnie rozplątywać. Narracja prowadzona jest chłodno, analitycznie, ale z ukrytym napięciem, które narasta z każdą stroną. Sprawa zabójstwa szefa imigracyjnego Hansa Juhlena rozwija się niepokojąco: kolejne zwłoki, mały chłopiec z dziwnym znamieniem na szyi... Coś, co Jana już kiedyś widziała. Tyle że nie wie gdzie.

Czytałam i czułam, jakby ktoś systematycznie zaciskał palce na moim gardle. Atmosfera jest gęsta, duszna. I to nie tylko przez same zbrodnie, ale przez emocjonalne rozdarcie bohaterki. Z jednej strony: prawo, obowiązek, śledztwo. Z drugiej: krzyk przeszłości, której nie da się już zagłuszyć.

Nie ukrywam, że „Naznaczeni na zawsze” to książka wymagająca i sądzę, że nie będzie dla każdego. Styl autorki miejscami bywa zbyt szczegółowy, wręcz maniakalnie skupiony na detalach - czy rzeczywiście musiałam wiedzieć, co kto jadł na śniadanie? Może nie. Ale mimo tej przesadnej drobiazgowości nie mogłam się oderwać od lektury. Coś mnie do niej przyciągało - może właśnie sama Jana. Postać nieoczywista, pełna kontrastów, niewygodna w odbiorze. To nie bohaterka, którą pokochasz od razu, ale której historię chcesz poznać do końca. Choćby bolało.

To, co szczególnie doceniam, to brak popadania w schematy. Jana nie jest ani alkoholiczką, ani rozbitkiem życiowym z przymusu, jak to często bywa w skandynawskich kryminałach. Jej dramat nie wynika z błędów dorosłości, ale z dzieciństwa, które zostało jej odebrane. I to właśnie czyni ją tak prawdziwą.

Jednak nie jest bezkrytyczna wobec tej historii. Momentami miałam wrażenie, że autorka zaplątała się w logikę fabularną - szczególnie pod koniec, kiedy kilka rozwiązań wydawało mi się naciąganych. Ale nie na tyle, by zepsuć odbiór całości.

„Naznaczeni na zawsze” to historia o poszukiwaniu własnych korzeni, o konsekwencjach cudzych decyzji i o tym, jak bardzo jesteśmy naznaczeni - nie tylko tym, co widoczne na skórze, ale tym, co nosimy głęboko w sobie. Jeśli lubisz kryminały, które angażują nie tylko umysł, ale i serce to zdecydowanie pozycja dla Ciebie. Ale ostrzegam: nie przejdziesz obok niej obojętnie.

Ja na pewno sięgnę po kolejne tomy, bo chcę wiedzieć więcej o Janie. Chcę sprawdzić, czy da się poukładać życie z rozsypanych wspomnień. Chcę zobaczyć, czy można być wolnym, jeśli zna się całą prawdę o sobie.

A Ty? Odważysz się zajrzeć pod powierzchnię i sprawdzić, co naprawdę kryje się za znakiem na szyi dziecka?

Jana Berzelius jest znaną i cenioną prokuratorką. Wychowywała się w dobrej i zamożnej rodzinie, jednak nie jest z nimi spokrewniona, jako dziecko została adoptowana. Decyduje się poprowadzić śledztwo szefa imigracyjnego, który został zamordowany. Sprawa nie wydaje się być wcale taka łatwa do rozwiązania, gdyż na miejscu zbrodni zostają odnalezione ślady dziecka. Wszystko nabiera tempa, gdy zostaje odnalezione ciało małego chłopca, którego odciski pasują do tych znalezionych u szefa imigracyjnego. Jednak na jego karku Jana znajduje tatuaż, który jest łudząco podobny do tego, który sama posiada.

Czy głównej bohaterce uda się rozwiązać to śledztwo? Czy mały chłopiec byłby w stanie zamordować dorosłego mężczyznę? Czy ten tatuaż na karku wzbudzi uśpione wspomnienia i Jana odkryje swoje pochodzenie?

Przyznam, że z zapartym tchem czytałam tę książkę. Już od pierwszych stron sprawiła, że byłam ciekawa, co będzie dalej, a autorka potrafi budować napięcie.

Głowna bohaterka jest bardzo pewną siebie panią prokurator, która podejmuje się z reguły nie zbyt trudnego śledztwa, jednak nie podejrzewa, że może ono być z nią po części powiązane.

Na początku zupełnie nie wiedziałam, co do tej sprawy mają wspomnienia jakieś dziewczynki, która była przewożona w kontenerze a następnie szkolona do walki. Jednak im dalej zagłębiałam się w lekturze tym więcej puzzli trafiało w odpowiednie miejsce i wszystko powoli puzzel po puzzlu układało się w całość. Choć Emelie Schepp do samego końca trzymała mnie w niepewności.

Ta przewrotna historia porwała mnie w świat intryg, gdzie zagłębiłam się w mroczną i zimną Szwecję. Podoba mi się ten klimat, ten mrok i wilgotność tego kraju, bo ja właśnie tak wyobrażam sobie Szwecję, no może nie pełną zwłok i morderców, ale właśnie idealnie nadaje się do miejsca scen z kryminału.

Z tego, co mi wiadomo drugi tom z serii jest już dostępny, a premiera trzeciej części ma ukazać się już we wrześniu. Ja na pewno sięgnę po kolejne tomy by poznać dalsze losy pani prokurator Jany Berzelius. Was również zachęcam, jeśli jeszcze nie czytaliście.

"Naznaczeni na zawsze" ukazała się nakładem wydawnictwa Sonia Draga we wrześniu tego roku. Czaiłam się na nią i czaiłam. Różne opinie, często negatywne sprawiły, że z jednej strony miałam ochotę powiedzieć "nie, szkoda czasu", a z drugiej strony postanowiłam, że trzeba mieć własne zdanie. Czy pożałowałam decyzji i faktycznie recenzje polewające jadem tę książkę były słuszne?

Poznajemy główną bohaterkę, która obecnie jest prokuratorką i to jedną z lepszych, znanych i cenionych, a w 1991 roku przytrafiła jej się sytuacja, która mogłaby przerazić chyba każdego. Jak dziecko, dziewięcioletnie, trafia do szpitala i nie pamięta kim jest. Ale żeby dowiedzieć się o co chodzi, musicie przeczytać sami.

Oprócz Jany, naszej głównej bohaterki, poznajemy także świetnych ludzi, komisarza Levina i aspirantkę Bolander. Cała trójka rozwiązuje sprawy kryminalne. I tak, w tym miejscu zaznaczę, że "Naznaczeni na zawsze" to początek serii kryminalnej. W pierwszym tomie przychodzi im próba rozwiązania zagadki śmierci szefa urzędu emigracyjnego. Jego żona ciągle się zapiera, że to nie jej sprawka, ale czy taki człowiek nie ma wrogów? Taka praca na pewno ich raczej mnoży. Problem polega na tym, że to nie jedyne zabójstwo. W niedługim czasie zostaje zabity chłopiec. Czy te sprawy mają coś ze sobą wspólnego?

Wspomniałam wyżej, że to kryminał, a raczej seria kryminalna, ale to szwedzka autorka, więc wszystko, jak to u nich, płynie sobie powolutku. Oczywiście, trzyma w napięciu, ale nie gna czym prędzej ku rozwiązaniu zagadki tylko raczej kluczy wśród poszlak, mąci w głowie czytelnikowi, kręci nim we wszystkie strony. Oprócz wątku typowo kryminalnego, dostajemy także bardzo rozbudowany obyczajowy i to dobrze, bo nie śledzimy tylko zabójcy lub zabójców, bo tego nie zdradzę, ale właśnie przyglądamy się sprawom prywatnym bohaterów.

No właśnie, jeśli chodzi o bohaterów, to trójka tych, na których przyjdzie się skupiać zapewne w kolejnych częściach, jest bardzo sympatyczna. Od razu każdego się lubi i czuje się, jak by się z nimi znało od lat. Według mnie to na duży plus. W końcu to do nich chcemy wracać za każdym razem gdy usłyszymy zapowiedź o nowej części ich przygód, prawda?

Już po przeczytaniu odkryłam, że to debiut autorki i uważam, że bardzo udany. Czyta się lekko, bez uczucia ogromnego ciężaru przemyśleń, który przychodzi dopiero później bombardując myśli jako kac książkowy. Nie da się nie usiąść i nie przemyśleć problemów poruszanych w powieści. Polecam przeczytać, zwłaszcza jeśli lubicie mocne, dobre kryminały niekoniecznie ociekające krwią.

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Sonia Draga.

Na numer alarmowy dzwoni kobieta. Zgłasza śmierć swojego męża.

Kiedy śledczy przyjeżdżają na miejsce okazuje się, że zamordowany mężczyzna to szef urzędu imigracyjnego. Jedynym śladem znalezionym na miejscu zbrodni jest odcisk dziecięcej dłoni.

Kilka dni później pojawiają się kolejne zwłoki. Tym razem małego chłopca. Jego odciski pasują do tych znalezionych na wcześniejszym miejscu zabójstwa. Chłopiec ma na karku znamię, na które szczególną uwagę zwraca prokuratorka Jana Berzelius.

Kobieta ma za sobą dzieciństwo, którego znacznej części nie pamięta. Znamię martwego chłopca przypomina jej o własnym. Postanawia za wszelką cenę odkryć kim jest, skąd się biorą jej koszmary i skąd pochodzi.

"Naznaczeni na zawsze" to pierwsza część cyklu z prokuratorką Janą Berzelius. Kobieta jest charyzmatyczna, pewna siebie, a otoczenie trzyma na dystans. W pracy nie ma przyjaźni i rozmów o niczym. Interesują ją tylko sprawa, którą prowadzi. Dlatego wielu uważa ją za wyniosłą i zimną.

Intryga stworzona przez autorkę jest skomplikowana i trzymającą w napięciu. Autorka porusza trudny temat nielegalnych imigrantów (tak aktualny teraz u nas), wykorzystywania dzieci i kobiet. Sytuacja dzieci opisana w książce budziła we mnie masę emocji. Zwłaszcza złość, że coś takiego może się dziać.

Główną bohaterkę można polubić lub nie, ale z całą pewnością jest to mocna postać. Bardzo dobrze wykreowana. Budzącą sprzeczne emocje.

Nie polubiłam za to innej postaci tj. aspirantki Marii Bolander. Ta kobieta budziła we mnie tylko negatywne uczucia. Jest pełna zawiści i zazdrości.

"Naznaczeni na zawsze" to nie nowość na rynku wydawniczym, ale wznowienie. Mam nadzieję, że druga część cyklu również zostanie wznowiona i trafi w moje ręce. Bardzo chciałabym poznać dalsze losy pani prokurator.