Młokos

MŁODZI I STARZY

Jeśli wierzyć opisom z tyłu okładek książek, każda z powieści Dostojewskiego jest w pewien spośród najlepsza spośród jego dokonań. A to najdojrzalsza, a to najbardziej zgłębiająca psychikę, to znów najbardziej znana i ceniona. „Młokos” według zapowiedzi stanowi szczyt rozważań nad walką toczącą się pomiędzy dobrem i złem. W przypadku innego autora do podobnie szumnych określeń można by podchodzić ostrożnie, ale Dostojewski to klasa sama w sobie. Dlatego zamiast powątpiewać, przyjmuję takie słowa za zainteresowaniem. I chociaż wybór spomiędzy jego utworów tego najlepszego na dowolnym polu dla mnie osobiście jest niemożliwy, każde z dzieł rosyjskiego mistrza uważam za coś naprawdę wspaniałego.

Arkadiusz ma dziewiętnaście lat, ale nie znosi bycia młodzikiem. Młokosem. U progu dorosłości, wciąż miotając się w podejmowaniu decyzji, stara się odnaleźć w życiu i pośród wyższych sfer. Przede wszystkim jednak stara się odnaleźć w relacjach z własnym ojcem. Intrygi, problemy i pech splatają się tutaj w nierozerwalną całość. Arkadiusz, jako młody, nieukształtowany człowiek, chce wyrwać się ze swojego życia, a jednocześnie nie chce brać za nie odpowiedzialności. Rozdarcie to powoduje wewnętrzny konflikt dobra i zła…

Kiedyś spotkałem się z określeniem, że Dostojewski nie był wcale takim wielkim pisarzem. Autor tego przeczytanego gdzieś tekstu przekonywał, że jego geniusz nie objawiał się ani w warstwie tekstowej (bo pisarz nad materią nie do końca panował), ani stylu, ani też w prostych fabułach, a trafności przedstawianych wniosków i psychologii postaci. Z tymi wnioskami i psychologią się zgodzę, ale za nic nie przyznam racji reszcie jego wywodu. Bo Dostojewski pisał po prostu pięknie, widać to doskonale w zderzeniu ze współczesną literaturą, która najwyraźniej zapomniała o literackich wartościach, a snute przez niego fabuły, choć niespieszne i pozbawione akcji (w „Młokosie” dynamika pojawia się dopiero bliżej finału powieści) były równie trafne, jak portrety bohaterów.

I taka też jest ta powieść. Może mało znana, ale na pewno nie mniej warta poznania, niż chociażby „Zbrodnia i kara”. Historia młodzika spisana przez Dostojewskiego, który w owym czasie młodzikiem dawno już nie był (a właściwie zbliżał się już niebezpiecznie do krańca swego życia) uderza dojrzałością. I przepięknie malowanym wewnętrznym rozdarciem Arkadiusza, a także ukazaniem konfliktu pokoleń. Śmiało można określić, ze ten młokos za sprawą swojej niedojrzałości, staje się jedną z najdojrzalszych postaci, jakie wykreował rosyjski mistrz. To, w połączeniu z trafnością całej treści, podane w przepięknym stylu najlepszych klasyków literatury, daje powieść wartą polecenia każdemu.

Autor: Fiodor Dostojewski

Tytuł: Młokos

Wydawnictwo: MG

W duszy bohaterów Dostojewskiego zawsze toczy się walka pomiędzy dobrem a złem, ale zenit osiąga ona właśnie w duszy głównego bohatera tej powieści, dziewiętnastoletniego Arkadiusza Wiersiłowa. Znajduje się ON w okolicznościach, które czynią problem wyboru możliwym i nieuniknionym. Możliwość zawiera się w jego młodości, nieukończeniu procesu kształtowania osobowości. Nieuniknioność zawiera się w stanie już zaczętego rozpadu jego osobowości, moralnego i psychicznego. Pisarz pokazuje, jak formuje się ona przez chciwość, żądzę zysku i rozpustę. W dodatku młokos to młody chłopak, który kocha swego ojca, ale do końca nie potrafi odpowiedzieć na pytanie, czy jest ON bohaterem, czy łajdakiem.

Jest to pozycja, do której nie wahałam się podejść. Wiedziałam, że autor pisze ciężkie książki, jednak chciałam sprawdzić jak mi się będzie czytać. Książka sprawi wrażenie bardzo ciekawej, a raczej taka jest. Początek był dla mnie ciekawy, a sprawiło to, że się zaintrygowałam do dalszego czytania. Miałam problem ze zrozumieniem co się w niej do końca dzieje, lecz chciałam i tak ją sprawdzić. Książka z każdą stroną pokazywała mi, że nie jest to pozycja dla mnie. Niestety nie dotrwałam do końca, tak w połowie stwierdziłam, że nie ma sensu kończyć jej, jeżeli nie do końca wiem co się w niej działo. Niestety dla mnie jest to pozycja, której nie będę pamiętać. Tak jak poprzednia książka autora bardzo mi się podobała tak ta myślę, że nie na ten moment. Myślę, że w przyszłości spojrzę na nią inaczej. Ocena 4/10

Młokos to wyjątkowa i ponadczasowa powieść, która na wiele zwraca uwagę i każe na chwilę przystanąć, zastanowić się i tak dużo przemyśleć. To powieść, wobec której nikt nie pozostanie obojętnym. Polecam zawsze i każdemu, kto szuka czegoś więcej, czegoś wyjątkowego.

Jak to zwykle u Dostojewskiego treść jest skomplikowana, a jednocześnie bardzo prosta, uniwersalna. Dotyczy pewnych aspektów moralnych, pewnych prawd, sytuacji, które mogą się stać udziałem każdego z nas, w każdym momencie. Przy czym, co istotne, poruszanych przez autora spraw nie należy traktować dosłownie. Są one raczej przenośnią i pretekstem, sposobem do pokazania czegoś więcej.

Tytułowy Młokos to 19-letni Arkadiusz, syn z nieprawego łoza, od urodzenia naznaczony, często pogardzany, wychowany z daleka od rodzinnego domu. Pewnego dnia, gdy Arkadiusz kończy szkolę, ojciec wzywa go do Petersburga. Ma dla syna nie podlegającą dyskusji propozycję, a raczej polecenie. Otóż Arkadiusz ma objąć prywatną posadę, bardzo lukratywną, jak dla kogoś nie wahajmy się tego napisać, kto jest traktowany jako bękart. Młody człowiek ma zostać sekretarzem księcia Sokolskiego. Arkadiusza, podróżować ze swoim pracodawcą, wszystko za niego załatwiać, służyć mu.

Dla Arkadiusza to doskonały sposób wejścia na salony, znalezienia się w wielkim świecie, który od dawna go fascynuje. Co z tego wyniknie? Sami się przekonajcie sięgając po tę niezwykłą powieść, która, jestem przekonana, wielokrotnie was zaskoczy. Na początku może odrobinę przeszkadzać lekko patetyczny styl. Mogą też przez moment razić rozdmuchane, trochę nadęte dialogi. Ale trwa to tylko moment i szybko, gdy wnikniemy w treść, przestaje to razić.

Młokos to powieść, która absorbuje całą sobą, pochłania bez reszty i tego w pełni, świadomie wymaga. Pełna prawd, ale i wspaniale nakreślonych, niejednoznacznych bohaterów, z którymi mimo upływu lat, tak wielu z nas może się identyfikować.

Dostojewski, jak mało który pisarz wymaga od swojego czytelnika pełnego zaangażowania, skupienia, uwagi. W zamian wiele daje. Daje pewne życiowe prawdy. Podsuwa wiele śladów, którymi czytelnik podąża. Sprawa, iż w naszej głowie pojawiają się kolejne pytania, na które często nie znajdujemy odpowiedzi. Chociażby takie pytania: jakie znaczenie ma pochodzenie, jak ważne są korzenie i rodzina, czym jest dobro, a czym zło, co powinno być istotne dla młodego człowieka? Ile i co tak naprawdę dzieli pomysły, często idealistyczne od realnego życia? Te i wiele innych pytań do tej pory tkwią w mojej głowie. To pytania ponadczasowe, na które w większości nigdy nie znajdziemy odpowiedzi, ciągle będziemy ich szukać. Tak samo, jak ciągle, gdy już raz spróbujemy, będziemy wracać do prozy Fiodor Dostojewskiego. Bo to wielki pisarz był. Polecam.

Uwielbiam prozę rosyjską, bo ma ona w sobie coś niewymuszonego, świeżego, ponadczasowego. Fiodor Dostojewski oczywiście stoi na czele wśród moich ulubionych pisarzy a każdą jego powieść czytałam przynajmniej dwa razy.

Autor o nieprzeciętnym intelekcie tworzył błyskotliwe historie, która można czytać i czytać, wracać do nich zależnie od wieku, ochoty oraz życiowych wydarzeń a za każdym razem wyciągniemy z nich inne wnioski. To książki, które nas uczą, zmuszają do intensywnego myślenia i nie pozwalają się odłożyć na półę choćby na moment. I chociaż poruszają liczne wartości, wcale nie zanudzają, wręcz przeciwnie - przenoszą nas do miejsca kreowanego przez autora i pozwalają żyć życiem głównych bohaterów.

"Młokos" to historia Arkadiusza Wiersiłowa, zaledwie dziewiętnastolatka, który już dziś może pochwalić się bogatą osobowością. Charyzmatyczny i przekonany do swoich racji pozwala czytelnikowi rozłożyć swój charakter na czynniki pierwsze. Postać Arkadiusza, jak zawsze u Dostojewskiego, jest niezwykle złożona i oryginalna a już na pewno nie czarna, czy biała. Tutaj analizując zachowania i cele głównego bohatera powoli sami się gubimy w racjach związanych z kolejnymi wydarzeniami, bo trudno jest jednoznacznie ocenić zasady postępowania w świecie pełnym intryg, podłych ludzi i wszechobecnego egoizmu.

Dostojewski jak zawsze fenomenalnie kreuje sylwetki swoich bohaterów. Wszystkich, niezależnie od czasu spędzonego przez nich w fabule. To najcenniejszy dar autora i zarazem jego najważniejsza zaleta, ponieważ obserwując rozterki Arkadiusza oraz jego walkę ku dążeniu do idei jaką przyjął analizujemy na wszelkie możliwe sposoby czy faktycznie ma rację, czy może tak jak wielu dookoła niego, jest na wpół obłąkany. Do tego pojawia się niesłychany klimat ówczesnej Rosji, piękne przedstawione scenerie oraz ważne, nie rzadko stanowiące kwintesencję wielu podjętych scen, dialogi. Obserwujemy angażującą, wręcz niebezpieczną relację Arkadiusza i jego ojca, intrygę w jaką zostaje wplatany główny bohater a także samo otoczenie, które w odpowiedni sposób nakieruje nas ku inteligentnemu finałowi z morałem.

Książka Dostojewskiego jest obrazem człowieka zatraconego we własnych wartościach, zagubionego, niepewnego, podatnego na wpływy. Analizujemy sylwetki bohaterów, chłoniemy wszystko co autor chce nam przekazać oraz przekładamy wydarzenia z "Młokosa" na współczesne czasy, ponieważ jest to historia pełna nieskrywanych wartości, dojrzała, szczera i ponadczasowa. Nie jest to na pewno lektura prosta, zmusza bowiem nasze szare komórki do intensywnego myślenia a sam język nie ułatwia sprawy, ale godziny poświęcone interpretacji oraz oceny wydarzeń są tego zdecydowanie warte.

Czytając kolejne powieści, które wyszły spod pióra Fiodora Dostojewskiego, utwierdzam się w przekonaniu, że pisarz ten, jak żaden inny potrafił swoją historię przedstawić tak, że na długo pozostaje w pamięci. Nie tylko rozterki bohaterów, ich smutki i radości, ale i tło wydarzeń, czasy w których zdecydował się osadzić swoją opowieść. Niewielu to potrafi, więc z tym większą chęcią sięgam po kolejną pozycję, którą wyraził swoim talentem.

"Młokos", albo "Młodzik", to jedna z mniej znanych powieści Dostojewskiego. Arkadiusz ma 19 lat i wprost nie znosi, kiedy go nazywać Młodzik. W jego, jakże poważnym wieku, takie określenie to jakieś niedopatrzenie, albo obraza osób które go tak nazywają. Życie w wyższych sferach wcale nie jest takie proste i wolne od troski, jakby mogło się wydawać. Dodatkowo bohater stara się unormować swoje relacje z ojcem. Jego życie to pasmo, praktycznie samych porażek.

Pewne wydarzenia sprawiają, że jego egzystencja jeszcze bardziej się komplikuje. Chłopak stacza się w dołek moralny, w którym najważniejsza jest chciwość i dwulicowość. To co nieuniknione zdaje się zbliżać do bohatera wielkimi krokami. Zachęcam do lektury.

Pięknie napisana powieść, którą najlepiej czytać niespiesznym rytmem. Uwagi dotyczące stylu pisarstwa tego autora, moim zdaniem są nie na miejscu. Tutaj każde zdanie jest na swoim miejscu. Nic tu nie jest przypadkowe, czy błahe. Osobowość bohatera i jego stopniowa przemiana doskonale przedstawiona. Należy czytać i polecać, bo warto.