Miłość z nutą imbiru

Życie nie jest czarno białe - ma miliony różnych kolorów i właśnie to pokazuje Agnieszka Olejnik w swojej najnowszej książce, prezentując skomplikowane drogi ludzkich myśli i uczuć.

Nie wiem jak autorka to robi, ale postacie są żywe, a emocje trafiają prosto do serca. Czytając czułam się tak, jakbym śledziła losy prawdziwych ludzi, a nie jedynie wytworów wyobraźni. Pełno tu bólu, uczuć, miłości, zazdrości i wszystkiego, co jest zwyczajnie ludzkie, a tak trudne do uchwycenia. Czułam niepewność Klaudii i jej dyskomfort psychiczny wynikający z nierozwiązanych spraw, wraz z Ewą leczyłam złamane serce, trwałam przy Andrzeju jako wsparcie w chwilach słabości i smuciłam się nad losem dwóch cudownych mężczyzn, którzy nie mieli szansy na miłość, choć byli zakochani całym sercem.

W tym miejscu zwykle piszę o czymś, co mnie zirytowało bądź rozczarowało. Tej książce jednak niczego nie brakuje! Jest pięknie napisana i niesie nie tylko emocje i refleksje, ale również wiedzę między innymi na temat diet i ludzkiej psychiki.

Wydawać by się mogło, że Miłość z nutą imbiru będzie lekkim, miłosnym czytadłem, jednak jest zupełnie inaczej. Autorka po raz kolejny pokazała tysiące emocji i mnóstwo typowo ludzkich i codziennych rozterek. Agnieszka Olejnik nie boi się poruszać trudnych tematów - zdrady, depresji poporodowej, homoseksualizmu, wynikających z niego przykrości i oczywistej dyskryminacji – zwłaszcza w środowisku szkolnym. Sporo jest tu rzeczy, które warto przemyśleć i wziąć sobie głęboko do serca, więc polecam Wam tę książkę najmocniej jak potrafię. Jest dokładnie taka, jak imbir – smaczna, słodka, ostra, zdrowa, ale szczypiąca podniebienie (choć w tym przypadku bardziej spojówki) i oczyszczająca od środka ze złej energii. Jeżeli nie czytaliście jeszcze pierwszego tomu - koniecznie to nadróbcie!

Czy życie jest przewidywalne? Czy, kiedy wydaje się, że wszystko zaczyna się układać, to tylko już tak będzie? Niestety nie, o czym przekonali się bohaterowie drugiego tomu cyklu „ Wszystkie smaki życia” Agnieszki Olejnik. Autorka pozwala nam ponownie zajrzeć do życia Ewy i jej córki Klaudii, która zmagała się z nadwagą. Sprawdzimy co u Mirka i Tatiany oraz ich maleńkiego synka. Sporo dzieje się też u innych bohaterów, ale o tym wszystkim możecie przekonać się sięgając po „Miłość z nutą imbiru”.

Agnieszka Olejnik stworzyła wielowątkową powieść, pokazującą zwyczajne życie wraz z jego blaskami jak i cieniami. Bohaterowie będący na różnym etapie życia zmagają się z innymi problemami i inne, często niełatwe decyzje muszą podejmować. Historia, którą autorka oddała w nasze ręce, porusza kilka dość istotnych tematów, o których niekoniecznie łatwo jest pisać, ale robi to z wyczuciem, nie oceniając.

„Miłość z nutą imbiru” to też historia o czułości, okazywaniu sobie troski, byciu wsparciem w trudnych momentach.

Styl jakim posługuje się Agnieszka Olejnik jest lekki i przyjemny w odbiorze, a kreacja bohaterów ciekawa.

Z chęcią sięgnę po kontynuację.

Przepadłam z pierwszą częścią i podobnie miałam właśnie z tą drugą. Autorka pokazała, że dzieci często zamykają się na rodziców. Wolą o swoich problemach opowiadać obcym ludziom aniżeli rodzinie. Zawarty został tu temat dziennika, gdzie młoda dziewczyna roztrząsa swoje rozterki miłosne. Chodzi tu o uczucie do drugiej dziewczyny. Kiedyś marzyła, że będzie to uczucie romantyczne, takie wyjątkowe, kiedy już strzała amora ją trafi, ale to, co dzieje się teraz trochę ją przeraża. Wszędzie widoczne jest uczucie pośpiechu, czasami małej agresywności, co młodą postać przeraża. W dzienniku poddaje temat zakochania jak dorosła osoba. Jest bardzo zagubiona, aż miałam ochotę ją przytulić. Ona nie wie, że mama odkryła ten dziennik i śledzi jej losy. Zamiast rozmowy woli szpiegostwo. W tej opowieści ktoś kiedyś kogoś zostawił i po pewnym czasie powrócił. Tłumaczenie o zrozumieniu swoich błędów było tu ponad siły drugiej strony. Nawet nie zainteresowała się niczym, a teraz nagle pragnie kochającej rodziny. Czy faktycznie taki powrót może być prosty?

Wiecie, co mnie tutaj urzekło? Cała prawda na temat macierzyństwa. Spotkacie tutaj Tatianę, która jest drugą partnerką pewnego mężczyzny. Jest też mamą ich wspólnego maleństwa, które kocha nad życie, ale na które nie starcza jej siły. Nikt nie rozumie tego, że wciąż chodzi niewyspana. Oczekują czystości i jedzenia, a nikt nie pyta jak z maleństwem ma sobie poradzić. Czasami jest tak zdesperowana, że ma ochotę umrzeć, tak desperacko pragnie odpoczynku. Rozumiałam ją doskonale. Brak pomocy i krótkiej chwili dla siebie potrafi człowieka wykończyć. Zamiast zapytać o jej potrzeby, w zamian dostawała rady jak szybko do siebie dojść, co powinna jeść, że musi karmić jak najdłużej. Ona to wszystko wiedziała, tylko jak tego dokonać, kiedy wciąż jest obolała po porodzie, bez sił i snu, w dodatku sama? Czasami przychodziła do niej pasierbica, to ta osoba z problemami i otyłością. Niby chciała dawać porady, w przyszłości być dietetykiem i złościła się na to, że jej słowa nie trafiały do innych. Jednak nikt tu nie potrafił zrozumieć drugiego. Każda postać jakby trzymała się swojej perspektywy, gdzie widziała tylko to, co ją samą otacza. Z tego powodu dochodziło do wielu nieporozumień, smutków, nawet depresyjnych stanów. Zabrakło tutaj zwyczajnej rozmowy i zapytania, jak się dzisiaj czujesz? Czy coś cię martwi? Czy mogę ci jakoś pomóc? Wiecie, że są to najbardziej błahe i najpotrzebniejsze pytania na świecie?

Autorka doskonale wiedziała jak poprowadzić fabułę, by każdy czytelnik odnalazł tu coś dla siebie, a tym samym ujrzał świat, który go omija, choć w nim tkwi. Taka brutalna i delikatna jednocześnie prawda o zdradzie, drugim związku, problemu z otyłością oraz brakiem pomocy i zrozumienia. O braku rozmowy. Wiele osób może odebrać ją osobiście, dlatego najlepiej by było, gdyby przeczytała ją jak największa liczba osób. To tutaj zobaczycie co tak naprawdę na świecie się liczy.

„Miłość z nutą imbiru” to drugi tom serii i po jego lekturze już wiem, jak bardzo ważne było czytanie tej historii chronologicznie. Bez znajomości wcześniejszych wydarzeń, doświadczeń i emocji bohaterów wiele ich decyzji, uczuć i rozterek pozostałoby niezrozumiałych. To książka, która mocno opiera się na tym, co było wcześniej – na ranach, które nie zdążyły się zagoić, i na emocjach, które wciąż są żywe.

Ten tom okazał się dla mnie znacznie trudniejszy emocjonalnie niż pierwszy. Niech nie zwiedzie Was słodka, świąteczna okładka i otulający klimat – autorka nie oszczędza swoich bohaterów i mocno wstrząsnęła ich życiem, a skomplikowanych emocji jest tu naprawdę sporo. Mam wrażenie, że w tej historii imbiru było zdecydowanie więcej niż tylko symboliczna nuta...

Zakończenie pozostawiło mnie z wieloma pytaniami. To jeden z tych momentów, kiedy bardzo chce się sięgnąć po kolejny tom, by sprawdzić, dokąd zaprowadzi ta historia i czy bohaterowie odnajdą w końcu spokój, na który tak bardzo zasługują. Mam nadzieję, że uda mi się go przeczytać.

To nie jest lekka, świąteczna opowieść, ale historia bliska życiu – z jego trudnymi wyborami, bólem i miłością, która czasem bardziej nas rani, niż koi.

Ewa ma chyba wszystko czego potrzebuje szczęśliwa kobieta. Kochający facet, dorastająca córa i dach nad głową.

Jednak nic nie jest tak kolorowe jak mogło by się wydawać. Między Ewą i Andrzejem zaczyna się ochładzać a między nią i córka też nie jest kolorowo, ponieważ nastolatka zmaga się z własnym problemem, jakim jest odmienna orientacja seksualna.

Dziewczyna jest na etapie szukania własnego ja.

Ewa i jej córka starają się również pomoc, byłemu partnerowi kobiety, który wraz z nową partnerką zostali rodzicami. Jednak Tatiana popadła w depresję poporodową i cały czas ma w głowie, że nie jest już atrakcyjna dla mężczyzny.

Czy w tej całej historii, znajdzie się światełko nadziejo na szczęście bohaterów?

" Miłość z nutą imbiru" to książka, w której nie zabraknie wątków do refleksji.

Przyznam, że ciężko ocenić mi tę historię, nie mogłam się w nią wgryźć, pierwsza połowa książki strasznie mi się ciągnęła i choć chętnie śledziłam losy bohaterów, to cały czas czułam, że ta historia raczej nie będzie należała do moich ulubionych.

Autorka porusza tu wiele wątków, takie jak rozpadający się związek, szukanie i akceptacja samego siebie, depresja i alkoholizm.

Historia to totalny rollercoaster emocjonalny, który jednych może przytłoczyć a innych wręcz odwrotnie, wciągnie i zaintryguje, ja znajduje się gdzieś pośrodku.

No ale są też i dobre strony tej książki, nie brakuje w niej humoru, autorka w wybitny sposób wmieszała w całą fabułę dodatki kulinarne, które najbardziej mi się podobały.

Książkę czyta się szybko, a sama autorka ma lekki i przyjemny styl pisania.

"Miłość z nutą imbiru" to opowieść ludzi, którzy walczą o siebie i własne szczęście.

Książkę jak najbardziej polecam ❣️ każdy lubi coś innego, każdy ma inny gust i to, co dla mnie było Ciężkie dla innych będzie idealne.