Mexican Gothic

Mroczna, klimatyczna, pełna tajemnic historia...

Noemi zostaje wysłana z misją, aby dowiedzieć się, czy aby wszystko w porządku u jej drogiej kuzynku Cataliny, która nie dawno wyszła za mąż. Co jest niepokojące? Wysłała dziwny, tajemniczy list.

Meksykańska prowincja, a w niej ogromne domostwo: Wysoki Dwór - okryty tajemnicami i jeszcze dziwniejszymi mieszkańcami. Uwaga! Nie będą to Addamsowie. Neomi nie jest taka jak inne kobiety: wścibska, arogancka, bezczelna, kokieteryjna, ale też uparta. Lubi się zabawić i nie, nie kosztem innych. Po prostu wykorzystuje wszystko co ma pod ręką. Niestety jak to mówią “ciekawość to pierwszy krok do piekła” w tym przypadku tylko odrobinkę się pomylili. Nie zapomnijmy też o uroczym, inteligentnym Francisie. Urzekł mnie od samego początku. Jest zaskakująco inteligentny, czuły i pełen sprzecznych emocji. Od pierwszej strony zostajemy wciągnięci do tego tajemniczego świata w pięknym starodawnym stylu. Wysoki Dwór zaprasza nas, a od progu wita nas wilgocią, rozkładem, starocią, kurzem i … duchami wraz z tajemniczą przeszłością. Prawda może okazać się bardziej przerażająca i tchnąca kawałkiem magii, która nie powinna istnieć. Tyle śmierci, nieudanych prób ucieczki, a wszyscy połączeni w jedno. Tlące się powoli pożądanie, nie tylko jest tym jednym z przyjemniejszych uczuć, ale też jest przerażające, obleśne i niepokojące. Samemu nie wie się, kiedy dom nas wsiąknął, a my nim. Rozwiązanie zagadki zamiast się przybliżać to niknie za zasłoną zimnej, upiornej nocy. Budzisz się i nie wiesz już, czy to co się wydarzyło było snem, jawą czy koszmarem, który nie chce się skończyć. Trzeba się wydostać, ale jak? Prosta rzecz, a tak bardzo skomplikowana, kiedy na szali jest nie tylko Twoje życie, a uratować chcesz wszystko i wszystkich, a niektóre rzeczy lepiej, żeby zostały tam, gdzie ich miejsce.

Czyta się ją z zapartym tchem. Mroczna, niepokojąca, aż za bardzo realna. Pochłonięta na jednym wdechu, z dreszczem okrywającym ramiona. Nieprzewidywalna, miejscami śmieszna, niedorzeczna. Klasyk grozy. To jak autorka przeniosła nas do tego świata, realnie przedstawiła czas, miejsce i fabułę jest niesamowity. Niezwykła. Czy i Ty dasz się wchłonąć Wysokiemu Dworowi i jego tajemnicą? A co najważniejsze, czy wyjdziesz z tego żywy?

Ależ mnie ta książka wzięła z zaskoczenia! Co prawda pojawiła się na mojej półce przez kilka poleceń, więc były oczekiwania, chociaż nie wiedzieć czemu jednocześnie wytworzyła się we mnie jakaś rezerwa, która okazała się niesłuszna. Tak pozytywne zaskoczenia książkowe to ja poproszę w dużej ilości. 🔥

Na okładce „The Guardian" pozwolił sobie na porównanie tej historii do połączenia Lovecrafta z siostrami Brönte, a mi na myśl przyszło inne pisarskie połączenie, a mianowicie Daphne du Maurier i Stephena Kinga.

Autorka „Mexican Gothic" Silvia Moreno-Garcia odmalowała przed nami sugestywne obrazy, które czarująco przerażają swoim klimatem. Wiem, że to porównanie wydaje się dość osobliwe, ale takie właśnie było. Przepięknie duszne, pociągająco obleśne. Na takich właśnie skrajnościach bazuje ta historia, chociaż siłą uroku, którym mnie otoczyła było właśnie to, że te dwa odmienne bieguny tworzyły jedność.

Miejsce akcji to lata 50. XX wieku, meksykańska prowincja i odludna rezydencja, która od początku wzbudza niepokój. Jeżeli szukacie motywu z nawiedzonym domem to ten tytuł jest tego świetnym przykładem, bo nie tylko ludzi w nim mieszkających można się bać, a właśnie i samego ożywionego domu. Ukazanie jego tajemnic bardzo przypadło mi do gustu, chociaż muszę zaznaczyć, że nie przypadnie tym, którzy nie lubią wątków nadprzyrodzonych. Kreacja bohaterów była urzekająca pod każdym względem, od tych pozytywnych po negatywnych, a przede wszystkim pod skomplikowaniem ich relacji i tego jak okropne się okazały. Wizje, które dotykają Noemi mącą w głowie nie tylko jej, a z resztą już sam powód, który sprowadza ją w progi posiadłości rodziny Doyle buduje napięcie od samego początku, bo pojawia się tam po dramatycznym liście swojej kuzynki Cataliny, która zamieszkała tam po wyjściu za mąż.

Uczucie napięcia kumuluje się z każdym rozdziałem i kipi na samym końcu. Książka grozy, która urzeka pięknym stylem autorki w świetnie podkreślającym ten stan przekładzie Roberta Oślizły. Z jednej strony jest to pięknie napisana powieść w klasycznym z stylu, a z drugiej strony horror, który nie bawi się w półśrodki. To połączenie wyszło dla mnie wyśmienicie.

Dziś mam dla Was coś fenomenalnego! Coś, co zachwyci fanów nie tylko grozy, ale i tych lubiących powieści kryminalne i lekkie thrillery.

Mexican Gothic @[Adres usunięty]r to powieść grozy w starszym wydaniu gotyku, która ukazała się nakładem wydawnictwa @wydawnictwomova

Genialna, niebanalna i niepowtarzalna atmosfera! Duszno, osaczająco, niepewnie, niespiesznie. Powiem szczerze, miałam ciary! Początkowo powoli zostajemy wprowadzeni w historię Wysokiego domu, jego mieszkańców i absolutnie tym się nie zrażajcie! Poczujecie to i oddacie się tej historii w stu procentach później - przynajmniej u mnie tak było 😉 co do tego później, poczujecie to kiedy wszystko zacznie wypluwać na powierzchnię!

Sny. Sny pełne krwi, śmierci i historii.

„Otwórz oczy” to najważniejsze zadanie do wykonania.

Warto również wspomnieć, że już samo wydanie tej powieści robi ogromne wrażenie. Czarne, ilustrowane choć jednym elementem karty robią mega wrażenie i oddają charakter tej powieści.

Catalina opuściła rodzinne miasto, wychodząc za mąż przeniosła się do Wysokiego Dworu gdzie zamieszkuje wraz z mężem i jego rodziną. Coś jednak nie daje spokoju rodzinie Cataliny, a ostatni wysłany do nich list jest niepokojący. Noemi wyrusza więc sprawdzić, czy kuzynka rzeczywiście w ostatnim czasie wymaga specjalistycznej pomocy i czy opisane fakty są prawdą. Od razu kiedy dociera na miejsce, czuje, że ten dom i ludzie w nim mieszkający odbiegają znacznie od jej dotychczasowego życia i warunków. To jednak tylko pierwsze wrażenie, z czasem sytuacja staje się jeszcze bardziej przytłaczająca, Noemi jest osaczona z każdej strony, a jedynym jej sprzymierzeńcem wydaje się być Francis, tylko czy byłby w stanie sprzeciwić się woli innych mieszkańców aby pomoc jej i Catalinie?

O Wysokim Dworze w miasteczku krążą różne pogłoski, smierć, cmentarz, stara kopalnia. Rodzina Doylów nie należy do zbyt szanowanych, choć główną przyczyną tego jest strach. Nikt nie ośmieli się pomóc Naomi bez ich aprobaty, a jeżeli taki się znajdzie, nie będzie miłe widziany w ich domu. Dlaczego? Koniecznie przeczytajcie!

Każdy dom ma w swoich murach skrytą historię. Znajdują się w nich losy nie tylko obecnych mieszkańców, ale również tych z przeszłości. Ich radości, smutki, wyszeptane sekrety, nadzieje. Opowiadają o tym, co było i jak się w nich żyło. Zazwyczaj czuć w nich ciepło i pewność, że trafiło się w dobre miejsce. Czasami jednak od razu można wyczuć zło, które tylko czeka, by się wzmocnić i wypełnić sobą kolejne ofiary…

Zarys fabuły

Noemi lubi być wśród innych ludzi, miło spędzać czas na różnych spotkaniach oraz muzykę. Dlatego niezbyt chętnie godzi się wyruszyć do Wysokiego Dworu w meksykańskiej prowincji. Robi to tylko dlatego, że prosi ją ojciec i niepokoi list od kuzynki Cataliny, którą bardzo lubi. Liczy, że szybko uda jej się spełnić swoje zadanie i wrócić do swojego życia. Jednak już po przekroczeniu progu dworu czuje, że nic nie będzie takie proste, jak sądziła. Kuzynka jest cieniem samej siebie, a reszta domowników zachowuje się co najmniej dziwnie. Z każdym dniem dociera do niej, że coś w tym domu jest bardzo nie tak, a na dodatek zaczynają ją męczyć przedziwne koszmary… Co takiego ukrywa dom i jego mieszkańcy?

Początkowo nie planowałam czytać Mexican Gothic, ale pozytywne opinie kusiły zewsząd i nie mogłam się oprzeć. Lubię również motyw nawiedzonych domów, co było dodatkowym motywem, by chwycić po książkę.czy było warto?

Moje wrażenia

Nie wiem, co poszło nie tak, ale Mexican Gothic to książka z potencjałem, który nie został wykorzystany. A szkoda, bo można było tak dużo z niego wyciągnąć. Zamiast tego Silvia Moreno-Garcia obrała taki kierunek, że w pewnym momencie zaczęłam się zastanawiać, czy przypadkiem sama nie zażywała grzybków podczas pisania (ci, co czytali zapewne wiedzą, do czego się odnoszę). Początek, no dobra, będę szczera - jakieś 200 stron książki to praktycznie same opisy życia w Dworze z dziwnymi zasadami. Coś tam niby bohaterka dostrzega, coś jej się śni, ale ani to nie budziło niepokoju, ani nie intrygowało. Dopiero na końcu jakby akcja nabierała rozmachu, ale to, co tam się dzieje. Horror powinien przerażać lub chociaż wzbudzać poczucie niepokoju czy chęć zerkania za ramię. W przypadku tego tytułu czułam jedynie obrzydzenie i co chwilę przewracałam oczami. Brakowało mi też paru logicznych wyjaśnień pewnych istotnych rzeczy (co się dzieje z duszą po przejęciu ciała przez inną lub po co inne działania nabycia mocy, gdy bohaterowie cały czas są z nią połączeni i ją wdychają?).

Słów kilka o bohaterach

Dla wielu czytelników mocną stroną tej powieści są bohaterowie. I faktycznie, coś w nich jest. Jakbym spotkała kogokolwiek z nich na swojej drodze, czułabym, że są niezwykle specyficzni i oślizgli. Noszą tyle masek i zła w sobie, że to nie byłoby zbyt trudne. Każdy jest inny i trudno mi określić, które z nich jest gorsze lub bardziej szalone czy zwyczajnie przepełnione okrucieństwem. Tylko… oni też nie budzili mojego strachu. Byli dziwni i tak się zachowywali, bardziej drażniło mnie ich wyrachowanie i wywyższanie się.

Na zakończenie

Strasznie długo czytałam Mexican Gothic i nie był to zbyt dobrze spożytkowany czas. Przez większość książki się nudziłam i z utęsknieniem czekałam na choćby odrobinę niepokoju. Niestety się zawiodłam, bo gdy już zaczęło się coś dziać, było to dla mnie odrzucające i poprowadzone bez sensu. Mam wrażenie, że wątek kazirodztwa i ten z niemowlakami pojawił się, by czymś poruszyć czytelnika. Tylko nie do końca tego w horrorach oczekuję. Ja się zawiodłam i nawet zakończenie nie dało mi satysfakcji. Nie czułam tej wszędobylskiej zgnilizny, nie miałam wrażenia, że coś lub ktoś jest ze mną w pokoju. Nie wiem, może tłumaczenie do mnie nie trafiło, ale naprawdę na końcu zastanawiałam się, skąd to wszystko się bierze i gdzie jest tego sens.

Dla mnie Mexican Gothic jest rozczarowaniem tego roku. Liczyłam na pełne lęku poznawanie przeszłości domu i jego mieszkańców, a dostałam coś dalekiego od mrocznego klimatu. Szkoda.

Noemí Taboada wiedzie beztroskie życie wypełnione zabawami i bankietami. Niespodziewanie otrzymuje list od swojej kuzynki Cataliny która podupadła na zdrowiu i prosi o pomoc. Noemí wyrusza do Wysokiego Dworu, aby dowiedzieć się więcej o stanie kuzynki. Obserwuje tam bacznie jej męża i innych członków rodziny, którzy już od początku nie wzbudzili jej sympatii. Wkrótce także i ona doświadcza dziwnych i niepokojących wizji i powoli odkrywa przerażającą historię domu i jej mieszkańców.

"Mexican Gothic" to powieść grozy. Została uznana jako najlepszy horror 2020 roku według Goodreads. Zanim zaczęłam ją czytać obejrzałam i przeczytałam kilka recenzji na tej temat i muszę przyznać, że byłam jej ogromnie ciekawa, bo sporo osób ją polecało. Wydaje mi się, że może miałam zbyt duże oczekiwania wobec tej powieści, bo owszem, podobała mi się, ale nie ma u mnie takiego zachwytu na jaki liczyłam. Wiadomo, że każdy ma inny gust i rozumiem pozytywne opinie, ale mi czegoś zabrakło. Czego? No na przykład grozy. Chociaż jest to powieść grozy to ja tego nie odczułam. Przez większą część książki nie działo się za wiele, akcja płynęła za wolno, a ja momentami się nudziłam przez co nie odczuwałam napięcia i niepokoju. Dopiero pod koniec zaczęło się dziać i to niemało! W końcu rzeczywiście pojawiła się niepewność o losy bohaterów, a ja bardziej wciągnęłam się w fabułę. Szkoda tylko, że wcześniej tych emocji mi brakowało. Nie da się nie zauważyć, że autorka miała naprawdę świetny pomysł na fabułę, bo o czymś takim jeszcze nie czytałam. Bardzo mi się to spodobało tak jak i klimat powieści. Akcja rozgrywa się w latach 50 XX wieku. Mamy tutaj piękne kostiumy, nawiedzony dom, ponurą i niezwykle mroczna atmosferę, która bardzo przypadła mi do gustu. Do tego pełno tajemnic i dziwnych mieszkańców Wysokiego Dworu. Dla mnie to duży plus! Zabrakło mi dodaj także Meksyku. Po tytule książki wydawało mi się, że znajdę tutaj wątki o Meksyku, a niestety było ich naprawdę niewiele, zdecydowanie więcej tutaj klimatu z angielskich powieści. Jeśli chodzi o zakończenie to mi się akurat spodobało, trzeba przyznać, że aktorka ma ciekawą wyobraźnię. Jest kilka fragmentów bardziej mrocznych, może nawet trochę odrażających, ale mi to nie przeszkadzało, w końcu to powieść grozy. Nie jest bardzo strasznie i przerażająco, ale niektóre wydarzenia takie bywają, choć nie ma ich dużo. Jak dla mnie to dobra książka, ale liczyłam na coś więcej. Chociaż na początku fabuła mi się trochę dłużyła to jednak całość oceniam dobrze, głównie przez wykonanie i za ten oryginalny pomysł na fabułę.

Główna bohaterka Noemí to młoda kobieta, która lubi spędzać czas na różnych zabawach i grach, lubi flirty i niezobowiązujące towarzystwo mężczyzn. Jej beztroskie życie zmienia się w momencie, kiedy wyrusza do Wysokiego Dworu, aby pomóc kuzynce. Tam odkrywa przerażającą prawdę o nowej rodzinie Cataliny, którą trudno jej zrozumieć. W tej dziwnej posiadłości musi dostosować się do panujących tam zasad, które od początku wydają się jej dziwne. Wszystkimi rządzi tam starszy mężczyzna, który pomimo słabego zdrowia kontroluje to co się dzieje w posiadłości. Noemí chciałaby pomóc kuzynce, choć nie końca rozumie co się z nią dzieje. W końcu także i ona doświadcza różnych wizji, śnią się jej przedziwne koszmary, które dają jej do myślenia. Jedyną przychylną jej osobą jej młody mężczyzna o imieniu Francis. Jednak i ON skrywa pewne sekrety... Noemí nie ma pojęcia co ją jeszcze spotka, a prawda okaże się naprawdę mroczna i przerażająca. Muszę przyznać, że z zaciekawieniem czytałam o losach bohaterki. To taka postać, która wie czego chce, nie daje sobą pomiatać i nie boi się wyrazić własnego zdania. Lubię takie bohaterki, dlatego polubiłam Noemí i z zainteresowaniem śledziłam jej poczynania. Mamy tutaj kilku bohaterów, a każdy z nich ma do odegrania ważną rolę. Mieszkańcy Wysokiego Dworu są dziwni, pełni sekretów, mroczni. Nie wiadomo jakie mają intencję i czy można udać. Wkrótce jednak główna bohaterka pozna prawdę na ich temat. Prawdę, która niejednego czytelnika może zaszokować.

Styl pisania autorki jest przystępny i ciekawy, ale nie należy moim zdaniem do tych bardzo lekkich. Moim zdaniem pasuje do ciężkiego i ponurego klimatu powieści. Narracja jest trzecioosobowa.

"Mexican Gothic" to ciekawa powieść grozy, ale ja spodziewałam się po niej czegoś więcej. Nie zachwyciła mnie, ale też nie uważam jej za złą książkę. Ostatecznie mi się spodobała, bardzo podoba mi się pomysł autorki na fabułę i panujący klimat. Zabrakło mi grozy, niepewności i niepokoju, ale mimo tego historia jest intrygująca. Książka zbiera sporo pozytywnych opinii, więc warto wyrobić sobie własną, może Wy będziecie tak samo zachwyceni jak inni czytelnicy.

"Przyszłości, myślała, nie da się przewidzieć, a kolej rzeczy jest nieodgadniona. Sadzić inaczej byłoby absurdem."

Głowna bohaterka, Noemi Taboada, otrzymuje informację o kiepskim stanie zdrowia kuzynki. List jest chaotyczny i niepokojący, więc dziewczyna wyrusza na meksykańską prowincję, aby na własne oczy przekonać się, jak się sprawy mają. Chora Catalina zamieszkuje wraz z mężem w Wysokim Dworze. Ponury, odludny dom wypuszcza macki także w stronę Noemi. Czy twardo stąpająca po ziemi mieszkanka stolicy zachowa jasność umysłu?

Powieść „Mexican Gothic” wzbudziła moje zainteresowanie, jak tylko pojawiła się na rynku. Lokalne wiedźmy, tajemnicze rytuały – to jest coś z czym kojarzą mi się książki rozgrywające się w Meksyku, ale nie gotyk i nawiedzony dwór. To połączenie było dla mnie tak abstrakcyjne, że musiałam sięgnąć po tę powieść. Oto krótka relacja z tego, czy mi się podobała.

Bardzo ciekawe jest tło powieści. Mi El Triunfo, gdzie mieści się Wielki Dwór, przynosi skojarzenia pomiędzy „Desperacją” Stephena Kinga, a „Wichrowymi wzgórzami” Emily Brontë. Kiedyś były w tym miejscu pieniądze. Przybyła z Anglii rodzina Doyle'ów otworzyła kopalnię, gwarantując zatrudnienie mieszkańcom. W efekcie różnych wydarzeń – o których przeczytacie w książce – miejsce to zostało zamknięte, a mieścina zaczęła podupadać. Dawni potentaci zostali i został ich dom zwany Wielkim Dworem – domiszcze, które raczej trzeszczy, gnije i straszy niż zachwyca. I to właśnie ON i jego okolica przywołują mi na myśl angielskie krajobrazy rodem z powieści sióstr Brontë – mgła, przestrzeń, przydomowy cmentarz, nawet poczułam zapach wrzosów. Zobaczyć Anglię na meksykańskiej prowincji było dla mnie czymś nowym, dziwnym. Chyba jeszcze nie czytałam książki, gdzie goście aż tak przyćmili tuziemców.

Drugą rzeczą, która zasługuje na wyróżnienie są postacie. To przez nie autorka buduje grozę w powieści. Od wkroczenia Noemi do Wielkiego Dworu, czujemy, że trafiła ona w grono osób, które będą chciały ją stłamsić. Jej buta, pyskatość, inteligencja musi zmierzyć się z zasadami, które narzucają jej mieszkańcy domu. Jedni robią to mniej, inni bardziej subtelnie, jednak czytelnik może poczuć, jak coraz bardziej osaczają swojego gościa.

Ponieważ książką wpisuje się w literaturę grozy muszę jeszcze ocenić jej klimat. Jako horror „Mexican Gothic” wypada średnio. Postacie są nieźle wykreowane i na tym – w moim odczuciu – koniec. Trzaski domu nie przeszywały mnie na wskroś, gnijące tapety nie śmierdziały, a niepokojące sny bohaterki nie niepokoiły. Tak sobie to czytałam ciekawa, czy rozwiązanie będzie logiczne czy nadnaturalne i nawet mi się ono podobało – chociaż częściowo je przewidziałam, bo pewne elementy nie mogły pojawiać się w fabule przypadkowo. Książka nie jest zła, ale do rasowej literatury grozy jej daleko.

Jak mam podsumować tę książkę? Niby to literatura grozy, jednak przypuszczam, że dla miłośników tego rodzaju lektur będzie ona za lekka. Być może przypadnie do gustu miłośnikom powieści gotyckich. Co prawda czas akcji to lata 50. XX wieku, ale nie jest ON jakość szczególnie ważny dla fabuły, a w książce znajdziecie wiele elementów charakterystycznych właśnie dla powieści gotyckiej – odludzie, nawiedzony dom, nawet wątek romantyczny.

Chciałam się przekonać, jak wygląda „Mexican Gothic” i się przekonałam. Silvia Moreno-Garcia nie porwała mnie, ale też nie zanudziła