Listy do Gestapo

„Słowa mają potężną moc, o wiele potężniejszą niż się wydaje. Mogą dawać życie i zabijać jak ostrze noża.”

Wiosna 1938 roku, Warszawa, poznajemy pełną życia osiemnastoletnią Zuzannę, która uważa, że wszystko jest możliwe. Pewnego wieczoru wracając do domu, dobiega do niej melodia grana na skrzypcach. Zuzanna zamiera, piękno muzyki porusza w niej wrażliwe struny. Kilka tygodni później na proszonej kolacji poznaje pewnego muzyka, wszystko jej mówi, że to właśnie jego gra tak bardzo ją zachwyciła. Już niebawem między nią, a Tadeuszem rodzi się prawdziwe uczucie. Młodzi mają plany, marzenia, cały świat przed sobą. I wtedy wybucha II wojna światowa, która zmienia wszystko, nic już nigdy nie będzie takie samo… Zuzanna wraz z wybuchem wojny podejmuje pracę na poczcie, angażuje się w podziemną walkę z okupantem, zostaje łączniczką. Na poczcie pracuje w sektorze „P” wyłapuje anonimowe listy, donosy pisane przez Polaków. Pewnego razu przechwytuje list, który głęboko ją porusza i zmienia jej życie.

Z ogromną przyjemnością i ciekawością wzięłam do ręki najnowszą książkę Marii Paszyńskiej i całkowicie przepadłam. Autorka czaruje słowem. Listy pisane przez Zuzannę są specyficzną formą spowiedzi, jej liczne przemyślenia, wątpliwości, czujemy niepewność, strach, wewnętrzne rozterki jakich doświadczyła. Dokonane wybory, często pod wpływem chwili. To miłość dawała jej siłę, odwagę, napędza do działania i niosła nadzieję na przetrwanie. Poczułam do niej sporą sympatię, z całego serca jej kibicowałam, jednak im dalej tym mniej potrafiłam zrozumieć podejmowane przez nią decyzje. Jednak daleka jestem od oceniania, trudno mi sobie wyobrazić, jak ja postąpiłabym będąc na jej miejscu.

Zuzannie towarzyszymy od wczesnych lat młodości, widzimy jej miłość do Tadeusza, straszne wojenne czasy i późniejsze powojenne lata. Okrucieństwo wojny, tragiczne ludzkie losy, głód, strach, niepewność jutra, bolesne straty. Próba przetrwania wbrew wszystkiemu i wszystkim. Mozolne, pełne desperacji podnoszenie się Warszawy ze zgliszczy. Trudna relacja dwojga ludzi, między, którymi wiszą niedopowiedzenia, brak szczerości, brak rozmów, głęboko ukryte żale. Miłość, która gotowa jest na każde poświęcenie, silna, wytrwała, niezniszczalna. Dramatyczne wybory, które musieli podejmować ludzie żyjący w tych nieludzkich czasach, ich wpływ na dalsze losy.

Powieść całkowicie mnie porwała, czytałam z zapartym tchem i niepokojem. Intensywna, klimatyczna, wzruszająca historia o popełnionych błędach, które chciałyby uzyskać przebaczenie, o braku zaufania i trudnych wyborach. Opowieść daje do myślenia, trudno przejść obok niej obojętnie, zostanie we mnie na dłużej. Jest to literatura najwyższych lotów! Bardzo, bardzo polecam,Tatiasza i jej książki :)

Czy muzyka może odmienić życie? Jedna melodia, która zapadnie w pamięć i słyszysz ją potem cały czas w sercu?

Może… przykładem staje się historia Zuzanny.

Pewnego wieczoru serce dziewczyny zaczyna bić mocniej, słysząc dźwięki wydobywające się ze skrzypiec jest oczarowana, a mężczyzna, który gra ową muzykę staje się jej pragnieniem, miłością… Zrządzenie losu sprawia, że spotykają się. Ich pierwsze chwile są subtelne, pełne tajemniczości, a wszystko z biegiem czasu nabiera barw i uczuć. Niestety potem przychodzi wojna, a Zuzanna „skazana” jest na niepokój, cierpienie i łzy. Czy po latach odnajdą się na nowo, czy muzyka, która gra w ich sercach

pozwoli im się na nowo połączyć, a może wszystko przepadło?

To niezwykle poruszająca opowieść, w której niewiele jest momentów radości, spokoju i szczęścia. Gdy wybucha wojna Zuzanna włącza się w podziemną walkę z wrogiem i ta jedna decyzja odmienia wszystko. Jedna chwila, jeden list, sprawia, że jej życie poniekąd traci sens. Wiara w miłość i drugiego człowieka ulatuje z przerażającą siłą. Czy dziewczyna będzie potrafiła pogodzić się z sytuacją i zacząć żyć od nowa? Choć to nie wojna niesie za sobą najwięcej bólu. Niewypowiedziane słowa również mogą ranić i to z ogromną mocą. Niekiedy bywa to bardzo trudne, ale warto zadać pytanie, które dręczy, które sprawia, że czujemy niepokój i strach, które może być tragiczne w skutkach, ale konsekwencje milczenia mogą być jeszcze większe.

Książka napisana jest w formie listu, pamiętnika. To słowa, które Zuzanna kieruje do Tadeusza, do jej miłości życia. Opowiada mu każdy dzień, każdą swoją emocję, każdy strach, rozczarowanie, swoją walkę z losem, z codziennością, a między wersjami niemalże słychać uderzające o papier łzy dziewczyny. Bo tak jak niezadane wcześniej pytanie może nieść za sobą opłakane rezultaty, tak czasem jedno działanie niweczy wszystko…

Droga Zuzanno Ty doskonale wiesz, że „słowa mają potężną moc, o wiele potężniejszą, niż się wydaje. Mogą dawać życie i zabijać jak ostrze noża”… podobnie jest z milczeniem….

Jest 1938 rok gdy osiemnastoletnia Zuzanna słysząc grającego na skrzypcach Tadeusza traci dla niego głowę. Ta pierwsza miłość powoduje, iż zaczyna snuć marzenia i plany, które brutalnie przerywa wojna. Zuzanna zaczyna pracę na Poczcie Głównej i włącza się w podziemną walkę z okupantem. Zostaje przydzielona do komórki zajmującej się przechwytywaniem anonimowych donosów pisanych do gestapo. Okazuje się, że nadawcą jednego z donosów jest ktoś kogo zna bardzo dobrze...

„Listy do gestapo” to pełna emocji i poruszająca do głębi historia. Narracja pisana w pierwszej osobie jest swoistą spowiedzią Zuzanny. To opowieści utkana ze wspomnień gdzie z każdą kolejną stroną odkrywamy jej historię ale i jakie piętno na jej życiu odegrała wojna. Pokazuje jak ją to zmieniło. Motywem przewodnim powieści jest miłość pełna cierpliwości, czekająca na swój czas i przede wszystkim gotowa do poświęceń. Całość pokazuje przed jakimi trudnymi wyborami byli postawieni ludzie w tamtych czasach oraz jakie konsekwencje miały ich decyzje ale i motywy. To niezwykle wzruszająca i zmuszająca do refleksji opowieść o winie, błędach ale i wybaczaniu. Nie brakuje tu dylematów moralnych, szczerości czy jej braku, a przy tym pełna jest niedopowiedzeń w czasach gdy trudno było ocenić kto jest kim. Poza tym historia napisana jest niezwykle pięknym językiem, a plastyczne opisy działają na wyobraźnię. Zdecydowanie polecam tą przejmującą książkę.

"Lecz życie nie wstrzymuje nigdy biegu tylko dlatego, że dwoje ludzi pragnie bez końca tonąć w swoich oczach"

Jakiś czas temu miałam pierwsze spotkanie z twórczością autorki przy czytaniu opowiadania w książce „Rozdzieliła nas wojna”. Już wtedy wiedziałam, że z przyjemnością przeczytam całą książkę napisaną przez autorkę, nie sądziłam nawet ze okazja przydarzy się tak szybko.

Główną bohaterką jest osiemnastoletnia Zuzanna, która pochodzi z dobrego domu. Jej ojciec był znanym dyrygentem, ona próbowała swoich sił w muzyce jednak nie odziedziczyła talentu po tacie. Ale uwielbiała słuchać gry innych. Tak pewnego dnia w roku 1938 do jej uszu doleciała najpiękniejsza muzyka, jaką kiedykolwiek słyszała, dosłownie skradła jej serce jak i młody mężczyzna, który grał na skrzypcach, mimo iż widziała go z daleka. Los chciał, iż owy zdolny chłopak był uczniem pana Kulskiego i został zaproszony przez profesora na kolejce, tak tez Zuzanna poznała Tadeusza.

Ich miłość kwitła jednak czas zupełnie im nie sprzyjał. Wybuch II wojny światowej pokrzyżował plany wielu ludziom. W tamtych czasach każdy starał się robić, co mógłby tylko przeżyć.

Tak tez główna bohaterka zatrudniła się na poczcie a przy okazji działała w komórce „P”. Była odpowiedzialna za przechwytywanie listów do „Szanownego Gestapo”. Dobrze wiedziała, że listy są anonimowe jednak nie wyobrażała sobie jak można donosić na swoich.

Pewnego dnia dowiaduje się rzeczy, w które ciężko jest jej uwierzyć, aczkolwiek postanawia wziąć sprawy w swoje ręce.

Czy miłość Zuzanny u Tadeusza ma szanse przetrwać trudny okres II wojny światowej? Czy oboje pozostaną sobie wierni? A może szczera rozmowa w odpowiednim czasie zmieniłaby ich życie?

Ta historia wzbudziła we mnie naprawdę ogrom emocji. Już od pierwszych stron czytałam ją z zapartym tchem. Byłam ogromnie ciekawa jak potoczy się relacja miedzy Zuzanną a Tadeuszem. Każdy z nas wie ze II wojna światowa to nie był idealny czas na wielkie miłości, jednak, kto mógł to wszystko przewidzieć? W tamtych czasach wiele osób zginęło, wiele musiało pochować swoje drugie połówki. Każdy chwytał się każdej możliwości by tylko ocalić swoje życie, mając nadzieje, że ukochany bądź ukochana przeżyją te trudne chwile.

Autorka miała rewelacyjny pomysł na stworzenie książki w formie jednego długiego listu. To właśnie z niego poznajemy naszych głównych bohaterów oraz to jak potoczyły się losy Zuzanny. To właśnie ona jest nadawcą a swój list kieruje do Tadeusza i opisuje w nim, co do niego czuła i co tak naprawdę ja spotkało, o czym nie mogła mu powiedzieć prosto w oczy.

Mimo iż w ostatnim czasie czytałam dosyć sporo książek o II wojnie światowej i trochę obawiałam się czy ta tematyka już mi nie wyjdzie bokiem. To w tym przypadku historia skradła moje serce. Były momenty wzruszenia jak i zgrozy. Nie raz niedowierzałem ze to wszystko się tak toczy. Autorka świetnie potrafi trzymać czytelnika w napięciu. Jeśli książki z wątkiem historycznym nie są wam obce to to jest pozycja, która musicie przeczytać, naprawdę warto.

Pierwszą powieścią Marii Paszyńskiej, a zarazem jedyną, jaką przeczytałam były "Dwa światła". Już wtedy zostałam oczarowana przepięknym językiem i stylem Autorki, i wiedziałam, że jeszcze kiedyś sięgnę po jej twórczość. Literatura wojenna, ta na faktach, jak i beletryzowana, to gatunek po który sięgam bez zastanowienia, tak więc nie mogłam odmówić sobie sięgnięcia po najnowszą powieść Pani Marii, "Listy do Gestapo".

Autorka przenosi na do roku 1938. Młoda Zuzanna, córka utalentowanego wirtuoza, wierzy, że jej życie będzie usłane różami. Pewnego wieczoru zachwyca się piękną melodią wygrywaną na skrzypcach, a kilka dni później poznaje zdolnego skrzypka, w którym zakochuje się bez pamięci. Marzenia o wspólnym życiu przerywa wybuch wojny, wraz z którą przychodzi ból, cierpienie i śmierć..

Wraz z początkiem wojny Zuzanna traci ojca, by przetrwać nadciągającą gehennę zatrudnia się na Poczcie Głównej. Tam włącza się do podziemnej walki z okupantem, gdzie zostaje przydzielona do komórki "P" zajmującej się przechwytywaniem anonimowych donosów pisanych przez Polaków. Jeden z listów rozdziera jej serce na milion kawałków. Zuzanna przekonuje się, że działalność konspiracyjna to nie tylko walka o życie, ale również o miłość..

"Listy do Gestapo" to rozdzierająca serce spowiedź kobiety, którą wojna i życie po okupacji zmusiło do wielu trudnych i bolesnych decyzji.

Autorka w piękny i bardzo obrazowy sposób przedstawia nam życie Zuzanny, krok w krok podąrzająmy razem z nią przyglądając się okrucieństwu, jakie przyniosła ze sobą II wojna światowa. Życie w czasie okupacji dla wielu mieszkańców Warszawy było tragedią a brak jedzenia i rozprzestrzeniający się głód, wielu ludzi zmuszał do podejmowania drastycznych decyzji. Jedną z takich decyzji podjęła Zuzanna, a to wszystko z miłości do mężczyzny. Przeżyła wiele ciężkich i bolesnych chwil, do końca żyjąc w niepewności czy kiedykolwiek dane jej będzie wyznać prawdę.

"Listy do Gestapo" to piękna, wzruszająca i bardzo bolesna powieść, to historia, która w czytelniku poruszy najczulsze struny serca. List Zuzanny to najszczersza spowiedź o popełnionych błędach i winach, które domagają się przebaczenia.. Czy decyzje, które podjęła Zuzanna były dobre? Jaki wpływ na życie Zuzanny miała wojna? Jak trudne wyobry przed nią postawiła? O tym wszystkim dowiecie się z najnowszej powieści Marii Paszyńskiej "Listy do Gestapo", do lektury której z całego serca Was zachęcam.

Kiedy zaczęłam "Listy do gestapo" miałam lekkie obawy 🙈

Ponad trzystustronicowy list, tekst jednolity bez podziału na rozdziały, bardzo mało dialogów. Pomyślałam oj będzie ciężko, ale wiecie co? Było cudownie 🥰 Pani Maria oczarowała mnie po raz kolejny.

Historia, którą opowiada nam Zuzanna jest niesamowicie trudna, bolesna i pouczająca. Ten list to swoista spowiedź, prośba o zrozumienie i o wybaczenie.

Zuzanna opisuje swoją miłość do Tadeusza od pierwszych chwil kiedy zauroczyła ją melodia wygrywana przez niego na skrzypcach, po ich ostatnie dni kiedy tulili się po latach rozłąki. Tłem tej miłości jest czas wojny tak bardzo trudny dla wszystkich, którym przyszło w nim żyć.

Wszyscy miłośnicy tej tematyki na pewno pokochają tą książkę, ale to tylko tło. Najważniejsze są uczucia i to one grają tu pierwsze skrzypce. Do czego może doprowadzić nas miłość, zazdrość, czy chęć zemsty?

Kolejna rzecz to prawda i rozmowa.

Gdyby ta dwójka potrafiła ze sobą być szczera, gdyby zadawali pytania, gdyby szukali odpowiedzi... ech...

"Kilka słów zaledwie dzieliło nas od prawdy. " "Zabrakło tych kilku słów, bym nie popełniła największego grzechu mojego życia. Kilku słów..."

Płakałam, czułam się rozdarta, było mi smutno, było mi źle, byłam wściekła na niego, byłam wściekła na nią ♥️

Uwielbiam książki autorki właśnie za te emocje.

Wyraźnie rozbrzmiewająca wyczuwalną pustką, osiadającą ciężko na dnie roztrzaskanego serca, dezorientująca nietuzinkowym przebiegiem zdarzeń, szczelnie wypełniająca myśli refleksjami. „Listy do gestapo” to historia mocna w wydźwięku, dotykająca tematyki trudnej w odbiorze, fragmentarycznie wręcz przytłaczająca nakreślonym mrokiem, który ulokowany w czeluściach duszy, wyczuwając unoszące się zło, drażni świadomie struny empatii, doszczętnie je niszcząc. Powieść osnuta na tle jarzma wojennych reperkusji, tym samym późniejszej rzeczywistości, budowanej na fundamencie iluzorycznie odzyskanej wolności, roztacza przed jej odbiorcą obraz zgliszczy, przybierających na sile nie tylko w sukcesywnie ciemiężonej Warszawie, ale także w ludzkich charakterach, przekonaniach i wyborach. Mimo że wizje okrucieństwa i dosłownie przytoczonej brutalność z rąk oprawcy nie są jaskrawie zaakcentowane, to fabułę otula całun doskonale widocznej bezsilności oddanej w decyzjach, które podszyte są traumatycznymi implikacjami, realnie zatrważającymi w obliczu ich patowego charakteru. Ona intencjonalnie stawia czytelnika przed moralnym dylematem, który nie sposób rozstrzygnąć, ba!, w odniesieniu do sytuacji, w której poczucie bezpieczeństwa przybiera postać mętnego wspomnienia, nakazuje wręcz zaniechać prób oceniania – jak bowiem pisała Wisława Szymborska: „tyle wiemy o sobie, ile nas sprawdzono”. „Listy do gestapo” rozniecają wielobarwną paletę emocji, prowokująco przekraczając kruchą granicę między zrozumieniem a potępieniem, dostarcza impresyjnych doznań, które skrywają się pod skórą, stające się z każdą stroną bardziej wyczuwalne pod palcami, wciąż intensywnie zauważalne. Kompozycję fabularną umocowano na tytułowych listach, wyzbytych jednak z romantycznej idei, tak charakterystycznej dla gatunku z historią w tle, a przepełnionych nieuzasadnioną nienawiścią, ale też i strachem, wyzbytych z przyzwoitości, przybierających formę brudnych donosów. To historia oznaczająca się wielowątkowością, tym samym nasączona kroplami nieoczywistości, incydentalnie otoczona enigmatycznością, w której miłość przybiera kształt definiujący przyszłość wielu osób. Jednak nie nadaje treści przewidywalności, nie naznacza jej egzaltowaną pompatycznością – to bardziej lustrzane odbicie kamienia, który zrzucony, pociąga za sobą lawinę następstw, dotkliwie rzutujących na egzystencję innych ludzi. I miłość! To miłość stanowi jej początek i koniec, to miłość niesie trudne do wyartykułowania szczęście, ale i determinuje największe dramaty, nadaje powieści sznytu kompletności, ale i pozostawia z niemym pytaniem na ustach. Wygrywająca na pięciolinii nuty życia, wypełniona muzycznym motywem, portretuje zawiść i skomplikowany obraz trwale odciśniętego śladu wojny, tworząc kompilację gniewu i wybaczenia, odzianych w niegasnącą nadzieję. Narracja odzwierciedlająca spowiedź z błędów i doświadczeń, szeptana niedopowiedzeniami, która porusza na wskroś, która emocjonalnie rani, która sugestywnie prowadzi do snucia domysłów… Niewątpliwie jedyna taka kreacja ludzkiego zagubienia w świecie pomazanym nieustanną ciemnością na rynku literackim! Literacki koncert esencjonalnych dźwięków z duszą!

"Listy do Gestapo" przyciągnęły mnie do siebie swoją piękną okładką. Nie byłam pewna czy powieść mi się spodoba, bo została osadzona w czasach II wojny światowej. Jednak wierzyłam w kunszt autorki, który znam z innych, napisanych przez nią książek. Po raz kolejny nie zawiodłam się. Maria Paszyńska stworzyła piękną, pełną dramatyzmu historię.

Akcja powieści "Listy do Gestapo " rozpoczyna się wiosną 1938 roku w Warszawie.

Zuzanna, młoda dziewczyna z dobrego domu, jest zafascynowana melodią, którą ktoś gra na skrzypcach. Okazuje się, że jej autorem jest młody, zdolny i obiecujący muzyk, Tadeusz. Dziewczyna zakochuje się w nim bez pamięci.

Niestety wojna wprowadza chaos w życie bohaterów. Wszystko się zmienia. Trzeba walczyć o przetrwanie, a miłość schodzi na dalszy plan.

"Lecz życie nie wstrzymuje nigdy biegu tylko dlatego, że dwoje ludzi pragnie bez końca tonąć w swoich oczach"

"Listy do Gestapo" to porywająca książka, która opisuje historię uczucia Zuzanny do Tadeusza. Bohaterka zwierza nam się ze swoich uczynków, wyborów, przeżyć, przemyśleń i emocji, które jej towarzyszyły przed wojną, w jej trakcie i po niej. Miłość napędzała ją do działania i pozwalała przetrwać.

Dla mnie postać Zuzanny, jest niejednoznaczna. Na początku bardzo jej kibicowałam, ale późniejsze jej wybory, sprawiały, że z każdą przeczytaną kartką, rozumiałam jej postępowanie coraz mniej.

Maria Paszyńska pokazała jak koleje losu potrafią wpływać na ludzkie uczucia i wybory. Autorka w swojej powieści pokazuje, jak wiele niebezpieczeństw czyha na kobiety w czasie wojny.

"Listy do Gestapo" to świetnie napisana, przejmująca, intensywna historia, którą czyta się jednym tchem.

Polecam serdecznie 👍.