Lalkarz

Łucja wynajmuje pokój w podolsztyńskiej wsi. W Olsztynie zaś studiuje. Pewnego dnia z powodu awarii samochodu, wraca do domu przez las. Tam słyszy przeraźliwy krzyk. Jednak, zamiast sprawdzić, czy ktoś potrzebuje pomocy, ucieka.

Następnego dnia dowiaduje się, że w lesie znaleziono ciało kobiety. Wkrótce ginie kolejna. Morderca przy swoich ofiarach zostawia plecione ze słomy laleczki.

Pewnego dnia Łucja znajduje laleczkę w swoim samochodzie. Nikomu nic nie mówi, ale czuję się obserwowana i przestraszona. Wraz z koleżanką ze studiów rozpoczyna własne śledztwo. Czego morderca może od niej chcieć? Czy wybrał ją na następną ofiarę?

"Lalkarz" ta moje pierwsze spotkanie z twórczością Pauliny Cedlerskiej. Mogę powiedzieć, że było to całkiem udane spotkanie. Książkę czytało mi się bardzo dobrze i szybko.

Łucja okazała się ciekawą i bardzo niejednoznaczną bohaterką. Poznajmy ją już jako dorosła 28-letnią kobietę, ale dzięki retrospekcjom możemy poznać jej życie od najmłodszych lat. Łucja to bohaterką, która nie budzi zbytniej sympatii. Jest typem samotnika. Nie nawiązuje głębszych relacji. Jednak poznając jej przeszłość, można to trochę ją zrozumieć.

Fabuła jest bardzo wciągająca. Rozwiązanie zagadki morderstw jest zaskakujące. Podobnie jak zakończenie. Rzadko kiedy spotykam takie zakończenie kryminału. Postać mordercy również była dla mnie zaskoczeniem, bo akurat tej osoby nie brałam pod uwagę.

Jednym słowem polecam. To kawał dobrej lektury. Zwłaszcza jeżeli lubicie nietuzinkowe, niecodzienne zakończenia.

Jest to bardzo niepokojąca książka. Mamy ukazany czas, który toczy się aktualnie, ale i wracamy do przeszłości postaci w której działy się bardzo krzywdzące dla niej rzeczy. Będąc małą dziewczynką wpierw straciła matkę, później żyła samotnie z ojcem, co było równie wyczerpujące, gdyż nie należał do spokojnych ludzi i na samym końcu wylądowała w miejscu do którego lepiej, by nikt nigdy nie trafił. Do domu swojej rodziny, gdzie krzywdzono ją psychicznie i fizycznie. To są bardzo krótkie wspominki, ale burzliwe i bolesne nawet dla czytającego. One wracają do niej w teraźniejszości z dwóch powodów. Wpierw zwyczajnym zapłonem są sytuacje podobne do tych dawniejszych, gdzie rzecz, czy nawet słowo wypowiedziane przez kogoś od razu sprawia, że staje się zamyślona i tamte obrazy wracają. Jednak jest też drugi powód, o wiele gorszy. Autorka nie bez powodu przytacza nam krzywdy, których dopuszczał się jeden z domowników na naszej postaci. Bowiem znajdzie się pewnego dnia w najmniej odpowiednim momencie i odtąd to wydarzenie będzie się za nią ciągnęło. Ktoś bowiem morduje ludzi pozostawiając przy nich słomiane laleczki. Taką też zabawkę dostanie sama bohaterka. Ona będzie analizowała każde wcześniejsze zdarzenie, jakby widziała więcej niż policja i świadkowie. Sama nie potrafi być szczera, często dopuszcza do siebie przygodne zbliżenia, by choć na chwile nie myśleć o tym, co się wokół niej dzieje. Sama również studiuje i widzimy jak bardzo niekiedy jest wyczerpana nie tylko życiem, ale i nauką. Niby ma tak koleżankę, jednak żadna z nich nie spoufala się z drugą. Jakby łączyły ich tylko egzaminy i nic po za tym. W pewnym jednak momencie robi się coraz goręcej, gdyż dom rodzinny bohaterki zostaje spalony. Teraz obawia się, że wie kto jest winien tych wszystkich morderstw, jednak my sami wciąż nie mamy takiej pewności, gdyż to są jedynie jej domysły. Autorka celowo tak skonstruowała powieść, by zawsze były z każdego zdarzenia co najmniej dwa wyjścia. W ten sposób do samego końca czytamy ją z zapartym tchem. Bardzo mi się podobała i szybko ją przeczytałam, gdyż ma większy druk:-)

Przechodząc przez kolejne rozdziały dochodziłam do różnych wniosków.

Łucja - główna bohaterka jest ciekawie napisaną postacią. Autorka zarysowuje jej dzieciństwo, wchodzi w jej psychikę, poznajemy jej światopogląd i charakter. Jest wykreowana na osobę arogancką i nieempatyczną. Wyjątkowy zabieg różniący powieść zwykłych szarych, standardowych kryminałów.

Sam lalkarz jest świetnie napisanym antagonistą. Cedlerska tworzy powieść w sposób niestandardowy. Nie jest to klasyczny kryminał ze śledztwem policji. Wydaje mi się, że sprawa lalkarza jest jedynie tłem dla podejmowanych przez autorkę tematów. Przemoc, brak akceptacji, samotność.

Samo zakończenie skłoniło mnie do refleksji. Nie wiem czy sprawa zakończyła się dobrze czy źle. Ale przez samą lekturę przeszłam z przyjemnością i zdecydowanie polecam wszystkim fanom nietuzinkowych kryminałów

Lalkarz to bardzo dobry kryminał, który mogę polecić z czystym sumieniem, wszystkim fanom pokrętnych i złowieszczych opowieści. ☺️ Trzymająca w napięciu sprawia, że nie będziesz w stanie się od niego oderwać. Pochłonęła ją w pare dni czytając w każdym wolnym momencie Nie sięgajcie po nią jeżeli nie chcecie przepaść na pare dni  

"Lalkarz" Pauliny Cedlerskiej to niesamowita podróż w głąb tajemnic i niezwykłych relacji międzyludzkich. Autorce udało się stworzyć intrygujący świat, który zaskakuje na każdym kroku. Postacie są ciekawe i mają swoje mocne oraz słabe strony, co czyni je autentycznymi. Niektóre wątki mogłyby być bardziej rozwinięte, ale ogólnie jest to bardzo dobra, emocjonująca lektura. Cedlerska ma talent do budowania napięcia i zaskakiwania czytelnika. Polecam dla miłośników nietuzinkowych opowieści!

Naprawdę dobra i dająca do myślenia książka. Początkowo, gdy czytałam o zachowaniu Łucji, budziło ono we mnie niezrozumienie, ale w miarę rozwoju zdarzeń, zaczęłam pytać samej siebie czy nie zachowałabym się dokładnie tak, jak bohaterka. Po pierwszych trzydziestu stronach nie mogłam już oderwać się od lektury. 

"Lalkarz" nie jest typowym kryminałem. Mam wrażenie, że bardziej od morderstw i toczącego się śledztwa, autorka skupiła się na głównej bohaterce i jej trudnej przeszłości. Łucja jest na tyle aspołeczna i, powiedziałabym, że wręcz denerwująca, ze ciężko ja polubić. A mimo to, wciąga jej przeszłość, tak silnie rzutująca na to kim jest kobieta dzisiaj. Jeśli bardziej cenisz wątki psychologiczne, zwłaszcza te trudne, od typowej akcji policji, to polecam.

Mocny kryminał pełny takiej mrocznej, czasami wręcz przerażającej atmosfery. Dzieją się morderstwa, nikt nie wie kto jest winny, a dookoła znika coraz więcej kobiet. No i w tym wszystkim tak centralnie znajduje się główna bohaterka, która musi walczyć o bezpieczeństwo swoje i innych kobiet. Wciągająca, polecam gorąco.

Łukcja, wracając po zmroku przez las jest świadkiem makabrycznej zbrodni. Zamiast pomóc ofierze ucieka, zachowując zdarzenie w tajemnicy.

Giną kolejne kobiety, a obok ich zwłok morderca zostawia laleczki.

Dziennikarze okrzykują go mianem lalkarza, kobieta pomimo swoich obaw i lęku dalej milczy i nie wyjawia prawdy. Pewnego ranka na lusterku wstecznym auta Łukcji wisi charakterystyczną kukiełka.

Kobieta rozpoczyna amatorskie śledztwo, aby dowiedzieć się, kto kryje się za tymi wszystkimi morderstwami.

Kim jest tytułowy lalkarz❓️

Jest to moja kolejna książka, w której zakochałam się od pierwszego wejrzenia, a okładka i sam tytuł sprawił, że musiałam obowiązkowo przeczytać ten thriller. Autorka w bardzo realistyczny sposób przedstawia nam cały zarys historii, dzięki czemu nie byłam w stanie nawet na chwilę odłożyć tej fantastycznej powieści. Od zawsze uwielbiałam książki przerażające, poruszające i pełne mrocznych tajemnic. Historia, która porusza wiele trudnych tematów.

Pomimo że jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki muszę prędko nadrobić zaległości.

Z czystym sumieniem polecam.

Kurcze, jest tu jakiś trudny do wyjaśnienia klimat. Są zbrodnie, jest bezbronna bohaterka, jest mroczna tajemnica, a nie ma winowajcy. Wszystko układa się w jedną całość, ale przez te wszystkie strony czuje się tą chęć poznania prawdy. Zrozumienia całej sytuacji, taką wewnętrzną potrzebę doprowadzenia do wyjaśnienia sprawy. Przeczytałam na raz, pół niedzieli przepadło, ale było warto.

Po raz pierwszy miałam okazję czytać pozycję od tej autorki i nie zawiodłam się. Był to dla mnie całkiem niezły kryminał, napisany odważnie, lekko i przyjemnie. Wczułam się w losy bohaterki Łucji co dodatkowo spotęgowało satysfakcję z lektury książki. Jedyny minus to na pewno niewyjaśnienie jednego z wątków, wokół którego autorka budowała linię fabularną. Zakończenie na duży plus. Poleam, ale raczej już nie wróciłabym do tej pozycji. ;) 

.

Mam coś dla fanów mrocznych klimatów.

Za mną spotkanie z Pauliną Cedlerską, która napisała książkę tak przerażającą, że kupiła mnie tą pokręconą i mroczną historią.

"Lalkarz" to thriller psychologiczny, w którym bohaterka ukrywa swoją bolesną i traumatyczną przeszłość. Gdy Łucja przeprowadza się do podolsztyńskiej wsi i rozpoczyna studia nie wie, że właśnie rozpocznie się jej koszmar. Niespodziewanie demony przeszłości stukają do jej drzwi. Pewnego razu wraca na stancję przez ciemny las i staje się świadkiem morderstwa. Ucieka z miejsca zbrodni i udaje, że nic nie widziała, ani nie słyszała.

Wkrótce w mieście zaczynają ginąć kolejne kobiety, a tajemniczy morderca zostawia przy nich słomiane laleczki. Pewnego dnia znajduje w swoim aucie laleczkę, a psychopata znowu morduje kobiety. Łucja rozpoczyna własne śledztwo.

Co chce jej zakomunikować morderca?

Czy Łucji grozi niebezpieczeństwo?

Kim okaże się lalkarz?

Jestem zachwycona lekkim piórem autorki. Wciągająca i ciekawa fabuła już od pierwszych stron. Śledziłam losy bohaterki z zapartym tchem. Nie mogłam oderwać się od tej książki. Morderstwa, tajemnice, sekrety z przeszłości, traumatyczne dzieciństwo, niebezpieczeństwo, strach, mroczny klimat i duszna atmosfera. Lalkarz mordercą wywołał u mnie paniczny strach i przerażenie podczas czytania. Traumatyczne dzieciństwo i skrywana przez lata tajemnica Łucji wstrząsnęły mną. Autorka pokazuje czytelnikom jak traumy z przeszłości wpływają na życie dorosłej osoby.

To lektura, która wywołuje w czytelniku mnóstwo emocji i zmusza do refleksji nad ludzką psychiką. Autorka potrafi budować napięcie i trzymać czytelnika w niepewności. Zagadka kryminalna zaskoczyła mnie, a zakończenie powieści zszokowało mnie i wbiło w fotel. Totalnie nieprzewidywalna i niepokojąca lektura.

Jeśli szukacie lektury podczas której Wasza wyobraźnia będzie szaleć to sięgnijcie po tę książkę.

Idealna lektura dla osób o mocnych nerwach.

Jestem usatysfakcjonowana i z pewnością sięgnę po kolejne książki autorki.

Zdecydowanie polecam!

BRUNETTE BOOKS

~ "Lalkarz" Pauliny Cedlerskiej, to rasowy, dobrze skrojony thriller psychologiczny, który już od samego początku zachwyca czytelnika nietuzinkową, z wyróżniającą się spośród innych mroczną okładka oraz frapująca fabułą. Wnikliwą treścią, dzięki, której wsiąkamy w mętną jak również traumatyczną, przeszłość naszej bohaterki Łucji -jednocześnie towarzysząc jej w pościgu za bezwzględnym mordercą, którego znakiem rozpoznawczym są kukiełki lalek.

To właśnie owe laleczki stają się punktem kulminacyjnym całej historii...

I już możemy się zastanawiać kim tak naprawdę jest morderca i dlaczego właśnie laleczki są jego znakiem rozpoznawczym?

A teraz troszkę przybliżę wam z fabuły.

~ Pewnego wieczoru tuż po zmroku kiedy Łucja wraca przez las, do wynajętego pokoju, staje się świadkiem brutalnego morderstwa.

Szok, panika i strach biorą górę, przez co kobieta ucieka w obawie o swoje życie, nie udzielając pomocy ofierze.

Przebieg wydarzeń z makabrycznej nocy, Łucja postanawia zachować dla siebie, do dnia kiedy giną kolejne kobiety, a morderca przy każdej z ofiar zostawia laleczkę.

Wszystko się zmienia kiedy na lusterku wstecznym swojego auta, Łucja znajduje jedną z takich kukiełek.

Od teraz kobieta prowadzi swoje amatorskie śledztwo.

A kiedy bliska znajoma, przepada bez śladu, Łucja wie że zrobi wszystko co w jej mocy, aby odnaleźć ją żywą!

Obecnie zaczyna się prawdziwa walka z czasem!

Czy Łucja, zdąży ocalić kobietę, a przy tym sama siebie?

~Prezentowany tytuł tak jak wcześniej wspominałam to dobrze skrojony, przemyślany i pełen tajemnic thriller psychologiczny, który dostarczy nam nie lada wrażeń, okraszonych pełną paletą emocji.

Przez co oprócz sprawy kryminalnej zmierzymy się trudnymi tematami, takimi jak trudne dzieciństwo, przemoc domowa, brak akceptacji, zrozumienia ze strony rodziny jak i rówieśników, lęk przed własnymi demonami, ale i nie tylko...

~Książka, niejednokrotnie wstrząsa, niepokoi, fascynuje, intryguje i trzyma w napięciu aż do samego końca, a samo rozwiązanie zagadki jest wprost zaskakujące!

~ O tej powieści mogłabym pisać tak bez końca dlatego gorąco polecam. Czytajcie! Wasza J.K.

Moim zdaniem „Lalkarz” nie jest typowym kryminałem, nie ma tu toczącego się śledztwa, ani policji zaangażowanej w ściganie mordercy, za to postać głównej bohaterki to klasyczny przykład kobiety po przejściach. Z trudnym dzieciństwem. Łucja to dość barwna postać, ale niezbyt sympatyczna. Za to na uwagę zasługuje narracja prowadzona w dwóch liniach czasowych. Teraźniejszość to dorosła Łucja i przedstawione poczynania mordercy, natomiast przeszłość to mała Łucja, której dzieciństwo było trudne i traumatyczne. Przeszłość bohaterki można poznać w przebłyskach wspomnień, które pojawiają się w głowie Łucji w najmniej spodziewanych momentach. Nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że Paulina Cedlerska celowo stworzyła odpychającą i antypatyczną główną bohaterkę, która nie wzbudzała we mnie współczucia, chociaż co do zasady należałoby ją polubić. Postać dorosłej Łucji jest tak denerwująca, że mimo moich usilnych starań nie udało mi się do niej poczuć ani odrobiny sympatii. Natomiast mała Łucja zasługiwała na współczucie i ratunek, ale go nie otrzymała. Czy zachowanie Łucji jest takie, a nie inne, bo zostało uformowane przez traumatyczne dzieciństwo? Chwilami wydawało mi się, że autorka traumatycznymi przeżyciami z dzieciństwa kobiety, próbowała w jakiś sposób tłumaczyć jej obecne zachowanie, ale nie udało jej się tym zmienić mojego negatywnego nastawienia do bohaterki.

Kreacja bohaterki niebudzącej sympatii, trochę zepsuła mi przyjemność czytania i średnio byłam zainteresowana jej losami, bardziej moją ciekawość budziła postać mordercy.

Łucja po samobójczej śmierci matki, najpierw wychowywana przez ojca alkoholika, a potem gdy ten zapił się na śmierć przez despotyczną i pozbawioną uczuć ciotkę. Dziewczynka nie ma domu, ciotka serca do niej, a psychopatyczny kuzyn dręczy ją dla przyjemności. Teraz dorosła Łucja zamknięta jest na wszelkie relacje, nie pragnie więzi z innymi ludźmi, a jej kontakty z mężczyznami sprowadzają się do seksu bez zobowiązań. znęcał.

Po kilku latach życia w Trójmieście dziewczyna przyjeżdża do Olsztyna, by podjąć studia magisterskie, które wciąż odkładała. „Lalkarz” zaczyna się jak typowa powieść obyczajowa, ale narracja szybko się zmienia, gdy Łucja wraca po zmroku przez las do wynajętego we wsi pod Olsztynem pokoju i staje się mimowolnym świadkiem morderstwa. Jej reakcja jest zaskakująca, bo zamiast w jakikolwiek sposób pomóc ofierze, ona ucieka z miejsca zdarzenia, a całą sprawę zachowuje w tajemnicy, nawet przed studiującą wraz z nią policjantką.

Jednak to makabryczne zdarzenie ma ciąg dalszy. W mieście dochodzi do kolejnych morderstw, a przy ofiarach zabójca zostawia laleczkę, taką samą jak przy pierwszej ofierze. Psychopata bardzo szybko w kręgach dziennikarskich zyskuje miano lalkarza, co budzi lęk w Łucji, ale mimo to kobieta wciąż uparcie milczy. Nie zdradza nikomu, czego była świadkiem nawet wtedy, gdy pewnego ranka na lusterku wstecznym w swoim samochodzie zastaje wiszącą charakterystyczną kukiełkę. Czyżby morderca ją wtedy widział i próbuje zastraszyć? Łucja, zamiast wyznać swojej koleżance, co słyszała tamtej nocy w lesie, woli rozpocząć swoje amatorskie śledztwo.

Wątki z przeszłości wydawały mi się dużo ciekawsze od tego, co działo się tu i teraz. Autorka powoli odkrywa przeszłość Łucji niczym puzzle układance, fakty z przeszłości kobiety wracają stopniowo w jej wspomnieniach niczym bumerang i ranią ją coraz boleśniej. Wygląda na to, że do tej pory wypierała je ze swojej pamięci, dopiero konfrontacja z czynami lalkarza, otwiera w jej głowie szufladę, którą dawno zamknęła na klucz, by do niej przez lata nie zaglądać. Spotkanie z chłopakiem, który pamięta ją z dzieciństwa, otwiera dawno zasklepioną ranę.

Trudno oprzeć się wrażeniu, że kreacja postaci Łucji celowo została tak poprowadzona przez autorkę, żeby nie dało się jej polubić, i nawet przeżycia z dzieciństwa nie zdołały tego zmienić. Góry wypalonych papierosów, aroganckie zachowanie, brak empatii wobec innych, a sposób, w jaki szuka śladów lalkarza, wzbudzał jeszcze większą niechęć do jej osoby. Kumpluje się z policjantką, ale nie próbuje szukać u niej pomocy. Ukrywa, że była świadkiem morderstwa i że jest nękana. Jej działania są desperackie i agresywne, wydają się próbą zagłuszenia wyrzutów sumienia i podsycaniem fałszywego przekonania, że ma nad czymś kontrolę.

Ciotka po śmierci rodziców zajęła się Łucją z wyrachowania, bo otrzymywała na nią pieniądze od państwa. Gdy dziewczyna kończy osiemnaście lat, z ulgą opuszcza znienawidzony dom, żegnana przekleństwami ciotki, która nie życzy jej niczego dobrego. Horror, jaki przeżyła w domu okrutnej krewnej, odbił się na psychice dziecka i daje o sobie znać w dorosłym życiu.

Zakończenie książki jest zaskakujące i zostawia pewien niedosyt, bo nie takiego finału się spodziewałam. Po głębszym zastanowieniu zadałam sobie pytanie. Czy zakończenie książki powinno być inne? Nie wiem, nie potrafię jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie, bo chociaż w końcowym efekcie takie zakończenie było dla mnie akceptowalne, to nie było satysfakcjonujące.

„Lalkarz” to nietuzinkowy mroczny thriller połączony z dramatem rodzinnym, w którym autorka poruszyła trudne tematy, takie jak przemoc domowa, trudne dzieciństwo, brak akceptacji ze strony rówieśników i bliskich. Opisy krzywdzonego latami dziecka, które nie mogło liczyć na niczyją pomoc, mroziły krew w żyłach. Dramat, który Łucja przeżyła w dzieciństwie, odbił się na jej dorosłym życiu. Czy gdyby udała się po pomoc, jej życie miałoby szansę potoczyć się inaczej ?

Cały czas miałam wrażenie, że motyw kryminalny zaginął gdzieś w gąszczu wspomnień Łucji. Niewiarygodne wydały mi się też działania sprawcy, choć w ogólnym kontekście są dość przerażające. Mimo wszystko powieść czyta się z dużą przyjemnością, jakkolwiek to brzmi, co zapewne jest sporą zasługą stylu pisania autorki. Fabuła wciąga, intryguje i trzyma w napięciu do ostatniej strony, a niepokojący, klaustrofobiczny, mroczny klimat książki powoduje, że z niecierpliwością oczekuje się na finał, ale gdy on następuje, wcale nie oddycha się z ulgą. Przygnębiająca lektura, która zmusza w końcowym efekcie do myślenia.

„Lalkarz” Pauliny Cedlerskiej to kryminał odpowiedni, kiedy szukamy mrocznej rozrywki – dostarcza dobry klimat, atmosferę tajemnicy, nieufności, delikatnej grozy, jednak nie epatuje brutalnością, co sama mocno sobie cenię. Historia skupia się na kreacji głównej postaci, Łucji, która potencjalnie przechodziła obok mordercy popełniającego zbrodnię – słyszała jakiś krzyk, ale to było w środku lasu, ciemno, zimno, ona się bała, więc mogło jej się wydawać. Kiedy jednak znalezione zostaje ciało, faktycznie zaczyna się bać. Historia współczesna przeplatana jest retrospekcjami z przeszłości, z dzieciństwa dziewczyny, które do łatwych nie należało, wręcz przeciwnie – to była patologia w każdym calu. To trochę tłumaczy jej niektóre dziwne decyzje dorosłe i sprawia, że bohaterka, mimo że nie jest mocno rozbudowana psychologicznie, staje się spójna i wiarygodna. Intryga kryminalna na pewno zyskuje na tym przeplataniu czasów, sama w sobie nie jest bardzo skomplikowana i toczy się raczej znaną ścieżką, ale dzieje się to też do czasu... Finał jest całkiem oryginalny :) Ogólnie uważam, że to dobry kryminał rozrywkowy, zapewniający kilka godzin całkiem klimatycznej, choć surowej lektury.

Łucja, główna bohaterka wracając do domu, jest świadkiem morderstwa. Z tylko jej znanych powodów, nie zgłasza nikomu co usłyszała. Nawet gdy jej przypuszczenia o zbrodni potwierdzają się, postanawia zachować to dla siebie. Wkrótce pojawiają się nowe ofiary i oczywistym staje się, że stoi za nimi ten sam sprawca, przy każdej ofierze zostawia bowiem słomianą laleczkę.

Taką samą laleczkę Łucja znajduje w swoim samochodzie… Dziewczyna podejrzewa, że to, co się dzieje, ma coś wspólnego z nią. Pomimo paraliżującego ją strachu, postanawia na własną rękę dotrzeć do prawdy.

Nie umiem jednoznacznie ocenić tej książki. Z jednej strony jest w niej napięcie, fabuła wzbudza ciekawość, a z drugiej strony nie wszystko w niej, wydaje się mieć sens.

Narracja prowadzona jest dwutorowo, z teraźniejszości przeskakujemy w przeszłość i traumatyczne dzieciństwo głównej bohaterki, czasami jednak chwilę zajmuje, żeby zorientować się gdzie się właściwie znajdujemy. Do tego akurat się przyzwyczaiłam, a sam wątek przeszłości jest niezmiernie interesujący i wzbudza naprawdę silne emocje, niestety nie bardzo rozumiałam, jak on się ma do reszty intrygi i sprawy.

Mnie zakończenie akurat zaskoczyło, ale nie wiem, czy do końca na plus, chyba lekko przekombinowane.

Jako że sama nie umiem jej ocenić ani na plus, ani na minus, tak jednoznacznie, pozostaje mi tylko zachęcić do sięgnięcia po nią i wyrobienia sobie własnej opinii, gdyż krzywdzącym byłoby stwierdzić, że nie jest to dobra książka. Po prostu gdzieś się z nią rozminęłam, co nie znaczy, że nie może zachwycić innych czytelników.