Kult

Orbitowski ponownie mnie zaskoczył. Po "Innej duszy" nie spodziewałem się, że może napisać lepszą, pełniejszą książkę. Ale napisał "Kult" i ponownie jestem wniebowzięty. Styl tego autora, niepowtarzalny klimat jaki potrafi stworzyć, szczegóły i wątki jakie porusza. Jak oddaje ducha opisywanych czasów i ludzi wtedy żyjących - ich emocje. Coś niepowtarzalnego! Naprawdę nie ma do czego się przyczepić!

Książka „Kult” Łukasza Orbitowskiego jest zapisem wywiadu rzeki z Zbigniewem Hausnerem, który opowiada historię objawień Maryjnych swojego brata Henryka Hausnera. Henrykowi w połowie lat osiemdziesiątych, na działkach w Oławie objawiła się Cudowna Pani dając mu moc uzdrawiania oraz wskazówki jak żyć aby uniknąć ognia piekielnego.Do Oławy zaczynają ściągać setki, tysiące „Jeremiaszy” , pragnących uzdrawiania, modlitwy, obcowania z Heniem jak również wielu cwaniaków, którzy zwietrzyli interes w zaistniałej sytuacji. Tłumy ludzi blokują miasto, wykopują towary ze sklepów i paraliżują życie mieszkańców Oławy i okolic.

Brzmi znajomo ?

Historia Heńka jest zainspirowana prawdziwymi wydarzeniami – w Oławie w latach osiemdziesiątych Kazimierzowi Domańskiegmu również objawiła się Matka Boska. Pomimo zbieżności tych faktów, historia , która opowiada Łukasz Orbitowski jest fikcją tylko luźno inspirowana tamtymi wydarzeniami.

Mimo, że opowieść ta jest wymyślona to przez „pełnokrwistośc” głównych bohaterów jest bardzo wiarygodna. Nie ma tu postaci czarno-białych. Bohaterowie popełniają błędy i ich postępowanie może być dyskusyjne moralnie. Przez to myślę, że każdy z nas może mieć wrażenie , że w swoim życiu spotkał kogoś takiego jak Zbyszek, Romek czy nawet Heniek .

Jeżeli przed sięgnięciem po tę książkę masz wątpliwości, że będzie dla Ciebie „ zbyt kościelna ‘ lub z drugiej strony, że obrazi twoje uczucia religie, to nie masz się czego obawiać. Kult to przede wszystkim opowieść o ludziach w czasie przemian ustrojowych w Polsce jak również o przemianach w tych ludziach, nie stricte o wierze.

Polecam tę książkę. Polecam w szczególności tym, którzy lubią klimat czasu przemian. Łukasz Orbitowski doskonale opisuje absurdy PRL’u oraz szaleństwo lat 90’tych .

Jest wiele objawień nieuznanych przez Kościół katolicki, i wiele z nich budzi kontrowersje. Co sądzić o Matce Bożej, ukazującej się na drzewie lub brudnej szybie? Jedno z takich objawień opisał Łukasz Orbitowski w powieści "Kult". W latach osiemdziesiątych, pewien rencista wybrał się z tasiemkami na ogródki działkowe, by podwiązać pomidory. Utrzymywał, że koło altanki ukazała mu się Matka Boska, a wizje powtarzały się wiele razy. I nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby do niewielkiej Oławy nie zaczęły przybywać tłumy żądnych cudów i uleczenia pielgrzymów. Gromadzili się wokół „cudotwórcy” i nie przeszkodziły gromy rzucane przez kościelnych hierarchów i szykany władzy ludowej. Sprawa nabrała tak wielkiego rozgłosu, że nawiązał do niej w telewizyjnym przemówieniu generał Jaruzelski, mówiąc, że „każdy ma taki cud, na jaki zasługuje”.

Powieść napisana jest formie wywiadu, którego autorowi udziela Zbigniew Hausner, brat Heńka – uzdrowiciela i wizjonera. Opowiada on, krok po kroku, całą historię, wplatając swoje spostrzeżenia i losy rodziny. Pokazuje czytelnikowi blaski i cienie życia w PRL-u, a później czas przemian po roku 89. i życie w nowej Polsce. "Kult" nie jest kroniką oławskich objawień. Raczej pasjonującą opowieścią człowieka, który był w samym centrum czegoś, czego do końca nie mógł zrozumieć i próbował pogodzić te niesamowitości z trudem i problemami codzienności. Bo jak to tak, że brat, którego wcześniej musiał bronić i miał za bezbronnego, nagle z ofiary stał się bohaterem dla tysięcy, przybywających do Oławy jeremiaszy, jak Orbitowski nazywa gromadzących się wokół Heńka?

"Kult" jest też doskonałym obrazem tego, co dzieje się gdy usilnie szukamy cudów, a wiara staje się dewocją i festiwalem uzdrowień i religijnych uniesień. Gdzie leży granica, za którą religia staje się parodią samej siebie? To bardzo indywidualna sprawa, więc na to pytanie każdy musi odpowiedzieć sobie sam.

"Kult" to nie tylko zbeletryzowana, zmieniona historia oławskich objawień, ale też opowieść o nas samych. Ludzkich słabościach, targających nami namiętnościach i prozie codziennego życia. Życia, dla którego los pisze najdziwniejsze scenariusze. Na koniec muszę dopowiedzieć, że autor w żaden sposób nie ocenia tego, co działo się na oławskich ogródkach działkowych (a działo się, gdyż jeremiasze wprowadzili takie zamieszanie w życiu lokalnej społeczności, że interweniowała sama góra, i nie mam tu na myśli niebios). Opowiada pasjonującą historię, swoim gawędziarskim stylem. Łukasz Orbitowski poprzez tę historię, pokazuje nam zwykłe życie w niezwykłych okolicznościach. Cuda nie zdarzają się każdemu i ot tak sobie, wielu musi o nie zawalczyć.

Od książek Łukasza Orbitowskiego trudno się oderwać, nawet jeżeli niewiele się w nich dzieje. Nie inaczej jest z "Kultem"! Bardzo dobrze rozpisane postaci, ciekawa historia (oparta na faktach), dobrze opisana krytyka Kościoła. Do tej książki na pewno jeszcze kiedyś wrócę.

Od "Klutu" Łukasza Orbitowskiego trudno się oderwać. Choć wiele się w tej książce nie dzieje to dialogi, opisana historia i życie mieszkańców Oławy i sama tematyka wciągają czytelnika aż do ostatniej strony!