Ktoś jest w Twoim domu

“Ktoś jest w twoim domu” Stephanie Perkins to książka z gatunku literatury młodzieżowej z akcentami horroru. Muszę przyznać, że nigdy nie czytałam horroru młodzieżowego i byłam go bardzo ciekawa. Niestety z przykrością muszę stwierdzić, że dość mocno się zawiodłam.

Początkowo książkę czytało mi się całkiem dobrze i szybko. Jednak strona za stroną coraz bardziej mnie ona irytowała i strasznie się dłużyła. Pomysł na fabułę według mnie był genialny, lecz potencjał kompletnie nie został wykorzystany. Brakowało mi tutaj „tego czegoś”, emocji i napięcia. Same zabójstwa i tożsamość mordercy wzbudzają ciekawość, ale zbyt szybko wszystkie karty zostają wyłożone na stół. Popsuło mi to frajdę z czytania.

Portrety bohaterów są dość „płytkie”, chociaż każdy z nich kryje jakieś mroczne tajemnice. To właśnie jest tak naprawdę głównym przekazem książki. Nie ważne kim jesteśmy, skąd pochodzimy i kim są nasi przodkowie. Każdy z nas może kryć mroczne tajemnice, którymi nie chcemy się dzielić.

“Ktoś jest w twoim domu” Stephanie Perkins miało w sobie potencjał, który nie został wykorzystany. Książka nie do końca spełniła moje oczekiwania, chociaż pokładałam w niej duże nadzieje. Wiem, że jest to literatura dla młodzieży, więc być może chodziło o to, aby było „delikatniej”. Jednak brak emocji i napięcia może przeszkadzać także młodszemu czytelnikowi. Chociaż biorąc pod uwagę film o tym samym tytule, który od jakiegoś czasu możemy oglądać na Netflixie książka wypada zdecydowanie lepiej :) Mi tutaj czegoś zabrakło, ale być może Wy odnajdziecie w niej coś dla siebie :)

Wyobraźcie sobie taką sytuację: siedzicie sami w domu, jest późny wieczór, a dookoła ciemność. Wiecie, że reszta domowników wróci za kilka godzin, więc właściwie jesteście zdani tylko na siebie. Nagle słyszycie dziwny dźwięk, który dochodzi z drugiego końca pokoju lub ogólnie mieszkania. Nie widzicie nikogo, ale intuicja mówi Wam, że ktoś jest w Waszym mieszkaniu. Idziecie sprawdzić słuszność tych domysłów i...

Brzmi dość przerażająco, prawda? Z tym właśnie problemem musi zmierzyć się Makani, która rok wcześniej zamieszkała z babcią i zmieniła szkołę. Od pewnego momentu w jej liceum zaczynają dziać się niepokojące rzeczy, a uczniowie giną w serii straszliwych morderstw – najgorsze, że każda kolejna śmierć ma straszniejszy charakter od poprzedniego. Jeszcze, jakby tego było mało, zabójca zdaje się wiedzieć wszystko o wszystkich - włącznie z brudnymi sekrecikami. Przerażenie i niepokój w miasteczku rośnie, a Makani wraz z przyjaciółmi próbuje rozwiązać zagadkę, kim jest ten potwór.

Zaczynając tę książkę, bladego pojęcia nie miałam, czego mogę się tutaj spodziewać. Nudnawej młodzieżówki z lichym wątkiem thrillera, czy też świetnego młodzieżowego dreszczowca? Pierwsze strony nie napawały mnie optymizmem i zaczynałam nastawiać się na nudę do samego końca - aż tutaj nagle autorka ruszyła z kopyta i porwała mnie ze sobą. Cóż to była ta powieść!

Główna bohaterka, czyli Makani Young, z początku nie przypadła mi do gustu. Wydawała mi się taką nastolatką, która za wszelką cenę będzie się buntować i wyżywać się na swojej babci za wszelkie niepowodzenia. Pomyliłam się okrutnie, gdyż ta dziewczyna okazała się troskliwą, pełną strachu i niepewności postacią, która musi zmagać się z własnymi przeżyciami z poprzedniej szkoły. Tak więc koniec końców Makani dołączyła do grona lubianych przeze mnie bohaterów i zagościła tam na stałe.

Książka napisana jest bardzo lekkim i przyjemnym językiem, czuć również, że Stephanie Perkins miała do czynienia ze słowem pisanym i ma już pewne doświadczenie, jeśli chodzi o pisanie, więc lektura Ktoś jest w twoim domu staje się jeszcze bardziej przyjemna i jeszcze mocniej angażuje czytelnika. Po przebrnięciu przez pierwsze strony akcja zaczyna przyspieszać i wtedy już nie ma przebacz – nie można się oderwać od tej pozycji. Sama pochłonęłam ją w jeden wieczór, bo musiałam dowiedzieć się, jak zakończy się ten opisywany przez autorkę licealny koszmar. Powiem Wam, że zakończenie było naprawdę... ciekawe i na swój sposób zaskakujące.

Jest to historia, której raczej nie polecałabym dla wrażliwców - mimo tego, że jest to thriller młodzieżowy, to dużo tutaj naprawdę brutalnych scen, więc wiadomo, że nie każdemu ta książka przypadnie do gustu i nie każdy przez nią przebrnie. Jeżeli jednak takie fragmenty w książkach Wam nie przeszkadzają i lubicie czuć dreszczyk strachu, to Ktoś jest w twoim domu może Wam się bardzo spodobać!

Makami Young przeprowadziła się z Hawajów do swojej mieszkającej na amerykańskiej prowincji babci. Ma sekret, o którym nikt nie wie i to właśnie z jego powodu musiała się przeprowadzić. W nowym miejscu znajduje przyjaciół oraz ekscentrycznego chłopaka, który staje się obiektem jej westchnień. W jej szkole zaczynają ginąć nastolatkowe, mordowani w makabryczny sposób. Morderca zdaje się znać ich sekrety.

Nie będę owijać w bawełnę, to najgorsza książka, jaką miałam okazję czytać w tym roku. Skusiłam się tytułem, mroczną okładką oraz opisem, ale nie dostałam tego, na co liczyłam. Oczekiwałam wciągającego slashera, a dostałam nudną, rozwleczoną akcję, w której morderstwa zepchnięte są na dalszy plan i przysłonięte przez dziwny związek głównej bohaterki i jej sympatii. Zmęczyłam ją do końca, cały czas mając nadzieję, że po niezadowalającym wstępie, okaże się, że książka nie jest zła. Niestety z każdą stroną było coraz gorzej.

W tej pozycji brak jakichkolwiek emocji, warsztat autorki pozostawia wiele do życzenia, sam zarys fabuły ciekawy, ale niestety na tym plusy się kończą. Zamiast na miłości pary nastolatków, Stephanie Perkins mogła popracować nad samymi zbrodniami, motywem, klimatem, którego całkowicie w tej powieści brakuje. Może, gdyby bohaterka przy pierwszym morderstwie, choć trochę się przejęła, to nie spisywałabym tej książki z góry na straty, ale ona wolała myśleć o tym, dlaczego chłopak, z którym się spotykała, jej unika.

Bohaterowie też są słabo nakreśleni, wszyscy zlewają się w jedno, nie pomaga zmiana koloru włosów, ani płci. Mordercę poznajemy stosunkowo szybko, jest nim niczym niewyróżniająca się postać. Największym absurdem są dla mnie słowa autorki, w których zdradziła, że przygotowania do napisania „Ktoś jest w twoim domu” zajęły jej sześć lat. Nie wiem, na co się zdały te głębokie dyskusje, badania oraz praca analityczna, ale nie wyszło z tego nic dobrego. Nawet zakończenie wydało mi się płytkie, nie wspominając już o sekrecie Makami. Długo czekałam, aż zdradzi, co takiego wydarzyło się, że musiała się przeprowadzić, niestety to też mnie nie zadowoliło. Powiedziałabym, że ta pozycja powstawała miesiąc, a nie kilka lat.

Nie polecam tej powieści, nie zostanie ona w mojej pamięci na długo, szkoda zmarnowanego czasu, brakuje tu refleksji, klimatu, dobrze nakreślonych, charakternych bohaterów, a nawet dobrego motywu. Z całą pewnością do thrillera jej daleko. Jest to raczej młodzieżówka z dużą dawką romansu, z paroma morderstwami w tle.

Makami Young od roku mieszka razem z babcią w małej mieścinie słynącej z kukurydzianego labiryntu oraz tego, że wszyscy się tu znają prawie, jak łyse konie. Dziewczyna wiedzie spokojne życie po pewnym incydencie, który wydarzył się na Hawajach, gdzie mieszkała wcześniej z rodzicami. Jednak stara się o tym nie myśleć i opiekować babcią. Tymczasem w liceum, do którego uczęszcza, dochodzi do kilku okrutnych morderstw. Uczniowie giną w męczarniach i nikt nie wie, kto za tym stoi. Ludzie się boją... a turystyka kukurydzianego miasteczka Nebraski o dziwo kwitnie z każdym kolejnym ciałem. Co z tym wszystkim wspólnego będzie miała Makami?

Książka została zakwalifikowana jako młodzieżowy horror. Okey, nie mam nic przeciwko temu... tylko gdzie są te mrożące w żyłach momenty? Brakuje ich, chociaż ,,Ktoś jest w twoim domu'' rozpoczęło się super. Bo kiedy otworzymy książkę i zaczniemy ją czytać to od razu mamy akcje, w której ginie uczennica Osborne High. I jest to dobrze zrobione. Czujemy z początku niepokój i ciekawość... ale potem to się rozmywa przez nudę. Dalej nic praktycznie się nie dzieje, poza intrygującymi momentami, w których mordowano niewinnych uczniów.

Ogólnie muszę powiedzieć, że po dłuższej przerwie ta historia mi się rozmyła przez długi okres czasu, w jakim ją czytałam. Jest dobra, ale nie ambitna. Nie trzeba się na niej skupiać i nie ma w sobie zbyt wiele grozy. Jak dla mnie jest idealna dla nastolatków, którzy dopiero wkraczają w takie historie i potrzebują lekkiej rozrywki.

Bo opis naprawdę zachęca. Tak samo jest z okładką... tylko treść nie do końca mi pasuje. Z początku naprawdę wszystko było dobrze. Myślałam, że cała książka będzie w takim mrocznym klimacie, jaki spotykamy przy pierwszych stronach, no ale potem...no. Nie wyszło. Widać to przede wszystkim przy zakończeniu, które miało wielki potencjał! Ale autorka jednak wolała odwołać wszystko i zawiodła mnie tym.

Jedynymi plusami są: Rozbudowana historia głównej bohaterki oraz jej relacja z babcią. Podobało mi się też to, że dosyć szybko dowiadujemy się, kto jest tym seryjnym mordercą i że bohaterowie próbują go złapać niczym ekipa ze Scooby Doo. O! I to jest dobre porównanie, że też wcześniej na nie nie wpadłam.

Wracając. Dobrym motywem było też pokazanie głupoty turystów, którzy zamiast bać się przyjeżdżać do miejsca gdzie grasuje morderca, zaczęli walić tłumnie do kukurydzianego labiryntu. Od razu skojarzyło mi się to z sytuacją z COVID19 i długim weekendem, kiedy w pracy był taki ruch, że nie wiedziałam, w co ręce włożyć.

No ale znowu wybiegłam myślami za daleko. Reasumując: Książka Stephanie Perkins dostaje ode mnie 2/5, bo to dobra, ale jednocześnie oklepana historia z niezłym backstage głównej bohaterki.

Książka, która skosiła mnie swoim opisem oraz okładką, Jednak nie do końca przekonała mnie do siebie historia. Zaczyna się bardzo ciekawie, lecz potem przechodzi w nudną historię, potem znowu robi się ciekawie i znowu staje się nudne. Zakończenie nie zaskakuje, a szkoda, bo widziałam w tej historii potencjał.

Młodszym osobą oraz takim, które mniej czytają tego typu książek powinno się bardziej spodobać. Ja, chyba, jestem na to za stara.

Książka była reklamowana jako horror dla młodzieży i sama również spodziewałam się czegoś niepokojącego 😉

*

Największym plusem powieści Stephanie Perkins jest klimat, jaki stworzyła autorka.🤫 Pola kukurydzy, niespokojne szkolne uroczystości i przedmioty same zmieniające miejsce swojego położenia zapewniają ciężką atmosferę dziwności, naładowaną dodatkowym niezręcznym wątkiem romantycznym. W takiej sytuacji następujące po sobie brutalne morderstwa stają się jeszcze straszniejsze, a psychopata nie czeka za drzwiami, ale... 😰 No właśnie, jak sugeruje tytuł, jest w naszym domu.

*

Bardzo się zdziwiłam, kiedy okazało się, że poznajemy tożsamość przestępcy praktycznie w połowie lektury. Nie jest jednak nudno, a akcja staje się jeszcze niebezpieczniejsza, a bohaterowie coraz bardziej przerażeni. Zagadka była świetnie poprowadzona, scena kulminacyjna dobrze rozegrana, ale muszę przyznać, że zawiodło mnie psychologiczne wyjaśnienie motywacji zabójcy. To było słabe i zupełnie nie wyjaśniało rzezi, jakiej dopuścił się sprawca.🤔

*

KTOŚ JEST W TWOIM DOMU to kryminał z makabrycznymi opisami morderstw, co zbliża trochę tę pozycję do lżejszego horroru dla młodzieży. Jestem zadowolona z lektury, jest to dla mnie miły wstęp do gatunku, bo ja raczej unikałam dotychczas tego rodzaju książek 😊