Iskra. Willowdale. Tom 2

Książka "Iskra" jest drugim tomem serii "Willowdale" i bezpośrednią kontynuacją książki "Cień", zatem należy je czytać w odpowiedniej kolejności żeby zrozumieć wszelkie zależności oraz ciąg przyczynowo - skutkowy wszystkich wydarzeń. Pierwszy tom zakończył się w taki sposób, że w zasadzie od razu sięgnęłam po dalsze losy bohaterów. Stylistyka i język jakim posługuje się pisarka jest bardzo lekki, prosty i przyjemny w odbiorze co sprawia, że książkę czyta się niesamowicie szybko. Ja pochłonęłam ją w jedno popołudnie i z dużym zainteresowaniem śledziłam to co działo się na kartach powieści, a uwierzcie, że działo się naprawdę dużo i nie było nawet chwili na nudę. Fabuła została w interesujący sposób nakreślona i dobrze poprowadzona. Ponownie jest tutaj wyraźnie zarysowany małomiasteczkowy klimat, gdzie wszyscy się znają, w razie problemów chętnie sobie pomagają, chociaż nie brakuje tutaj również niesnasek i plotek. Natomiast bohaterowie, zarówno pierwszo jak i drugoplanowi, zostali w ciekawy, niejednoznaczny sposób wykreowani. Historia w dalszym ciągu przedstawiona jest z perspektywy Amber i Tony'ego, co pozwoliło mi jeszcze lepiej ich poznać, dowiedzieć się co czują, myślą, z czym się zmagają każdego dnia, a poznając niektóre z faktów dotyczących przeszłości mogłam lepiej zrozumieć ich postępowanie oraz decyzję. Tutaj już śmiało mogę powiedzieć, że oboje zaskarbili sobie moją sympatię i naprawdę im kibicowałam. Relacja Amber i Tony'ego wskoczyła na zupełnie inny poziom, oboje zaczynają otwierać się przed sobą, budować wzajemne zaufanie oraz próbują przepracować traumy, które ich dotknęły, a które miały wpływ na ich wcześniejszą relację. Oczywiście w dalszym ciągu istotną rolę odgrywają tutaj postaci drugoplanowe, które mocno mieszają w życiu głównych bohaterów, a także całego miasteczka, dostarczając zarówno im samym jak i Czytelnikowi wielu skrajnych emocji i wrażeń. Tak jak wspomniałam wcześniej w tym tomie dzieje się zdecydowanie więcej, akcja jest bardzo dynamiczna, nie brakuje intryg, manipulacji, kłamstw i niebezpiecznych momentów, które zdecydowanie przyspieszają bicie serca. Wiele wątków naprawdę mnie zaskoczyło i zaciekawiło, szczególnie te dotyczące sekretów mieszkańców miasteczka. Autorka w interesujący sposób kreśli portrety psychologiczne poszczególnych postaci, do tego nie boi się poruszać trudnych tematów czy ukazywać skomplikowanych relacji rodzinnych. Szczególnie mowa o końcowych stronach powieści, które zdecydowanie dodały nuty dramatyzmu tej opowieści i wystawiły na próbę dopiero kiełkującą relację bohaterów. Michalina zakończyła ten tom w taki sposób, że naprawdę mocno wyczekuję finałowego tomu serii, jestem bardzo ciekawa co jeszcze przygotowała dla tej dwójki. Polecam!

Po skończeniu lektury Cienia byłam bardzo ciekawa tego, jak autorka poprowadzi tę historię dalej. Z ekscytacją i pewnymi obawami sięgnęłam po Iskrę, która okazała się nie tylko zaskakująca, ale i przede wszystkim — wciągająca i to już od pierwszych stron. Jednak czy ostatecznie mogę uznać ten tytuł za lepszy od poprzedniego? O tym w poniższej recenzji.

Jedna sytuacja doprowadziła do tego, że cały mechanizm zbudowany na licznych tajemnicach i niedomówieniach zaczął się po prostu wykruszać kawałek po kawałku. Mieszkańcy Willowdale odkrywają coraz więcej mrocznych powiązań, a w tym wszystkim tkwi Amber, która pragnie za wszelką cenę ocalić klinikę — jedyną tak naprawdę pozostałość po ukochanym ojcu. Nikt jednak nie spodziewa się tego, co tak naprawdę przyjdzie im odkryć i z czym walczyć. Wystarczy iskra, by podpalić cały lont.

Tak, jak wspomniałam już wyżej — część ta okazała się naprawdę wciągająca i to od pierwszej strony. Oczywiście, mogła to być też kwestia tego, że będąc jeszcze świeżo po lekturze tomu numer jeden, sięgnęłam po kontynuację, więc nie zdążyłam “wybić się” z rytmu i z całej tej historii. W każdym razie już sam początek dał mi dużo do myślenia, a im dalej w las, tym coraz lepiej było.

W tej części główna bohaterka zdecydowanie zyskała w moich oczach swoją postawą i pewnością siebie. Mam wrażenie, że o wiele odważniej zaczęła podchodzić do wielu spraw, nie tylko tych dotyczących relacji międzyludzkich, ale i tych związanych z kliniką i jej przyszłością. No zaimponowała mi ta Amber, nie będę kłamać. Tak, jak w Cieniu dopiero ją poznawałam i poniekąd “uczyłam się” jej, tak tutaj miałam takie wrażenie, jakbym znała ją już od dawna, co bardzo mi się podobało.

Autorka tutaj zdecydowanie bardziej postawiła na rozwój relacji między bohaterami, a tematy związane z jeździectwem odrobinę zostały zepchnięte na boczny tor. Jednak nie uważam tego za wadę tej książki, a wręcz przeciwnie. Myślę, że po tym wprowadzeniu w pierwszym tomie, właśnie skręcenie w tę stronę było bardzo potrzebne. Dzięki temu poznałam bliżej nie tylko charakter Amber, ale i pozostałych bohaterów. No i przy okazji mogłam sobie wyrobić szersze zdanie na temat kreowania przez Michalinę Aleksandrowicz postaci czy samej historii.

Akcja. AKCJA! Co tutaj się działo! Mam wrażenie, że autorka celowo przeczekała tyle, by całą dynamikę włożyć właśnie w ten tom — tutaj się dzieje i to bardzo dużo. Nie brakuje wszelkich plot twistów, pościgów, a nawet… strzelaniny. No słuchajcie, ja jestem absolutnie kupiona tą częścią. Powieść obyczajowa połączona z powieścią niemalże sensacyjną? Powiem szczerze, że całkowicie to biorę i jestem tym zabiegiem zafascynowana. Może brzmię mało obiektywnie, ale musicie mi to wybaczyć — jestem jeszcze bardzo świeżo po skończeniu właśnie Iskry.

W porównaniu do poprzedniego tomu, ten zdecydowanie bardziej przypadł mi do gustu, a nawet sprawił, że na całą historię patrzę z o wiele większą przychylnością. Zakończenie wprawiło mnie w niemałe zaskoczenie i jestem okrutnie ciekawa, czy i kiedy ewentualnie doczekamy się kolejnego tomu. Te ostatnie strony można potraktować właściwie jako już takie definitywne zakończenie, ale... autorka by mi tego nie zrobiła, co nie? W każdym razie — jeżeli potrzebujecie czegoś na upalne, letnie dni, do przeczytania nad basenem czy na plaży, to myślę, że te książki są warte uwagi.

Q: Jakie było wasze marzenie, które spełniło się?

Pewne miejsca mają w sobie coś zwodniczego. Z daleka wyglądają jak bezpieczna przystań, ale wystarczy uchylić jedne drzwi, by spod warstwy codzienności zaczęły wychodzić sekrety, których nikt nie chciał wypowiadać na głos. Właśnie taki jest powrót do Willowdale w drugim tomie. To nie tylko historia o dorastaniu i pierwszych uczuciach, ale przede wszystkim opowieść o ranach, które nigdy do końca się nie zagoiły.

Amber próbuje odnaleźć się w rzeczywistości pełnej strat, niedomówień i rodzinnych tajemnic, jednocześnie walcząc o spuściznę po ojcu. Obok niej jest Tony — bohater rozdarty między własnymi demonami a pragnieniem normalności. Ich relacja nie przypomina typowego młodzieżowego romansu. To uczucie budowane na zaufaniu, niepewności i emocjach, które często okazują się silniejsze niż rozsądek.

Jednym z największych atutów książki pozostaje klimat. Willowdale żyje własnym życiem. Pełnym plotek, dawnych urazów i ludzi, którzy skrywają znacznie więcej, niż chcieliby pokazać światu. W tle ponownie pojawiają się konie i świat jeździectwa, który dodaje historii wyjątkowego charakteru i autentyczności. Szczególnie dobrze wypadają również retrospekcje, stopniowo odsłaniające przeszłość bohaterów.

„Iskra” to powieść o tym, jak trudno zostawić przeszłość za sobą, gdy jej ślady znajdują się wszędzie — w rodzinnych sekretach, niewypowiedzianych słowach i decyzjach podejmowanych pod wpływem strachu. To historia pełna emocji, momentami bolesna, ale jednocześnie dająca nadzieję.

Drugi tom zdecydowanie od razu wprowadza nas w wir akcji, tu już nie ma nudy i cały czas coś się dzieje.

Dostajemy dalszą część opowieści o wpływowych i bardzo niebezpiecznych ludziach, którzy tym razem postanowili przejąć klinikę dla koni. Oczywiście Amber stara się zrobić wszystko aby do tego nie dopuścić.

Tym razem zmienia się wiele, uczucia wybuchają, albo stają się głębsze i nie mówię tu tylko o tych damsko- męskich uczuciach, ale też o przyjaźni czy uczuciach rodzicielskich.

Sama historia jest całkiem przyjemna, cały czas się coś dzieje, odkrywamy coraz więcej tajemnic z przeszłości, które potrafią zaskoczyć.

Myślę, że ten tom jest zdecydowanie ciekawszy niż poprzedni i spodoba się wielbicielom koni, rodzinnych tajemnic i młodzieżówek.

Powiem Wam, że drugi tom serii Willowdale był jeszcze lepszy od pierwszego 🔥

Tutaj już akcja była niezwykle dynamiczna, autorka nie zostawiła nam ani chwili na złapanie oddechu ale nie martwcie się, nie porzuciła przy tym żadnych wątków!

Wszystko jest spójne i każde pytanie znajduje odpowiedź.

No niemal każde, bo zakończenie jest nieco otwarte i daje nadzieję na jeszcze jeden tom.

I mam tą nadzieję, że nie będziemy musieli długo czekać na pojawienie się kontynuacji.

Jednocześnie nawet gdyby ta kontynuacja miała nie powstać to też nie szkodzi bo już praktycznie wszystko wiemy a ludzie dokonują różnych wyborów czasem kosztem własnego szczęścia by szczęśliwi mogli być ci, na których nam zależy.

Również tutaj nie brakowało konic ale zeszły nieco na drugi plan, stanowiły idealne uzupełnienie i już mniej profesjonalnych zwrotów a więcej emocji, wrażeń, skupienia się na relacjach postaci.

Tajemnice przeszłości wychodzą na jaw już lawinowo, okazuje się, że niemal każdy miał rozmaite powiązania i był pewien moment, kiedy myślałam, że rzeczywiście ojciec Amber nie zginął przypadkowo.

Ten temat mnie nurtował.

Poznaliśmy też nowe postacie chociaż głównie występowały sporadycznie albo we wspomnieniach.

W tym tomie czuć mocno także to, jak silna jest społeczność Willowdale i pokazuje nam, że w pojedynkę można przegrać ale kiedy ma się wsparcie, łatwiej jest przejść przez życie.

Przyznaję także, że ten tom jest nieco sensacyjny - wiecie strzelaniny, szemrane interesy itd. I mimo, że nie przepadam za takimi sprawami to tutaj kompletnie mi to nie przeszkadzało i zostałam porwana 🤭 od początku do końca, przeczytałam tę książkę w jeden wieczór i świetnie spędziłam przy niej czas.

Jakbyście pytali, czy tomy można czytać oddzielnie - nie, tym razem wymagana jest znajomość poprzedniego i czytanie po kolei, są ściśle ze sobą związane i Iskra jest bezpośrednią kontynuacją Cienia.