Klątwa ruin

Dom tworzą ludzie. Można przeboleć utratę majątku i związanych z nim ważnych pamiątek, jednak dopóki żyją ci, których kochamy, zawsze można zbudować całkiem nowy dom.*

Były kiedyś czasy, gdy bardzo poważnie traktowano podział na klasy społeczne. Nie dbano też o uczucia. Małżeństwa były raczej dobrze przemyślaną transakcją, bo szlachcianka wychodziła za mąż za majętnego Pana ziem. Związek między kimś bogatym i biednym był czymś nie do pomyślenia, bez szans na szczęśliwe zakończenie. Tylko czy zawsze?

Zarys fabuły

Aniela jest chłopką, ale dzięki protekcji zdobyła wykształcenie. Dzięki temu może pracować jako panna do towarzystwa. Zostaje zatrudniona przez panią Strumińską na dworze w Olszowej. Jej chlebodawczyni za nią nie przepada i jawnie to okazuje, chłopka nie tylko towarzyszy domownikom, ale czasami ciężko pracuje jako służąca, zarządca i ekonom. Zna swoje miejsce i stara się być niewidoczna. Utrudnia jej to nieco porucznik Rafał Mielżyński - krewny pani na Olszowej - który robi wszystko, by Aniela zwróciła na niego uwagę. Wbrew konwenansom i niechętnej postawie młodej kobiety nieustannie do niej zagaduje i wykorzystuje każdą chwilę, by pobyć z nią sam na sam. W czasie jednej z takich sytuacji opowiada Anieli legendę pewnego zamczyska i czuje, że udało mu się choć trochę do niej zbliżyć. Tylko czy to wystarczy, by Rafał zdobył serce młodej chłopki i jej pewność, że pomimo przeszkód uda się im być razem?

Magdalena Wala jest jedną z polskich pisarek, po której książki mogę sięgać w ciemno. Lubię jej styl pisania i tworzone przez nią historie, a że dawno nie czytałam nic spod jej pióra, to Klątwa ruin okazała się miłym przypomnieniem tego, co autorka oferuje swoim czytelnikom.

Moje przemyślenia

Już od pierwszych stron widać, że Magdalena Wala zadbała o realizm przedstawionych w powieści czasów. I nie mówię tu tylko o sposobie wysławiania się czy opisu zwyczajów. Rzetelnie pokazuję jak żyła Szlachta, a jak chłopi. Jednak najciekawsze dla mnie było pokazanie wojny z całkowicie innej strony. Nie z pola walki, a właśnie z punktu widzenia tych, którzy nie walczyli. Niby gdzieś z boku i z dala od bitew, ale dotknięci wojną, jak wszyscy. Groźba utraty dopiero co odzyskanej niepodległości ciążyła wszystkim, zwłaszcza gdy chłopi garnęli się do buntu przez obietnice równego traktowania. Czuć tutaj niepokój i trudy wojny, ale całość została opisana lekko i bez zbędnego przytłaczania. Ot, by przypomnieć to, o czym powinniśmy pamiętać.

Wszak to tylko tło dla losów Anieli, dzięki której poznawałam jej losy oraz obecne wydarzenia. Klątwa ruin zachwyciła mnie nie tylko tym, jak dobrze autorka odwzorowuje tamte czasy, ale również emocjami, poczuciem humoru oraz lekkością języka. Magdalena Wala stworzyła powieść obyczajową z historycznym tłem, w której brak nagłych zwrotów akcji, ale w żadnym wypadku nie jest to minus książki. W tym przypadku wygrywa cała reszta, spójność wydarzeń, emocje i kiełkujące powoli uczucie. Pewna klątwa, tajemnicze losy i przeszłość Anieli.

Słów kilka o bohaterach

Zawsze lubiłam postacie stworzone przez autorkę i tym razem nie jest inaczej. Każdy z bohaterów to inny charakter i łatwo mi było się domyślić, kto jest kim. Zarówno Aniele, jak i Rafała polubiłam od razu. Tacy naturalni, różni, a jednak idealnie pasujący do siebie. Rafał zaplusował swoją postawą oraz poglądami. Jest świadomy, że nie klasa społeczna stanowi o wartości człowieka, a to jaki ON jest. No i jego podejście do Anieli, ach, no na samą myśl mam w brzuchu stado motylków.

Na zakończenie

Klątwa ruin to książka na raz. Czytało mi się ją niebywale szybko i z ogromnym zainteresowaniem. Od pierwszych zdań zostałam wciągnięta w fabułę i nie mogłam się od niej oderwać. Zdradzę wam nawet, że raz czy dwa wracałam do jakiej sceny, bo zachwycała mnie jej subtelność oraz moc uczuć zawarta w nieśmiałych gestach i słowach. Magdalena Wala ponownie oczarowała mnie swoim stylem, umiejętnością przekazywania w tak fajny sposób wiedzy o życiu w dawnych czasach. No i co najważniejsze, przypomina nam, że nie ważne, co może dzielić dwoje ludzi, to prawdziwa miłość czy przyjaźń zawsze wygra. Mało mi tej książki, tak szybko się skończyła. Chętnie poczytałabym jeszcze trochę rozmów Anieli z Rafałem, bo uwielbiam ich przepychanki słowne. Wrócę do niej jeszcze nie raz.

Moim zdaniem Klątwa ruin spodoba się każdemu czytelnikowi, który lubi powieści obyczajowe z historycznym tłem. W których trudy życia codziennego przeplatają się ze smutkami, radościami oraz subtelnym wątkiem miłosnym. Ja polecam z całego serca.

Kto jeszcze książkę ma przed sobą? Muszę wam powiedzieć, że czyta się wspaniale. Lekka, romantyczna historia z tajemnicą w tle, którą pani Magda umieściła pośród cierpienia i wojny, czyli w roku 1920.

Aniela jest damą do towarzystwa, ale nie taką jak myślicie 😂. Jest taką służącą, ale bardziej dystyngowaną. Pani Strumieńska zaś była osobą bardzo wymagającą, czasami aż za bardzo, ale w gruncie rzeczy miała dobre serce. Te serce kierowała ku Rafałowi, którego traktowała jak własnego syna. Między nim a Anielą czuć iskrzenie, ale różnica społeczna jest ogromna. Dodatkowo Aniela jest mocno obarczona tragedią z przeszłości, która nie pozwala jej na złamanie ogólnoprzyjetych norm. Rafał ma jednak w zanadrzu legendę, którą Aniela bardzo chce poznać. Martwi się więc o swojego towarzysza rozmów, gdy ten powiadamia ich o głodzie, chorobach i śmierci, z którymi mierzą się żołnierze. Sytuacja w kraju staje się coraz gorsza i wszyscy muszą stawić czoła wrogowi.

Cudowna historia. Fantastyczne połączenie autentycznych zdarzeń historycznych z fikcyjną, ale intrygującą legendą. Aniela jest przeuroczą, a zarazem twardą kobietą, którą polubiłam od samego początku. Rafał również był niczego sobie. Idealnie wkomponowali się w powiedzenie, kto się lubi, ten się czubi. Pani Strużyńska trzymała często wszystko twardą ręką, a mimo wszystko do niej także poczułam sympatię. Bohaterów jest sporo, ale każdy jest wyrazisty i z marszu wiemy, kto jest tym dobrym, a kto złym. Zakochałam się w książce i w zakończeniu, które mimo przewidywalności czytałam z zapartym tchem. Jestem zachwycona piórem autorki i tym, z jaką lekkością płynęłam przez kolejne strony, mimo że akcja rozkręca się bardziej dopiero w drugiej połowie książki. Polecam wam serdecznie i dziękuję @publicat_sa za egzemplarz.

„Stulecia mijają, lecz ludzka natura pozostaje niezmienna…”

Jest rok 1920, niepokojący i trudny czas wojny polsko-bolszewickiej. Utrata dopiero, co odzyskanej niepodległości jest, co raz bliższa. Bolszewicy prą naprzód mordują, niszczą, grabią, gwałcą, pozostawiają po sobie ruiny i zgliszcza. Wdowa po bogatym ziemianinie Zofia Strumieńska i inne panie z towarzystwa starają się wieść w miarę normalne życie. Aniela Wilczkówna to sierota, nad którą wisi rodzinna hańba. Dziewczyna z pochodzenia jest chłopką, dzięki wsparciu zdobyła wykształcenie. Pracuje, jako dama to towarzystwa i służąca na dworze w Olszowej u pani Strumieńskiej. Nie ma lekko, pracodawczyni odnosi się do niej z pogardą i niechęcią, nieustannie wypomina jej pochodzenie. Rafał Mielżyński to oficer, biorący czynny udział w wojnie z bolszewikami, jest ulubionym siostrzeńcem pani Strumieńskiej. Między młodymi nawiązuje się nić sympatii, jednak dziewczyna jest w pełni świadoma swojej niskiej pozycji społecznej.

Zaskakująca, barwnie opowiedziana historia. Z dużą przyjemnością przeniosłam się w czasie i z niepokojem oczekiwałam rozwoju wydarzeń. Autorka wykazała się dużą wiedzą historyczną, empatią i szczerością. Czuć ogromne zaangażowanie, pracę i serce, jakie włożyła pisarka w swoją powieść. Obrazowo i realnie ukazuje nam wzajemne zależności, powiązania, jakie panowały w tamtych czasach między ludźmi, codzienne życie we dworze.

Przejmująca powieść, w której znalazłam wszystko to, za co cenię sobie takie powieści. Zajmujące i ciekawie ukazane tło historyczne, tajemnice z przeszłości, piękno przyjaźni, nieśmiało rodzące się uczucie. Patriotyzm, oddanie, honor i ludzie, jedni oddali by wszystko dla ratowania ojczyzny, inni obojętni i okrutni wobec zaistniałych sytuacji. Niepokojąca i pełna napięcia atmosfera tuż przed Bitwą Warszawską. Aranżowane związki, mezalians, życie we dworze, podział klasowy, dominująca władza mężczyzn.

Powieść obyczajowa z idealnie wplecionym, dobrze rozbudowanym tłem historycznym, w której całkowicie przepadłam. Z całą pewnością nie jest to moje ostatnie spotkanie z autorką. Bardzo polecam :) Tatiasza i jej książki :)

Aniela Wilczkówna wywodzi się z chłopskiej rodziny,ale dzięki protekcji,zdobywa wykształcenie i zostaje zatrudniona w ziemiańskim dworze jako panna do towarzystwa.Tam poznaje krewnego właścicielki-Rafała Mielżyńskiego,który jest nią zafascynowany.Dziewczyna traktuje go z dystansem,bo zdaje sobie sprawę z dzielących ich różnic społecznych.

Tymczasem nadchodzi lato.Wojska bolszewickie zagrażają Polsce,która dopiero co odzyskała niepodległość.Wszyscy starają się wspierać żołnierzy,jednocześnie martwiąc się o swoich bliskich.Nie inaczej jest we dworze,gdzie każdy drży o życie Rafała.

Ten zaś,pewnego dnia,opowiada Anieli historię ruin pobliskiego zamku i związanej z nim legendą.

Czy ma ona coś wspólnego z naszą bohaterką?

Tego dowiecie się z książki.

******************************************

Gdyby to był tylko zwykły romans,zachwycone byłyby przede wszystkim romansoholiczki.Dla mnie byłaby to przewidywalna książka,jakich wiele.Ale dzięki temu,że autorka posiłkując się tekstami źródłowymi,stworzyła tutaj autentyczne tło historyczne,stała się ciekawa i wyjątkowa.

Możemy na własnej skórze poczuć atmosferę niepewności i strachu.

Możemy wysłuchać opowieści o grabieży majątków przez chłopów,którzy mają już dość niesprawiedliwego traktowania.

O tym,że kobiety nareszcie zdobyły prawo wyborcze i zaczęły zajmować miejsca pracy,dotychczas zarezerwowane wyłącznie dla mężczyzn,że miasto zaczęło im sprzyjać.

To tam kobieta już mogła uciec od męża-tyrana i sama się utrzymać.

Niestety,wieś dalej pozostała zaściankowa.Z podziałami klasowymi i zabobonami.Z krzywdą dzieci,które były zostawione samym sobie lub zmuszane do ciężkiej pracy.Tutaj nikt się ich losem nie interesował.

Nawet jeśli przeżyły ogromną traumę.

Nawet jeśli przez to osiwiały.

Dlatego polecam Wam tę książkę.

Aniela wywodzi się z chłopskiej rodziny, jednak jako jedna z niewielu osób, pomimo swojego pochodzenia zdobywa wykształcenie i zostaje zatrudniona w ziemiańskim dworze, w którego pobliżu znajdują się ruiny zamku. Związana jest z nim pewna legenda. Czy będzie miała ona wpływ na życie młodej kobiety?

To moje pierwsze spotkanie z piórem autorki i słuchajcie... Jestem za-ko-cha-na. Dosłownie. We wszystkim.

Jak pewnie część z was wie, bardzo lubię czytać książki osadzone w dawnych czasach. Szczególnie czasach pierwszej, czy drugiej wojny. Tutaj mamy rok 1920, a więc wojna polsko-bolszewicka.

Autorka ma bardzo lekkie pióro i styl, którym urzekła mnie już podczas czytania pierwszych zdań książki. Wciągnęłam się w nią całkowicie i nie mogłam przestać dopóki nie skończyłam czytać całej powieści.

Autorka stworzyła świetną powieść, która owiana jest tajemnicami, miłosnymi rozterkami i burzliwym czasem, w którym pomimo iż Polska odzyskała niepodległość, nadal śmierć zaglądała do okien. Oczywiście patrząc na bohaterów, to chyba nie ma tutaj takiej postaci, której bym nie polubiła. Bardzo związałam się z Anielą i bardzo mocno polubiłam Rafała.

"Klątwa ruin" to wzruszająca powieść, która przeniesie czytelnika do czasów walki o wolność, niezależność, miłość i swoje marzenia. To historia, która głęboko zapadła mi w pamięci i w sercu, i dzięki której z pewnością sięgnę po pozostałe książki autorki. Bardzo serdecznie Wam ją polecam. Naprawdę warto po nią sięgnąć. Dla mnie ta powieść otrzymuje 10/10 - co za tym idzie, dawno nie oceniła m książki AŻ tak wysoko.