Kłamstewka

I choć trudno w to uwierzyć, ta historia po części wydarzyła się naprawdę.

Jeśli myślisz, że wiesz wszystko o swoim ukochanym, rodzinie czy przyjaciołach, to bardzo się mylisz. Każdy z nich skrywa jakąś tajemnicę. Lecz gdy sekrety innych zaczynają wpływać na twój los, zastanów się, z kim się zadajesz.

Pola ma wrażenie, że jest wyjątkową szczęściarą, bo zdaje się, że wszystko zaczęło jej się układać: osiągnęła sukces, ma pracę w której się spełnia, kochającą mamę i właśnie szczęśliwie zakochała się w mężczyźnie, który sprawia wrażenie idealnego.

I gdy już lepiej być nie może, niespodziewanie okazuje się, że żyje wśród półprawd i niedomówień, że nikt z otaczających ją ludzi nie jest tym, za kogo się podaje. W dodatku ona też nie wie o sobie wszystkiego. A gdy wychodzi na jaw, że ktoś szczególnie bliski mógł stać się dla niej największym zagrożeniem, jej świat rozpada się jak domek z kart.

"(...) należy cieszyć się tym, co mamy, bo na zamartwianie się, gdy coś się schrzani, będzie czas. Że zaklinanie przyszłości jest projektowaniem, a złymi myślami można na siebie ściągnąć nieszczęście. Że liczy się tylko tu i teraz."

Podobno statystycznie każdy z nas kłamie trzy razy na dobę. Nina Majewska-Brown wydobyła na wierzch najgorsze cechy charakteru człowieka, z jego zakłamaniem, dwulicowością, kombinowaniem, egoizmem, zawiścią. W tej książce w zasadzie nikt nie jest tym, za kogo się podaje. Każdy coś ukrywa, coś większego lub mniejszego. Ale co w tym najciekawsze, główna bohaterka też sama nie wie o sobie wszystkiego. Wychodzę z założenia, że zawsze lepsza najgorsza prawda niż najlepsze kłamstwo, które jak wiemy, prędzej czy później wyjdzie na jaw. Nie lubię żyć w niewiedzy, a co gorsza wtedy, gdy ktoś trzeci wie więcej na temat tego, co powinno dotyczyć tylko zainteresowanych osób. Poza tym nie ma ludzi idealnych, prawda? Tak łatwo jest się pogubić czy dać oszukać.

Autorka porusza wiele ważnych tematów. Prym oczywiście wiodą tytułowe kłamstwa. Ale oprócz tego pojawi się także choroba, śmierć bliskiej osoby, depresja, potrzeba wsparcia i towarzystwa, strach przed poproszeniem o pomoc, adopcja, utracone zaufanie czy tęsknota za miłością. To, o czym przeczytacie mogłoby przydarzyć się w prawdziwym życiu.

"Teraz wiem, że depresja to niekoniecznie: tłuste włosy, rozciągnięty, poplamiony dres i niemożność dźwignięcia się z łóżka. Depresja często wkłada szpilki i seksowną sukienkę, twarz pokrywa rozjaśniającym makijażem i uśmiecha się promiennie do ludzi na ulicy. Żeby tylko nikt nie zorientował się, jak bardzo nie odnajduje się w czasoprzestrzeni."

Historia to doskonale pokazuje, że nawet z największego życiowego galimatiasu można wyjść obronną ręką i ruszyć dalej. Ale czy warto ufać ludziom? Ta książka może mocno zachwiać naszą wiarę w człowieka. Jednak moim zdaniem trzeba po prostu spróbować zachować zdrowy umiar. Nie można ani bezgranicznie ufać ani zbytnio bać się, że każdy chce nas w jakiś sposób wykiwać.

Fabuła "ubrana" została w niezliczoną ilość sarkastycznych dialogów, co osobiście bardzo uwielbiam w książkach, gdyż pod tym płaszczykiem specyficznego humoru można znaleźć sporo życiowych prawd i wskazówek.

Dodam iż kolorowa, soczysta okładka z miejsca przyciągnęła moją uwagę. Skojarzyła mi się z dziewczęcością, kobiecością... Ale i zawartość książki również posiada mnóstwo kobiecości.

"Kłamstewka" to owiana sekretami i tajemnicami powieść udowadniająca, że najgorsza prawda zawsze wygra z kłamstwem. To książka otwierająca oczy na to, kim tak naprawdę są nasi bliscy i znajomi. Pokazuje, że warto walczyć o siebie i swoje marzenia. A Ty, co skrywasz?

"Kłamstewka" Niny Majewskiej - Brown to historia, która po części wydarzyła się naprawdę. Debiutancka powieść autorki pokazuje nam, jak wiele w życiu mogą zmienić małe kłamstwa i jaki wpływ mogą mieć na nasze otoczenie. Można powiedzieć, że książka jest trochę taką przestrogą. Pewne ważne i życiowe prawdy zostały tutaj ubrane w niezwykle wciągającą i ciekawą fabułę. Myślę, że każdy czytelnik znajdzie w rozterkach i problemach głównej bohaterki także różne swoje przemyślenia i problemy. Mimo że autorka porusza trudne tematy, to jej styl pisania jest na tyle lekki i przyjemny, że można dać się porwać historii, a przy okazji oczywiście wynieść z niej coś dla siebie. Jeśli lubicie piękne historie o miłości, a przy tym nie przeszkadza Wam moralizatorski ton, to jest to dla Was idealna pozycja.

Szare życie czterdziestoletniej kobiety. Dokładnie tym jest ta książka. Pola po zdradzie byłego męża, jej pierwszej miłości, nie potrafi się pozbierać. Teoretycznie odnosi sukces jako psychiatra, ma własne mieszkanie i można pomyśleć, że niczego jej nie brakuje, ale jest samotna i przytłoczona. Nie potrafi ufać ludziom, boi się ponownego zranienia i otaczają ją osoby, które momentami widzą w niej darmowego terapeutę, a nie kogoś bliskiego. Tonie w szarej codzienności, a życie jej nie odpuszcza. Czy ma szansę na nową miłość? I na odnalezienie siebie?

Są pewne książki, które po prostu nie są dla nas. Nie posiadają rażących błędów, a sama fabuła brzmi jak coś ciekawego, ale jednocześnie nie odczuwamy przyjemności z czytania. Bohaterowie nie są płascy, a jednak kompletnie ich nie czujemy i nie interesuje nas ich los. Właśnie coś takiego przeżyłam tym razem.

Nina Majewska-Bros tworzy zgrabne zdania, które są lekkie, choć nie mają zwyczaju mówić o sprawach błachych czy przyjemnych. Z założenia powinno się przez ten tekst biec, a tymczasem ja każdego dnia próbowałam z nim walczyć. Czytałam kilka stron i musiałam się zatrzymać, bo... Coś swędziało i uwierało. Okropnie drażniło i nie dawało mi spokoju.

Początkowo sądziłam, że to kwestia bohaterów. W pierwszych rozdziałach dostajemy bowiem już trójkę ogromnie działających na nerwy kobiet.

Matka, która wszystkimi swoimi problemami obarcza córkę. Niemalże oczekuje, że ta odwoła swoich pacjentów, by z nią porozmawiać, bo uznała, że jej mąż może ją zdradzać, ale nie zamierza z nim porozmawiać.

Przyjaciółka, która momentami chciałaby, by to Pola podejmowała za nią decyzje, ale jednocześnie buntuje się przeciwko kolejnym sugestiom pójścia na terapie. Istnieje między nimi napięcie, które w rozmowach uderza o nieprzyjemne tony.

Byla teściowa, która jest ślepo zapatrzona w syna i chce, by Pola i Artur do siebie wrócili. Nachodzi główną bohaterkę w domu i zachowuje się po prostu obrzydliwe. Pojawia się, a potem znika, jakby autorka o niej zapomniała.

Pola zupełnie nie umie sobie z nimi radzić. Nie umie powiedzieć dość i na każdym kroku jest wciągana w ich prywatne sprawy. Dla przyjaciółki i matki jest ogromnym wsparciem, ale one dla niej już niekoniecznie. A im dalej, tym mniej je wszystkie lubiłam.

Autorka ma potencjał i pisze ładnie, ale to o czym pisze, wymęczyło mnie okropnie. Powoli suniemy przez kolejny dni Poli i obserwujemy jej problemy oraz relacje z ludźmi, ale nie dostajemy nic, co mogłoby przyciągnąć czy zaciekawić. Wszystko przeszło obok mnie i tylko ogromnie mnie irytowało! Czytałam o depresji, o samotności, o problemach z zaufaniem czy o nadziei na odzyskanie kolorów, ale jednocześnie czułam, jakbym jedynie traciła czas.

Nie jest to zła książka. Wiem, że może się niektórym podobać. Doceniam ją za ukazanie bez pośpiechu narodzin nowej znajomości. Okazała się jednak zupełnie nie dla mnie.

Książkę otrzymałam z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty]

"Kłamstewka" Nina Majewska-Brown

Co myślicie o zdradzie? Czy uważacie, że zdradzenie kogoś, bądź czyichś sekretów, po to tylko by przypodobać się innym jest okej? Moim zdaniem jest to najbardziej obrzydliwa z rzeczy jakich może dopuścić się najbliższa osoba. Osoba, której się bezgranicznie ufało i zwierzało z najskrytszych sekretów.

Od rozstania Poli i Artura minęło już kilka lat, jednak jej była teściowa ostatnio ciągle ją nachodzi, a kobieta nie potrafi się od niej opędzić, co jest nie tyle dziwne co denerwujące, gdyż w czasach małżeństwa z jej synem, kobiety nie pałały do siebie sympatią. Niedługo potem także i w byłym mężu budzą się jakieś sentymenty i nalega na spotkanie po latach i rozmowę.

Oprócz problemów z byłą teściową, Pola zostaje wplątana także w sprawy swoich rodziców, a także najbliższej przyjaciółki Magdy. A że pracuje jako psychiatra to najbliżsi często chcą ją wykorzystywać do darmowej porady psychologicznej, opowiadając jej o swoich problemach i czekając, aż doradzi im co mają robić w danej sytuacji.

Pola ma bardzo dobry kontakt z wieloma osobami, wiadomo, że ze swoją przyjaciółką Magdą opowiadają sobie wszystko co się u nich dzieje w życiu. Ale kobieta ma także bardzo dobry kontakt ze swoją matką, która mimo iż Pola jest już dorosłą i samodzielną osobą, często się o nią martwi i ją odwiedza. Niespodziewanie jednak najbliższa osoba zdradza Polę w najbardziej perfidny sposób, na jaki mogłaby się "zdecydować". Zdrada jest o tyle bolesna, gdyż osoba ta znała wszystkie, nawet najskrytsze sekrety kobiety i wykorzystała je przeciwko niej, po to tylko by przypodobać się innym? Czy miała jakiś inny ukryty cel, w tej zdradzie? Ale chyba gorsze było to, że ta osoba nie widziała nic złego w tym, że opowiadała, a nawet dodawała od siebie jeszcze rzeczy, które nie były prawdą.

Książkę czytało mi się szybko, dzięki przyjemnej, dużej czcionce, ale także dlatego, że historia była wciągająca i lekko się przez nią przepływało, pomimo poważnych i czasami przykrych momentów. Szkoda mi było Poli, kiedy dowiedziała się o tej zdradzie, ale na szczęście kobieta nie należała do słabych i poradziła sobie z tym problemem. Ale jak chcecie się dowiedzieć jak Pola poradziła sobie z przeciwnościami, które pojawiły się w jej życiu, to zachęcam do sięgnięcia po książkę i zapoznania się z Polą samemu.

Zakończenie wbije was w fotele i kompletnie zaskoczy. Tego z pewnością nikt się nie spodziewał. Wow. Muszę przyznać.. To był ogromny szok. Jak na tak lekką książkę, to zakończenie to taka petarda.

Książkę otrzymałam z Klubu Recenzenta serwisu @[Adres usunięty]. Bardzo dziękuję za możliwość jej przeczytania 😉.