Kąkol

Świat realistyczno - mistyczny, chwilami baśniowy. Historia rodzinnych powiązań na podstawie wakacji spędzonych z rodziną na wsi, widziana oczyma jedenastoletniej dziewczynki. Wakacje jak co roku spędzane w ciasnej drewnianej chatce bez łazienki, wybudowanej przez ojca i dziadka w roku narodzin dziewczynki, w licznym towarzystwie. Głową rodziny jest despotyczny i niesympatyczny Dziadek, który nikogo nie lubi, a zwłaszcza synowej i jej dzieci. Dziewczynka czuję niechęć Dziadka, który nie waha się powiedzieć jej, że jest zła. Czy dziecko może być złe? Niesprawiedliwy osąd boli.

Na szczęście lato na wsi to także przyroda, pachnąca, ciesząca zmysły i zabawy z wiejskimi dziećmi oraz wiele okazji do obserwacji zwykłego wiejskiego życia: kłótni o miedzę, nadużywania alkoholu, stosunki sąsiedzkie i relacje rodzinne.

Książka niby przyjemna, ale zaprawiona goryczą, jak mąka kąkolem.

Kąkol to chwast rosnący w zbożu, który po przeoczeniu, zmielony razem z ziarnem na zboże, sprawia, że mąka jest tak gorzka, że po prostu nieużyteczna. I tak książka Zośki Papużanki o tym samym tytule, mimo pięknej, sielskiej okładki, jest historią, w której beztroska dziecięcych wakacji spędzonych na wsi, miesza się z gorzkimi wspomnieniami relacji rodzinnych. Jest to zbiór luźnych skojarzeń, wspomnień, myśli, które często przedstawione są w nawiązaniu do religii, baśni czy po prostu historii. Wspomnienia małej dziewczynki, która w czasach PRLu rok w rok jeździła z rodzicami i młodszym rodzeństwem na wakacje do domku na wsi, w którym zbierała się ich cała rodzina. Rodzina pełna konfliktów, w której ich matka, a zatem i one same, nie były w pełni akceptowane. Rodzina z dziadkiem tyranem, które określany jest tu ciągle mianem Boga. Mimo uroku polskiej wsi, to opowieść gorzka, pisana pięknym, oryginalnym stylem, z długimi zdaniami i lekkim słowotwórstwem, które oddaje dobrze myśli i słowo mówione. Historia oryginalna, lecz i trochę smutna, gorzka, mimo to na pewno warta poznania.

Ta książka przyciągnęła mnie przepiękną oryginalną okładką i totalnie zauroczyła treścią.

Język autorki to absolutny majstersztyk. Przepadłam w nim już od pierwszych stron a każda kolejna utwierdzała mnie w zachwycie. Papużanka stworzyła jedyny w swoim rodzaju poetycki strumień świadomości dziewczynki, która nie jest już małym dzieckiem, ale też daleko jej do dorosłych, których zachowania przenikliwie obserwuje i komentuje w ironiczny sposób.

Myślałam, że to będzie lekka, trochę nostalgiczna letnia książka o wakacyjnej sielance na wsi, tymczasem to słodko-gorzka lektura.

“Kąkol” to kwintesencja wakacji na wsi i dzieciństwa, w które jednak brutalnie ingeruje “dorosły” świat ze wszystkimi jego problemami.

Obraz owej mitycznej sielankowej wsi, którą tak wielu z nas, urodzonych jeszcze w PRLu pamięta i z rozrzewnieniem wspomina, przeplata się z trudną historią i gorzką rzeczywistością - zakłamaniem, obłudą, zaściankowością, patriarchatem i przemocą, przy jednoczesnym dbaniu o zachowanie pozorów. Bardzo polecam!

Z pewnością sięgnę po inne książki autorki.

Kąkol jest to historia napisana pięknym językiem, bardzo obrazowym. Nie jest to historia na raz, raczej na kilka letnich wieczorów. Podczas jej czytania należy się na niej skupić, ponieważ nie jest to historia lekka i przyjemna. Nie ma w niej dialogów. Jest to książka, o której z pewnością szybko się nie zapomni. Warto też zwrócić uwagę, na bardzo ładne wydanie. Okładka idealnie oddaje klimat całej historii.

Recenzja książki: Kąkol

Recenzuje: Kitty_01

"Ta książka pachnie suchą trawą, mlekiem i korą drzew. Ta książka boli jak pierwsze doświadczenie niesprawiedliwości. Jest urokliwa i straszna, nieprawdziwa i prawdziwa – jak każda baśń."

Kąkol opowiada o wakacjach na wsi oraz obowiązkach, które czyhają na osoby mieszkające tam. Pokazuje, że nawet w wakacje życie tam nie jest sielanką. Autorka świetnie oddała ten klimat. W powieści wręcz czuć lato, słońce, zapach siana i rozgrzanych pól.

Książkę czyta się szybko, jest ona lekka lecz mimo to skłania do przemyśleń. Czym jest dobro, a czym zło? To jedna z kwestii, na które można spojrzeć inaczej po tej lekturze. Dodatkowym plusem zdecydowanie są bohaterowie, wykreowani w rzeczywisty i ciekawy sposób, odzwierciedlają ludzi których możemy spotkać w otaczającym nas świecie. Problemy, z którymi postacie się zmagają również są bliskie każdemu z nas. Zdecydowanie polecam tą pozycję, szczególnie na letnie dni.

Fajna ta Zośka Papużanka, i pisze tak fajnym językiem. Opowieść też była fajna, tylko ludzie nie wszyscy fajni. A już najbardziej to dziadek Antoni, gdyby tak go gdzieś wysłać na bezludną wyspę, by sam nad sobą mógł się pastwić a nie nad rodziną...Jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i muszę przyznać że umie kobieta pisać oj umie. Taki dialog to dla mnie nie nowość, dorastałam na wsi, wakacje spędzałam na wsi. Czytając kąkol myślami wracałam do czasów dzieciństwa, przypominały mi się sianokosy, pracę w polu, oj jak ja często zazdrościłam koleżankom z miasta które przyjeżdżały na wieś na wakacje. Mogły nudzić się do woli, bawić się kiedy chciały, a tu praca była i obowiązki bo jak nie to czekała bura... Teraz to dzieciaki mają wakacje, kiedyś na wsi nie zawsze było wesoło. Zawsze znalazł się jakiś dziadek Antoni co by tego dopilnował by dziecku życie uprzykrzyć.Wies ma swoje uroki ale i wady niestety... Wracając do książki to muszę przyznać że jest to lektura bardzo dobra, z przyjemnością sięgnę po wcześniejsze powieści autorki ,jeśli są tak dobre jak ta to nie będę się nudzić.

Zośka Papużanka w swojej powieści „Kąkol” zabiera nas na wakacje na wieś. Poprzez nietypową narrację nastoletniej dziewczynki ukazuje nam nieprzyjemny świat jaki otacza główną bohaterkę. Niewytłumaczona nienawiść rodziny do jej mamy, władczość dziadka Antoniego, chore zasady panujące w domu i okolicy, dom podgryzany przez korniki, ciężką pracę wiejskich dzieci, wojny pomiędzy sąsiadami. Wszystko to jest opakowane w piękne polne kwiaty, kolory i zapachy lata oraz niewinne zabawy dzieci. W dodatku sama książka jest prześlicznie wydana i z pewnością będzie się znakomicie prezentowała na każdej półce. Twarda oprawa imitująca haft wprowadza nas w sielski, wiejski klimat a autorka wytrwale kontynuuje ten wątek. Polecam wszystkim tym którzy kochają piękne opisy przyrody, nutkę goryczy prawdziwego życia, a także tym którzy nie boją się, że autorka wciągnie ich w rozważania i analizę na temat otaczającego nas świata.

Okładka książki posiada twardą oprawę, co sprawia, że sam jej wystrój czy tło koloru ecru, ma w sobie pewien... klimat. Piękne kwiaty, gdzieś tam domek, wszystko, tak jakby wyszywane. Wydawnictwo z wydaniem się naprawdę postarało. Kremowe strony, czcionka wystarczająca dla oka. Marginesy i odstępy między wersami zostały zachowane, literówek brak.

Co mnie raziło już na samym początku? Że dialogów, to było tutaj tyle, co kot napłakał, czyli prawie w ogóle. Rozdziałów też nie było, więc wszystko pisane było ciągiem i nie chcę Was oszukiwać, ale nudziłam się przy niej okropnie. Nie mogłam znaleźć sensu, emocji, akcji... Niczego. I te monologi, pisanie ciągiem nie pozostawiają żadnego punktu zaczepienia, które pozwoliłoby wciągnąć się w tę historię, w jakikolwiek sposób ją poczuć.

Nie mogę powiedzieć, bo samo pióro i naprawdę barwny styl autorki jest przekonujący. Niemniej jednak forma nie przekonała mnie i powiem Wam, że nie czuje się zachęcona do sięgnięcia po inne pozycje od tej autorki. Bardzo się ucieszyłam, że pisze i mieszka w Krakowie, to przecież rzut beretem ode mnie, niemniej jednak nie trafiłam do grona osób zadowolonych z lektury. Mimo lekkiego pióra, niestety, nie przemówiła do mnie.

Było tutaj wiele wydarzeń, okej, opisywanych jak życie na wsi (sama jestem ze wsi i wiem, jak to wszystko wyglądało), zabawy, pewne zwyczaje. Było tutaj wszystko i nie było nic konkretnego. Nie czułam zainteresowania, niektóre dialogi miały być śmieszne - dla mnie nie były. Czytałam tę pozycję na siłę jakby za karę i nie zrozumiałam jej fenomenu. Szkoda, bo mogłoby być całkiem inaczej.

Reasumując, ja nie polecam, ta lektura w ogóle okazała się inną, niż przypuszczałam i cóż, zostaje mi jedynie to, żeby nakierować Was na opinie innych, wiem, że ma grono zadowolonych czytelników. Ja niestety nie poczułam jej i nie spodobała mi się. Może jeśli lubicie takie ciągiem pisane historie, praktycznie bez dialogów, to się w niej odnajdziecie. Piękne opisy życia na wsi i samej wsi, jednak to niestety jest stanowczo za mało. Przynajmniej jak dla mnie...

"Podobno jeśli pszczoły przypadkiem przyniosą do ula nektar kwiatów tytoniu, cały miód się nie uda. Tytoń wszystko zepsuje. Jak łyżka dziegciu w beczce miodu. Jak jeden kąkol w polu pszenicy".

Ah ten kąkol, kąkol... Piękny z wierzchu, ale w środku już niekoniecznie. Ja to chyba "nie umiem" w obyczajówki. Język Zośki Papużanki jest piękny, niesamowicie barwny. Pod tym względem wszystko gra, tylko co z tego, jeśli historia mnie nudzi i nie rozumiem do czego zmierza... w sumie to okazuje się, że do niczego... No i po prostu nie łapie mnie za serce, a to bardzo istotne przy tym gatunku. Nie znalazłam w Kąkolu dla siebie nic ciekawego. Był to taki zlepek różnych wydarzeń widzianych oczami dziecka. Wakacje na wsi, zabawy w podchody, rozmyślania na temat wszystkiego i niczego. Trochę tego, trochę tamtego... i trochę bez ładu i składu. Nieciekawie, nieśmiesznie, nostalgicznie też nie bardzo. Nie przemówiła do mnie ta historia. To nie dla mnie.

Zośka Papużanka ponownie w akcji, genialna powieść udowadniająca, iż autorka ma ogromny dar i jest nieprzewidywalna.

Szata graficzna książki jest cudowna. Okładka jest haftowana. Cudo. Wspaniałość okładki idealnie pasuje do treści.

Trudno napisać o czym Kąkol jest. Przede wszystkim to opis świata widzianego oczyma dziecka. Dziewczynka, obecnie chodząca do 5 klasy, co roku wyjeżdża z rodzicami na wieś, na całe dwa miesiące. Ten wyjazd odrywa ją od codzienności, sprawia, iż postrzegany obok świat jest inny. Czy ciekawszy, sympatyczniejszy, milszy...to już inna sprawa. Jest po prostu inny i bohaterka też inaczej go postrzega.

Dziecko, bohaterka opowiada nam o tym co widzie, co słyszy, o tym co i jak postrzega. Niby jej życie jest normalne, takiej jak życie innych dzieci. Jednak jest mocno naznaczone kłótniami dorosłych, złem, które oni wyrządzają dziecku, sobie nawzajem, innym.

Do tego rodzice, kochani, a jednak tacy dalecy. Ojciec autorytet, matka niby idealna, niby kochająca, a jednak nie potrafiąca się w tym małżeństwie, rodzinie odnależć.

Napisałam, iż życie bohaterki jest inne. Ale gdy zaczęłam wnikać w jej serce, duszę, które oddaje tej opowieści, poznawać jej świat, ze smutkiem stwierdziłam, iż takich innych żyć jej mnóstwo. Może ta inność to standard?! Smutne, ale niestety prawdziwe.

Dysonans między tym jaka jest rodzina bohaterki, a jaka powinna być, między zachowaniami członków rodziny w domu, a na zewnątrz dla innych ludzi. I wreszcie dysonans między wsią, a miastem, życiem tam i tu. Ta opowieść to same dysonansy, które Papużanka po mistrzowsku portretuje.

W ogóle autorka ponownie genialnie operuje słowem, bawi się nim i tka z niego niesamowitą historię. Niby zwyczajną, a jednak niezwykłą.

Kąkol to opowieść o dzieciństwie, ukazanie tego, co widziało, czym żyło dziecko. To opowieść o tym, jak było, jak jest, o szukaniu przyjażni, uczucia, akceptacji i swojego miejsca na ziemi.Czyta się wspaniale iw moim przypadku ze sporym rozrzewnieniem. W wielu fragmentach odnalazłam moje dzieciństwo. Polecam, ale ostrzegam, to nie jest książka dla każdego. Nic w Kąkolu nie jest powiedziane wprost, nie ma szybkiej akcji, ba prawie w ogóle nie ma klasycznej akcji. Wiele za to niedopowiedzeń, wiele wysiłku dla umysłu czytelnika. Polecam. Czytałam z zachwytem.

Trzeba przyznać, że Zośka Papużanka ma niebywały talent do przenoszenia czytelnika w opisywane przez siebie miejsca. Sposób, w jaki kreśli rzeczywistość jest niesamowity. Podczas czytania aż czuć słońce na skórze i wiatr we włosach. Czytelnika nie powinna jednak zwieść piękna okładka książki zapowiadająca prawdziwą sielankę powieściową. Sugerując się okładką spodziewać się można pięknych wakacji i samych przyjemności. Autorka opisuje w książce wakacje dzieciństwa, które cała rodzina spędza na wsi. Nie skąpi jednak opisów rodzinnych batalii czy braków w domostwie, a robi to w sposób bardzo obrazowy. Można się przenieść wraz z nią w te czasy idealnie nieidealne, kiedy można było biegać z dziećmi po wsi, ale cała rodzina musiała słuchać dziadka, który miał zawsze rację, jego wrogowie byli wrogami całej rodziny, a sąsiad wiedział wszystko o sąsiedzie i każdym innym człowieku ze wsi.

Podczas czytania przeniosłam się także pamięcią w lata mojego dzieciństwa, kiedy także wyjeżdżałam na wakacje do dziadków (jednak bez rodziców), a do szczęścia nie było potrzeba nic więcej niż parę liści, podwórko i kilkoro dzieci z okolicy. Za to jestem autorce bardzo wdzięczna, ponieważ te wspomnienia wywołały we mnie poczucie szczęścia i spełnienia.

Podoba mi się także sposób pisania autorki. Bardzo lekki i bezpośredni, często ociekający sarkazmem i szczery aż do bólu. Dzięki temu wszystko trafia do mnie jeszcze lepiej. Faktem jednak jest, że ta książka to nie tylko opowieść o spędzaniu wakacji u rodziny, ale także swego rodzaju analiza ludzkich relacji i zależności, nad którą nie sposób się nie pochylić. Każdy ma swoje miejsce oraz określoną rolę do pełnienia, czy to pośród członków rodziny czy w wiejskiej społeczności. Świetna i dogłębna analiza ludzkich charakterów i motywacji. Książka nie jest jednak typową lekką lekturą, ponieważ zmusza czytelnika do zatrzymania się i przemyślenia pewnych życiowych kwestii, pomimo sielankowego pozornie krajobrazu. Bardzo ciekawa pozycja, po którą warto sięgnąć.

***

„Trzeba wyrywać chwasty. Z wiekiem człowiek się przygina do ziemi, żeby pamiętał, żeby sobie przypomniał, skąd przyszedł i na co jest stworzony. Nie da się pleć na stojąco. Trzeba się przygiąć, złapać zły chwast, chwycić zło za głowę, wyjąć i odrzucić daleko, a jeszcze lepiej spalić, żeby nie wróciło.”

Tytułowy Kąkol to chwast niepotrzebny, jak wizyta rodziny. Nikt go nie chce, a który na nowo odradza, się mimo wyrwania, jak oni, którzy przyjadą na kolejne wakacje. Czytamy wolno z rozmysłem, delektujemy się bogatym słownictwem autorki. Opowieść wzrusza, a ja co chwilę podnoszę oczy znad kartek, by przemyśleć, czym autorka mnie uraczyła i dopiero po chwili mogę dalej zagłębić się w nieprzewidywalnym ciągu zdarzeń.

Dla mnie to thriller psychologiczny z wakacjami w tle, który z ust dziewczynki wybrzmiewa jeszcze bardziej dobitnie. Znajdziemy tu spory o miedze, rodzinne kłótnie, niedomówienia. Jest i kontrowersyjna postać, dziadek Antoni, który jest ponad wszystko i ludzie, którzy starają się przetrwać w tych warunkach, sprawiając, by codzienność była znośna, a może ta codzienność jest cudowna, tylko z perspektywy dziewczynki wychowanej w mieście wygląda to inaczej? Sami już wnioski wyciągniecie, a warto się o to pokusić, bo historia zostanie zapamiętana na długo.

Nie jest to jedna z wielu książek, którą czytałam nie przewertujemy jej szybko, a będziemy się nią upajać, nie wyobrazimy sobie zakończenia lub części fabuły, bo jest unikatowa. Każde zdanie ma sens, każdy bohater ważny i doskonale skrojony na miarę, a każdy kamień czy źdźbło trawy niezwykłe, jakby inne niż te, które widzimy na co dzień, bo opowiedziane doskonałym słowem autorki. Już wiem, co to humor według Zośki Papużanki, o którym tak dużo słyszałam, już wiem i poproszę o więcej.

Są książki, których czytanie męczy. Dla mnie takie pozycje dzielą się na te niewarte uwagi oraz wybitne, a "Kąkol" zdecydowanie przypisuję do tej drugiej kategorii. To opowieść o braku akceptacji, odrzuceniu i wpływie dziecięcych przeżyć na charakter dorosłego człowieka. W oczach dziecka ludzie dzielą się na tych wyłącznie dobrych i wyłącznie złych. Podobno każdy z nas łączy cechy obu. Podobno, ale może jednak niewinne dziecko ma rację w swojej ocenie?

Wspomnienie wakacji na wsi, gdzie obok beztroskich spacerów po polach i jedzenia świeżych owoców prosto z drzew występuje ciężka praca w upale i pomiatanie słabszym, to także moje wspomnienia. Bolesne, kształtujące, a jednak wytęsknione pozostaną ze mną na zawsze. Takie realia polskiej wsi sprzed dwóch dekad znam. Przeczytaj, zrozumiesz nie tylko to jedno dziecko z powieści, zrozumiesz także mnie...

"Kąkol" Zośki Papużanki to moje kolejne spotkanie z autorką. Jej twórczość nie należy do tych łatwych i lekkich, jednak autorką po raz kolejny mnie nie zawodzi. Przenosi nas na wieś, na łąki, pola, lasy, przypomina beztroskie dzieciństwo. Pokazuje, że pomimo całego otaczającego nas dobra są ludzie, którzy z natury są źli. Poczucie humoru, melancholia w jaką książka nas wprowadza i wspominania, które przywołuje sprawiają, że książka jest zdecydowanie warta przeczytania.

Na okładce haft przepiękny, a wewnątrz piękni bohaterowie i wieś, ale taka wiecie, sprzed kilkudziesięciu lat. Jeśli za taką tęsknicie i za wieloma bohaterami (choć żaden nie potraktowany po macoszemu), to jest to idealna obyczajówka na upalne lato, ale również na zimowe dni, pod kocykiem, z herbatą.

Polecam!

Moja pierwsza książka Zośki Papużanki i strzał w dziesiątkę! Kto bowiem nie spędzał wakacji na wsi u dziadków. Ta książka to powrót do wspomnień z dzieciństwa, gdy całe lato szalało się wśród pól, łąk, strumieni, lasów. Wieś daje wiele dobrego, ale również i złego, bo wśród dobroczynnej natury żyją ludzie, którzy po prostu są źli. Małe, wiejskie społeczności i walka o normalne życie. Książka napisana jest pięknym słownictwem, przy czym podoba mi się specyficzne poczucie humoru autorki. Wszystko to łączy się w całość, może nie tak oczywistą i łatwą w odbiorze, ale dającą do myślenia i przywołującą ciepłe wspomnienia z dzieciństwa.

Raczej stronię od książek z gatunku literatury pięknej. Jednak "Kąkol" urzekł mnie swoją okładką i opiniami, które mówiły o wspomnieniach pachnących wsią. Kupiło mnie to całkowicie i nie żałuję, że książka ta znalazła się w moim księgozbiorze. Do tego była to moja pierwsza książka Papużanki. Odkryłam Autorkę, która pięknie bawi się słowem...

"Kąkol" to nie tylko powrót do wspomnień Autorki, ale i naszych. Ta książka tak bardzo przypomniała mi o dzieciństwie z lat 90. To były czasy! Aż zaczęłam się obawiać o wspomnienia moich własnych dzieci... "Kąkol" to faktycznie książka, która pachnie wsią. Łąkami, krowimi plackami. Tutaj usłyszysz rój szerszeni. Przypomnisz jak smakuje pajda chleba z masłem i solą. Jest to też gorzka książka o tym, że w każdej rodzinie znajdzie się jakiś kąkol. Ktoś, kogo się nie lubi, kogo się nie chce. Czytając śmiałam się ze Szwagra, dąsałam się na Dziadka i było mi żal Matki.

Czy polecam? Tak. To jest idealna pozycja na wakacje jeśli lubi się wspominać. To książka, którą najlepiej będzie się czytać na łonie natury. Napisana pięknym językiem. To piękne wspomnienie tego co już nie wróci w tych współczesnych latach. To książka, która sprawi, że zaczniesz się zastanawiać nad przyszłymi wspomnieniami swoich latorośli.

Sentymentalna podróż na małopolską wieś, gdzie beztroska przeplata się z twardymi zasadami, gdzie rodzi się pierwszy bunt.

Jeśli książkę pisze Zośka Papużanka po prostu trzeba ją przeczytać!

Kąkol to chwast, który niszczy uprawy, to zło w najczystszej postaci, tak naprawdę najbardziej dotyczy ON najmłodszych bohaterów, bo czym skorupka za młodu nasiąknie...

To powieść zdecydowanie inna od wcześniejszych dzieł Papużanki. Więcej w niej melancholii, dramatu dzieci, które także przeżywają na swój sposób wszystkie konflikty dorosłych i rozumieją zdecydowanie więcej.

Kąkol to piękna lecz niezwykle trudna w wyrazie historia, ciężko czytać ją jednym tchem, a jednak przeszywa swą siłą, która oplata nas niczym świeże gałązki pomidorów, unosi się niczym kurz na polnej drodze...

Osobiście bardziej przemawiają do mnie poprzednie książki autorki, [Adres usunięty] Przez

Zośka Papużanka po mistrzowsku operuje słowem. Doskonale rozumie, jak za jego pomocą można wykreować obraz świata. A świat w "Kąkolu" większości z nas jest dobrze znany z wakacji spędzanych u dziadków na wsi. Ta książka odgrzebuje stare wspomnienia, przywołuje zapach koszonej trawy, smak malin i chłód zimnego strumyka. "Kąkol" pozwala wrócić do dzieciństwa, nie zawsze łatwego, bo często naznaczonego konfliktami ludzi, którzy zmuszeni są do zycia ze sobą. Matka odrzucona przez rodzinę swojego męża usilnie próbuje się w niej odnaleźć, a dziecko, które nie rozumie tych zależności poszukuje swojego własnego miejsca nie tylko w tej rodzinie, ale również w świecie, który go otacza.

Narratorką tej książki jest nastoletnia dziewczyna. Dla niej wieś istnieje tylko przez dwa miesiące w roku. "Dużo domów koło siebie to jest wieś. Między domami są pola, łąki, maliny pani Słowikowej, czereśniowy sad pana Mietka. Dalej niebieski kościół wśród lip, cmentarz z Lotnikami, którzy kiedyś latali, a teraz leżą. Przy nadzej ścieżce stoi stajnia ciotki Aurelii, nasz dom, a dalej rosną porzeczki, prawie wszędzie porzeczki. Nie ma ich tylko w zimie, ale w zimie wogóle nie ma wsi. Przykrywa ją śnieg, i tyle. Wieś jest tylko w lipcu i w sierpniu, resztę roku mieszkamy w mieście i wsi na pewno wtedy nie ma. Nikt jej nie widział. Może tylko dziadek."

Dysonans między wsią i miastem jest w "Kąkolu" bardzo mocno obecny. Ile jeszcze naszych wspomnień z dzieciństwa zachowało się w pamięci? Czy wkładamy liść między kartki książki po to, by pamiętać, czy po to, by zapomieć? Bo jeśli chcemy pamiętać, to dlaczego chowamy go do grubej książki, której prawdopodobnie nigdy już nie otworzymy. Ten liść i ta książka są oczywiście metaforą naszego życia i tego, jaki mamy stosunek do wspomnień.

"Kąkol" zabiera nas w podróż po historii naszej pamięci. To niezwykła książka o relacjach w rodzinie, poszukiwaniu własnego miejsca i przyjaźni. Pozwala również spojrzeć na wieś oczami dziecka mieszkającego w mieście. Czy dwa miesiące wakacji wystarczą, by przystosować się do nowych realiów. Bo przecież maliny smakują inaczej dla kogoś przyjeżdżającego z miasta niż dla dziecka, który codziennie ma ich pod dostatkiem.

Ta książka smakuje właśnie takimi malinami, których nie mamy na co dzień i mlekiem prosto od krowy. Ale czasami również boli i kłuje niczym pokrzywa lub drzazga wbita głęboko w skórę. Wiejska społeczność, często dość hermetyczna, skrywa w sobie zło w postaci braku miłości, akceptacji i zrozumienia. "Kąkol" ma w sobie jednak tyle prawdziwości i dziecięcego uroku, że nie sposób na chwilę zadumać się nad tą książką. Pod względem językowym jest poprostu świetny. Jeśli znanie pióro Zośki Papużanki to nie będziecie zaskoczeni.

[Adres usunięty]

Rewelacyjna, romantyczna, bez wątpienia trafiająca w głąb człowieczego serca. Autorka wręcz maluje słowem, a w wyobraźni czytelnika pojawiają się cudowne obrazy. Godna polecenia powieść nie na jeden wieczór, którą na długo każdy z nas zapamięta.

„Kąkol" to moje drugie spotkanie z twórczością Zośki Papużanki. Po raz drugi jestem zaskoczona jej stylem pisania, wrażliwością i dostrzeganiem niuansów życia codziennego. Ta książka z pewnością wymyka się literackim schematom. Jest to literatura piękna, to na pewno, ale w tym pięknie bardzo umiejętnie ukryte są wady i przywary ludzkie. Nikt tak pięknie nie pisze o wszystkich jasnych i ciemnych stronach stosunków międzyludzkich jak Zośka Papużanka.

Cała fabuła jest misternie upleciona, niczym pajęczyna rozciągnięta między dwoma kąkolami. Choć nie poznałam imienia młodej bohaterki tej powieści, zupełnie mi to nie przeszkodziło w polubieniu jej. Kilkunastoletnia dziewczynka ma wnikliwy umysł, dostrzega wiele zależności, sporów i zgód, pomiędzy członkami swojej rodziny i ich znajomymi. Jej obserwacje są proste i trafione w punkt, pomimo młodego umysłu, który na szczęście jest otwarty i chłonie wszystko niczym gąbka.

Powieść, dzięki nietypowej stylistyce i pięknemu językowi, jest świetną podróżą przez wiejskie życie, kolorowe, wyraziste, czasem wesołe i zabawne a innym razem trudne i okrutne. Podoba mi się specyficzne poczucie humoru autorki i to, że tworzy postaci żywe i realistyczne. Ta powieść jest niebanalną słodko-gorzką historią o dorastaniu, o byciu dobrym i złym człowiekiem, o poczuciu wyższości, o szacunku do innych i o trwaniu w negatywnych relacjach.