Jestem żoną terrorysty

To było moje pierwsze spotkanie z książką Lailii Shukri i już wiem, że nie ostatnie. Bardzo mi się podobała. Piękne opisy Maroka, dzięki którym można się przenieść do tej malowniczej krainy. Dosłownie poczułam, jakbym tam była, zwiedzała kraj razem z bohaterami. Historia bardzo wciągająca. Tyle się słyszy o atakach terrorystycznych, ISIS, islamskich samobójcach. Czytając tę książkę wyobrażałam sobie, ze jestem tam wśród nich. Wśród kobiet dżihadystów i ich dzieci.

Główna bohaterka Klaudia po stracie pracy wybrała się na wycieczkę do Maroka. Tam dzięki swojej przyjaciółce Elizie, poznaje Raszida. Raszid ją oczarował, pokazał swój kraj, najpiękniejsze miejsca, poznał z przyjaciółmi. Rozkochał i... Właśnie i... i co dalej. Zakochana Klaudia bierze ślub z Raszidem. Ale sielanka nie trwa długo. Służby zaczęły węszyć i piękna bajka Klaudii zmieniła się w koszmar. Klaudia znalazła się w samym środku siatki terrorystycznej, która szkoli dzieci na terrorystów zabójców. Czy Klaudii uda się wydostać z tego koszmaru ? Czy uratuje swoje dziecko?

Polecam przeczytać. Książka mnie mega wciągnęła.

WSTRZĄSAJĄCA HISTORIA POLKI, KTÓRA MIAŁA URODZIĆ TERRORYSTĘ SAMOBÓJCĘ.

Dziś przychodzę do Was z historią Klaudii, młodej polki, która po rozstaniu ze swoim partnerem zostaję niespodziewanie wyrzucona z pracy. Kobieta postanawia wybrać się w podróż do Maroka, aby trochę odpocząć od przytłaczających ją problemów. Jej przyjaciółka związana jest z Marokańczykiem, z którym mieszka w Londynie, jednak postanawia podesłać Klaudii kogoś kto mógłby pokazać jej ten piękny kraj. I tak właśnie kobieta poznaje Raszida, który robi na niej niesamowite wrażenie. Razem zwiedzają Maroko, spędzają ze sobą miłe chwile, i można by rzec, że się w sobie zakochują.

Kiedy kobieta wraca do Polski jest załamana, dalej nie może znaleźć pracy i... tęskni za Raszidem, który obecnie mieszka w Londynie. Mężczyzna proponuję jej, aby do niego przyleciała, co ogromnie ją cieszy.

Klaudia i Raszid wiodą sielskie życie w Wielkiej Brytanii, biorą ślub. Kobiecie wydaje się, że jest najszczęśliwsza na świecie. Nie wie jednak, że to początek jej koszmaru. Pewnej nocy, kiedy Raszid zrywa ją z łóżka i zabiera do podziemnego bunkru, w którym przebywają wszyscy ich znajomi, do Klaudii zaczyna powoli docierać kim tak naprawdę jest jej ukochany...

Jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i ciężko mi tą książkę jednoznacznie ocenić. Pierwsza jej połowa mnie zmęczyła. Było zbyt wiele opisów, które nic nie wnosiły do tej historii, i mnie osobiście bardzo męczyło ich czytanie. Jednak kiedy już przez to przebrnęłam i dotarłam do momentu, w którym wreszcie zaczyna się coś dziać, przeczytałam książkę już na jednym wdechu. I jestem przerażona. Nigdy nie miałam styczności z tematami dotyczącymi Państwa Islamskiego, nie zdawałam sobie sprawy jak to wszystko wygląda. Ciężko jest mi nawet cokolwiek o tym napisać, bo jest to tak drastyczne, że nie potrafię ubrać tego w słowa. Bardzo wstrząsnęła mną historia tej kobiety. Ale chyba jeszcze bardziej przeraziło mnie to w jaki sposób traktowane są dzieci należące do dzihadżystów... To wszystko brzmi jak z horroru.

A Wy znacie twórczość autorki? Czy raczej nie jest to temat, który Was interesuje?

Książka, która wciąga bez opamiętania. Brałam ją wszędzie, żeby jak najszybciej dowiedzieć się, "co było dalej*. Zachwyca, wprowadza w stan zauroczenia, przeraża, zaskakuje i daje nadzieje... Wyjątkowa lektura. Polecam.

Warto przeczytać trzyma w napięciu a zakończenie jest zaskakujące

"Jestem żoną terrorysty" rozpoczyna się piękną opowieścią o miłości od pierwszego wejrzenia. Laila Shukri oprowadziła nas po niezwykle barwnych miastach Maroka, opowiadając o historii i kulturze tego kraju. Pokazała jak szybko rozkwitła miłość między dwojgiem ludzi, którzy do tej pory nie mieli pojęcia o swoim istnieniu. Czytając o ich uczuciu, czułam tą chemię między nimi, jakby stali obok mnie. I nagle, w jednej chwili okazało się, że to wszystko było okrutnym kłamstwem. Miłość i szczęście rozpłynęły się gdzieś w powietrzu. W dzisiejszych czasach niewiele mówi się o terroryzmie. Ludzie boją się mówić o tym głośno. Ale to nie oznacza, że tematu nie ma jeśli się o nim nie wspomina. Autorka między historię Klaudii wplotła również fakty o tak zwanym Państwie Islamskim, abyśmy mogli bliżej poznać ten trudny temat. Muzułmanie nie szanują swoich kobiet, poniżają je, biją, gwałcą, traktują je jak własność, stale kontrolują, zabraniają kontaktów nawet z najbliższą rodziną. Ale najbardziej nie mogę pojąć jak dżihadyści mogą wykorzystywać do ataków terrorystycznych swoich dzieci, nawet całych rodzin. Szkolą tzw. "lwiątka kalifatu" od najmłodszych lat zabijać "niewiernych". To straszne, chore i przerażające. Trudno nam sobie również wyobrazić jak kobieta może z własnej, nieprzymuszonej woli związać się z muzułmaninem i zmienić religię. Ale to się dzieje! Naprawdę się dzieje! Może nawet w tej chwili. Ja sama znam osobiście osobę, która wyjechała do pracy do Londynu, z własnej woli zmieniła religię i została muzułmanką (w dodatku ma na imię tak, jak bohaterka tej książki). Niestety tu również nie ma happy endu. Dwa lata temu po mojej koleżance ślad zaginął i nikt do tej pory nie wie co się z nią stało...

Laila Shukri jest Polką podróżującą po całym świecie. Jej celem jest odkrycie najgłębiej skrytych tajemnic Bliskiego Wschodu. Jej debiut literacki „Perska miłość” skłonił ją do napisania kolejnych książek z tej serii oraz zaczęcie nowej [Adres usunięty]. „Jestem żoną terrorysty".

Opowieść zaczyna się niewinnie, Klaudia, główna bohaterka zmierza się z codziennymi problemami. Jest pedantyczna, ambitna i zaangażowana w swoją pracę. Niestety w jej firmie pojawia się złośliwa pracownica, dziewczyna traci zajęcie. W związku z Adamem też jej się nie układa, ponieważ uważa, że na zamieszkanie razem mają jeszcze czas. Mężczyzna naciska, a ona pod wpływem nerwów zrywa znajomość. Pod presją ostatnich dni odzywa się do Elizy, swojej przyjaciółki mieszkającej w Maroko. Ta proponuje jej przyjazd w odwiedziny. Klaudia bez zastanowienia pakuje walizki i następnego dnia stawia kroki na marokańskiej ziemi. Nie chcąc sama przebywać na nieznanym terenie, dostaje propozycje poruszania się u boku przystojnego przewodnika. Miłość od pierwszego wejrzenia, drogie zakupy, ekskluzywne restauracje nie wydają się Klaudii dziwne, do czasu...

Zasadniczym problem poruszanym w książce jest ludzka naiwność, a zarazem kultura Bliskiego Wschodu i różnice, jakie zachodzą pomiędzy państwami. Dla mieszkańców Emiratów Arabskich handel ludźmi jest codziennością, dla Europejczyków? Niekoniecznie.

Mimo wszystko niepowtarzalny w tej książce jest przekaz. Napisana została w taki sposób, że mimo brutalności i przykrych sytuacji, miałam wrażenie, że jestem otoczona czarną dziurą. Zostałam pochłonięta, aż do ostatniego słowa, ostatniej strony i czułam niedosyt przez parę kolejnych dni.

Polecam tę pozycję osobom, które chciałyby się zagłębić lub dopiero poznać tradycje i mentalność ludzi z dalekiej od nas rzeczywistości, a jednocześnie dla tych z mocną psychiką, gdyż książka nie stroni od przemocy, przekleństw i zwierzęcego instynktu.

Zuzia, lat 17

źródło: [Adres usunięty]nyklubrecenzenta,pl

Książka bardzo interesująca, ale rozkręca się zdecydowanie za długo.

Jak zwykle autorka książki mnie nie zawiodła trzymająca w napięciu wstrząsająca opowieść polecam z całego serca

FABUŁA:

Klaudia jest młodą i atrakcyjną kobietą, ma świetną prace i dobrego faceta, jednak pewnego dnia wszystko burzy się jak domek z kart. Za sprawą nowej dziewczyny w pracy Klaudia traci posadę i jednocześnie w zbiegu zdarzeń rozstaje się z chłopakiem, który zaczął wymagać od niej zobowiązania się do wspólnego życia. Dziewczyna przerażona ucieka od odpowiedzialności i postanawia na nowo rozpocząć swoją przyszłość. Wyjeżdża do ciepłych krajów, wybór pada na Maroko. Cudowna kultura, różnorodność smaków, kolorów przekonuje ją aby właśnie tam zebrać swoje myśli. Słoneczna pogoda, drinki, plaża i piękne widoki pozwalają się wyciszyć Klaudii i zebrać myśli. Do szczęścia brakuje tylko przewodnika, wycieczki która pokaże dziewczynie najpiękniejsze zakątki Maroka. Podczas urlopu kontaktuje się z nią jej bardzo dobra znajoma Eliza, która jest w związku z Marokańczykiem Selimem. Informuje Klaudię, że do Maroka zawita ich znajomy z Anglii - Raszid, który chętnie pokaże dziewczynie uroki kraju. Klaudia bez zastanowienia się godzi i wyrusza w kulturową, ale i miłosną podróż. Dziewczyna zaczyna fascynować się egzotycznym mężczyzną, a ON robi wszystko by kobieta czuła się jak księżniczka. Nie braknie miłosnych uniesień i dozy romantyzmu, ale bajka nie będzie trwała wiecznie, szczególnie gdy Klaudia zostanie żoną Raszida...

MOIM ZDANIEM:

Banalna z pozoru historia zostaje przedstawiona w niezwykły sposób. Czy na pewno znamy tych których kochamy? Często okazuje się, że nie. Klaudia zaufała bezgranicznie, miłość, wiersze, romantyczne kolacje i wycieczki to wszystko sprawiło, że gdzieś pomiędzy zatraciła swoją uwagę i ostrożność wobec tak naprawdę obcego mężczyzny. Wschodnie kraje wydaja się być tak blisko, a jednak dalece inne od naszej kultury. Dziewczyna nie wzięła tego pod uwagę. Dyktowane sercem decyzje doprowadziły do okrutnych wydarzeń. Rychłe zaręczyny i ślub stały się otwarciem drzwi do piekła.

Najlepsze przyjaciółki Klaudia i Eliza wydawałoby się, że są w swoim najlepszym okresie razem. Zaręczyny, wspólny ślub scaliły je ze sobą. Mimo, że do końca nie wiedziały czym zajmują się ich mężczyźni wierzyły, że to nic wielkiego. A jednak, cudowni i kochani mężowie okazali się dżihadystami. Szczęście dziewczyn szybko zmieniło się w wielką traumę. Wszyscy znajomi, którym ufały okazali się największymi wrogami. W obliczu zła nie miały nikogo poza sobą. Co je spotkało? Kim tak naprawdę byli Raszid, Salim i ich znajomi? Tego dowiecie się z książki.

Opisane wydarzenia są wielce tragiczne. O terroryzmie mówi się wiele w mediach, ale nikt nie pokazuje jak wygląda ON od podszewki. Samobójcy, masowe zabójstwa, pobicia, strzelaniny i rozboje to codzienność w życiu dżihadystów. Najgorszym jest to, że werbują własne dzieci do tego aby działały w imieniu Allaha. Kilkuletni chłopcy uczeni są obsługi broni, podstaw koranu i tego jak zabijać. Eliza, która była w ciąży z chłopcem zaczęła zdawać sobie sprawę co czeka jej dziecko... Jak skończyła się jej historia?

Książka dostarcza tak wielu emocji, że nie sposób o niej zapomnieć. Obrazy z powieści przewijają się przez głowę wiele razy. Nie byłam w stanie ogarnąć umysłem, że w XXI wieku takie rzeczy nadal się dzieją w cywilizowanym kraju jakim jest np. Wielka Brytania. Laila Shukri ukazuje w bardzo brutalny, ale i dosadny sposób jak wygląda życie muzułmanów i kobiet, które decydują się na życie z nimi. Dla mnie to było wstrząsające i rażące. To pierwsza książka tej autorki jaką czytałam, ale na pewno sięgnę po jeszcze inne pozycje, bo przyznam, że ten styl pisania i ciekawe historie niezwykle mnie zainteresowały.

DLA KOGO:

Polecam serdecznie tą książkę każdej osobie, która chce dowiedzieć się więcej o tym jak wygląda religia islamu i życie tych ludzi. Fani prawdziwych historii nie będą zawiedzeni, a wręcz przeciwnie. Gorąco polecam!

[Adres usunięty]

"Jestem żoną terrorysty" Laila Shukri

Karolina Sulinska Escudo ataki samobójcze , emigracja , historia prawdziwa , ISIS , islam , krzywda , literatura obyczajowa , Maroko , muzułmanie , Państwo Islamskie , Prószyński i S-ka , terroryzm

Leila Shukri przedstawia się jako mieszkająca w Arabii Saudyjskiej Polka, która poślubiła jednego z najbogatszych szejków. Swoje książki, "Byłam żoną terrorysty" to już ósma pozycja w jej dorobku, pisze w ukryciu przed mężem. Jej powieści inspirowane są prawdziwymi wydarzeniami. Choć w dzisiejszych czasach pełno jest patologii a porywy serca często biorą górę nad intelektem i rozsądkiem, to ciężko mi uwierzyć w tę historię, Owszem postać Klaudii zapewne ma swój pierwowzór w rzeczywistości, jednak duża część tej powieści jest po prostu zmyślona. Żony szejków to nadal tylko "dodatki" do ich mężów, nie posiadające żadnej praktycznej władzy. Nie są wybawicielkami wszechświata. Największą wadą tej książki jest jej naiwność. Mamy tutaj zdecydowany przerost formy nad treścią i choć autorka w jednym z wywiadów, argumentuje swoją pozycję tym, że przebywa w centrum wydarzeń, to informacje które wplata w fabułę książki są wiedzą dostępną w pierwszym lepszym kiosku z gazetami.

Klaudia, za sprawą zazdrosnej koleżanki, zostaje wyrzucona z pracy. Kobieta postanawia wyjechać do Maroka by tam, w egzotycznej scenerii lazurowych ogrodów Majorelle, zastanowić się nad własnym życiem. To właśnie tam spotyka Rashida, znajomego mieszkającej w Londynie, przyjaciółki. Pomiędzy dwójką młodych ludzi rozkwita romans. Po powrocie do Polski, Klaudia ma trudności ze znalezieniem nowej pracy. Nie trzeba jej długo namawiać na wyjazd do stolicy Wielkiej Brytanii, gdzie wprowadza się do mieszkania ukochanego. Nie zdaje sobie sprawy, że znalazła się w mackach niebezpiecznej siatki terrorystycznej, której głównym celem jest szkolenie dzieci na terrorystów-samobójców. Wkrótce sielanka zamieni się w horror.

Książka rozpoczyna się jak typowa historia miłosna. I chociaż nie przepadam za romansami, tak muszę przyznać, że pierwsze 150 stron zrobiło na mnie duże wrażenie a to za sprawą miejsca, w którym rozgrywa się akcja powieści. Nigdy nie byłam w Maroku ani w żadnym innym kraju muzułmańskim. Muszę przyznać, że z jednej strony jestem ciekawa a z drugiej się boję. Zdaję sobie sprawę z tego, że po drugiej stronie Morza Śródziemnego, znajduje się zupełnie inny, obcy świat. Był taki czas, kiedy Maroko, było bardzo popularnym wakacyjnym kierunkiem światowej Bohemy. Urlopy spędzali tutaj artyści i sportowcy, między innymi David Beckham czy Yves Saint Laurent, który kilka razy do roku przyjeżdżał odpocząć w swojej posiadłości na terenie ogrodów Majorelle. To niezwykle kolorowy, egzotyczny i słynący ze znakomitej kuchni kraj. Widać, że autorka jest nim zafascynowana. Można to poznać po szczegółowych i barwnych opisach miejsc, wydarzeń kulturalnych czy ludzi. Zamiast rzeszy bezdomnych stojących w kolejkach po darmowe mleko, mamy tutaj uśmiechniętych turystów i równie szczęśliwych sprzedawców marihuany. Zamiast wycia hordy wałęsających się po ulicach miast psów, słyszymy pobekiwanie łażących po drzewach kóz. Tak dobrze słyszycie. Parzystokopytne chodzą po drzewach arganowych, jedzą listki i owoce, a pod drzewami uwijają się Berberyjki i z odchodów zwierząt wyłuskują nasiona, z których potem wytłoczony zostanie olej. Choć z pewnością jest to dochodowy biznes a samych drzew rosną w Maroko miliony, to muszę przyznać, że nie miałam o tym pojęcia. Takich ciekawostek jest tutaj więcej. Czy wiecie czym jest lustro berberyjskie? Jest to zamknięte w skrzynce z drzwiczkami zwierciadło. Kiedy właścicielka lustra pozostawia otwarte drzwiczki oznacza to, że tej nocy jest chętna na łóżkowe igraszki. Kolejną z ciekawostek było dla mnie Imilchil Festival czyli Święto Nowożeńców. Każdego roku we wrześniu, pieszo, ciężarówkami i na mułach zjeżdżają do Ajt Haddu Amer tysiące dziewcząt poszukujących narzeczonych. W tym dniu i w tym miejscu mogą swobodnie rozmawiać z mężczyznami. Chociaż musi im zawsze towarzyszyć siostra czy przyjaciółka w roli przyzwoitki. Pary, które chcą się pobrać mogą odwiedzić namiot prawników i podpisać umowę zaręczynową. Takich smaczków jest w tej książce jeszcze więcej i to właśnie dzięki nim, możemy poznać piękno Maroko. Szkoda, że obraz namalowany przez autorkę jest wyjątkowo jednostronny. Shukri nigdzie nie wspomina o tym, że ten muzułmański kraj jest kolebką terroryzmu, co czyni go miejscem niebezpiecznym dla turystów, a w szczególności młodych kobiet.

W drugiej części książki opuszczamy Perłę Maghrebu i przenosimy się do deszczowego, zatłoczonego Londynu. Nie opuszcza nas jednak wschodni klimat, gdyż Klaudia zamieszkuje w dzielnicy emigrantów z krajów muzułmańskich. Tutaj książka odrobinę zmienia charakter. Autorka nie do końca poradziła sobie z wpleceniem informacji na temat światowego terroryzmu, samobójczych ataków czy lwiątek kalifatu. Całość wyszła mało realistycznie, jak połączenie reportażu z książką obyczajową i plotkarską gazetą. Z jednej strony autorka opowiada o zatrważającym zjawisku jakim jest dżihad demograficzny a z drugiej na kilku stronach rozwodzi się nad suknią ślubną Meghan Markle. Nasze bohaterki były strasznie denerwujące w swojej naiwności, jeśli tak ma wyglądać kwiat naszej emigracji, to Polska powinna się cieszyć ze zrzucenia tego balastu. Wszystkie zawarte w książce informacje o terroryzmie i muzułmańskich obywatelach Europy są ogólnodostępne i czasem miałam wrażenie, że Shukri na siłę próbowała nas czymś zaskoczyć. Doprowadziło to do tego, że duża część wiadomości się powtarzała, część wyglądała jak skopiowana prosto z Wikipedii bądź gazet plotkarskich. Ważny temat został sprowadzony do rangi mało istotnego newsa. Wszystko było zbyt melodramatyczne, bohaterki rozhisteryzowane i popełniające błąd za błędem. Momentami już nie mogłam tego czytać.

Książka porusza bardzo ważny temat jakim jest indoktrynacja małych dzieci, które nazywane są lwiątkami kalifatu. Wiecie jak wyglądają książeczki do nauki alfabetu? Zazwyczaj są to zbiory kolorowych obrazków z owocami lub zwierzątkami. Alfabet zgodny z zasadami Państwa Islamskiego jest nieco inny : literce b przypasowany jest pistolet, c czołg itd. Już od najmłodszych lat dzieci te uczone są posłuszeństwa i nienawiści do "niewiernych" . Propaganda wykorzystuje nawet zdjęcia niemowlaków z bronią i flagami ISIS. Częstym prezentem dla młodych rodziców są wyprawki dla dzieci z hasłem Allahu akbar. "Lwiątka kalifatu" to coraz większe zmartwienie także dla zachodnich służb. W Londynie i innych miastach europejskich społeczność muzułmańska jest najbardziej płodną spośród ogółu obywateli. Muhammed jest najczęściej nadawanym imieniem na Wyspach Brytyjskich. Stwarza to wiele problemów a największym z nich jest terroryzm. Książka Shukri, choć w naiwny i przerysowany sposób, przedstawia proces "tworzenia" młodego samobójcy. Dzieci od najmłodszych lat zmuszane są do oglądania filmów propagandowych i zabaw w "wojnę". Uczy się ich homofobii i nienawiści do ludzi zachodu. Kiedy są gotowi, matki w prezencie dają im pas Szahida i wysyłają w tłum. Obraz ten był na tyle sugestywny, że poczułam ciarki na rękach, szczególnie że Londyn jest częstym kierunkiem moich wypraw. Kto wie kiedy ten tygiel wybuchnie?

Pomimo faktu, że książka porusza ważne tematy a sama autorka, próbuje grać na emocjach czytelników, pomimo tego, że fabuła inspirowana była historią, która zdarzyła się naprawdę, niestety nie potrafiłam w pełni się zaangażować w lekturę. W dużej mierze miał na to wpływ toporny i infantylny styl autorki oraz postaci głównych bohaterek, które przez cały czas zachowywały się jak roztrzepane podlotki a nie dorosłe kobiety. Zupełnie nie myślały o konsekwencjach swoich czynów i, przykro mi to mówić, były po prostu głupie. Bo czy mądra osoba w jeden dzień, a nawet godzinę, podejmuje decyzję o wyjeździe do innego kraju? Do tego by zamieszkać ze swoją "urlopową" miłością? Czy normalna osoba bez mrugnięcia okiem zmienia wiarę i decyduje się na dziecko w sposób jak decydujemy się na zamówienie naleśnika w barze? Nie,nie i jeszcze raz nie. Przykro mi to mówić ale nasze bohaterki same kusiły los, który się na nich zemścił.

Pomimo faktu, że "Jestem żoną terrorysty" nie wpasowało się w moje gusta, to z pewnością jest to książka, która podbije serca wielu czytelniczek, w większości tych wrażliwych na ludzką krzywdę i cierpienie, szczególnie jeśli jest ono udziałem dzieci. Choć nie jest to kontynuacja to znajdziemy tutaj nawiązanie do poprzedniej książki autorki gdzie mogliśmy spotkać pisarkę Isabelle. Książka miała momenty, które mnie zachwyciły, to właśnie dzięki nim nabrałam ochoty by odwiedzić Maroko, jednak zdecydowana większość fabuły nie sprostała moim wymaganiom. Było źle, a momentami nawet bardzo źle. To powieść napisana ubogim językiem, pełna encyklopedycznych treści i akapitów z rodzaju "kopiuj/wklej". Na polskim rynku wydawniczym z pewnością znajdziecie więcej książek o podobnej tematyce, które są zdecydowanie lepiej napisane. Może gdyby autorka nie ukrywała się przed mężem, tylko z nim porozmawiała na interesujące ją tematy, to jej powieści nabrałyby wiarygodności. Póki co nie polecam.

Klaudia straciła pracę i rozstała się ze swoim partnerem, postanawia wybrać się w podróż do Maroka. Jej przyjaciółka często opowiadała o pięknie tego miejsca, więc gdy dziewczyna nie ma już nic do stracenia, postanawia spędzić trochę czasu w tym czarującym miejscu. W Maroku towarzyszy jej Raszid, znajomy Elizy, który jest dla niej przewodnikiem po wielu interesujących miejscach. Mężczyzna obdarowuje kobietę komplementami, opowieściami miłosnymi i troszczy się o nią podczas jej pobytu w obcym dla niej kraju. Raszid szybko staje się jej bliski, Klaudia dostrzega w ich relacji same zalety, zaślepiona tym uczuciem, nie dostrzega tego, co kryje się tuż za rogiem. Atrakcyjny mężczyzna, którego poznała dziewczyna okazuje się być niebezpiecznym człowiekiem. Jednak czy nie będzie za późno na wycofanie się z tej relacji, gdy Klaudia odkryje prawdę?

To pierwsza książka Laili Shukri jaką miałam okazję przeczytać i bardzo cieszę się, że w końcu się za to zabrałam. Autorka w swoich książkach opisuje nam prawdziwe historie kobiet, w których nie brakuje wielu przerażających faktów z ich życia, które szokują i są dla nas czymś strasznym. Początkowo bajkowy świat, który czaruje i zachęca do odkrycia, ale kryją się za nim historie i ludzkie dramaty, które mocno nas poruszają. Autorka przedstawia nam problematykę dotyczącą ISIS, terrorystów, a także wykorzystywania małych dzieci do terrorystycznych planów. Te "lwiątka kalifatu" od najmłodszych lat uczone są agresji i przygotowywane do tego, że pewnego dnia będą musiały poświęcić swoje życie.

Żeby nie było tak poważnie i ponuro, to dużym plusem jest to, że w książce w ciekawy sposób opisane są miejsca, które Klaudia odwiedza w Maroku. Można sobie wyobrazić te piękne zakątki. "Jestem żoną terrorysty" to książka, która daje do myślenia i która otwiera nam oczy na to, co dzieje się na świecie, jak wiele kobiet daje się wciągnąć w takie niebezpieczne relacje, jak wygląda później ich życie i jak ciężko jest to życie zmienić.

Wiele dobrego słyszałam o autorce Laila Shukri, dlatego bardzo chciałam przeczytać jej nową powieść. Jakie mocne było moje rozczarowanie jak zaczęłam ją czytać. Jak dla mnie w książce jest za dużo szczegółów.

Sam wątek, który opowiada o Klaudii, która co dopiero straciła pracę i postanawia wybrać się w podróż do Maroka. Zachwycona opowieściami swojej przyjaciółki Elizy, bez zastanowienia wybiera właśnie to miejsce na podroż. W zwiedzaniu Maroka towarzyszy jej Raszid, przyjaciel jej przyjaciółki i jej chłopaka. Raszid jest niezwykle seksownym, pociągającym i czarującym facetem, który od razu zakręcił w głowie Klaudii. Jego czułe słówka, opowieści pełne miłości sprawiły, że Klaudia zakochała się w nim po uszy. Po powrocie z Maroka, przeprowadziła się do niego do Londynu. I wtedy Klaudia zrozumiała, że Raszid - jej kochany mężczyzna wcale taki nie jest.

W tej historii było dużo wątków pobocznych, które opowiadały, co dzieje się na świecie z dziećmi terrorystami. Jak zostają przygotowywane aby w późniejszym wieku zabijać. Jest to w jakiś sposób makabryczne, uderzyło mnie i dało do myślenia, że rzeczywiście takie rzeczy dzieją się na świecie, ale to powinno już być w zupełnie innej książce. Oddzielnej. Czytało mi się ją bardzo ciężko, zdecydowanie za dużo szczegółów.