Gorzej urodzona. Wydziedziczone. Tom 1

„Gorzej urodzona” to historia dziewczyny, która została służącą do wszystkiego. Urodziła się w 1864 roku w Mnikowie, w malowniczej wiosce pod Krakowem. Jest to opowieść o kobiecie, która żyła na przełomie XIX i XX w. O osobie, która nie poddała się ograniczeniom tamtej epoki. O osobie, która swoją odwagą i cierpliwością do końca walczyła o swoje.

Książka jest podzielona na dwie części. Pierwsza to dzieciństwo i miłość młodej Józi. Dziewczyny zakochanej w Antku. Niestety jej życie nie było usłane różami. Rok jej narodzin, to rok upadku Powstania Styczniowego, a ona sama była nieślubnym dzieckiem. Dzieciństwo to ciężka praca a później miłość z wzajemnością. Ale czy dane jej było poślubić Antka?

Pani Mirosława świetnie opisała również tamtejszą szlachtę. Jeszcze przed wyjazdem Józi na służbę do Krakowa, poznajemy Pruszkowskiego i jego rodzinę. Pan malarz przybył na tę malowniczą wioskę by po prostu malować. A przy okazji zakochał się w otaczającej go przyrodzie i nie myślał o powrocie do dużego i zatłoczonego miasta.

Druga część to wyjazd naszej bohaterki z rodzinnego Mnikowa na służbę do Krakowa. Sobkiewiczowie to przykład rodu szlacheckiego, który podobnie jak inne rody szlacheckie dotknął ten sam los po upadku Powstania Styczniowego. Musieli sprzedawać swoje ziemie i nie stać ich było na nową służbę. Józia nie chciała zapłaty za swoją pracę, a jedynie utrzymanie i drobny podarek na święta, dlatego też państwo zdecydowali się ją przyjąć.

Autorka zadbała o każdy detal i świetnie odzwierciedliła czasy w jakich żyła Józia. Bieda i ubóstwo, język jakim się posługiwali Polacy pod koniec XIX, ale również cudownie przedstawiła przyrodę Mnikowa. Pochodzę z okolic Krakowa i tej malowniczej do dzisiaj miejscowości i tym bardziej pozwoliłam porwać się autorce i przenieś się w przeszłość do czasów sprzed I Wojny Światowej.

Jeśli chcecie dowiedzieć się co to jest rahtuszek, albo co to znaczy iś na piykne koniecznie przeczytajcie tę powieść i dajcie ponieść porwać autorce w te malownicze miejsca, jakie opisuje.

Nie jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością pani Mirosławy Karety. Już parę lat temu czytałam jej inną serię: „Sagę rodu Petrycych”, którą bardzo mi się podobała.

„Gorzej urodzona” to pierwszy tom serii „Wydziedziczone” i uważam, że ta seria również jest bardzo dobra.

~"Gorzej urodzona to pierwszy tom sagi "WYDZIEDZICZONE" który wprowadza nas do bardzo brutalnych i bolesnych realiów panujących w XIX - wiecznej podkarpackiej wsi.W tak trudnych czasach przyszło żyć naszej głównej bohaterce Józi, dziewczynie, która urodziła się bękartem.

Życie nieślubnego dziecka u boku ojca tyrana i matki całkowicie podporządkowanej mężowi, nie jest łatwe zwłaszcza, gdy mieszka się w miejscowi gdzie wszyscy wytykają Cię palcami, traktują z pogardą i nienawiścią.

Jednak pomimo przeciwności losu, bardzo ciężkiej pracy, braku możliwości rozwijania się, dziewczyna się nie poddaje i pragnie walczyć o siebie.Pełna determinacji oraz zaciętości kończy klasę w wiejskiej szkole, rozwija umiejętność czytania jak i pisania.

Zainteresowana pojawieniem się w okolicy znanego malarza i rysownika (Witolda Pruszkowskiego) dziewczyna robi wszystko co tylko możliwe by pojawić się na jednym z jego obrazów.

Pewnego dnia ojczym Józi podejmuje dość brutalną decyzję, która na zawsze zmieni życie jego "córki". Kobieta musi opuścić wieś i trafia do Krakowa do domu, gdzie prawie za darmo, wykonuje wszystkie obowiązki jako służąca : sprząta, myje, pastuje i froteruje podłogi, pierze, ceruje, gotuje, nosi węgiel, pali w piecach, pozbywa się nieczystości z nocników oraz spełnia "fantazje" Pana domu.

Kiedy nastaje wieczór po dniu wypełnionym ciężka pracą wtedy dopiero może rozłożyć swój siennik, by móc złapać chwilę oddechu...ale czy aby na pewno?

~"GORZEJ URODZONA" to moje pierwsze spotkanie z autorką, które pomimo ciężkiego początku okazało się dość interesującą i bogatą w ogromną wiedzę przygodą.Autorka za sprawą lekkiego pióra, ogromu pracy i zdobytej wiedzy z niezwykłą starannością wplotła w fikcję literacką kilka prawdziwych miejsc, wydarzeń, postaci, a nawet fragmenty pism z tamtych trudnych czasów. Obrazując szczegółowo tak jak naprawdę wyglądało życie mieszkańców polskich wsi, miast u schyłku XIX wieku.

~Mirosława Kareta za pomocą wolnej akcji, barwnych bohaterów oraz tkliwego klimatu, stworzyła opowieść obok, której nie da się przejść obojętnie.

Historia przepełniona jest bólem, smutkiem i niesprawiedliwością świata w którym przyszło żyć naszej bohaterce.

Dlatego "doceniajmy" (może nie tak dosłownie kiedy widzimy co dzieje się wokół) czasy w których przyszło nam żyć.

~Podczas czytania będzie towarzyszyć nam ogromny wachlarz emocji, przez co wielokrotnie będziemy walczyć ze sobą by móc zrozumieć i uwierzyć, w surowe procedury i zasady traktowania służby w tamtych czasach.

~Reasumując całość i nie zdradzając wam już za wiele "Gorzej urodzona" to momentami nie łatwa w odbiorze, wzruszającą, poruszająca i przede wszystkim wstrząsająca historia kobiety (postaci której nie da się nie polubić) która za wszelką cenę, pomimo przeciwności losu, pragnie dla siebie lepszego życia.

Jest to piękna powieść, która w idealny sposób obrazuje siłę, zawziętość i determinację kobiet walczących o "lepsze jutro".

Myślę, że nie jedna z was będzie oczarowana kolejna oryginalną historią❤️

Teraz pozostaje mi już tylko czekać na kolejna część z sagi.

Polecam!

Mirosława Kareta niejako podzieliła powieść na dwie części. Pierwsza dotyczy życia bohaterki na wsi. Czytelnik pozna mentalność jej mieszkańców, ich pracę, warunki życia. Te realia odznaczał głód, ciężka praca i walka o przetrwanie. Zaś przyjazd znanego malarza pokaże rozdźwięk istniejący pomiędzy rzeczywistością a wiejską sielanką pokazaną w sztuce.

Kraków miał być wybawieniem dla bohaterki. Stał się miejscem, gdzie była skazana na ciężką pracę i całkowite posłuszeństwo – bez własnego łóżka, wynagrodzenia i ochrony prawnej. Razem z Józią czytelnik doświadczy kolejny raz strachu (np. przed niechcianą ciążą), głodu i braku perspektywy na lepsze życie. Na każdej kolejnej stronie będziemy odczuwać przepaść dzielącą uprzywilejowane grupy społeczne i ludzi pochodzących z niższych warstw społecznych.

Zarówno życie na wsi, jak i w mieście są opisane z niebywałymi szczegółami. Powieść odznacza się barwnym językiem opisującym wygląd bohaterów, miasta i wsi. Na szczególną uwagę zasługuje tu zastosowanie gwary – nie zawsze zrozumiała, jednak dodająca wiarygodności.

"Gorzej urodzona" pokazuje prawdziwe oblicze wsi i miasta z XIX wieku – szczerze i bez lukru. Czytelnik ma szansę spojrzeć na te czasy z perspektywy współczesności. Mirosława Kareta wykonała ogrom pracy, by książka przybrała taką właśnie formę. "Gorzej urodzona" jest wartościową pozycją zarówno pod względem fabularnym, jak i dzięki formie przekazanej nam wiedzy.

Życie, obyczaje i prawo panujące w II połowie XIX wieku Autorka popiera tekstami źródłowymi, które są obecne w powieści. Często mogą być dla czytelnika trudne w odbiorze, często są zaskakujące (jak podręcznik dla służących). Jednak to one sprawiają, że powieść staje się jeszcze bardziej realna, a przez to cierpka.

"Gorzej urodzona" Mirosława Kareta

Dzieciństwo Józi nie należało do najprostszych — od dziecka nazywana "bąkiem", żyła w domu, którego głową był surowy ojczym. Jedyną jej ostoją była babka. Jednak po jej śmierci nic nie było tak, jak powinno być. Rodzice postanawiają, że dziewczyna zostanie wysłana do Krakowa, by tam służyć w domostwie państwa Sobkiewiczów, gdzie staje się służącą do wszystkiego...

"Gorzej urodzona" to pierwsza odsłona cyklu "Wydziedziczone" autorstwa Mirosławy Karety, której dotychczas wydane książki cieszą się bardzo dobrymi opiniami.

Powieść ta jest swego rodzaju wglądem współczesnego czytelnika w życie dziewiętnastowiecznej służącej w pańskim domu. Obserwujemy rozgrywające się na kartach książki wydarzenia z zapartym tchem, z narastającym zaciekawieniem i coraz to większą chęcią poznania dalszych losów Józi. Autorka na przykładzie głównej bohaterki "Gorzej urodzonej" pokazuje nam, jak miała się sytuacja służby domowej w Polsce pod zaborami. Już na pierwszy rzut oka widać, że nie była ona kolorowa. Kobieta podejmująca się owej posady musiała liczyć się z nikłym wynagrodzeniem, o ile takie w ogóle otrzymywała, wygórowanymi życzeniami swoich państwa, a nie raz z przemocą psychiczną i fizyczną, jak i również molestowaniem. Są to tragiczne losy tysięcy polskich dziewcząt, które chcąc wyrwać się ze wsi, z biedy i głodu były w stanie znosić największe upokorzenia.

Jednak fabuła powieści Mirosławy Karety nie kręci się jedynie wokół nieszczęść. W tej jakże wspaniałej historii możemy ujrzeć namalowany przez autorkę obraz polskiej prowincji, która jawiła się jako kraina spokoju, wyciszenia dla zabieganych mieszkańców miast. Miejsce, sielanka, w której rytm życia wyznaczają zmieniające się pory roku, a gdzie nie liczy się godzin i lat. W "Gorzej urodzonej" spotkamy się też z radościami młodzieńczego życia, pierwszej miłości, która, choć niby wydaje się oczywista, to do ostatnich stron nie wiemy, jakie było uczucie łączące Antka i Józię. Ich relacja utkana jest bardzo delikatnie, subtelnie, z dużą dozą wrażliwości — dokładnie tak, jak całokształt.

Powieść ta stanowi również podróż do czasów, w których Polacy walczący o niepodległość musieli mierzyć się również ze swoimi codziennymi problemami, troskami, zgryzotami.

Spod pióra Karety wyszła przepiękna, misterna, a jednocześnie na swój sposób brutalna opowieść o nieprzemijającym uczuciu, niewidzialnej nici porozumienia łączącej dwie dusze, odkrywaniu rodzinnych tajemnic, magii wspomnień, czarze i urokliwości polskiej wsi oraz losie służącej do wszystkiego, który podzieliły tysiące Polek.

Na dokładkę w tej cudownej, chwytającej za serce opowieści wątki fikcyjne przeplatają się z autentycznymi, co czyni powieść jeszcze ciekawszą.

Mimo że historii bliźniaczo podobnych do "Gorzej urodzonej" mamy na pęczki, to akurat w tej autorstwa Mirosławy Karety drzemie coś niezwykłego, coś, co sprawia, że czytelnik przeżywa wzloty i upadki bohaterów, czuje się tak, jakby sam ich doświadczał. Podczas lektury towarzyszy nam cały wachlarz emocji.

Jest to jedna z tych książek, która z pewnością pozostanie ze mną na dłużej. Wzruszająca, ciepła, otulająca, jednym słowem — genialna.

⭐8,75/10

Za egzemplarz książki dziękuję wydawnictwu Mando.

Idylliczne łany pszenicy falujące na wietrze. Czerpanie z dóbr ziemi i życie w zgodzie z porami roku. Można by rzec - wsi spokojna, wsi szczęśliwa. Nic bardziej mylnego. Mirosława Kareta w swojej książce Gorzej urodzona obnaża wszelkie ludzkie skazy i przywary, pokazuje wieś z XIX wieku taką jaka była naprawdę, bez filtra chłopomaństwa i hipokryzji.

Bękart, bąk, darmozjad. Polska wieś przed laty była jeszcze bardziej wypełniona uprzedzeniami, głęboko zakorzenioną hipokryzją i brakiem tolerancji. Nieślubne dzieci były traktowane z pogardą i nienawiścią, odsyłane do najgorszych prac lub tak jak nasza bohaterka Józia, do służby w mieszczańskich domach. Tam, dziewczynki, bo właściwie były jeszcze dziećmi stawały się służącymi do wszystkiego, zaczynając od sprzątania, podawania do stołu, kończąc na seksualnym dogadzaniu panu domu. Brzmi jak opis niewolnictwa w jakimś małym i nieznanym kraju, a to Polska z XIX wieku właśnie.

Świetna powieść, która sprawia, że czytelnik otwiera szeroko oczy i czuje wielki smutek. To wyjątkowa książka, ponieważ za sprawą mądrej i rezolutnej narratorki oraz umieszczeniu w tekście fragmentów prawdziwych tekstów czyta się ją jak fabularyzowany reportaż. Gorzej urodzona czerpie wszystko co najlepsze z obu gatunków. Fabuła jest ciekawa i lekka, książkę czyta się z pasją niczym świetną powieść obyczajową, a jednocześnie niczym literatura faktu zwraca uwagę na niemoralny wyzysk i niewolniczą pracę służących w XIX wieku w polskich miastach, o której raczej mało się wspomina. Takich dziewcząt jak Józia były przecież tysiące. Każdego dnia wstawały rano do ciężkiej pracy ponad siły, bez odpoczynku i wolnego czasu dostając w zamian poniżenie i okrucieństwo ze strony pracodawców. Autorka oddaje im głos. Niczym kurtyna opada też mur ludzkiej hipokryzji i nakładanych masek, głęboko zakorzenionych w polskiej mentalności uprzedzeń. Akcja toczy się wiele lat temu, a przecież nadal możemy zobaczyć w niej odbicie naszego społeczeństwa.

Bardzo gorąco polecam. Podczas jej czytania czułam ogromny smutek, bo tak nie powinno być, takie wydarzenia nigdy nie powinny mieć miejsca. A jednak. Przeczytajcie i przekonajcie się sami.

„Gorzej urodzona” ujęła mnie swoim klimatem. Historią spójną, piękną i smutną o odwadze, determinacji, sile i kłodach rzucanych pod nogi przez los. W tym wszystkim jest wiele emocji – od radości, uczuciu ciepła po smutek, niedowierzanie, a nawet powoduje, że łza spływa po policzku. Autorka umiejętnie oddała różnorodność postaci w dialogach, jak i w sposobie ich zachowania. Może momentami zrozumieć gwarę, było ciężko, ale dodało to realizmu.

„Gorzej urodzona” to nie jest łatwa powieść, ale jej czytanie przychodziło mi z łatwością. Świat Józi całkowicie mnie pochłonął. Mirosława Kareta oddała realizm polskiej wsi, trudów tamtych czasów, ale też stworzyła niesamowitą atmosferę. Miejsca, czas – ja miałam wrażenie, że jestem cichym obserwatorem wydarzeń, że stoję gdzieś za rogiem i na to patrzę. Widzę to traktowanie kobiet i nie mogę się z tym pogodzić.

Trzeba mieć talent, aby przenieść czytelnika w stworzone przez siebie miejsce.

„Gorzej urodzona”

Wytłumaczenie tytułu jest proste. W tamtych czasach, w XIX wieku… Brak majątku, statusu, będąc nieślubnym dzieckiem, nie masz wartości. Jesteś gorsza. Próbujesz to zmienić, ale więcej jest porażek niż sukcesów. Historia przedstawiona w tej książce dotyczy młodej wiejskiej dziewczyny Józi, która w pogoni za lepszym życiem staje się służącą od wszystkiego. Wykorzystywanie, praca prawie za darmo, upokorzenia, a nawet molestowane. Józia to bohaterka niezwykle silna. Od samego początku los jej nie szczędzi przeszkód. Nie ma łatwego życia, ale wcale się nie poddaje, nie siada w kącie i godzi z tym, co znosi na wsi. Józia pragnie czegoś innego, ale nie wie jeszcze, że w mieszczańskim Krakowie nie czeka jej nic lepszego.

Każda strona tej historii jest warta poświęconego czasu. Każda jest pełna klimatu. Na każdej znajdziemy emocje.

Ta książka jest piękna, mimo iż czasami trudna, a przedstawione wydarzenia łamią serce.

Ta poruszająca, a zarazem szokująca powieść, funduje czytelnikowi niezapomnianą, frapującą podróż w czasie, po której wyjątkowo ciężko ochłonąć i powrócić do normalnego funkcjonowania. Polska wieś w XIX wieku rządziła się swoimi prawami. Wtedy, mało kto się temu przeciwstawiał, dziś, dla współczesnych kobiet to nie do pomyślenia. Młode dziewczęta mogły wybierać tak naprawdę pomiędzy dwiema pułapkami, pozostanie w domu wiązało się z ciężką pracą fizyczną, wyjazd do miasta jednak nie był gwarancją lżejszych obowiązków. Dodatkowo wiązało się to z upokorzeniem, wykorzystywaniem, odbieraniem godności. I choć jak już wspomniałam, takie traktowanie człowieka w obecnych czasach zdaje się czymś abstrakcyjnym, dawniej funkcjonowały nawet podręczniki, szkolące całkowicie posłuszne i oddane pomoce domowe, które absolutnie poświęcały się swojemu państwu.

Na ogromne brawa zasługuje misternie naszkicowany klimat powieści, jaki mistrzowsko obrazuje XIX wieczną Polskę, przenosi ON zafascynowanego czytelnika w czasie, fundując przy tym wulkan skrajnych, odurzających emocji. Pióro autorki jest błyskotliwe, wyjątkowo plastyczne, dlatego wszelkie opisy intensywnie rozbudzają zamysły. Nie mogło zabraknąć również wzmianki o wielkich polskich artystach, co nadaje historii niezwykle przemawiającego charakteru, w skutek czego angażuje ona nadzwyczaj mocno.

"Gorzej urodzona" jest wyjątkowo bolesną, chwytającą za serce opowieścią, jaka rodzi w sercu bunt, niedowierzanie i przenikający ból. To swoisty hołd dla wszystkich osób, pracujących dawniej w służbie u bogatych, wywyższających się i wykorzystujących biedniejszych, niedobrych ludzi. To też ujmująca i otwierająca oczy historia o przemilczanym i pominiętych. Mirosława Kareta nakreśliła wyjątkową ucztę literacką, jaka zniewala wszystkie zmysły i pozostaje na dnie duszy już na zawsze. Polecam gorąco!

Jakie to ogromne szczęście dostawać od wydawnictw książki, które czarują już od pierwszej strony, idealnie trafiają w mój gust. "Gorzej urodzona" to pierwszy tom sagi Wydziedziczone i szczerze się przyznam, że już nie mogę się doczekać kolejnego.

Koniec XIX wieku, polska wieś, w tym miejscu na świat przychodzi Józia, dziecko z nieślubnego łoża. Kiedy osiąga odpowiedni wiek zostaje wysłana na służbę do Krakowa. Tu zaczyna się magia tej książki, opowieści o uliczkach Krakowa a także ukazanie ciężkiego życia służącej. Józia to pracowita dziewczyna, lepiej jej u państwa niż w domu, gdzie ciągle musiała się opiekować kolejnym dzieckiem jej matki i ojczyma. Wykonuje sumiennie swoje obowiązki domowe, uczy się i czyta, dzięki babci miała okazję chodzić do szkoły. Wszystko co dobre kiedyś się kończy i życie Józi zaczyna przypominać koszmar.

Autorka nie zapomniała o znanych artystach tamtego wieku, jak np Matejko wspominany mimochodem, czy też Witold Pruszkowski którego wątek jest rozbudowany. Malarz odegra pewną ważną rolę w życiu Józi.

Nigdy nie zastanawiałam się jak wyglądało życie służby. Częściej jednak czytam o tym jak żyli ludzie którzy, którzy otaczali się służbą. Tu dostajemy obraz służących, ciężko pracujących, wykorzystywanych i mających prawa się poskarżyć. Józia to pracowita dziewczyna, ma swoje pragnienia, potrzeby ale też nosi w sobie wiele trosk. Dom jej państwa miał być ucieczką, szukaniem lepszego życia a stał się jeszcze gorszym miejscem niż jej rodzinnym.

Książka jest wielowątkowa, opisy są tak realne że czułam się jakbym spacerowała uliczkami Krakowa, oglądała stare domy. Styl pisania autorki to jest coś niesamowitego. Obraz nie tylko służących ale i traktowania kobiet sto lat temu. Najwięcej skupienia musiałam poświęcić dialogom pisanym chłopską gwarą ale dzięki temu książka zyskuje na autentyczności.

Jeśli chodzi o powieści obyczajowe to ta w tym roku skradła moje serce. Za egzemplarz dziękuję wydawnictwu Mando

"Gorzej urodzona" to pierwszy tom sagi "Wydziedziczone". Mnie bardzo interesują tematy społeczne i życie codzienne ludzi na przestrzeni wieków, niezależnie czy są szlachetnie urodzeni, czy pochodzą z ludu. Dlatego powieść Małgorzaty Karety wywarła na mnie ogromne wrażenie.

To opowieść o Józi, która mieszka na XIX- wiecznej, polskiej wsi. Jest nieślubnym dzieckiem, a jej relacje z matką i ojczymem są trudne. Dziewczyna od najmłodszych lat ciężko pracuje. Gdy na wieś przyjeżdża znany malarz, Józia robi wszystko, żeby znaleźć się na jego obrazie.

Jakiś czas później, musi udać się do miasta na służbę. Pracuje ponad siły, sprząta, gotuje, pierze i musi być we wszystkim posłuszna.

Człowiek nie ma wpływu na to gdzie się rodzi, ani w jakich czasach. Może pochodzić z bogatej rodziny, gdzie niczego nie będzie mu brakować. Często jednak musi ciężko pracować, by zarobić na chleb.

Czy można zmienić swoje przeznaczenie?

Czytając książkę możemy zobaczyć jak różniły się święta, praca, ubrania, jedzenie osób ze wsi i miasta. Poznajemy kawałek historii Polski oraz sławnych ludzi epoki, malarzy, polityków, marszandów.

Widzimy jak wygląda dzień na wsi, życie zgodne z porami roku, ciężka praca. Ludzie są bardzo przywiązani do tradycji. Niechętnie posyłają dzieci do szkoły. Często wierzą w gusła i przesądy. Za to miasto daje nowe możliwości. Jednak praca służącej jest trudna i wyczerpująca. Nie każda dziewczyna trafia na dobrego pracodawcę.

Autorka pokazała, że posada służącej, to praca od świtu do zmierzchu, często bez chwili wytchnienia. Molestowanie seksualne przez pracodawcę jest bardzo częste, a lepsze życie to tylko utopia.

Książka "Gorzej urodzona" daje dużo do myślenia i pokazuje jak wyglądało życie w XIX-wiecznej Polsce. Przyznam, że niekiedy język był trudny do zrozumienia, jednak powieść była ogromnie interesująca, pełna faktów i odniesień do historii.

Nie mogę doczekać się drugiego tomu sagi "Wydziedziczone". Jestem bardzo ciekawa, jak potoczą się dalsze losy głównej bohaterki, Józi.

Serdecznie polecam.

„Wsi spokojna, wsi wesoła” – tak można określić namalowany przez Mirosławę Karetę obraz polskiej wsi XIX. Choć w przypadku Józi – głównej bohaterki o sielance ciężko jest mówić. Od dziecka wyzywana od bąków, nieślubne dziecko, które zostało pozbawione niemal wszystkiego, w tym matczynej czułości. Jedynym wsparciem byli dziadkowie, na których mogła liczyć w trudnych momentach i starciu z ojczymem, dla którego była darmozjadem, przypominającym o niechlubnej przeszłości jego małżonki. Od dziecka wykorzystywana do ciężkich prac, opieki nad przyrodnim rodzeństwem, Józia próbowała nawet wtedy odnajdywać pozytywne elementy swojego życia. Przełomowym momentem było w nim odesłanie jej na służbę, która sprawiła, że dziewczyna zaznała szeregu upokorzeń, a także fizycznych i psychicznych ran…

Mirosława Kareta stworzyła historię, która wywołuje w nas wiele emocji. Pełną bólu i smutku, a także złości dla niesprawiedliwości, jaka spotkała Józię. Nasze uczucia potęguje z pewnością fakt, że żyjąc w zupełnie innych realiach, w czasie lektury z niedowierzaniem czytamy o różnych procederach i zasadach traktowania służby. Chyba najgorsze dla mnie było podejście dziewczyny do tego wszystkiego. Przekonanie, że nie tyle nie może, ile nie powinna nic robić, bo to się nie godzi, bo straci posadę… Wszak dobra służąca musi być posłuszna we wszystkim. Przecież nic nie znaczy w hierarchii społecznej. Jest tylko pachołkiem na usługach państwa, popychadłem, gorzej urodzoną… A jednocześnie byłam pełna podziwu dla Józi. Dziewczyny, która mimo, iż przeszła tak wiele, to tliła się w niej nieśmiało pewna niezłomność. Wątłe przekonanie o tym, że gdzieś jeszcze spotka ją szczęście.

W fikcyjną historię autorka umiejętnie wplotła prawdziwe miejsca i postaci, jak chociażby tę Witolda Pruszkowskiego – polskiego malarza i rysownika, co nadawało jej wiarygodności i umocowania w ówczesnej rzeczywistości. Przytoczone fragmenty książek, potoczny język, którego użyto w niektórych dialogach, mnogość bohaterów, sprawiały, że trzeba było w trakcie lektury mocno się skoncentrować, aby się w tym odnaleźć. Niemniej fabuła nakreślona jest bardzo obrazowo i pozwala wczuć się w realia XIX i początku XX wieku.

Podsumowując:

Ludzka podłość i bezduszność. Samozwańcza, lepsza część społeczeństwa i nic nieznacząca gorsza, której przedstawicielką jest Józia. Zderzenie dwóch światów: tego pełnego przepychu, wieczornych rautów, ale też hipokryzji i obłudy, ze światem służby, która była jedynie narzędziem w rękach państwa, bez prawa głosu, a nawet bez prawa do poszanowania ich godności. Mirosława Kareta stworzyła opowieść, która nie jest łatwa w odbiorze, uderza bowiem naturalistycznym wręcz pokazaniem życia gorzej urodzonej. A jednak jest w tym wszystkim jakieś światełko nadziei. Że z tego życiowego rynsztoka jest ucieczka... Czy tak właśnie się stanie? Czy Józi wystarczy sił, aby zawalczyć o lepsze życie? Jak potoczą się jej dalsze losy? Tego dowiemy się z kolejnego tomu serii.

Wraz z pierwszymi stronami tej pozycji przenosimy się do XIX wiecznej wsi, gdzie obserwujemy trudy życia Józi, dziewczyny, która doświadcza wielu przykrości po pierwsze ze względu na swoją płeć, a po drugie przez to, że ciąży na niej piętno bycia nieślubnym dzieckiem. Bohaterka przenosi się do miasta, gdzie jako służąca nadal znosi ogromny ból, jest poniżana i wykorzystywana. Józia mimo wielu przeciwności, które stają jej na drodze nadal chce się rozwijać. Gwarantuję Wam, że ta historia ma wiele innych wątków, jednak najlepiej gdy poznacie je dopiero podczas lektury, do której bardzo Was zachęcam.

Pierwszy element tej pozycji, który wprawił mnie w największy zachwyt to styl pisania autorki. Słownictwo i konstrukcja zdań idealnie oddają rzeczywistość tamtych czasów. Z kilkoma słowami spotkałam się po raz pierwszy, więc jestem naprawdę zachwycona tym jak wiele starań włożono w ten tytuł, bo czułam jakbym czytała historię napisaną wiele lat temu.

Dużą zaletą jest umiejętne przedstawienie i oddane emocji, które towarzyszyły bohaterom. Podczas lektury nieustannie się wzruszałam i odczuwałam wszystko wraz z Józią i innymi.

Najistotniejsze w całej tej historii jest zdecydowanie ukazanie pozycji kobiet ponad sto lat temu, którą dzieli przepaść w stosunku do tego jakie prawa ma ta płeć obecnie. Główna bohaterka została przedstawiona niezwykle dokładnie i bardzo szybko się z nią zżyłam. Muszę przyznać, że w obyczajówkach nie spodziewam się wzruszającego, a przy tym także zaskakującego zakończenia, a w tym wypadku właśnie takie dostałam co było bardzo miłą niespodzianką.

Jest to jedna z najlepszych powieści obyczajowych jaką miałam okazję czytać w roku. Z pozoru spokojna, ale z każdym zdaniem coraz bardziej nabierająca tempa. Ukazująca siłę kobiet, ich determinację w dążeniu do osiągnięcia tego czego społeczeństwo tak usilnie im zabrania. To nie tylko historia o migracji kobiet ze wsi do miast w poszukiwaniu lepszego życia, to także pełna wzruszeń opowieść o tym jak kiedyś wyglądała codzienność i jak wiele wniosków powinniśmy wyciągnąć z naszej historii. "Gorzej urodzona" to bardzo obiecująca zapowiedź tego co czeka na nas w kolejnych częściach serii "Wydziedziczone". Ten tytuł gorąco Wam polecam i z niecierpliwością czekam na następne tomy :)

„GORZEJ URODZONA. WYDZIEDZICZONE.”

Mirosława Kareta Wydawnictwo Mando

Autorka Mirosława Kareta zabrała mnie w XIX i XX wiek. Czy życie w tych wiekach było łatwe, proste i przyjemne dla nieślubnych dzieci? Raczej nie. Pisarka doskonale przedstawia losy młodych kobiet. Z czym one się zmagały, żeby przetrwać? Dziewczyny były wykorzystywane seksualnie, a gdy o tym mówiły swoim pracodawcą nikt im nie wierzył. Do tego musiały ciężko pracować bez prawa do wolnego. A wszystko tylko dlatego, że były gorzej urodzone i nie miały normalnych praw.

Czy pochodzenie ma znaczenie? Przecież każdy człowiek zasługuje na godne życie. A co się działo, gdy mężczyzna, na którego ochotę miała pani spojrzał na biedaczkę? Jej pracodawczyni od razu szykowała spisek mający na celu pozbycie się rywalki. W papierach takiej dziewczyny wpisywała, że ona kradnie. I taka dziewczyna miała marne szanse na zatrudnienie w „dobrym” domu. Takie w tych czasach żyły wredne baby.

Z tej książki dowiecie się również co powinna, a czego nie powinna robić dobra służąca. To mnie przeraziło i mną wstrząsnęło. Jak dobrze, że żyję w XXI wieku.

Powieść ta opisuje losy pewnej służącej Józi. Dzięki niej poznajemy również życie innych osób.

Nasza Józia pracowała w zamożnych mieszczańskich domach. Była również modelką. Namalował ją sam Witold Pruszkowski – na swoim jednym z obrazie. Chcecie poznać mrożącą krew w żyłach historię życia cioci Józi, to koniecznie przeczytajcie powieść „Gorzej urodzona”.

„Gorzej urodzona” to pierwszy tom z serii „Wydziedziczone”.

Powieść, która pokazuje jak dziewczyny ze wsi emigrowały do miast w celu lepszego, godnego życia. A co otrzymywały? Pracę od świtu do nocy prawie za darmo. A to wszystko za cenę własnej godności i dobrego imienia. Łzy, upokorzenie i ból to stale im towarzyszyło. Często były poniewierane, jak już wam pisałam gwałcone i oskarżane o kradzieże. Czy o takim życiu marzyły opuszczając rodzinne domy?

Nasza główna bohaterka Józia zakochana była w pewnym chłopcu – Antku, z którym wiązała swoją przyszłość. Jednak przewrotny los z nich zadrwił. Znalazła chłopaka powieszonego. Czy do tego przyczyniły się osoby trzecie? Nikt tego nie sprawdził. Józia przekonana jest, że to nie było samobójstwo. Tylko czy ktoś uwierzy młodej dziewczynie? Józia do końca życia nie otrząsnęła się z tej tragedii. Wyjeżdża do miasta do pracy jako służąca. Czy będzie tam szczęśliwa? Czy znajdzie swoją nową miłość? Czy ją można pokochać? Przekonajcie się sami.

Bardzo dobra, a wręcz rewelacyjna powieść obyczajowa. Wyzwoliła we mnie mnóstwo emocji. Czytając „Gorzej urodzoną” często płakałam. To niesprawiedliwe co spotykało te młode dziewczyny.

Już się nie mogę doczekać kolejnego tomu.

Z całego serca polecam „Gorzej urodzoną”.

Ps. Czy chcielibyście żyć w tamtych czasach?

XIX-wieczna polska wieś, młoda dziewczyna z piętnem nieślubnego dziecka, surowy ojczym oraz matka, która nie potrafi sprzeciwić się mężowi – tak wygląda codzienność Józi. Ciężka praca i brak możliwości rozwoju nie zniechęca dziewczyny, która chce się uczyć i poznawać świat. Kiedy do Mnikowa sprowadza się znany malarz, dziewczyna ma jeden cel – chce znaleźć się na jego obrazie. Wtedy niespodziewanie decyzją ojczyma, dziewczyna zostaje wysłana do mieszczańskiego domu na usługę. Od teraz staje się służącą od wszystkiego, pracując niemal za darmo ponad siły. Kiedy domownicy idą spać, Józia rozkłada swój kalendarz i pisze. Niebawem nastanie nocy będzie dla Józi prawdziwym koszmarem, w którym pozna co naprawdę znaczy bycie służącą od wszystkiego…

W tej książce odnajdziemy prawdziwe i smutne realia polskiej XIX-wiecznej wsi oraz miast. Krocząc śladami głównej bohaterki poznajemy losy dziecka od urodzenia skazanego na niełaskę. Kobiety gorzej urodzone od samego początku muszą walczyć o siebie, o swoje wartości i człowieczeństwo. Bez majątku, bez statusu społecznego, bez perspektyw muszą same zadbać o swoją przyszłość. Wydziedziczone wyjeżdżają do miasta z małej społeczności wiejskiej w poszukiwaniu lepszego życia. Jako służące są wyzyskiwane do granic możliwości, często bite i poniżane, molestowane, wykorzystywane seksualnie.

Musze przyznać, że historia Józi wywołała u mnie morze emocji. Na początku nie mogłam się wgryźć w tę historie, jednak z każdą kolejna stroną chłonęłam każde słowo z coraz większym niedowierzaniem. Chociaż nie byłam przekonana, teraz polecam Wam tę powieść o prawdziwej sile i determinacji kobiet!