Florentyna od kwiatów

Baśniowy klimat, nadprzyrodzone zjawiska, ludowe wierzenia, a wszystko to dopełnione okrucieństwami wojny oraz niezwykłą więzią z wspaniałą, mądrą naturą. Bezsprzecznie, Agnieszka Kuchmister nakreśliła wyjątkową, oniryczną powieść, o której po prostu nie da się zapomnieć!

"Florentyna od kwiatów" jest magiczną, nietuzinkową opowieścią, dopieszczoną solidną porcją fantastyki, ale i metafizycznego realizmu. To niesłychanie sentymentalna, odurzająca, nadzwyczaj zmysłowa historia, pełna ludowych wierzeń, folkoru i niezwykłości w zdawać by się mogło zwyczajnych materiach, która błyskawicznie zawładnie wrażliwym czytelniczym sercem. Autorka funduje bowiem czytającym iście duchową podróż, przybierającą postać niemal namacalnego doświadczenia, które pozostanie w sercu już na zawsze. Gwarantuję, że ta niespieszna lektura zmieni wasze postrzeganie świata czy dostojnej natury, która od zawsze jest ściśle powiązana z ludzkim losem.

Pióro pisarki wyróżnia się poetyckim, nienagannym, nadzwyczaj sugestywnym stylem. Naszkicowane opisy działają na wszystkie zmysły i rozbudzają wyobraźnię do granic, dlatego czytelnik gubi się, otumaniony nie dostrzega, gdzie przebiega granica między jawą, a snem. Na ogromne brawa zasługuje baśniowy klimat, jaki otula niczym ciepły, puchaty koc, a także w mistrzowski sposób ukazuje wielowymiarowość i osobliwość istnienia. Przenikające się rzeczywistości dosięgają najciemniejszych zakamarków ludzkiego serca, skłaniają do refleksji, ale i wywołują niesamowity spokój, którego tak bardzo nam brakuje w obecnych, zabieganych czasach.

Wyjątkowa w każdym calu, przeszywająca na wskroś, paraliżująca skrajnymi emocjami! "Florentyna od kwiatów" jest piękną, zmysłową historią, ukazującą wyjątkowe relacje człowieka z naturą, niezwykłość ludzkiego życia, ale także jego ulotność. To oniryczna, nietuzinkowa opowieść o harmonii w przyrodzie, magii, obecnej w pozornie zwyczajnym życiu, lecz również o okrucieństwie, którego przecież nie da się uniknąć. Urzekająca, mistyczna, pełna wzruszeń, łez i uśmiechu, to lektura, którą odbiera się całym sobą. Wspaniały, odurzający, niepowtarzalny, baśniowy klimat, plejada niezrównanych, charakternych postaci, solidna dawka słowiańskich wierzeń, konsekwencje bezlitosnych działań zbrojnych, a wszystko to nakreślone niebywale błyskotliwym piórem! Dla tak wybitnej uczty literackiej, warto zarwać noc!

"Tak to jest na świecie, że wszystko się zmienia. Ludzie odchodzą, bogactwa się przepija, życie płynie."

Za co można kochać książki? Ja uwielbiam je za to, że w magiczny sposób przenoszę się w miejsce i czas, w którym osadzona jest fabuła. "Kwiaty Florentyny" przeniosły mnie do Sokołowa w roku 1918, następnie w czas strasznej wojny, która nie ominęła mieszkańców, oraz czas po wojnie, nieco spokojniejszy i wydawać by się mogło, że Florentyna i jej najbliżsi mogą odetchnąć z ulgą.

Niezwykle się cieszę, że zaczęłam łamać swoje czytelnicze zwyczaje, jeszcze niedawno nie spojrzałbym na książkę, z elementami fantastyki i magii, którą bezapelacyjnie jest książka autorstwa Agnieszki Kuchmister, na szczęście zaczęłam poszerzać swoje czytelnicze horyzonty i dzięki temu, jestem zakochana w tej książce. Niesamowicie jestem zdziwiona, że tak bardzo spodobały mi się odniesienia do wierzeń ludowych na terenach Sokołowa i okolic. To dzięki tej książce będę zdecydowanie częściej zaczytywać się w tej tematyce.

Opowieść dostarczyła mi nie lada wrażeń i emocji, chociaż z tymi emocjami to sprawa nie jest tak prosta, bo sama niezbyt umiem wytłumaczyć i zrozumieć co momentami czułam podczas tej opowieści. I nie chcę, żebyście zrozumieli to w negatywny sposób, ponieważ opowieść Florentyny to jedna z lepszych książek jakie przeczytałam w ostatnim czasie, być może moich odczuć co do tej książki mam tak dużo, że w pewnym momencie przestały się mieścić w moim sercu? Myślę że tak właśnie się stało, ponieważ autorka dostarczyła nam nie tylko pięknych obrazów polskiej wsi, ale przede wszystkim pokazała prawdziwe oblicze człowieka, dramaty jakie go otaczały i strach, którego nie sposób wyjaśnić w racjonalny sposób.

Pióro autorki idealnie wpasowało się w mój gust czytelniczy. Sam styl pisania odwzorował tamte minione lata. Czytając czułam się, jakby mój dziadek opowiadał mi tę historię, to ON zawsze zasypywał mnie opowieściami o wojnie, dusznym powietrzu na chwilę przed jej wybuchem, nie szczędząc przy tym opowieści, które ja uważam za troszkę magiczne i może nawet przekoloryzowane. Na tyle okładki znajdziemy cytat, który pasuje zarówno do książki, jak i opowieści mojego dziadka "Zachwycająca oda do świata, którego już nie ma. Albo którego nie potrafimy zobaczyć".

Ja myślę, że pewnych rzeczy nie potrafimy już zobaczyć, zapędzeni każdy w swoją stronę, nie słyszymy szeptu lasu, nie wiemy co chce przekazać nam przekazać. Agnieszka Kuchmister pięknie przedstawiła lasy i otaczającą sokołowian naturę, nadając jej magicznego, aczkolwiek nadal realistycznego wymiaru i kto wie, może w tym wszystkim co opisane zostało na kartkach "Florentyny od kwiatków" jest ziarenko, a może nawet kilka prawdy?

Jestem niezwykle ciekawa kolejnych powieści autorki, ponieważ ta mnie w sobie całkowicie rozkochała. Mam wrażenie, że po tej książce nic już nie będzie takie jak wcześniej 😊

Byli ludzie, którzy rozumieli mowę gwiazd i tacy, dla których ziemia rodziła kwiaty. „Las myśli pod­ziem­ną plą­ta­ni­ną grzyb­ni i ko­rze­ni" a człowiek potrafił zrozumieć język zwierząt. W takim świecie żyła Florentyna. Dziecko, które urodziło się wśród kwiatów i kwiatami życie obdarzało. Wrażliwa dusza, która dostrzegał więcej, niż przeciętny człowiek kiedykolwiek potrafił. Jej życie przypadło na okres, gdy nadprzyrodzone istniało wśród ludzi i nikogo nie dziwiło. Gdy jeszcze pradawna magia wisiała w powietrzu i mieszała w codzienności.

Lisi Las zamieszkiwały duże lisy i stworzenia, o których wspominało się szeptem. Których widok mógł przerazić człowieka. Czarny Las był znacznie przyjaźniejszy, ale i ON nie zawsze chciał trzymać ludzi w swoich objęciach, więc musiał ich wyprosić. Była szeptucha i wiedźmy, był dziad i pustelnik. Legenda o topielicy krążyła po okolicy, a domek dla lalek nie był zwyką zabawką. Wiara chrześcijańska mieszała się ze starymi wierzeniami. Ludzie wierzyli w zabobony, ale nie można było im odmówić pobożności typowej dla osób o małej wiedzy, a dużej wierze. Stali się świadkami nadprzyrodzonego, na które mogli zareagować jedynie wykonaniem znaku krzyża.

A do tego dochodzi wątek wojny. Wielka wojna (jak nazywana była pierwsza) nie odcisnęła na mieszkańcach Sokołowa i okolic piętna. Nie odczuli oni jej prawie wcale, ale ta druga... Gdy nadeszła — zmieniła wiele. O okrucieństwach mówiono szeptem, nie każdy wrócił, a jak już wrócił był zupełnie odmieniony, głód doskwierał każdemu. To wtedy wszystko się zmieniło. Magia powoli ulatywała ze świata, odchodziła w zapomnienie. Oczy ludzi stały się puste, a zmarszczek przybyło na ich twarzach. Nawet osoby, które okres ten potraktował łagodnie, uległy zmianie. Dzieci musiały szybciej dorosnąć, a starcy stracili chęć życia. Wszyscy zdawali się odmienieni.

„W każ­dej wsi są rze­czy, o któ­rych się nie mówi." Rzeczy nadprzyrodzone i te traumatyczne. To o nich jest ta powieść. O losach pewnej wsi, choć to Florentyna zawsze jest w centrum wydarzeń. Jest ona bohaterką najważniejszą, bo obserwujemy jej życie, ale jednocześnie jest ona jedynie elementem czegoś większego. Czegoś mrocznego, momentami brudnego, ale mającego w sobie piękno. Staje się ona świadkiem nadprzyrodzonego, ale również codzienności w małej wsi na obrzeżach lasu. Dzięki niej poznajemy mieszkańców, którzy wzbudzają w nas różne emocje — od sympati do wstrętu. Obserwujemy jak kolejni ludzie odchodzą i cierpimy po ich stracie. Marwimy się o ich losy w czasie wojny i boli nas widok ich złamanych dusz, gdy wracają z piekła, w jakim się znajdowali. A jakby tego było mało zaczynamy zastanawiać się wraz z bohaterami nad sensem istnienia, nad jego źródłem. Nad tym, co znaczymy i jakie jest nasze przeznaczenie...

Agnieszka Kuchmister pisze pięknie. Zapełnia opowieść zdaniami pokroju „Słoń­ce wle­wa­ło się w każdy za­ką­tek wsi, za­glą­da­ło w szpa­ry drew­nia­nych pło­tów, nie­do­mknię­tych okien, wy­pę­dza­ło z kry­jó­wek leśne zwie­rzę­ta" czy „Mi­ja­li się tak co­dzien­nie, jedno za­pa­trzo­ne w zie­mię, we wszyst­ko, co ta rodzi, dru­gie w niebo, tak mocno, że nawet pa­trząc w oczy żony, wi­dzia­ło gwiaz­dy" i czaruje nimi czytelnika. Nie było to moje pierwsze spotkanie z jej prozą (czytajcie zbiór „Listopad", bo to naprawdę dobre teksty), ale zachwyciła mnie równie mocno, jak za pierwszym razem. Czytałam kolejne strony i myślałam „JAK PIĘKNIE JEST TO NAPISANE". Co prawda tym razem plastyczność czasu sprawiała, że momentami się gubiłam, ale wciąż jest to dobrze poprowadzona powieść. Może nieco monotonna dla poniektórych, ale mnie to jej rozleniwienie jedynie przyciągało do siebie.

W tekście znajdziemy trochę symboli pokroju kaczeńcy (polecam sprawdzić ich znaczenie, gdy już w powieści się pojawią), trochę pięknie skomponowanych zdań i trochę pradawnej magii, o której już zapominamy. Jest to powieść dobra, w pełni mnie zadowalająca. Właśnie czegoś takiego po Agnieszce się spodziewałam i moja dusza czuje się syta. Dostałam otumaniające nadprzyrodzone, które zderzało się z codziennością — jej pytaniami oraz troskami. To zdecydowanie moje ulubione połączenie.

„Florentyna od kwiatów” Agnieszki Kuchmister to przepiękna, oniryczna opowieść o zwykłym niezwykłym życiu, upływie czasu i przemijaniu. Poznajemy życie Florentyny, wyjątkowej dziewczynki urodzonej wśród kwiatów. Z upływem lat jesteśmy świadkami wielu historii mieszkańców Sokołowa, często smutnych i łamiących serce, ale równocześnie w taki sposób przeżytych przez postaci i opisanych przez autorkę, że czujemy, że tak po prostu miało być, że takie jest życie. Atmosfera na kartach tej książki jest pełna rozmarzenia, nostalgii. Autorka niezwykle dobrze prowadzi nas przez historie mieszkańców wsi, przeplatając je z wątkami magicznymi, ale nie jest to zwykła nachalna magia, a delikatne powiewy niezwykłości. Bardzo podobała mi się ta wizja świata, który już nie istnieje, bo opisywany przedwojenny Sokołów stopniowo, z upływem czasu traci swoją urokliwość i szczyptę magii. W tej książce nie brakuje wydarzeń ciężkich, niesprawiedliwych, jednak mimo to czytelnik nie czuje się przytłoczony, dobity. Bardzo miło było mi przenieść się do tego urokliwego świata, stać się choć na chwilkę jego częścią. Poczuć tę nostalgię i piękno życia.

Dlatego ta książka ma potencjał stać się takim comfort readem, dla niejednego czytelnika.

Polecam Wam bardzo 🤍! Miłego dnia!

Jestem fanką pióra autorki od czasu fenomenalnego "Listopada". A choć "Florentyna od kwiatów" miała mieć zupełnie inny, łagodniejszy nastrój, musiałam po nią sięgnąć.

Nie zawiodłam się. Agnieszka Kuchmister z właściwym sobie wdziękiem czaruje słowem, snuje liryczną, baśniową opowieść, przesyconą magią, ale i zwykłością, prostotą i pięknem dnia codziennego. Przez tę historię płynie się z lekkością, leniwie, smakując każde zdanie, każdą mądrość, ukrytą w niepozornych scenach.

Autorka zabiera nas do Sokołowa, polskiej wsi z okresu międzywojnia. W tej niewyróżniającej się wiosce rodzi się niezwykła dziewczynka, której będziemy towarzyszyć w radości i niedoli, której dziecięcemu zadziwieniu światem będziemy przyglądać się przez całą powieść. Florentyna to postać słodka, ciekawa, poszukująca swojego miejsca. Przez pytania, które zadaje sobie i innym bohaterom, czytelnik zaczyna wraz z nią rozmyślać nad sensem życia, nad swoją rolą w świecie. Nawet, gdy bohaterka dorasta, zachowuje dziewczęcy urok i optymizm, mimo zła, szalejącego wokół, mimo wszelkiej goryczy, której doświadcza.

Powieść ukazuje nam kolejne wydarzenia, które dzieją się w wiosce. Te zwykłe i niezwykłe, całkiem codzienne ludzkie podłości, jak i dziwne, niewyjaśnione zniknięcia. Sny często mieszają się z jawą, a oprócz twardo stąpających po ziemi ludzi napotkamy także istoty czarowne, tajemnicze, o niejasnych pobudkach. Nastrój przesycający "Florentynę od kwiatów" upaja, otula, wprowadza w nostalgię i skłania do zadumy.

Podczas lektury czułam u Agnieszki Kuchmister nuty znane mi z powieści Radka Raka czy Joanny Łańcuckiej, a nawet Władysława Reymonta. Sama wizja polskiej wsi, z jej zapomnianymi sekretami, wierzeniami i problemami dnia codziennego, jest wyjątkowo bliska mojemu sercu. Przy prozie Agnieszki czuć również inspiracje mitologią wschodniej Europy, wierzeniami przedchrześcijańskimi, baśniami. Jak to w baśniach, znajdziemy tu zarówno mrok, niedopowiedziane i napawające lękiem wydarzenia, niewyjaśnione zagadki, jak i słońce, drobiazgi przynoszące ulgę, piękno przyrody, jej wszechobecność i łagodną mądrość.

Jestem oczarowana "Florentyną od kwiatów". To niezwykle piękna, urocza historia, w której nie brak dobroci i zła, obojętności, altruizmu, magii i zwyczajności. Polecam tę książkę każdemu, do kogo przemawia niespieszna fabuła przywodząca na myśl sagę rodzinną, szacunek dla natury i jej nienachalna magia oraz odrobina mroku. Każdemu, kto szuka gawędy o minionych czasach, o dawnej wsi i ludziach, którzy wcale nie zmieniają się bardzo pomimo upływu tylu lat. Ta powieść to prawdziwa perła.

Za egzemplarz serdecznie dziękuję autorce.

Nasza codzienność zbudowana jest na fundamencie pośpiechu. Wciąż gdzieś pędzimy, skupiamy się na kolejnych celach, nie mamy czasu na to, aby na chwilę przystanąć i skupić się na pięknie otaczającego nas świata. Mijają lata. Na świecie pojawiają się kolejne pokolenia, a pamięć, wszak tak ulotna, zawodzi. Wiele spraw, małych radości, wydarzeń, które były kiedyś dla kogoś ważne, rozmywa się we mgle przeszłości i zapomnienia. Bo przecież rzeczy, o których zapominamy, przestają istnieć…

Agnieszka Kuchmister stworzyła powieść wyjątkową. Inną niż wszystkie, jedyną w swoim rodzaju. Powieść, która łączy dwa światy: ten, którego już nie ma z tym, który poniekąd znamy i z którym obcujemy na co dzień. Okrasiła tę historię magią, ale nie taką, która na myśl przywodzi bajowe zaklęcia, ale taką, której często nam brakuje, której poniekąd łakniemy. Wykreowała świat, do którego z chęcią byśmy się przenieśli, choćby na kartach książki. Pełny wierzeń, bajań, zabobonów, ludzkiej doli i niedoli, wymierzanej na własną rękę sprawiedliwości, śmierci, w którym odbywa się odwieczna walka dobra ze złem. I w samym jego centrum – ona – Florentyna od kwiatów. Dziewczyna zwyczajnie – niezwyczajna, która wciąż chciała wiedzieć więcej, która dziwiła się światu. Odważna i delikatna jednocześnie, zupełnie, jak błękitne kwiaty, które rosły pod jej dotykiem. Autorka zgrabnie lawiruje pomiędzy światem magicznym a losami mieszkańców wsi, przedstawiając ich codzienność, życie zgodnie z rytmem natury, który może zburzyć tylko świat zewnętrzny. Wrzuca całą tę magię w wir prawdziwych wydarzeń, obarczając ich piekłem wojny, która zdaje się początkiem końca tego wyjątkowego świata, który z dnia na dzień ma przestać istnieć. Zupełnie tak, jakby ktoś wszedł do ogrodu pełnego kwiatów i je zdeptał… Wojny, która nie dla wszystkich jest tożsama z walką, lecz bardziej z milczeniem o tym, „o czym nie chce się mówić”. Mam wrażenie, że Agnieszka Kuchmister chciała pokazać, że wciąż żywe są słowa: „Czucie i wiara silniej mówi do mnie niż mędrca szkiełko i oko". I taka jest ta historia — tutaj odczuwanie otaczającego świata, a przez to jego postrzeganie stanowczo wiedzie prym.

Podsumowując:

Agnieszka Kuchmister zabrała mnie do pięknego świata. Poczułam się jego częścią, choć jest tak odległy i nierealny w świetle tego, w którym żyję na co dzień. Otuliła niespieszną fabułą, która pozwala wchodzić w tę historię z pełnym namaszczeniem, na jakie zasługuje. Dałam się ponieść tej nieco bajkowo – onirycznej rzeczywistości. Autorka stworzyła powieść pełną magii, a jednocześnie zmuszającą nas do zatrzymania się w codziennym pędzie, aby zastanowić się nad upływem czasu, kruchością ludzkiego istnienia, nad przemijaniem, potęgą zapomnienia. Zupełnie nietuzinkowa i jedna z najbardziej urzekających, jakie miałam przyjemność przeczytać. Polecam!

Jedną z ciekawszych pozycji na którą niewątpliwie warto zwrócić swoją uwagę i która właśnie dzisiaj ma swoją premierę jest książka „Florentyna od kwiatów” Agnieszki Kuchmister.

To niezwykła opowieść będąca literacką próbą zachwytu nad światem, gdzie realizm magiczny przeplatany jest z fantastyką, gdzie wierzenia ludowe i mity stanowią codzienność mieszkańców Sokołowa.

Głowna bohaterka – tytułowa Florentyna, już jako mała dziewczynka została obdarzona nadprzyrodzonymi zdolnościami. Dorastając zaczyna postrzegać swoje otoczenie jako miejsce przepełnione tajemnicami. Tajemnicami skrywającymi się w pobliskim lesie, tajemnicami ukrytymi na dnie podwórkowej studni czy też sekretami związanymi z jej przodkami. I choć jej młodzieńcze lata zostają drastycznie przerwane przez wybuch wojny i jej zdolności na chwilę zamierają, życie we wsi toczy się dalej tylko po to, by po wojnie odkryć kolejne tajemnice. Miłość na którą przyjdzie jej poczekać nużąc się w goryczy wojennej codzienności nie pozwoli na pełną radość… Będzie stanowiła tęsknotę przepełnioną smutkiem za minionymi czasami i za wspomnieniem bliskich…

Ta książka to jednocześnie rozważania nad ulotnością czasu, nad przemijalnością i nad tym, co powinno nas codziennie zachwycać… To niespieszna, wielowymiarowa opowieść skłaniająca do refleksji i wprawiająca czytelnika w stan melancholii. A oniryczny klimat, malownicze opisy i poetycki język sprawiają, że chciałoby się tych drzwi do sokołowskiego świata nie zamykać…

Jeśli macie ochotę na wyjątkową powieść przepełnioną magią i wierzeniami ludowymi serdecznie Wam polecam… To zdecydowanie lektura idealna na nadchodzącą jesień, kiedy za oknem szybko zapada zmrok i kiedy świat ogarnia mroczność…

W moje ręce wpadł kolejny najlepszy debiut obyczajowy tego roku. Jakie to było zachwycające, urocze, ale też jednocześnie mroczne i tajemnicze! „Florentyna od kwiatów” to połączenie klimatu charakterystycznego dla „Ani z Zielonego Wzgórza” z motywami słowiańskimi, sielskim obrazem wsi, nutą grozy i pradawnego bajania. Nie da się tej fabuły wrzucić do jednego worka gatunkowego, co tylko potwierdza to, że ta historia jest nieschematyczna, nietypowa i wyróżniająca się na tle nowości na rynku literackim. Akcja książki toczy się niespiesznie, ale wiejska idylla jest tylko pozorna. W spokojną, kojącą pięknymi zdaniami treść autorka wplotła ludzkie tragedie, tęsknoty oraz smutki, wojenne oblicze, bolesne tajemnice i niewyjaśnione historie. Obserwujemy namalowany słowami obraz wiejskiej codzienności osnuty na przestrzeni lat, który podkreślono barwami cudów, dziwów i szeptuchowej magii. Zachwycałam się każdym elementem tej powieści – kreacjami bohaterów i ich niespotykanymi, kwiatowymi imionami, pejzażem lasów i wiejskich chatek, jak i samą fabułą wręcz ociekającą naturą, prostotą i mądrością, którą kierowali się nasi dziadkowie. Roślinność, zwierzęta, a przede wszystkim kwiaty odgrywają w tej historii, obok bohaterów, znaczącą rolę. Treść po brzegi wypełniona jest cieszącymi zmysły i wyobraźnię płatkami oraz magią tkwiącą w rzeczywistości. Emocji czytelnikowi nie zabraknie, gdyż w tym przepięknym debiucie literackim ukryto z największą precyzją utkany portret poszukiwań życiowego celu, dorastania i nabywania doświadczeń, a także zrozumienia, że nie na wszystkie zadane przez nas pytania, świat chce udzielić nam odpowiedzi. Wyjątkowa, zapadająca na długo w pamięci opowieść tuląca czytelnika czule słowami, dotykająca delikatnie jego duszy i głęboko ukrytych strun wrażliwości.