Granice wojny

To znakomita lekcja historii i obnażenie okrutnych realiów konfliktu. Autor przybliża nam losy bohaterów w brutalnym otoczeniu wojny, co wywołuje silne emocje i refleksje nad ludzką naturą. To poruszający obraz tragicznych wydarzeń, który zostaje w pamięci na długo po zakończeniu lektury. Polecam każdemu zainteresowanemu historią i ludzkimi losami.

Marcin Pilis doskonale przedstawia brutalność i okrucieństwo wojny, ukazując ludzkie cierpienie i poświęcenie. To lektura, która skłania do refleksji nad sensem konfliktów zbrojnych i ceną, jaką płacą za nie zwykli ludzie. Niezapomniane wrażenie, które zostaje na długo. Polecam każdemu, kto szuka literatury poruszającej i prowokującej do myślenia.

GRANICE WOJNY to trudna powieść, grająca na naszych najczulszych uczuciach.

Chociaż nie znam poprzedniej książki Marcina Pilisa, to w ogólnie nie przeszkadzało mi to w zatopieniu się w jego najnowszej historii. Była to ciężka i trudna podróż, bo autor zabrał mnie do teraźniejszej Ukrainy, a więc z konfrontował mnie z trwającą obecnie wojną, a nie w odległe czasy. Do wojny, która kiedyś się odbyła.

Powieść nie czyta się ani szybko ani łatwo, bo wymaga od nas skupienia i ciszy, aby w pełni ją docenić. Przyznam, że też potrzebowałam dobrej chwili, by się w nią wgryźć, ale z biegam stron było coraz lepiej. Autor posługuje się pięknym językiem i w niesamowity sposób snuje tę opowieść, wywołując ogrom emocji, jakże bolesnych i trudnych.

Marcin Pilis zawsze zostawia mnie rozdygotaną, niespokojną i zamyśloną. Serwuje wymagające tematy, które angażują emocjonalnie i rezonują długo po zakończeniu czytania, unika łatwych odpowiedzi… Ale tym razem poszedł dalej – sprawia, że czytelnik poczuje dyskomfort, uspokojone i pogłaskane sumienie zacznie uwierać, spokój stanie się nieosiągalny, a zwykłe życie nieuchwytne

Historia zatoczyła koło, sprawcy stają się ofiarami, w codzienność znowu wkradają się ból, niepewność i strach, okrucieństwo, rozkazy, propaganda… Ślepa wiara w oficjalny przekaz zwalnia od myślenia, nadaje pozorny sens barbarzyństwu.

Ile granic ma wojna? Gdzie one przebiegają? Pomiędzy człowieczeństwem, a zezwierzęceniem. Siłą, a bezradnością. Atakiem, a obroną. Obserwatorem, a uczestnikiem. Ale też te, które stawiamy sobie sami – ignorancją, niewiedzą, niezrozumieniem. Teoretycznie świadomi i doinformowani.

A jeśli wojna nie ma granic, bo sama jej idea jest ignorowaniem, negowaniem zasad? Bezbrzeżnym okrucieństwem, odwróceniem sensu, negacją wszelkich wyższych uczuć wypracowanych w toku ewolucji życia społecznego? Napaść ma w sobie coś dzikiego, pierwotnego, prymitywnego wręcz. A prowadzący ją mają się za bogów, ego osiąga niepojęty pułap. Co dzieje się w głowie takich barbarzyńców? Macie szansę tam zajrzeć.

„Granice wojny” to luźna kontynuacja „Ciszy w Pogrance”, można ją czytać bez znajomości poprzedniego tomu. To powieść odważna, pisana po wybuchu wojny w Ukrainie i o niej opowiadająca. Być może dlatego jeszcze mocnej oddziałuje, nie jest odległą historią, minioną i zapomnianą, zakurzoną kartą… Jest żywą lekcją. Jeśli wydaje się Wam, że jesteście pilnymi uczniami, może się okazać, że macie rację – tylko się Wam wydaje. Ja tak poczułam. Wojna to tło, które służy podkreśleniu mocy słów: prawda, pamięć, poświęcenie. I ich ceny, kosztów ponoszonych w imię tych wartości.

Muszę jeszcze dodać: ostrzegam, że sami postawicie sobie zarzut uspokajania sumienia, satysfakcji z kiwnięcia palcem, samozadowolenia, pełnego pychy przekonania, że macie wiedzę o tym, co się dzieje na wojnie. Pomyślicie też sobie długo o prawdzie: jak łatwo jej wycinek uznajemy za całość. Zastanowicie się, gdzie jest jej sedno, podważycie zaufanie do informacji. Przerazi Was łatwość manipulowania faktami.

Prawda, choć krzyczy, zostaje zniekształcona, okazuje się szeptem, a kłamstwo wygrywa. Prawda jest piękna, ale kłamstwo wygląda lepiej i umie się sprzedać?

To też powieść o tym, że w życiu nie występuje wyłącznie czerń i biel, żyjemy w odcieniach, szarościach płynnie zmieniających nasycenie. Istnieje jednak bezwzględne zło, karmione pychą, nienawiścią, głupotą najzwyklejszą również. Ono czyha, skrywa się w mroku, poza granicą światła. I wychodzi zbierać krwawe żniwo.

Prawda, pamięć, poświęcenie. One wytyczają granice.

Niezwykle poruszająca powieść. Marcin Pilis potrafi dotrzec do najczulszych ludzkiego umysłu. Nawiązuje w niej do wojny w Ukrainie ale również wraca do rzezi w Pogrance za sprawą 96-letniej Leny Wodzańskiej, której losy splatają się z młodą Saszą. Autor między wierszami zadaje czytelnikowi pytanie, gdzie są tytułowe granicę wojny? W granicach państw ogarniętych wojna, czy sięga dalej? Polecam tę książkę każdemu, kto lubi ksiazki ambitne i skłaniające do refleksji.