Drzewa szumiące nadzieją. Spacer Aleją Róż. Tom 3

Drzewa szumiące nadzieją to trzeci tom sagi Spacer Aleją Róż. Na kartach powieści ponownie spotykamy się z członkami rodziny Szymczaków, których los zmusił do przeprowadzki z rodzinnych Pawlic do Nowej Huty. Jeszcze bliżej poznajemy bohaterów, którzy dorośli i założyli swoje rodziny, żyją własnym życiem, mają swoje problemy i nie są już tak idealni, jak na początku serii. Niektórzy się ze sobą poróżnili i odsunęli od siebie, coraz więcej ich dzieli, jak to w życiu bywa. Inni zmienili swoje postępowanie na lepsze. Kolejni przejrzeli na oczy i wydorośleli. A u niektórych powróciła wiara w ludzi. U wszystkich zauważalne są zmiany na lepsze bądź nie... bo nie wszystkie ich uczynki są godne naśladowania. Jednych z łatwością można polubić, a inni potrafią wywołać wiele negatywnych emocji.

Autorka z właściwą sobie lekkością i wrażliwością zobrazowała tło polityczno-społeczne okresu, w którym ludzie doświadczyli wielu gwałtownych zmian. Dzięki tej lekturze zmuszeni jesteśmy, aby na chwilę się zatrzymać i pomyśleć na temat tego, jak ciężkie były to czasy, kiedy to w Polsce dominowała cenzura i brak wolności słowa. A ludzie za wypowiedzenie na głos własnego zdania, które uważane za sprzeczne z odgórnymi zaleceniami rządzącej partii komunistycznej, byli zastraszani, bici, a nawet mordowani przez funkcjonariuszy służb bezpieczeństwa. Polak walczył z Polakiem, a brat z bratem…

Książka od pierwszej strony obfituje w nieoczekiwane zwroty zdarzeń. Autorka nie tylko wykreowała doskonałe postaci, ale też mistrzowsko połączyła ze sobą wątki historyczne z fikcją literacką, co więcej, przez całą książkę utrzymała emocje na wysokim poziomie. Z niecierpliwością przerzucałam kolejne strony i tak dotarłam do finału, ten podobnie jak w poprzednich tomach pozostawia czytelnika z pytaniami, na które odpowiedzi uzyskamy w kolejnej części.

Trzeci tom jest równie fascynujący co poprzednie, toteż uważam, że nikt nie powinien przejść obojętnie obok tej sagi. To historia ludzi, którzy walczyli nie tylko o honor, rodzinę i miłość. To historia ludzi, którzy walczyli o wolną Polskę. Edyta Świętek nie moralizuje i nie poucza, oddaje realne odzwierciedlenie tamtych czasów. Toteż z całego serca polecam sagę Spacer Aleją Róż, która w moim odczuciu jest jedną z lepszych, skłaniających do przemyśleń i na długo zapadających w pamięci serii z historią w tle, jakie dotąd przeczytałam.

"Wierzył bowiem w istnienie w człowieku czegoś więcej poza organami cielesnymi. Jego zdaniem to nie w sercu lokowane były uczucia, lecz właśnie w duszy, która powodowała, że ów mięsień szybciej łomotał. To dusza sprawiała, że myśli żywiej przelatywały przez głowę, a krew zdawała się pulsować w jakimś szaleńczym tempie. Serce umierało wraz z ciałem. Było tylko zlepkiem komórek podlegających procesowi śmierci."

Edyta Świętek po raz kolejny uchyla czytelnikom drzwi do okolic Krakowa, gdzie oprócz tego, że poznajemy dalsze losy rodziny Szymczaków, to odświeżamy sobie również wiedzę odnośnie historii naszego kraju. Tym razem postanowiłam nie skupiać się na rozbudowanym opisie fabuły ze względu na to, że "Drzewa szumiące nadzieją" są kolejnym tomem sagi Spacer Aleją Róż, a chciałabym uniknąć spojlerów. Tym razem przenosimy się do Nowej Huty, u schyłku lat pięćdziesiątych, gdzie tym razem to kwestie religii chrześcijańskiej są głównym tematem sporów między mieszkańcami a Milicją Obywatelską wspieraną przez ZOMO. W momencie, gdy władze postanawiają usunąć krzyże będące istotnym symbolem wiary, coś w ludziach pęka, postanawiają więc zawalczyć o lepsze jutro. A co u rodziny Szymczaków? Można by pomyśleć, że los przestał doświadczać rodzeństwo i ich bliskich, że w końcu wszelkie znaki na niebie wskazują, że nic już nie stanie im na drodze do szczęścia. Niestety, to nie koniec trudnych chwil dla tej rodziny. Konflikt na tle religijnym zbiera swoje żniwo. Czy Szymczakowie przetrwają ten trudny czas?

Kolejny tom sagi Spacer Aleją Róż za mną, a moje zachwyty pod jej adresem nie maleją, a wręcz przybierają na sile! Pięć tomów z siedmiu za mną (poznałam już serię Nowe Czasy, która jest kontynuacją Spaceru) i naprawdę nie chcę kończyć tej przygody i jak najdłużej się nią rozkoszować. Sięgając po ten cykl poznacie rodzinę Szymczaków (głównie rodzeństwo). Ci, w wyniku pewnych wydarzeń, opuszczają rodzinny dom, znajdują pracę, zakładają rodziny... Przeżywamy wraz z nimi ich wzloty i upadki, kibicujemy im, wzruszamy się... A to wszystko jest tak bardzo autentyczne... Dlaczego? Właśnie dlatego, że wydarzenia historyczne są niesamowitym tłem do codzienności Szymczaków. Na kartach tej powieści znajdziecie samo życie, bez koloryzowania, bez lukru. Nie jest to słodka historia, zdecydowanie. Raczej słodko-gorzka, choć wydaje mi się, że więcej w niej goryczy. I szczerze? To jest piękne. Ta prawdziwość powodowała, że niejednokrotnie bolało mnie serce. W tej części cyklu istotnym elementem jest Kościół i walka społeczeństwa o zgodę na jego budowę. Walka o wiarę i wolność. Kilkakrotnie przewija się tu postać Karola Wojtyły, co niejednokrotnie wywoływało uśmiech na mojej twarzy. "Drzewa szumiące nadzieją" to powieść, która ... daje nadzieję. Piękna historia znów zakończona w tak istotnym momencie... Za moment biorę do ręki kolejny tom. Jeśli nie czytaliście tego cyklu, a lubicie sagi rodzinne z historią w tle to naprawdę zachęcam do lektury!

"Nie wyobrażam sobie życia bez ciebie. Serce pękało mi każdego dnia, gdy odwracałaś się ode mnie i odchodziłaś w milczeniu. Po co więc jeszcze bardziej wikłać to, co już raz zostało zawikłane? Czy nie będzie lepiej sprawić, aby stało się prawdą drobne kłamstwo z przeszłości?"

Co słychać u rodziny Szymczaków?

Mówi się, że siła człowieka bierze się z jego korzeni, tkwi w rodzinie i w świadomości, że w każdej – nawet najtrudniejszej chwili – znajdziemy oparcie. Wiele jest dowodów na poparcie tego stwierdzenia, już sama bowiem świadomość, że nie jesteśmy sami, że są wokół nas ludzie, którzy nas choćby wysłuchają, pociesza, zaś w momencie kryzysu podadzą rękę, jest ważna. Warto zatem pielęgnować relacje, rodzinne więzy, warto tez niekiedy przełamać swój opór przed proszeniem o pomoc i przekonać się, że mamy wokół siebie życzliwych ludzi.

Szymczakowie z Pawlic jest najlepszym dowodem na to, jak cenna jest instytucja rodziny, i jakim wsparciem mogą stać się jej członkowie. Bronek, Andrzej, Leszek, Krysia, Julia i Dorota Szymczakowie są doskonale znani już osobą, które miały możliwość sięgnąć po fenomenalną sagę rodzinną „Spacer Aleją Róż”. Powieść pt. „Drzewa szumiące nadzieją”, opublikowana nakładem Wydawnictwa Replika to kolejny już, trzeci tom cyklu, który przenosi nas zarówno na wieś, gdzie pozostała jeszcze okaleczona Dorota wraz z matką, jak i do Nowej Huty, gdzie życie próbuje ułożyć sobie resztę rodzeństwa. Te osoby, dla których książka będzie pierwszym spotkaniem z Szymczakami nie muszą się martwić – autorka zadbała o obszerne wprowadzenie, dzięki któremu bez problemu zaczynamy uczestniczyć w życiu rodziny, jakbyśmy od zawsze byli jej częścią. Jestem zresztą przekonana, że po skończeniu trzeciego tomu osoby te szybko sięgnąć po dwa pierwsze, nadrabiając zaległości. Dla tych osób, które zżyły się już z Szymczakami, będzie to kolejna już niesamowita podróż do przeszłości, do lat 50. i do systemu, który dla wielu czytelników pozostaje może obcy, niezrozumiały, ale jest częścią naszej historii.

Finansowo rodzeństwu wiedzie się coraz lepiej, choć daleko im do świetności i majątku, jaki niegdyś posiadali w Pawlicach. Bronek, po różnych przeżyciach wreszcie odnalazł spokój u boku ukochanej Bogumiły, z którą zawarł związek małżeński, choć wciąż niczym klątwa wisi nad nim cień Edwarda Marczyka, który za wszelką cenę pragnie pomścić śmierć brata. Szczęście uśmiechnęło się również do Julii, choć początkowo była mu niechętna- kiedy pewnego dnia pada ofiarą kradzieży, spieszy jej na pomoc mężczyzna, który okazuje się być… Wawrzyńcem Pawłowskim, jej rzekomo zmarłym mężem, pod którego nazwiskiem ukrywa gwałt i nieślubne dziecko. Choć początkowo Pawłowski jest zdumiony sytuacją, to rozumie pobudki Julii, szybko zresztą zaczyna darzyć ją uczuciem, choć ona – skrzywdzona w przeszłości przez Bartłomieja Marczyka – z trudem przełamuje swój opór. Mężczyzna jednak nie daje za wygraną czekając cierpliwie, aż nabierze ona do niego zaufania.

Na Julię wciąż tęsknie spogląda Janek, choć z poczucia obowiązku żeni się z Krystyną, starając się być dla niej jak najlepszym mężem. Niestety, pomimo starań nie mogą doczekać się potomka, a wszystko wskazuje na to, że powodem jest aborcja dokonana przed laty przez kobietę. Swoje smutki Krystyna topi w alkoholu, a pomiędzy małżonkami coraz częściej dochodzi do kłótni. Bronek próbuje pomóc siostrze, ale ta nie chce go słuchać. Mężczyzna nie może się porozumieć też z Leszkiem, który za namową Kazi wstępuje do partii, a na dodatek nie chce ochrzcić trzeciego dziecka. To wywołuje konflikt, ale i niezrozumienie u głęboko wierzących pozostałych członków rodziny. Nieciekawie dzieje się również w małżeństwie Andrzeja – po urodzeniu dziecka przez Sabinę mąż coraz mniej chętnie przebywa w domu, korzystając z licznych cielesnych uciech, oferowanych przez miasto. Sytuacja komplikuje się również u Doroty, która wyłoniła się już ze swojej skorupy i doskonale odnajduje się pracując w bibliotece, ale ma świadomość, że uczucie, które zrodziło się pomiędzy nią, a nowym zarządcą spółdzielni, Ksawerym, nigdy nie może wykroczyć poza ściśle określone granice…

Jak potoczą się dalsze losy Szymczaków? Czy teraz, kiedy mają możliwość, by wyjść na prosta i ustabilizować swoje życie, rzeczywiście rozdzielą ich pieniądze i przekonania? Przekonamy się o tym dzięki lekturze wspaniałej powieść z cyklu „Spacer Aleją Róż”, który stawia autorkę w gronie tych najwybitniejszych, który w pełni pozwala docenić nie tylko pracę badawcza autorki, która wiernie odtwarza klimat minionych lat, ale również zachwycić się fabułą, konstrukcją bohaterów, a nawet … stać się częścią ich świata!

Justyna Gul

Qultura słowa

[Adres usunięty]

Tym razem Edyta Świętek przeprowadza nas przez końcówkę lat 50. oraz początek 60., kiedy to nie inne narody stały przeciwko nam, ale to Polacy Polakom zagrażali najbardziej. Zwyczajni obywatele zaczynają buntować się przeciwko władzy, która nie godzi się na budowę kościoła i pragnie w zarodku zniszczyć jakiekolwiek przejawy wiary.

"Drzewa szumiące nadzieją" to trzeci tom sagi rodzinnej. Szymczakowie mocno rosną w siłę - niemal u każdego pojawiają się kolejne pociechy. U samego rodzeństwa dzieje się różnie... Julii i Bronkowi zaczyna się układać (chociaż nieustanne idealizowanie dziewczyny zaczęło mi nieco przeszkadzać - ja wiem, że istnieją dobrzy ludzie, ale Julia wydaje się bez wad, a w to już nie uwierzę), u Doroty również pojawia się nieco słońca, Andrzejowi totalnie odbija (nieraz miałam ochotę zdzielić go po tym głupim łbie), Krystyna zazdrości wszystkim dookoła i topi smutki w alkoholu, a Leszek daje się omamić żonie, tracąc wiarę w Boga.

Jest to najgrubszy tom serii, ale tak naprawdę pomimo objętości nie dzieje się tu zbyt wiele. Akcja przyspiesza dopiero pod koniec, a zapowiadana walka w obronie krzyża i bunt nowohuckich obywateli pojawia się dopiero na ostatnich stu stronach. Niemniej dobrze domyśliłam się, że pozorny spokój to jedynie cisza przed burzą, bo jak już zaczęło się dziać, to mocno i dość okrutnie.

Cały czas będę powtarzać, że moje serce skradł pierwszy tom, czyli "Cień burzowych chmur", stając się najlepszą powieścią, jaką przeczytałam w tym roku. Niemniej "Łąki kwitnące purpurą" oraz "Drzewa szumiące nadzieją" to nadal pozycje stojące na wysokim poziomie, może nie tak porywające jak pierwsza część, ale ciągle godne uwagi. Jestem niezmiernie ciekawa, co jeszcze Edyta Świętek zgotuje Szymczakom, z którymi zamierzam spotkać się jak najszybciej.