Consilio

"Consilio" to moje pierwsze spotkanie z połączeniem kryminału medycznego z retro kryminałem. Przyznam, że już sam pomysł na kryminał, z początkami transplantologii w tle działa na wyobraźnię i nasuwa na myśl duże możliwości popełnienia zbrodni 😉. Uważam, że w swojej książce Autorka wykorzystała te możliwości bardzo dobrze!

Rzecz się dzieje w latach 20 XX wieku. Poznajemy tu grono lekarzy oraz profesorów i asystentów z Katedry Anatomii Wydziału Lekarskiego, wśród nich są również kobiety. Kiedy jednej z pań przydarzył się wypadek, całe uczone towarzystwo, w którym była i jej rodzina i narzeczony stara się ze wszystkich sił pomóc, choć stan zdrowia kobiety wydaje się być beznadziejnym. Jednocześnie dwóch policjantów zaczyna zbierać zgłoszenia o zaginięciach psów, a te, które się odnajdują są martwe i niekompletne. Gorzej gdy zaczynają się trafiać również niekompletne ludzkie zwłoki...

Nasi profesorowie prowadzą w międzyczasie różne tajne badania, niektóre legalne, inne mniej. W pewnym momencie znika żona pewnego z doktorów. Czy ma to związek ze zwłokami odnajdowanymi w mieście? Czy znajdzie się "w całości"?

Bardzo przypadł mi do gustu styl Autorki jeśli chodzi o opisy! Język jest kwiecisty i bogaty. Opisy przyrody wypadają pięknie, a opisy zimnego, ciemnego prosektorium - złowieszczo, ale jedne i drugie naprawdę są przekonujące i tak jest w całej książce. Mimo wstrzelenia się stylem wypowiedzi w epokę, trochę nienaturalnie wychodzą dialogi, brzmią trochę hmm naiwnie, a może brak im płynności. Ale to bardzo drobny zgrzyt.

Jeśli chodzi o pomysł na zbrodnie - wow! Myślę, że można stwierdzić, że mamy naszą, rodzimą Mary Shelley, szkoda tylko, że tak mało czasu spędziliśmy na sali tortur, jednak nawet po tych paru chwilach miałam dreszcze 😉.

Przy tym całym mroku fajnie rozbudowany jest wątek emocjonalny. Mamy tu cały wachlarz uczuć od miłości między członkami rodziny, przez zazdrość i miłość między młodymi zakochanymi. Opisy uczuć są lekkie, nienachalne i dodają energii całej powieści- z zaciekawieniem śledziłam rozterki bohaterów oraz dążenia do pomocy chorej bohaterce- kto znajdzie złoty lek? Czyje wsparcie będzie najlepsze?

Podsumowując mimo drobnych zgrzytów w dialogach "Consilio" to bardzo przyjemna, napisana w pomysłem i w dobrym stylu książka, która w niejednym czytelniku wzbudzi niepokój.

Na ulicach Krakowa, policja odnajduje kolejne zmasakrowane truchła zwierząt oraz zbezczeszczone zwłoki ludzkie. Na mieszkańców pada blady strach i wizja seryjnego morderca. Komisarz Antoni i jego przodownik Mieczysław, biorą się za rozwiązanie tajemniczych morderstw. Do czego doprowadzi ich ta sprawa?

CONSILIO to powieść o początku transplantacji z wątkiem kryminalnym obsadzona w dwudziestych latach, którą warto przeczytać!

Zaskoczyła mnie ta historia! Okładka i klasyfikacja jako powieść historyczna, bardzo mnie zmyliły i nie wiedziałam czego się spodziewać. Powiedziałabym, że to subtelny kryminał, który czytałam z przyjemnością za sprawą świetnego stylu i języka pisarki. Aż szkoda, że tak szybko ją skończyłam, mimo tych 300 stron autorka świetnie ujęła to co chciała przekazać w swojej powieść: Do czego jest zdolny człowiek, gdy w grę wchodzi miłość rodziny?

Autorka bardzo umiejętnie prowadziła mnie przez całą fabułę, którą śledziłam z ogromnym zaciekawieniem. Za sprawą krótkich rozdziałów i pędzącej akcji ta powieść przeczytała się wręcz sama! Poruszony wątek medyczny, nie co, że zaskakujący to przedstawiony w taktowny sposób, bowiem nie znajdziemy tu litrów krwi wylewających się ze stron.

"Consilium" to słowo-klucz, które wspaniale oddaje tajemnicę tej książki. Z jednej strony skojarzy nam się ze zgromadzeniem, a zwłaszcza, jak nazwa wskazuje, konsylium lekarskim, z drugiej jednak może oznaczać jakąś decyzję, radę, intencję lub projekt. "Consilio" to pierwsza osoba liczby pojedynczej (radzę, doradzam), co nadaje tytułowi jeszcze silniejszy wydźwięk.

Książka pani Danuty Marć jest właśnie taka, jak jej tytuł - tajemnicza, wieloznaczna, przemyślana. Jest w niej miłość - ta łagodna i troskliwa, ale też ta, która gotowa jest zabić. Jest medycyna - ta, która leczy i ta, która dokonuje przerażających eksperymentów. Jest też w końcu śmierć - i to ta niezawiniona, zadawana z premedytacją w imię źle pojętej miłości.

"Consilio" to książka o początkach transplantacji - gałęzi medycyny, która dla nas jest czymś naturalnym, chociaż zaledwie sto lat temu mało kto spodziewał się tak znacznego skoku w rozwoju nauki. Jest to jednak również opowieść o ludziach i relacjach między nimi. Tych łatwiejszych i tych trudniejszych, tych pięknych i tych przerażających. Liczę na to, że w przyszłości pani Danuta pociągnie tę historię i będę mogła powrócić do wykreowanego przez nią świata

Ile jesteśmy w stanie zrobić, by uratować ukochaną osobę? Większość osób zrobiłaby wszystko, choć nie wszyscy są w stanie przyznać się, jak daleko byliby skłonni się posunąć. „Consilio” to książka kontrowersyjna, zmuszająca czytelnika do rozstrzygnięcia moralnego dylematu, który pojawia się w głowie po dobrnięciu do ostatniej strony. Delikatna okładka daje mylne wrażenie historii osnutej na bezwarunkowej miłości, którą obdarza się najbliższych, jednak na kartach tej powieści skrywa się także zło o wielu odcieniach, bestialskie morderstwa i odrażające obrazy. Rozwój medycyny, koncentrujący się głównie wokół transplantologii, z jednej strony jest szalenie intrygujący, możliwości nauki już w tamtym okresie są bowiem wręcz fascynujące, ale droga do celu, którą wykreowała autorka, przeraża, oburza i wywołuje ciarki na skórze. „Consilio” to historia utkana z elementów kryminału, powieści obyczajowej z mocno zarysowaną historią medycyny w tle i domieszką thrillera. Ten gatunkowy zlepek dostarcza czytelnikowi zarówno mocnych emocji, które z każdą kolejną stroną nabierają intensywności i coraz ciemniejszych barw, jak i poruszających dogłębnie uczuć, które wywołują refleksje. Na trzystu stronach wykrystalizowała się swoista karuzela doznań – od niepokoju zaczynając, a na podziwie kończąc. W tej historii nic nie jest oczywiste, jednoznaczne i czarno-białe, szaleństwo idzie w parze z rozpaczą, a bezsilność z brakiem skrupułów. Autorka stworzyła wizję ambicji, które usprawiedliwia się powiedzeniem „cel uświęca środki”, ale czy na pewno? Otwarte zakończenie, w którym nie wszystkie wątki spięto klamrą wyjaśnienia, daje nadzieję na kontynuację tej wywołującej sprzeczne emocje historii. Z przyjemnością raz jeszcze zachłysnęłabym się pytaniem, co zrobiłabym w podobnej sytuacji, bo to wcale nie jest w pełni klarowne.