Calineczka

▫Natasza Socha - Calineczka▫

Ocena: 4/5 ⭐

Wydawnictwo: purple_book_wydawnictwo

Gatunek: kryminał

Data wyd.: 12.07.2023

Seria: Demony przeszłości #2

O czym?

Kolejny tom serii o oddziale Archiwum X w Poznaniu, który zajmuje się odgrzebywaniem i rozwiązywaniem spraw z przeszłości. Do Klary i Antoniego zgłasza się zgwałcona kobieta i wydawało by się, że ta sprawa ich nie dotyczy, gdyż jest świeża. Okazuje się jednak, że sprawcą jest ten sam człowiek, który wiele lat temu w miejscowości pod Poznaniem zamordował i zgwałcił tamtejszą mieszkankę. W toku sprawy pojawiają się kolejne kobiety, które łączy to samo - drobna budowa, dziewczęca uroda, delikatność - niemal jak Calineczka z opowieści Hansa Christiana Andersena.

Co myślę?

Pochłaniam te książki - co tu dużo mówić. I wiem, że kolejne części będą mi wchodziły tak samo szybko. Podoba mi się styl autorki, podoba mi się to, że historie są oparte na wydarzeniach, które naprawdę miały miejsce. Nie idzie się nudzić przy tych książkach. Akcja toczy się wartko, od samego początku chce się jak najszybciej poznać rozwiązanie zagadki. Nie ma też zbędnego owijania w bawełnę, a watek Antoniego i Klary jest tak bardzo poboczny i tak idealnie wpleciony, że nie przeszkadza, gdy od czasu do czasu odsuwamy się do głównej sprawy.

Powieści obyczajowe, bajki dla dzieci, teksty z nieprzesłodzonym i mądrym przesłaniem świątecznym, a teraz dodatkowo zagadki kryminalne. Natasza Socha chce być wszechstronną pisarką, ale czy jej się to udało? Według mnie jak najbardziej tak. To, co dotąd utworzyła, zapowiada się naprawdę interesująco.

Sera kryminalna pt. DEMONY PRZESZŁOŚCI składa się z trzech dość krótkich powieści, a wydawnictwo zadbało dodatkowo o ogólną oprawę graficzną. Bardzo duża czcionka daje nam możliwość nie tylko wygodnego, ale też szybkiego zapoznania się z konkretną historią. Są to więc propozycje idealne dla osób zabieganych- wystarczy jeden, góra dla wieczory, by przeczytać choć jedną z trzech części. Co więcej, autorka w ogóle nie wycofała się ze swojego słynnego, bardzo przeze mnie lubianego sarkastycznego języka, dzięki czemu nie tylko odczuwałam dreszcze, ale też momentami uśmiechałam się pod nosem.

„Calineczka” to drugi tom serii, ale nie trzeba się tym absolutnie przejmować. Każdy odbiorca może sięgać po kryminalne teksty pani Sochy bez ścisłej chronologii, co akurat uważam za ogromny plus. Jedyny element łączący wszystkie trzy książki to para policjantów pracujących nad rozwiązaniem danej sprawy, niemniej jednak autorka tak opisuje ich życie, że nikt z czytających nie pogubi się, nie poczuje dyskomfortu.

Tom drugi to historia z bardzo wyraźnym przeskokiem czasowym. W latach dziewięćdziesiątych XX wieku doszło bowiem do brutalnego gwałtu i morderstwa, a trzydzieści lat później ten sam zbrodniarz znowu atakuje niewinną kobietę. Jak to możliwe, że przez tyle lat nie został schwytany? Dlaczego w ogóle szuka ofiar? Czy uda się go w końcu schwytać, skoro zachowany został jego materiał genetyczny? Czy świadkowie wydarzeń sprzed trzech dekad w ogóle jeszcze żyją i czy coś pamiętają? Sprawa nabiera rozpędu, a para policjantów, Klara i Antoni, mają za zadanie rozwikłać tę sprawę. Ich działania warto prześledzić.

Książka ta to nie tylko dobra opowieść kryminalna. Sama nazwałabym ją raczej manifestem. Kobiety zgwałcone nie powinny się ukrywać, wstydzić i uważać, że ten haniebny czyn to ich wina. Autorka wyraźnie podkreśliła też, jak trudna, a zarazem ważna, jest rozmowa skrzywdzonej z psychologiem. Nie mniej żmudna, ale nierzadko owocna, jest praca policji. Aby natrafić na odpowiedni trop, nie można pomijać absolutnie żadnego szczegółu, choćby wydawał się mało istotny. Pozory często nas przecież mylą.

Bardzo mnie cieszy, że akcja powieści została osadzona w moim rodzinnym Poznaniu, a także pobliskim Buku. Dzięki temu cała procedura poszukiwania sprawcy nabrała dla mnie kolorów, mogłam idealnie wyobrazić sobie wskazane miejsca.

Odsłonę kryminalną Nataszy Sochy uważam za udaną, oby tak dalej.

Czy to możliwe, że te zbrodnie są dziełem tego samego sprawcy? Czy w ciągu tych lat było więcej ofiar? Socha doskonale buduje napięcie, wprowadzając czytelnika w świat pełen tajemnic i zagadek. Ta powieść wciąga czytelnika w wir emocji i niepewności, zachęcając do rozważań nad naturą zła i konsekwencjami jego działań. Powieść porusza ważne tematy, takie jak przemoc, niesprawiedliwość i potrzeba sprawiedliwości. Socha wplata w historię silne wątki społeczne, ukazując trudności i wyzwania, przed którymi stają ścigający sprawiedliwość."Calineczka" to lektura dla wszystkich, którzy pragną wciągającej historii, pełnej zagadek i emocji, która jednocześnie porusza ważne społeczne tematy.

„Za każdym razem kiedy zabijasz, umiera część ciebie”.

Christopher Paolini

Po moim ostatnim nie za bardzo udanym spotkaniu z książką Dragon Pani Nataszy Sochy sięgnęłam po kolejną pozycję z cyklu tych thrillerowo kryminalnych Calineczka i muszę przyznać, że jestem zaskoczona na plus.

Nie wiem od czego, to zależy może od tematyki, jaką wybierze Pisarz, a może od podejścia do samej pozycji, ale faktycznie moim zdaniem Calineczka wypadła o wiele lepiej. Ogólnie uważa, że Pani Socha powinna jednak zostać przy pisaniu obyczajowych powieści i tych o miłości, ponieważ z thrillerem i kryminałem nie radzi sobie najlepiej, ale śledztwo w wykonaniu Klary i Antoniego mnie wciągnęło.

Mamy w tej pozycji zgwałconą kobietę, która zgłasza się do komisariatu, to co jej się przydarzyło, dziwnym zbiegiem okoliczności splata się z zabójstwem kobiety sprzed trzydziestu lat. Zaczyna się poszukiwanie zabójcy i gwałciciela, który być może nie osiadł na laurach i po latach zaczyna od nowa.

Publikacja ta, jest o wiele przyjemniejsza w odbiorze, fakt, że duże litery sztucznie zawyżają ilość stron, prosty język i fabuła nadal są dla mało wymagającego odbiorcy, ale ratuje tę pozycję wątek przeszłości i retrospekcje. Przyznam, że to podobało mi się najbardziej. Mam, także wrażenie, że Calineczka, jest bardziej spójna, oraz że faktycznie tutaj Pisarka miała pomysł na książkę. Brakuje zwrotów akcji, jakichś większych komplikacji, tak jak w poprzedniej pozycji wszystko jest proste, ale czyta się to bardzo przyjemnie i przy tej powieści nie czułam takiego niedosytu.

Nadal ubolewam nad brakiem kolorowych wątków pobocznych i niemal całkowitym pominięciem opisów, jednak jest lepiej. Ciągle zastanawiam się, jak to możliwe, że ktoś, kto tworzy naprawdę niezłe i poczytne powieści obyczajowe okraszone wyobraźnią, ma już problem, aby ją dobrze uruchomić przy kryminale. Dochodzę do wniosku, że jeśli Autor pisze wspaniale jeden gatunek, a drugi mu nie wychodzi, powinien pozostać przy tym w czym, jest dobry.

O ile z Dragonem miałam problem, Calineczkę polecam, mimo braków. Bardzo lubię mocno rozbudowane pozycje z tego gatunku, niestety tutaj, jest to raczej lektura na przejście przez nią, jak burza moim zdaniem bez emocji. Bardzo dobra jeśli lubimy lekkie kryminały, oraz nie mamy wygórowanych wymagań. Liczę na to, że Pani Socha napisze kryminał w stylu objętości Pana Mroza i zwrotami w fabule, jak u np. Pani Lisy Gardner. Na razie, jednak pozostanę przy Jej powieściach obyczajowych, ponieważ są o niebo lepsze niż seria kryminalna.

[Adres usunięty]