Arsene Lupin kontra Herlock Sholmes

Starcie tytanów

To moje kolejne spotkanie z czarującym i niebezpiecznie inteligentnym dżentelmenem włamywaczem, czyli Arsène Lupinem. W drugim tomie swoich przygód stanie w szranki ze słynnym angielskim detektywem, Herlockiem Sholmèsem. Postać ta stworzona przez Leblanca jest zarówno ukłonem w stronę słynnej postaci detektywa powołanej do życia na kartach powieści przez sir Arthura Conan Doyla, jak i delikatnym prztyczkiem w nos, bo w starciu z Lupinem pan Sholmès ma trudny orzech do zgryzienia.

Tom ten składa się zaledwie z dwóch krótkich opowiadań, Blondwłosa Dama, które opowiada o serii tajemniczych kradzieży, za którymi stoi zmyślny Lupin. Do tej sprawy, a przede wszystkim do odzyskania błękitnego diamentu zostaje zobowiązany najlepszy angielski detektyw Herlock Sholmès. To kolejne spotkanie dwóch wielkich umysłów, stojących po przeciwnych stronach barykady prawa. To pasjonujące starcie stanowi wspaniałą rozrywkę dla czytelnika, w pojedynku tym nasi bohaterowie idą łeb w łeb, a zakończenie jest doprawdy zaskakujące.

W drugim zaś opowiadaniu Żydowska lampka, detektyw zostaje poproszony przez barona d'Imblevalle'a o znalezienie sprawcy kradzieży starej żydowskiej lampki w której skryta była cenna rzecz, a mianowicie złota chimera. Jednocześnie Sholmès dostaje wiadomość od Lupina, który odradza detektywowi zajmowanie się tą sprawą. Co wyniknie z ponownego spotkania przeciwników i czy za tymi zuchwałymi kradzieżami stoi znowu Lupin czy może ktoś inny? Tego dowiecie się podczas wciągającej lektury tego zbioru opowiadań.

Tom drugi to kolejne udane spotkanie z piórem pana Leblanca, fani tradycyjnego kryminału, kryminału retro będą myślę zachwyceni. Zdaję mi się, że ten tom jest odrobinę mroczniejszy od pierwszego, jest w nim więcej śmierci i rannych(biedny Wilson). Czyta się dobrze, starcia detektywa z włamywaczem wywołują uśmiech na twarzy czytelnika, a same zagadki są intrygujące. Miłośnicy Indiany Jonesa i Fantomasa powinni być ukontentowani lekturą tomu drugiego przygód Lupina. Ja jestem nadal zauroczona i z wielką chęcią sięgnę po kolejny tom. Na uwagę zasługuje ponownie przepiękne wydanie książki. Jest cudne ! Zatem i treść i okładka zachwyca, czego chcieć więcej ?! Chyba tylko następnej książki z tej zachwycającej serii. ;)

Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Zysk i S-ka.

„Sholmes to prawdziwy fenomen [...] Słuchając opowieści o wyczynach, które rozsławiły go na całym świecie, nie sposób nie zadać sobie pytania, czy również sam Sholmes nie jest postacią legendarną, zrodzoną w głowie innego wielkiego pisarza, na przykład Conana Doyle'a”., czyli pojedynek dwóch geniuszy.

Po pierwszą książkę Maurice Leblanca sięgnęłam zaraz po obejrzeniu świetnego pierwszego sezonu serialu Lupin Netflixa (naprawdę polecam tym, którzy jeszcze nie oglądali). Dżentelmen włamywacz był dobrą lekturą, dlatego nie wahałam się przed sięgnięciem po kolejny tom. Do tego wszystkiego znalazło się tutaj także miejsce dla mojego ulubionego detektywa.

Ktoś kradnie mahoniowe biurko z mieszkania profesora paryskiego liceum – i przypadkiem znajdujący się w nim szczęśliwy bilet na loterię – i znika. Ktoś zabija starego barona w jego własnym domu – i znika. Ktoś kradnie błękitny diament, wcześniej należący do zamordowanego barona – i znika.

„Kiedy już zupełnie nie rozumiem, jak to się mogło stać, podejrzewam Arsène’a Lupina” ‒ mówi inspektor francuskiej policji Ganimard. Poszkodowani w tych trzech sprawach decydują się wysłać prośbę o pomoc do Herlocka Sholmèsa. O pomoc do Sholmèsa zwraca się również baron d’Imblevalle, któremu skradziono starą żydowską lampkę i znajdujący się w niej cenny klejnot. W tym przypadku Arsène Lupin, w tajemniczy sposób dowiedziawszy się, że do akcji znów wkracza Sholmès, kilkakrotnie prosi go, by nie brał tej sprawy, a potem – by się z niej wycofał. Bezskutecznie. Ambicja Herlocka Sholmèsa nie pozwala na to, co pociąga za sobą szereg nieprzewidzianych komplikacji…

Drugi tom nosi tytuł Arsene Lupin kontra Herlock Sholmes, co jak zapewne wiecie jest nawiązaniem do bohatera powieści Arthura Conana Doyle'a, Sherlocka Holmesa. Jestem jego wielką fanką i to właśnie od Studium w szkarłacie zaczęła się moja przygoda kryminałami, a sam Holmes jest jednym z moich ulubionych bohaterów do dzisiaj. Jeśli kiedyś czytaliście może którąś z książek o tym detektywie, to bez problemu znajdziecie w książce Leblanca odniesienia i nawiązania do dzieł Conana Doyle'a. Nie spodziewałam się, że znajdę w tej książce tyle humoru. Naprawdę z niektórych dialogów można się pośmiać. Sama postać Herlocka Sholmesa to karykatura oryginału, a nasz główny bohater będzie wykorzystywał przewagę nad nim. W swojej książce Leblanc ośmiesza zarówno Holmesa, jak i Conana Doyle'a, co temu drugiemu zdecydowanie nie przypadło go gustu.

O ile fabuła nie jest zbyt zawiła i można szybko się domyślić, jak to wszystko się skończy, to całość jest wciągająca. Dzięki lekkiemu stylowi autora i dobremu humorowi, książkę czyta się błyskawicznie. Nie jest to długa lektura – liczy ona 300 stron, a wydanie ma powiększoną czcionkę, która zdecydowanie ułatwia czytanie i cieszę się, że wydawnictwo taką zastosowało. Od razu przyjemniej się czyta. Warto też wspomnieć o wydaniu, które przyciąga wzrok i ja jako sroka okładkowa zachwycam się tę okładkę. Takie małe cudo w biblioteczce.

Arsene Lupin kontra Herlock Sholmes to klasyczny kryminał ze sporą dawką humoru. Przygody Lupina są momentami szalone, ale nie stracił ON na tym swojego sprytu, który momentami naprawdę zaskakuje. Nie znajdziecie tutaj brutalnych zbrodni ani krwi wylewającej się z każdej kolejnej strony, a jednak mnie Arsene Lupin zaczarował. Nie mogę się doczekać kolejnych książek z tej serii.

Czy ktoś nie oglądał serialu Lupin na Netflixie? Pewnie mało jest takich osób. Ja pokochałam ten serial i dzięki niemu sięgnęłam po książki o znanym francuskim złodzieju.

💎 Te książki mają coś w sobie niezwykłego, tajemniczego, nietuzinkowego. Wciągają od pierwszych stron ale i potrafią zaskoczyć czytelnika do granic możliwości.

🎩 W tej część czytelnik będzie miał szanse wzięcia udziału w pojedynku, dwóch antagonistycznych bohaterów. Jeden to inteligentny i nieuchwytny francuski złodziej, drugi perfekcyjny, nieustępliwy angielski detektyw. Lupin kontra Sherlock.

Dwa znane nazwiska zapewnią czytelnikowi kalejdoskop emocji i wyścig z czasem.

⭐ Brawurowy pojedynek pełen animuszu, inteligencji i sprytu na miarę prawdziwych dżentelmenów!⭐

Muszę wspomnieć dodatkowo o przepięknym wydaniu, które jest dopracowane do perfekcji i idealnie pasuje do pierwszego tomu, stanowi wspaniałą ozdobę na mojej półce. Zachęcam do sięgnięcia po tę pozycję, z pewnością nie będziecie tego żałować!

Komu będziecie kibicowali?

Ależ to była wciągająca historia! W ogóle od razu spodobał mi się wstęp, który wzbudził wielkie zainteresowanie. Niby chodziło o zwykły sekretarzyk, jednak to, co się wokół niego działo było dosłownie niewiarygodne! Wzbudzał niesamowite zainteresowanie wśród otoczenia. Klient gotów był zapłacić nawet potrójną sumę za niego, lecz nie został mu sprzedany. Powędrował jako prezent dla dostojnej panny, której to wybitnie się spodobał. W momencie, kiedy przeszedł renowację, ulepszenia i został wzbogacony o pamiątki, które w niego włożono, nagle zniknął! W pierwszej chwili na myśl mi przyszedł ten pierwszy mężczyzna, który być może wodzony wyjątkowością sekretarzyka zaczął śledzić jego losy, jednak czy na pewno? Czy tylko ON był nim zainteresowany?

Muszę wam zdradzić, że zawartość sekretarzyka była niebywale cenna. Zawierała w sobie bowiem pewien bilet... W następstwie wydarzeń, gdyby już całkiem ich było mało, ponownie człowiek cień pojawia się i pozbawia życia barona. Czy więc to już koniec zagadek? W żadnym wypadku! Ponownie w tajemniczych okolicznościach zniknie błękitny diament! Do kogo należał i dlaczego go ukradziono? Komu udaje się bezszelestnie dokonać tych wszystkich zbrodni, by w końcowej fazie rozpłynąć się w powietrzu? Doprawdy zdumiewające...

Kochani, może w to nie uwierzycie, ale to moje pierwsze spotkanie z tymi bohaterami. Sama się zresztą zastanawiam, jak mogłam żyć wcześniej w ogóle nie znając pióra autora? I ten cały kunszt literacki, prawdziwe dzieło sztuki! Napisana w dawnym języku intonowanym bardziej w kierunku dworskiego. Tutaj nawet zwykły poboczny osobnik potrafił się wyniośle wysławiać, bez względu na to, czego dotyczyła jego mowa. Wspaniałe śledztwo, które poznajemy na bieżąco i te momenty, kiedy wszyscy wokół zastanawiali się, jakim cudem stało się to, czy tamto? Sama byłam wielce skupiona, by przechytrzyć postacie i jako pierwsza poznać zakończenie, lub choć zbliżyć się do prawdy, która... Jak sądzicie? Czy autor pozwolił nam się czegokolwiek domyśleć? Odpowiedzią niech będzie moja skromna ocena:-)

Kiedyś, gdy prezentowałam inną książkę, która została zaliczona do klasyki literatury, wspominałam, że nie wypada moich osobistych przemyśleń i uwag nazywać recenzją. Nadal podtrzymuję, to co wtedy napisałam, a dzisiejsze rozważania to moje bardzo osobiste i subiektywne odczucia po lekturze dwóch opowiadań będących drugą częścią cyklu o Arsenie Lupinie. Cykl ten doczekał się wznowienia i czytelnicy ponownie będą mogli cieszyć się zabawnymi perypetiami słynnego włamywacza gentlemana.

Opowieść o potyczkach pomiędzy Lupinem i Sholmsem, dwoma wybitnymi umysłami, wciąga i co najważniejsze doskonale bawi. Od samego początku trudno nie odnieść wrażenia, że ten zbiór opowiadań Leblanca, jest parodią przygód słynnego i niepokonanego detektywa, Sherlocka Holmesa, chociaż bohater jego opowiadań, występuje pod zmienionym nazwiskiem i imieniem. Autor stworzył nietuzinkową historię, którą czyta się z wielką przyjemnością i zainteresowaniem. Pomimo że opowiadania liczą sobie sporo lat, to o dziwo ich język nie wydał mi się archaiczny, a wręcz przeciwnie brzmi bardzo współcześnie. Na słowa mojego uznania zasługują także świetnie wykreowane postacie, zabawne dialogi i przewyborne riposty, którymi przerzucają się bohaterowie.

To była niesamowita przygoda literacka i ogromna przyjemność, móc obserwować, jak dwa wybitne umysły i osobowości walczą ze sobą, niczym dwójka szermierzy. Z jednej strony inteligentny i sprytny mistrz kamuflażu, który potrafi przewidywać ruchy przeciwnika i nie ma takiej opresji, z której nie znalazłby wyjścia, a z drugiej opanowany, bystry obserwator, logicznie kojarzący fakty, któremu nie jest w stanie wymknąć się żaden złoczyńca. Trudno było przewidzieć, który z nich wyjdzie zwycięsko z tego pojedynku, obaj tak samo inteligentni i zdeterminowani, by wygrać. Pomimo mojej wielkiej sympatii dla nich obu, paradoksalnie to Lupina lubiłam bardziej, pomimo że to złodziej, z założenia postać negatywna, która nie powinna zyskać mojej sympatii, a jednak. Nieuchwytny i czarujący złodziej, który ujął mnie swoją pomysłowością, przebiegłością i inteligencją. Trudno mi było, oprzeć jego wdziękowi i nie dać się zmanipulować, podobnie jak współczesnym mu damom.

Pomimo że ta dwójka, stoi po przeciwnych stronach barykady i z założenia nie może żywić do siebie sympatii, to jednak ich relacja jest pełna podziwu i szacunku. W innej sytuacji mogliby być parą wspaniałych przyjaciół, ale to nie ta bajka i nie ta historia. Holmes wypowiada Lupinowi wojnę i nie chodzi tu o to kto ma rację, ale o zasady i honor. Obydwaj walczą ze sobą zaciekle i muszą wznieść się na wyżyny swego geniuszu, by nie dać się pokonać.

Fabuła opowiadań jest prosta i nie ma tu zbyt wielu zaskakujących zwrotów, ale gdy się pojawiają, mają na celu ożywienie akcji i nadania kolorytu całej historii. Lektura ma być przede wszystkim dobrą zabawą, świetną rozrywką i w rezultacie taka jest.

Uważam, że warto wracać do klasyki kryminałów i cieszyć się ich lekturą, bo są niezastąpione w swojej lekkiej formie i ponadczasowe. To wspaniale, że po latach zapomnienia Arsène Lupin wraca do łask i nadal nieodmiennie bawi czytelników swoimi przygodami.

Spędziłam wspaniały czas podczas lektury opowiadań Leblanca i wyśmienicie się bawiłam. Już wiem, że sięgnę po kolejne książki autora, bo jestem oczarowana historiami, które stworzył. Na koniec muszę wspomnieć, że ogromnym atutem tej książki jest niezwykła szata graficzna, twarda oprawa, piękne pozłacane wybicia, jak na klasyk przystało. Klimatyczna, przyjemna, detektywistyczna opowieść, do przeczytania, której serdecznie zachęcam wielbicieli Lupina i nie tylko.