Adam

Do książek polskich autorów zawsze podchodzę z pewną dozą dystansu, bowiem już kilkakrotnie spotkałam się z rozczarowaniem, więc sięgając po takie książki nigdy nie wiem czego się spodziewać. Z autorką Agatą Czykierdą-Grabowską spotkałam się przy lekturze "Wszystkie Twoje marzenia", która nie przypadła mi do gustu. Zwyczajnie w świecie nie mogłam polubić się ze stylem pisania, który był jak dla mnie za prosty. Fabuła książki również wypadła słabo na tle całego szumu, jaki krążył wokół tej książki. Teraz pisząc tą recenzję próbuję sobie przypomnieć, czy czytałam jeszcze coś tej autorki? Ale nie przypominam sobie żadnego innego tytułu chyba, że zapomniałam o nim. Co mnie skłoniło do sięgnięcia po "Adama"? Opis fabuły. Chciałam się przekonać, czy coś zmieniło w stylu pisania autorki, a także byłam ciekawa, co takiego przydarzyło się Adamowi?

Tytułowego "Adama" poznajemy w chwili, gdy trafia do domu zastępczego, by tam przeczekać rok, aż stanie się pełnoletni i będzie mógł się usamodzielnić. Adam nie zaznał w życiu szczęścia. Po trudnym dzieciństwie i tragicznej śmierci matki, chłopak stał się nieufny wobec innych osób. Los postawił na jego drodze dziewczynę, która pomoże mu się otworzyć, a także zaznać spokoju i szczęścia. Oboje będą zwierzać się sobie z najmroczniejszych lęków i tajemnic, do momentu, aż Adam zniknie bez śladu, a co najgorsze będzie go szukać policja. Czy chłopak dopuścił się zbrodni, o którą jest oskarżony?

Pierwsze strony książki zapowiadały się dość dobrze, z ogromnym zaangażowaniem śledziłam losy Adama, bowiem za wszelką cenę chciałam dowiedzieć się, co takiego wydarzyło się w jego życiu. Wiedziałam, że z każdą przeczytaną stroną, autorka będzie nas przybliżać do odkrycia tej tajemnicy. Jednak byłam bardzo niecierpliwa, ale pomimo, że bardzo chciałam zerknąć na ostatnie strony, nie zrobiłam tego ostatecznie. Styl pisania autorki tym razem wypada dobrze, jest lekki i przyjemnie się czyta całą historię. Agata Czykierda-Grabowska potrafi tworzyć tak emocjonalne sceny, że przez całą książkę się po prostu płynie.

To właśnie fabuła jest największym atutem tej powieści. Wydarzenia, jakie rozgrywają się kartach tej powieści są bardzo bolesne. Główny bohater w wieku siedemnastu lat przeżył więcej, niż niejeden dorosły, dlatego nie dziwi mnie jego nieufna postawa wobec innych osób. Łatwiej mu jest odciąć się od świata, niż ujawniać swoje najgorsze przeżycia i wspomnienia. I wtedy za sprawą bezimiennej bohaterki książki udaje się mu otworzyć. Ich wspólna relacja była specyficzna, często rozmawiali wczesnym porankiem, gdy wszyscy domownicy jeszcze spali, zwierzali się ze swoich lęków, a także potrafili wejrzeć w głąb w siebie nie mówiąc ani słowa. Co z jednej strony było piękne, a z drugiej ta relacja wypada za słodko, do tego stopnia, że czytelnik traci zainteresowanie całą historią. Moim zdaniem trzeba znać umiar w chwili tworzenia takich relacji, bo czasami ujmując kilka słów, można nadać większej autentyczności, w którą czytelnik będzie mógł uwierzyć. Przejdę teraz do bezimiennej bohaterki. Zdradzę Wam, że nie odkryłabym tego faktu, gdyby moja siostra nie zapytała mnie o czym jest ta historia, a ja chcąc jej opowiedzieć o bohaterach, przeszukałam całą książkę od początku i nie znalazłam imienia, co wprawiło mnie w zdziwienie, bo jaki w tym cel?

"Adam" to bolesna historia. Ujawnia skutki braku miłości ze strony rodziców, którzy powinni kochać swoje dzieci i opiekować się nimi. Tragiczne wydarzenia, łączą dwójkę głównych bohaterów. Opowieść o pierwszej miłości, o okrucieństwie, jakie potrafią wyrządzić rodzice, o zastraszaniu, a także o proszeniu o drugą szansę.

Wydawać by się mogło, że to standardowa historia w stylu: On - buntownik po przejściach, ona - grzeczna dziewczynka, trochę zamknięta. Jednak nie jest to taki zwykły romans. Oprócz różnych odcieni miłości, w tej powieści aż roi się od tajemnic, dramatów i tragicznych wydarzeń, nic nie jest takie jak być powinno. To nie jest książka dla wrażliwych osób. Ja nie jestem empatyczna i wrażliwa, dlatego raczej bez problemu zniosłam czytanie, jednak osoby bardziej emocjonalne mogę mocno przeżywać tę lekturę.

Są oczywiście rzeczy, które nie za bardzo mi odpowiadały. Należy do nich styl autorki i niektóre kwieciste dialogi, które nie przypominały za bardzo rozmów 17 i 18-latków. Ta książka jest moim pierwszym spotkaniem z twórczością Agaty Czykierdy-Grabowskiej, więc nie wiem czy to jest jej charakterystyczny styl, czy może tylko tę książkę napisała w ten sposób. Nie podobało mi się również pewne rozwleczenie powieści, nagromadzenie tragedii w życiu Adama, wciśnięcie dużej ilości nierealnych sytuacji i wydarzeń, a także fakt, że praktycznie główna bohaterka nie ma imienia. Co najciekawsze, brak imienia zauważyłam dopiero po jakimś czasie od przeczytania, w trakcie lektury nie zwróciłam na to uwagi, jednak ogólnie lubię jak wiem jak się nazywa bohater ;).

Mimo wad i denerwujących momentów, tę książkę czytało mi się dobrze i szybko. Wciągnęła mnie, trochę zaszokowała, pozostawiła z pytaniami... Nie jest to lektura do której chce się wracać, niemniej pozostaje w pamięci, skłania do refleksji... Nie można uznać jej za arcydzieło, ale niewątpliwie jest to książka poruszająca ważne tematy, a zarazem na tyle "rozrywkowa", że się ją całkiem dobrze czyta.

"Wszystkie twoje marzenia" skradły moje serce. Czy tak samo było z dziś recenzowaną książką?

Rzadko kiedy brakuje mi słów, ale teraz tak naprawdę nie wiem co napisać... Jeszcze zanim zabrałam się za lekturę "Adama" spotykałam się z opiniami, że zakończenie rozbija, a książka jest bardzo wzruszająca. Jak było u mnie?

Zacznę od tego, że książka mi się podobała, ale nie pojawiły się u mnie łzy, przeciwnie- uważam, że za dużo jest tych wzruszeń, wątków mających czytelnika chwycić za serce. Po tej książce widzę, że łatwo z tym przesadzić.

O niektórych minusach już napisałam, teraz wspomnę o czymś wyjątkowym- o bajkach, które opowiada narratorka pewnej małej dziewczynce- są one urocze i ciekawe, ma się ochotę na więcej i więcej.

"Adam" to powieść ciekawa, opowiadającej losy dwojga młodych ludzi- Adama, którego życie nie rozpieszczało oraz bezimiennej dziewczyny (uwierzycie, że jej imię nie padło ani raz?). Młody chłopak po śmierci matki trafia do rodziny zastępczej by doczekać 18-tych urodzin, zaś dziewczyna jest córką jego opiekunów. Samotność obojga sprawia, że zbliżają się do siebie i powierzają największe sekrety.

Autorka postawiła na narrację pierwszoosobową. W przypadku tej powieści to dobry wybór.

Jestem ogromnie rozdarta. Nie wiem jak ocenić tę książkę- z jednej strony momentami nie mogłam się od niej oderwać, z drugiej zaś, jak już wyżej pisała jest bardzo dużo wątków mających za zadanie chwytać za serce. A jeśli dodam jeszcze, że nie pochwalam niektórych decyzji bohaterów i uważam, że nie powinny mieć miejsca? (wiem, prosto mówić, gdy się czegoś nie doświadczyło...).

Jedno jest pewne- nie w głowie mi zniechęcenie Was do tej powieści.

Jest mi po prostu smutno. Tak zwyczajnie, po ludzku. A moje serce, niczym szkło pod wpływem gorącej temperatury, popękało na tysiące kawałków. Dlaczego? Bo ta książka jest tak piękna i poruszającą. Bo otula całą sobą, wciąga w zupełnie nieznany świat pary nastolatków, którzy swą dojrzałością mogliby zawstydzić nie jednego dorosłego.

Przez całą lekturę miałam poczucie takiej pełni, że wszystko w tej historii jest na swoim miejscu. Każdy jeden wątek miał solidne podstawy, każda postać to odrębna jednostka z indywidualnym charakterem. Bardzo dobrze rozbudowana fabuła jakby „oddychała” w idealnym tempie, rytmie. Poza tym mamy tu całą paletę emocji, ogrom uczuć spływa na odbiorcę i aż ciężko oddychać, gdy odcienie stają się ciemniejsze. Jest naprawdę wyjątkowo!

„Adam” to książka, która Was wewnętrznie rozbije i nie sklei na nowo. Jej słodko-gorzki smak pozostanie w Was na długo, będziecie rozmyślać nad tym co się stało, czemu można było zapobiec albo co później mogło się jeszcze wydarzyć. Nie jestem największą fanką tego typu gatunku, ale wierzcie mi – ta historia to piękna podróż w głąb człowieka, jego najprawdziwszego „ja”, to odkrywanie miłości pośród ogromnej tragedii i szukanie dobra tam, gdzie zło panoszy się w najlepsze. I aż chciałoby się krzyczeć na niesprawiedliwy los, ale trochę brakuje tchu po tym wszystkim, co się tam wydarzyło.

Jestem zauroczona, przepadłam. I czuję przemożną potrzebę dowiedzenia się co dalej z głównymi bohaterami, a to zdarza się rzadko. Polecam całym mym obolałym sercem, niepogodzonym z tym co się stało, ale może i trochę wierzącym w to, że los okaże się łaskawy dla Adama i „dziewczyny, która czuła za bardzo”…

Tytułowy bohater - Adam, w chwili gdy go poznajemy ma 17 lat i po wielkich przeżyciach z dzieciństwa trafia do rodziny w której poznaje bezimienną dziewczynę. Dziewczyna ma 16 lat i jest córką ludzi, którzy przygarniają dzieci po przejściach . Rodzice bardzo dbają o to aby dziewczyna i Adam nie zbliżyli się lecz już od pierwszych chwil bezimienna bardzo intryguje chłopaka. Para wyjawia sobie najboleśniejsze i największe sekrety zbliżając się przy tym do siebie. Gdy Adam kończy 18 lat nagle znika, ale czy ich miłość zniknie....przekonajcie się sami czytając tę książkę.

Agata Czykierda - Grabowska sprezentowała czytelnikowi karuzelę uczuć. "Adam" jest to historia pełna bólu, cierpienia, ale także skrytej miłości i pragnienia względem drugiej osoby. W książce ukazane są ludzkie problemy, które w rzeczywistości i w tempie życia ciężko zauważyć osobom, które nie mają z tym styczności. Ja do tej pory też się nie zastanawiałam nad tym jaki ból i pustkę w sercu czują osoby, które są okropnie traktowane bądź niezauważane przez własnych rodziców lecz po tej książce długo o tym nie mogłam zapomnieć i bardzo długo się zastanawiałam czy też byłabym taka silna jak bohaterowie książki.

Bohaterowie tej historii to przede wszystkim młodzi ludzie, zatraceni w swoich problemach i trudnościach szukający przede wszystkim miłości, szczęścia, czułości, a także niekiedy uwagi ze strony najbliższych. Tajemniczości tej historii sprzyja miejsce w którym rozgrywa się akcja czyli dom na uboczu wśród lasów i jeziora.

Ta książka wciągnęła mnie od samego początku i nie mogłam się od niej oderwać, aż do samego końca. Jest napisana piękną polszczyzną pełną opisów przyrody, uczuć. Dzięki takim opisom czytelnik może wejść głębiej w uczucia jakie targają bohaterów, a także poczuć klimat miejsca w którym rozgrywa się akcja. Historia sama w sobie jest z jednej strony smutna, ale także pełna ciepła i szczęścia. Gdybym miała ją zakwalifikować do jakiegoś gatunku to nie umiałabym ponieważ troszkę jest tam romansu, troszkę kryminału, trochę obyczajówki.

Musicie koniecznie tę książkę przeczytać. Zostanie na długo w waszych myślach.

Moja ocena książki: zdecydowanie 10/10

więcej na [Adres usunięty]

"Adam" to nie jest prosta historia o nastoletniej miłości, nie ma w niej problemów "typowych" nastolatków. Są za to ludzie, niesprawiedliwość, ból, cierpienie i dużo łez. Przedstawia obraz, na który nie chcemy patrzeć, problemy, które wolelibyśmy zamieść pod dywan. A co najważniejsze jest w niej dobro, które możemy zrobić okazując empatie. Autorka całkowicie wciągnęła mnie w swój świat, w którym dostałam taką dawkę emocji, po których czuję że kolejna książka, którą wybiorę nie udźwignie moich oczekiwań.

Niesamowite są również bajki wplecione w historię, które są cudowne. Dzielę się nimi z moimi smykami kiedy idziemy spać i mam cichą nadzieję że kiedyś Agata wyda książkę dla dzieci z historiami z tak samo silnym i mądrym przekazem.

"Człowiek musi zostać zauważony. Musi mieć kogoś, dla kogo będzie najważniejszy, i kogoś, komu przysłoni świat."

[…]

Autorka po raz kolejny daje nam nieprzeciętną historię, która w bardzo baśniowy sposób przybliża nam problemy i tragedie, z jakimi muszą zmagać się dzieci oraz nastolatkowie: zaczynając od braku miłości i czułości ze strony rodziców, czy też opiekunów po… zbyt duże zainteresowanie z ich strony. Mimo, że Agata Czykierda-Grabowska w subtelny sposób stara się zwrócić naszą uwagę na różne niepokojące zachowania dorosłych i dzieci, to świadomość, że one istnieją, a prawa dzieci codziennie są łamane, jest przerażająca. Drugą rzeczą, równie przykrą i bardzo prawdziwą, na którą jesteśmy uczulani jest to, w jaki sposób dzieci radzą sobie z traumą, którą fundują im ci, co powinni być wsparciem i stać na straży ich bezpieczeństwa. Historia stworzona przez autorkę mocno i dużo daje do myślenia, a tematy pojawiające się w niej nie pozwalają przejść obok niej obojętnie. Lektura Adama wyzwala lawinę emocji, są jak tsunami, przed którym nie ma ucieczki. Najpierw pojawia się ciekawość, potem współczuje i ból, a wszystko to okraszone zostaje nieprzeciętną wrażliwością i delikatnością bohaterki, z perspektywy której poznajemy historię tytułowej postaci i… jej samej. Jej opowieść przenosi nas jakby w inny wymiar, niby taki sam jak nasz, ale zupełnie odległy. Czasami ma się wrażenie, jakby to, co dzieje się na łamach Adama nie było realne i możliwe. Po chwili przychodzi jednak otrzeźwienie, a wraz z nim emocje, które sprawiają, że nie można zaczerpnąć tchu. Ma się wrażenie, jakby jakaś niewidzialna obręcz zaciskała się na wysokości klatki piersiowej i nie pozwalała wziąć głębszego oddechu.

Oprócz trudnych relacji pomiędzy rodzicami (opiekunami) a dziećmi, autorka w piękny sposób opisuje czym jest samotność. Boże, jakie to wszystko jest prawdziwe… Boleśnie prawdziwe… Nikomu jej nie życzę, nawet największemu wrogowi. Mam tylko nadzieję, że z czasem coraz mniej będzie ludzi samotnych…

[…]

Sugerując się tytułem można by rzec, że głównym bohaterem jest jedna osoba - Adam. Nic bardziej mylnego! Historia, jak wspomniałam wcześniej, napisana jest z perspektywy dziewczyny, która czuje zbyt mocno, i moim zdaniem to ona odgrywa główną rolę w tym baśniowym i momentami przerażającym spektaklu. Autorka w powieści wykorzystała ciekawy zabieg, który wzbudza zainteresowanie wielu czytelników. Dzięki niemu każda z nas może się utożsamić z bohaterką, a nawet można odnieść wrażenie, że jest wręcz… namacalna. […].

Lektura Adama dostarcza nam nie tylko emocji, jest także kopalnią przepięknych cytatów. Z kolei baśń, jaką snują bohaterowie przez całą fabułę jest niesamowita. Głęboka i jednocześnie prosta w przekazie, mocno pobudza wyobraźnię i w subtelny sposób rysuje traumatyczne przeżycia i uczucia jakie kłębią się w duszach obu postaci. Agata Czykierda-Grabowska pokazała w Adamie na co ją tak naprawdę stać i mam wrażenie, że to dopiero początek tego, co ma nam do zaoferowania. Jak dla mnie mogłaby jeszcze raz zapuścić się w tamte niezwykle twórcze rejony, ale boję się, że ani ona, ani my nie wytrzymalibyśmy kolejnego, tak dużego ładunku emocjonalnego. W Adamie jest ON bardzo silny, momentami wręcz namacalny…

Moim zdaniem Adam jest najlepszą powieścią, jaką udało się autorce napisać. To niezwykle magiczna, baśnowa, słodko-gorzka historia o... różnych odcieniach samotności. O miłości i jej braku. O uczuciach i ich braku. O przyjaźni. O traumach i lękach. O życiu, które przy odrobinie szczęścia może stać się baśnią ze szczęśliwym zakończeniem. O życzeniach, które czasami się spełniają i o… nadziei, która tli się w sercu każdego z nas. Która może zgasnąć i zapłonąć na nowo. To obowiązkowa lektura dla tych… którzy czują zbyt mocno.

[[Adres usunięty]]

Adam nie miał łatwego życia. Cierpiał i doznawał niewyobrażalnych krzywd. Jednak nie doczekał się pomocy, aż do czasu wielkiej tragedii, która bezpowrotnie odmieniła jego życie. Tragiczna śmierć matki zmusza go do walki o samego siebie i w końcu zaczyna rozumieć, że nie wszystko stracone. Adam trafia do domu tymczasowego, gdzie ma doczekać swoich osiemnastych urodzin. W ciągu tych kilku miesięcy zaczyna rozumieć, czym jest prawdziwa rodzina. Jednak to poznanie pewnej dziewczyny coś w nim zmienia. To ona motywuje go do walki, a ona zatraca się w Adamie, bo w końcu czuję, że żyje!

Nie spodziewałam się tak pięknej i wstrząsającej książki. Od pierwszej strony przepadłam i delektowałam się każdym słowem. Morze uczuć i jeszcze więcej tajemnic, które potrafią wstrząsnąć czytelnikiem.

Adam to prawdziwa zagadka. Autorka bardzo oszczędnie ujawnia skrywane przez niego tajemnice. Chłopak z trudnego domu, który został skrzywdzony na wiele sposobów. Być może nie brzmi to oryginalnie, ale uwierzcie mi, ta książka ma w sobie magie i po skończonej lekturze, uważam, że to jedna z lepszych książek tego roku!

Narratorka i główna bohaterka jest jedną z najlepiej wykreowanych postaci, z jakimi ostatnio się zetknęłam. Samotna dziewczyna, która czuje zbyt wiele. Czy jest to możliwe? Uważam, że tak! Bardzo wrażliwa młoda osoba. Jej rodzice prowadzą pogotowie opiekuńcze. Szybko i mocno przywiązuje się do dzieci, które przewijają się przez jej dom. Kocha, tęskni i często wspomina. Czuje się samotna i wyobcowana. Nie jest to jakiś młodzieńczy bunt, czy wymysł. Poczułam z nią więź dosłownie od pierwszej strony i co najdziwniejsze, dopiero w połowie książki zorientowałam się, że nie wiem jak ma ta dziewczyna na imię. Początkowo myślałam, że to wynika z mojej nieuwagi, lecz do końca nie dowiedziałam się, jakie imię nosi główna bohaterka! Ciekawy zabieg i szalenie mi się to podobało. Dodatkowo podkreślało jej sytuację i uczucia, których była pozbawiona.

Wątek domu tymczasowego, to kolejny ważny temat warty uwagi i głębszego zastanowienia. Dzieci przewijają się przez ten dom, lecz nie bez echa. Łatwo przywiązać się do tak młodych osób, szczególnie tych zranionych, które łakną miłości i troski. Wcale się nie dziwie głównej bohaterce, że tak silnie odczuła stratę każdego z ich. Rodzice chyba najbardziej mnie frustrowali i nigdy ich w pełni nie zrozumiem. Kolejny plus dla bajek! Bo one stanowią ważną część tej historii. Główna bohaterka snuje opowieści, które mają w sobie wiele prawdy i to jest bardzo klimatyczne. Tylko zakończenie może być nieco szokujące i pozostawiające po sobie wielki niedosyt. Nie zawsze finał musi być idealny i nie chodzi mi o to, że ta opowieść potoczyła się nie po mojej myśli, lecz dlatego, że Adam nadal pozostaje dla mnie zagadką. Niby wszystko zostało wyjaśnione, a mimo to mam wrażenie, że ten młody mężczyzna ma jeszcze kilka tajemnic.

„Adam” to bez wątpienia hit tego lata! Piękne mazurskie jeziora stanowią piękne tło dla toczących się wydarzeń! Jednak to historia skrzywdzonego Adama oraz bezimiennej dziewczyny chwyciła mnie za serce i nieco je zmaltretowała. Jest burzliwie, wzruszająco i nieco strasznie! Czyli po prostu idealnie. Świetna powieść. Nie tyko dla młodzieży! Czy polecam? Koniecznie musicie przeczytać! 9/10

Adam... Ta książka Agaty Czykierdy-Gtabowskiej jest inna, cięższa, emocjonalna, może trochę problematyczna. Temat w niej poruszony jest problematyczny, jest tematem tabu, bo przecież miłość matki do dziecka powinna być bezgraniczną i bezwarunkowa. A co jeśli tak nie jest? Co się dzieje kiedy dziecko musi mierzyć się z problemami przerastającymi nawet dorosłych? Adopcja, pedofilia, przemoc, a z drugiej strony miłość, zaufanie, bezpieczeństwo. Tak, ta książka daje popalić, daje możliwości by czytelnik sam mógł sobie odpowiedzieć na niektóre pytania. Książka inna, piękna, trudna.

Bezimienna dziewczyna, która czuła zbyt mocno i Adam - zamieniony w chłopca ptak.

Muszę przyznać, że z recenzji innych dowiedziałam się, że bohaterka nie ma imienia. W sensie ma, ale autorka go nie zdradziła, a bohaterzy nie zwracają się do niej bezpośrednio imieniem. Czytając tę książkę to nie ma absolutnego znaczenia i gdybym nie wiedziała już o tym wcześniej, nie jestem pewna czy zwróciłabym na to uwagę. Autorka udowodniła, że nie ma znaczenia imię, tylko kreacja bohatera, a na tą narzekać nie mogę. Bo każdy bohater w tej książce dostał indywidualny charakter. To ludzie z krwi i kości, przeniesieni na papier.

Utożsamiłam się z bohaterką, dzieliłam jej cechy i w pewnych momentach czułam jakbym to ja była bohaterką tej książki. Szczególnie, że tym razem Pani Agata postawiła na narrację pierwszoosobową, co było jedynym słusznym rozwiązaniem i dzięki temu poczułam tę książkę dużo głębiej i wywołała we mnie więcej emocji. "Adam" wręcz mnie pochłonął, wciągnął w wir wydarzeń i już tak zostawił.

Co tu dużo pisać, tytułowy Adam zdobył moje serce od pierwszych stron. Do tej pory "kochałam" się w pewnych siebie, silnych, bezczelnych i "złych" bohaterach. Adam jest ich przeciwieństwem. To skryty, tajemniczy, samotny i wrażliwy bohater, którego nie sposób nie obdarzyć sympatią. Chyba zmienił moje postrzeganie bohaterów. A raczej autorka zmieniła, bo udowodniła, że spokojny i cichy bohater też może zdobyć serca czytelniczek.

"Bo czy wszystko musi się zawsze kończyć źle? Czy w życiu nie dzieją się rzeczy piękne i dobre jak w baśniach?"

Poprzez baśnie, które bohaterka opowiada, możemy się przenieść w wymyślony świat. Jestem pełna podziwu dla Pani Agaty nie tylko za napisanie tak cudownej powieści, ale także za stworzenie tych baśni, które chciałabym przeczytać w dłuższej wersji. Podobno bajki zawsze kończą się happy endem, ale czy na pewno? Tego dowiecie się czytając "Adama".

Każdy wątek dostał swoje rozwinięcie i zamknięcie. Nawet kiedy coś było poruszone dużo wcześniej a ja o tym zapomniałam i nawet nie zorientowałabym się, że nie dostałam odpowiedzi, autorka w pewnym momencie zaskakiwała i powracała do danego wątku, by odpowiednio go poprowadzić i zakończyć.

"Adam" to powieść pełna ciepła, czułości i realności. Z drugiej strony to opowieść o odrzuceniu, o potrzebie bycia kochanym, poradzeniu sobie z przeszłością, o niewinności i samotności. Uczucie między bohaterami rozwija się powoli, od przyjaźni. Jest czyste, prawdziwe, powolne i bez zbędnych problemów. Emocje, które towarzyszą podczas czytania są nie do opisania, a momentami rozrywają serce. To jedna z tych książek, o której ma się w głowie setki słów, a jednak kiedy przychodzi do napisania czegoś, tych słów brakuje. Tak bardzo jest dobra i prawdziwa.

"Adam żył. Był jednym z tych, którzy wciąż walczyli i cały czas mieli nadzieję."

Nie wiem jak autorka poradzi sobie z kolejnymi powieściami, bo postawiła sobie poprzeczkę tak wysoko, że mam wrażenie, że trudno będzie jej ją przebić. To zdecydowanie NAJLEPSZA książka Pani Agaty i na pewno jedna z najlepszych jakie przeczytałam w tym roku. Jestem zachwycona, zaskoczona, rozdrażniona i smutna, że jestem już po lekturze, a moja przygoda z bohaterami dobiegła końca. Czy mogłabym sobie życzyć kolejnej części? Chciałabym, jednak ta historia dostała swoje zakończenie i inaczej być nie mogło. Z całego serca polecam, bo to świeża, piękna i do bólu prawdziwa historia, którą mam nadzieję, że pokochacie tak jak ja.

Sukcesywnie staram się nadrabiać zaległości czytelnicze, które i tak stale rosną. Najczęściej sięgam po literaturę polską, chociaż przede mną jeszcze wiele niepoznanych nazwisk. W planach na 2018 rok pojawiło się poznanie twórczości przynajmniej kilku kolejnych autorów, w tym właśnie Agaty Czykierdy-Grabowskiej. Z tego względu kiedy dostałam propozycję przedpremierowego poznania historii o niejakim Adamie, bez zastanowienia skorzystałam z niej.

Los nigdy nie rozpieszczał tytułowego bohatera, nieustannie rzucając mu kłody pod nogi. Dom tymczasowy, do którego trafia, ma być jedynie chwilowym przystankiem w jego życiowej podróży, co zmienia się, kiedy chłopak poznaje córkę swoich opiekunów. Ona także skrywa tajemnicę, przez którą nie potrafi być beztroską nastolatką. Czy ich miłość przetrwa niejedną ciężką próbę?

Ciekawym zabiegiem jest totalny brak znajomości imienia głównej bohaterki, dzięki czemu można utożsamić się z nią bez większego problemu. Nawet ze mną ma elementy wspólne - brązowe włosy, zielone oczy oraz ogromne przywiązanie do dzieci, które wcale nie jest takie dobre. Doskonale wiem, jak boli odejście dziecka, które polubiło się od pierwszego wejrzenia. Będąc wolontariuszką w domu dziecka w grupie niemowlęcej, mocno przywiązałam się do pewnej dziewczynki - kiedy dowiedziałam się, że została skierowana do jakiejś rodziny, a ja nie mogłam nawet pożegnać się z nią, moje serce rozpadło się na kawałki. Cieszyłam się, iż trafiła do (mam nadzieję) kochającego domu, ale z drugiej strony cierpiałam, przez co nie potrafiłam i nie chciałam ponownie otworzyć serca innym dzieciaczkom. To mi uświadomiło, że moje marzenia o pracy w domu dziecka nie mogą zostać zrealizowane, ponieważ nie podołam poczuciu ciągłej utraty każdego kolejnego malucha... Dlatego wiem, jakie uczucia targały główną bohaterką.

Agata Czykierda-Grabowska sięga po wątki bardzo trudne - samotność, molestowanie seksualne, utrata dziecka, brak miłości ze strony najbliższych, niełatwe dzieciństwo, porzucenie, śmierć. Obok takich spraw nie da się przejść obojętnie. Cieszę się, że w owej opowieści pojawia się tematyka domu zastępczego oraz traum, z jakimi często zmagają się podopieczni, bo jest mi to bliskie ze względu na rodzaj wykształcenia oraz wieloletniego wolontariatu z czasów licealnych oraz studenckich. Jednak właśnie z tego powodu fabuła kompletnie mnie nie zaskoczyła, ponieważ za wiele widziałam i słyszałam, aby miało mnie to zszokować.

"Adam" zbiera masę pozytywnych opinii, dosłownie wszyscy zachwycają się tą historią. Chyba przez to (kolejny raz!) postawiłam książce poprzeczkę bardzo wysoko... widocznie zbyt wysoko. Być może gdybym była sporo młodsza lub nie miałabym do czynienia z tyloma podobnymi opowieściami, to "Adam" skradłby moje serce, ale muszę szczerze przyznać, że nie znalazłam w nim niczego wyjątkowego. To typowa książka z nurtu New Adult - młodzi ludzie zakochują się w sobie, ale droga do wspólnego szczęścia nie jest prosta, ponieważ w tle pojawia się masa różnych problemów.

To powieść, która na pewno skradnie serce wielu osobom. Może gdyby pozbyć się za dużej ilości opisów czy włączyć tu jakiś element zaskoczenia, to ja również znalazłabym się w tym gronie. Niestety za dużo zabrakło, abym mogła zachwycać się najnowszym tytułem pisarki. Niemniej cieszę się, że poznałam jej pióro, bo jest naprawdę godne uwagi. Na pewno sięgnę jeszcze po jakiś tytuł, który stworzyła, jednak dokonam porządnego researchu, żeby trafić na historię skierowaną głównie do osób dorosłych, ponieważ istnieje większa szansa, iż spełni moje oczekiwania.

Chyba nie ma gorszego uczucia niż bycie samotnym wśród ludzi. Obecność drugiego człowieka bywa kojąca, może zapobiec wielu tragediom, jeżeli jest to ktoś godny zaufania. Niekiedy nie trzeba nic mówić ani robić, wystarczy być obok. Wtedy okazuje się, że nawet w najgorszych momentach można znaleźć przynajmniej jeden powód do szczęścia. Często nie mamy wpływu na to, jacy ludzie nas otaczają, a także na to, jacy jesteśmy, ale pamiętajmy, że mamy wpływ na to, jak pokierujemy swoim życiem. Nie zawsze jest ON duży, czasami możemy dokonać jedynie maleńkich zmian, ale warto... zawsze warto.

[Adres usunięty]

Pierwszy raz do czynienia z Agatą Czykierdą - Grabowską miałam wtedy, kiedy sięgnęłam po "Jak powietrze" jej autorstwa. Wiem, że ta książka podobała się wielu, ale mnie nie zachwyciła. Zniechęciła do sięgania po polskie książki, a w szczególności po inne powieści autorstwa Pani Agaty. Jeśli ktoś by mi powiedział kilka miesięcy temu, że sięgnę po jej książkę, to nie wiem, czy bym nie wyśmiała takiej osoby. Wierzycie w przeznaczenie? Kiedy dostałam propozycję zrecenzowania tej książki, widziałam tylko tą cudną okładkę. Od razu zgodziłam się ją zrecenzować, nie spojrzałam nawet czyjego jest autorstwa. Dopiero na drugi dzień zdałam sobie sprawę, że wzięłam do przeczytania książkę Pani Agaty. Pierwsza myśl? O nie! Jak sobie poradzę? Później doszłam do wniosku,że to może jakiś znak, aby móc przekonać się do twórczości tej autorki? Postanowiłam, że podejdę do niej bez żadnych uprzedzeń i z takim nastawieniem przystąpiłam do czytania "Adama".

Nie wciągnęłam się od pierwszych stron. Początkowo odkładałam tę książkę, czekałam aż się rozkręci. Dopiero około 200 strony zaczęło się coś dziać. Autorka stopniowo rozwijała znajomość pomiędzy bohaterami. Obydwoje byli w jakiś sposób zranieni przez rodziców. Ona czuła się przez nich niekochana i mało ważna. Szczególnie przez matkę, która więcej uwagi poświęcała obcym dzieciom niż własnej córce. A Adam miał jeszcze trudniej. Z jego postacią najbardziej się utożsamiam, bo sama miałam trudne dzieciństwo i wiem jaki ból i cierpienie ze sobą niosą takie przeżycia. Pomimo tego, co obydwoje przeszlli nie zamknęli się całkowicie na świat. Nie brakowało im empatii, którą okazywali dzieciom jakie przebywały w domu dziewczyny. Wspierali się, byli dla siebie podporą i czytali z siebie jak z otwartej księgi. Adam sprawiał, że dziewczyna czuła się mniej samotna i dostrzegana, bo widział w niej to, czego inni nie potrafili dostrzec.

"Adam" to powieść, która zaskoczyła mnie swoją dojrzałością i kreacją bohaterów. Nie byli płytcy i infantylni. Pewne zachowania mieli typowe dla swojego wieku, ale wykazywali się ten dojrzałością i rozsądkiem. Mam wrażenie, że nawet styl pisania autorki się poprawił, co również miło mnie zaskoczyło. Najbardziej rozwaliły mnie ostatnie strony tej powieści. Po moim policzkach popłynęło parę łez. Powróciły wspomnienia, zabolało mnie to, że takie sytuacje faktycznie się przydarzają. Sama nie miałam łatwo, ale wiem, że są dużo gorsze historie i to powoduje we mnie smutek, niekiedy wściekłość na to, że po świecie chodzą zwyrodnialcy. To, co Adam przeżył nie zostało jakoś specjalnie przedstawione, zabrakło mi rozwinięcia tego wątku, ale jednak w jakiś sposób uderzyło to we mnie.

"Adam" to smutna i przejmująca historia o okrucieństwie, o ludziach, którzy nie chcieli czuć, a czuli zbyt wiele. Pokazuje, że pomimo zła, które nas spotyka, ostatecznie nie da wyłączyć emocji i być obojętnym na nie. Nie wywołała we mnie huraganu uczuć, ale nie czytałam jej też obojętnie. Ostatecznie nie żałuję sięgnięcia po tę powieść. Bardzo cieszę się, że autorka pozostawiła otwarte zakończenie, które czytelnik może sam sobie dopowiedzieć. Myślę, że postać Adama razem ze swoim bólem, siłą i tym, co pomimo zła potrafił w sobie zachować, pozostanie we mnie na dłużej.

"Dziewczynce nie podobał się ten pomysł. Przecież chciała być szczęśliwa i chciała móc litować się nad cierpiącymi. Czy śmierć nie była lepsza od stanu, w którym nie można czuć?"

Po ciężkim dzieciństwie i tragicznej śmierci matki, Adam musi doczekać do swoich osiemnastych urodzin w domu tymczasowym. Po nich będzie musiał radzić sobie całkowicie sam i nikt nie pomoże mu poradzić sobie ze swoimi lękami, od których nikt przez całe życie nie mógł go uchronić.

Nigdy nie spodziewał się, że los postawi na jego drodze dziewczynę, która czuje zbyt mocno. Ona także skrywa bardzo bolesną tajemnicę, której do tej pory nikomu nie zdradziła i z nikim się nią nie podzieliła.

Nie mógł przewidzieć, że zrodzi się między nimi miłość czysta i młodzieńcza, ale też tajemna i obezwładniająca, która może przegonić mrok.

"Miałam wrażenie, że ta chwila jest tak ulotna i delikatna, że może się rozsypać jak zamek z piasku. Po prostu patrzyłam na spokój i piękno tego momentu, który na zewnątrz otoczony był olbrzymim bólem, trudnymi decyzjami i żalem niemożliwym do udźwignięcia. Ale tutaj, wewnątrz tego zamku z piasku, wszystko było idealne."

Pani Agata Czykierda - Grabowska stworzyła książkę, która niesie ze sobą niesamowicie ważne przesłanie. Dotyka ona bardzo trudnych i ważnych tematów i jednocześnie tworzy historię, która moim zdaniem zdoła poruszyć każdego czytelnika, nie ważne w jakim wieku ON jest. "Adam" należy do gatunku young adult, jednak nie jest to płytka i przesłodzona opowieść o miłości nastolatków. Jest subtelna i pełna nadziei na to, że każdy dzień może odmienić nasze życie, stawiając na naszej drodze kogoś, kto pomoże nam z naszymi najgorszymi lękami. Tytułowy Adam trafia do rodziny tymczasowej, w której żyje dziewczyna o zielonych oczach. Jak ma na imię? Nie znajdziecie tego na stronach książki. Pani Agata stworzyła bohaterkę, nie nadając jej imienia. Jeszcze nigdy się z czymś takim nie spotkałam, jednak to jak ten zabieg wpływa na całą historię jest niesamowite. Dziewczyna skrywa swoje tajemnice i nikt nie był w stanie tego dostrzec. Dopóki nie zjawił się Adam, nikt nie starał się poznać jej serca, które kocha zbyt mocno. Naprawdę ciężko jest mi opisać jak wiele emocji towarzyszyło mi w czasie czytania. Ostatnio mam szczęście i trafiam na naprawdę cudowne książki, jednak ta jest naprawdę wyjątkowa. Z ręką na sercu mogę powiedzieć, że do tej pory jest to najlepsza książka przeczytana w 2018 i na pewno znajdzie się w grudniowym podsumowaniu tego roku.

"Zamyśliłam się i jak to bywało wcześniej, obecność tego chłopaka nie przeszkadzała mi w tym. Jakby był częścią moich myśli, przycupnięty gdzieś w kącie, aby mi się przyglądać."

W książce poruszone są tematy przemocy w rodzinie, dzieci pozbawionych opieki, krzywdy jaką można wyrządzić nawet o tym nie wiedząc i przeszłości, która ciągnie się za człowiekiem, nawet wtedy, kiedy nie ma ON na nią wpływu i nie jest zgodna z prawdą. W tej historii można odnaleźć wiele tematów i wątków, które niestety są obecne w realnym życiu codziennie. Bardzo podobał mi się motyw bajek, które opowiadają bohaterowie. W ten sposób przekazują oni swoje uczucia i troski, jednocześnie pobudzając wyobraźnie czytelnika. Zaznaczyłam tyle pięknych cytatów, że mógłby powstać z nich osobny post. Tyle razy podczas czytania chciałam krzyczeć "Dlaczego tak? Czemu to się dzieje?". Niestety świat jest brutalny i nie można okłamać rzeczywistości. Często nie mamy wpływu na to jak potoczy się nasze życie. Na to kto i jak obdarzy nas uczuciem, nawet tym chorym, które będzie nam towarzyszyło do końca naszych dni i nigdy nie będzie można naprawić i wypełnić dziury, jaką wywołało w naszym życiu. Jednak mimo to wszystko, w niektórych osobach pozostaje ta chęć życia i walki o lepsze jutro. Nie ważne ile razy człowiek upadł, zawsze może się podnieść. Czasem może się wydawać, że ten upadek jest tak bolesny i na pewno nie da się rady po nim wstać, jednak właśnie wtedy w naszym życiu może pojawić się osoba, która poda nam rękę, pomoże się podnieść i razem, ramię w ramię, ruszy naprzeciw wszystkim przeciwnością losu. To właśnie pokazuje ta książka.

Mogłabym pisać o niej jeszcze dużo, jednak tak naprawdę mam wrażenie, że żadne słowa nie są w stanie oddać tego, jak piękna ona jest i jak ważne przesłanie ze sobą niesie. Dlatego zachęcam Was do jej przeczytania. Już wiem, że będę o niej mówić często i głośno. Będę skakać ze szczęścia, jeżeli zachęcę kogoś do jej przeczytania, ponieważ chciałabym, żeby było o niej głośno. Jeśli nie jesteście przekonani do polskich autorów, spróbujcie. Ta pozycja zmieni Wasze spojrzenie nie tylko na świat, ale też na polską twórczość. Mnie odmieniła i na pewno będę do niej bardzo często wracać.

[Adres usunięty]

Od jakiegoś czasu nie unikam polskich książek, wręcz lubię dawać im szansę, jednak mało jest naszych autorów, którzy w szczególnym stopniu zaskarbiliby moją sympatię (na pewno mało?... naliczyłam co najmniej siedem ;P). Jedną z takich autorek jest Agata Czykierda – Grabowska, serio, ja nawet nie muszę czytać opisu, żeby wiedzieć, że muszę przeczytać każdą książkę, która wyjdzie spod jej pióra! Ostatnio bardzo głośno jest o jej najnowszej pozycji i tu mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że ten rozgłos jest zdecydowanie słuszny!

Zanim zabrałam się za czytanie, spotkałam się kilkoma opiniami osób, którego przeczytały ją jeszcze wcześniej, jakoby ta książka miała być zupełnie inna, niż pozostałe. I wiecie co? Zgadzam się z tym. „Pierwszy raz”, czy też dwie pozostałe pozycje wydane przez OMG Books są bardziej... wesołe, pełne życia, optymistyczne. Natomiast jeśli chodzi o „Adama”, to mamy tu do czynienia z nieco cięższym podejściem do życia, nie zrozumcie mnie źle – ta książka jest przepiękna i zdania nie zmienię, ale jest również cholernie bolesna, odciska na czytelniku swoje piętno. I zapada w pamięć.

Głównym bohaterem jest tytułowy Adam, chłopak u progu dorosłości, który zaznał w życiu wiele bólu i cierpienia, który nie wie co to szczęśliwe i beztroskie dzieciństwo. Poznajemy go w momencie, kiedy na ostatni rok dzieciństwa trafia pod opiekę pary, która ma rok młodszą od niego córkę. I właśnie ta dziewczyna jest narratorką. Ale wiecie co jest najciekawsze? Autorka zastosowała bardzo ciekawy zabieg i tutaj przyznaję bez bicia, że zawaliłam, bo zwyczajnie go przegapiłam! Nie wiem jakim cudem, ale przeoczyłam fakt, że w całej historii nie ma podanego imienia dziewczyny! Ale i tak podziałało to na mnie tak, jak powinno. Bo pozwala to na zżycie z bohaterką i wierzcie lub nie, ale w moim przypadku tak się stało. Może nie wyobrażałam sobie siebie na jej miejscu, ale znalazłam w jej postaci wiele wspólnych cech z moimi i chyba dlatego tak bardzo ją polubiłam. Nie irytowała mnie, nie podejmowała decyzji w jej mniemaniu najlepszych dla wszystkich, działała z głową, rozsądnie i dbała o innych.

Z kolei Adam... dziewczyny, ja nie uwierzę, jeśli którejś z Was ON nie przypadł do gustu, po prostu nie uwierzę ;P Ten chłopak jest cudowny! Ale serce kraja się na myśl, ile ON musiał w życiu przejść i ile jeszcze go czeka. Agata, musiałaś być dla niego taka okrutna? :( Albo to po prostu życie jest takie i Ty to bardzo dobrze na jego przykładzie pokazałaś. Adam przeżył sporo trudnych chwil, ale.. ON się nie załamał, żyje i walczy dalej! Choćby nie wiadomo jak trudno było. Zresztą... ma dla kogo! Wiele razy było mi go żal, byłam sfrustrowana okrutnością ludzi i losu, ale równie często podziwiałam jego siłę, upór i odwagę.

Bo wiecie... mimo bajecznej okładki, „Adam” wcale nie jest piękną i nieskazitelną bajką o cudownej miłości usianej różami, rodem z księżniczek Disneya. Nie, „Adam” to, owszem, piękna, ale brutalna opowieść o życiu, o tym jakie ono jest niesprawiedliwe i podłe, o tym że czasem los toczy się zupełnie inaczej niżbyśmy chcieli i nie mamy na to wpływu. Czasem chciałoby się go nagiąć i skierować nasze ścieżki na zupełnie inne tory, ale to tak nie działa. Jednak nawet w tych mrocznych chwilach jest szansa na światełko w tunelu, jest szansa na miłość. Miłość, która może ocalić. Ale może też zniszczyć. Tylko, że... czy szansa jest równa temu, co się wydarzy?

Ta książka mocno mnie poruszyła i choć u mnie łzy się nie polały, to na pewno niejeden czytelnik uronił jedną, dwie, czy więcej. Ja tutaj mogę się rozpisywać bez końca, ale to i tak nie odda nawet części tej historii. Żeby to wszystko zrozumieć, trzeba przeczytać, tak po prostu. A wierzcie mi, warto! Zdecydowanie warto sięgnąć po tę historię i ją poznać. Nie oczekujcie przesłodzonej opowiastki o tym jak to ona pokochała jego i żyli długo i szczęśliwie. To zwyczajnie opowieść o życiu. Po skończeniu... powiedzieć, że mam niedosyt, to zbyt mało! Ja chcę więcej, więcej i więcej. Ale to tak nie działa, bo z perspektywy kilku dni od przeczytania ostatniej strony... chyba rozumiem zabieg bohaterki. To życie, ono jest nieprzewidywalne i jego dalsze losy... nikt ich nie zna. Są tysiące sposobów na to, jak ta historia może się dalej potoczyć... Każdy z nas ułoży sobie inny i to tego będzie się trzymać.

[Adres usunięty]

Na wstępie powiem, że długo się zastanawiałam nad tym, co napisać o tej książce. W Internecie same pozytywne recenzje, wszyscy dają jej dziesięć gwiazdek. A moja myśl brzmi: za co niby ta książka ma dziesięć gwiazdek? Cóż. Jestem chyba pierwszą z osób, która uważa, że ta książka nie jest taka świetna, jak to inni mówią.

Adam ma za sobą ciężkie życie, które go nie rozpieszczało. W domu miał nieciekawą sytuację i przez to trafił do JEJ domu, który miał posłużyć za tymczasowy dom opieki. Tak naprawdę to do momentu, kiedy nie stanie się pełnoletni.W między czasie dowiaduje się, że jej matka zmarła, co było winą jej męża. Zamyka się w sobie jeszcze bardziej, ale kiedy widzi Ją, coś w nim zaczyna drgać.

Główna bohaterka nie ma imienia (swoją drogą, to jestem ciekawa, dlaczego nikt o tym jeszcze nie wspomniał?). W późniejszej historii można odebrać, że baśń o niewidzialnej dziewczynce, odnosi się właśnie do głównej bohaterki. Wie, że jej własna matka jej nie kocha. Nie potrafi kochać. Po porodzie zaszły komplikacje i kobieta nie może mieć więcej dzieci. Ona to widzi, odczuwa na każdym kroku, ale jest spragniona jej miłości, uwagi i kiedy tylko nadarza się okazja na wspólne chwile, to korzysta z nich.

Jej rodzice prowadzą dom tymczasowej opieki - trafiają tutaj dzieci, które nie mają gdzie się podziać, nie chcą ich przyjąć do ośrodka, albo są tuż przed adopcją. W moim odczuciu jest to swojego rodzaju zachcianka matki dziewczyny - główna bohaterka też tak uważa. Ba, zaczyna to w końcu rozumieć, bo rodzice nie interesują się tym, co się dzieje z zaadoptowanymi dziećmi, kiedy od nich odchodzą.

Nasi bohaterowie w końcu zaczynają ze sobą rozmawiać. Co prawda rodzicom dziewczyny to nie odpowiada, bo uważają, że Adam sprowadzi na nią same kłopoty, ale oni nie zważają na ten zakaz. Kiedy są sami, rozmawiają ze sobą. Szybko odkrywają, że są do siebie podobni. Ona widzi w jego oczach to, przez co przeszedł. Wiedziała, że Adam był bity - a jak się potem okazuje, to nie tylko w ten sposób cierpiał.

Adam przeszedł w swoim życiu wiele. Zbyt wiele jak na takiego młodego człowieka i w tym momencie się zastanawiam, czy to nie za dużo, jak na jedną postać? Jest ostrożny, nie odkrywa od razu swoich kart. W tłumie stara się nie zwracać na siebie uwagi. Ale jak tylko Ona pojawia się w pobliżu, zmienia się. Uśmiecha się, a nawet się śmieje.

Główna bohaterka jest bardzo wrażliwa. Jak to Adam mówi o niej: dziewczyna, która czuje zbyt mocno. Brakuje jej uczuć ze strony matki, ale już o tym pisałam. Łatwo przywiązuje się do dzieci, które pojawiają się w domu, mimo iż wie, że i tak niedługo odejdą. Widać to szczególnie w przypadku rodzeństwa - Michasi i Arka. Cała trójka, a nawet czwóra się uwielbia. Opowiada im baśnie.

No właśnie, pojawia się tutaj motyw baśni, które opowiada nam główna bohaterka. Z czasem pojawia się tez historia opowiadana przez Adama. Sam pomysł - świetny. Ale po co tak naprawdę? Dopiero w dalszej części widzimy, że dla Adama jest to sposób opowiedzenia swojej historii. Ciężko jest mu mówić o tym, co go spotkało, więc zamienia to w opowieść. Uważam, że pomysł miał potencjał, ale został słabo wykorzystany.

Jeśli chodzi o styl autorki - męczące były dla mnie opisy. Czasami nic nie wnosiły i nie ukrywam, że często je pomijałam. To najbardziej mi przeszkadzało. Owszem, szybko przeczytałam książkę, ale dlatego, że nie mogłam doczekać się tego momentu wow, takiego, w którym stwierdzę, że ta książka jest świetna. Niestety, nie doczekałam się go.

A co pozytywnego mogę powiedzieć? Okładka jest prześliczna. Spodobała mi się od pierwszej chwili, kiedy ją tylko zobaczyłam. Jest magiczna, w stylu baśni. Znalazłam też w tekście kilka cytatów, które mi się spodobały:

...nic nie dzieje się bez powodu. Nic nie bierze się z niczego, a życie nie może być sumą przypadkowych zdarzeń. I gdybym mogła cofnąć czas, nie zmieniłabym niczego, ponieważ wierzę w efekt motyla. Wierzę, że najmniejsza ingerencja w przeszłość totalnie zmieniłaby bieg wydarzeń. Zmieniłaby moją teraźniejszość.

Jeśli się kogoś naprawdę kocha, to akceptuje się go takim, jaki jest.

Pięknie jest, gdy wszystko robi się takie białe. Znika wszelka brzydota. Ale tylko na moment. Za kilka godzin wszystko znowu będzie szarobure.

Nie wiedziała bowiem, że czasami dobro staje się narzędziem dla zła. Jest słabością, którą łatwo wykorzystać.

Pamiętaj, że czasami dobro staje się pożywką dla zła. Ale zarówno dobro, jak i zło spłacają swoje długi.

Człowiek musi zostać zauważony. Musi mieć kogoś, dla kogo będzie najważniejszy, i kogoś, komu przysłoni świat.

Adam to historia pełna bólu - Adam dostał od życia po tyłku i to okropnie. Jednak potencjał nie został całkowicie wykorzystany. Według mnie nie jest to tak świetna książka, jak wypowiadają się o niej inni. Na pewno nie trafi na listę książek, które bym przeczytała ponownie. I na pewno nie dałabym jej dziesiątki. A szkoda, bo liczyłam na świetną historię.

Recenzja pochodzi z bloga: [Adres usunięty]

Są takie książki, które czytam, podobają mi się ale odkładam na półkę i zapominam. Niewiele jest tych, które pozostają w mojej głowie na dłużej. A już na pewno niewiele jest takich, które pozostają na dłużej w moim sercu.

“Adam”. Książka, która zmiażdżyła mi serce i duszę, zburzyła szczelny mur, który miał za zadanie strzec moją wrażliwą, nieradzącą sobie z nadmiarem emocji duszę. Celowo unikam książek, które mnie przerażają, rozwalają mój system nerwowy albo nadmiernie zasmucają. Rzadko kiedy udaje się jakiejś historii przedostać gdzieś głębiej. A już żeby z moich oczu wypływały łzy… I to nie łzy z powodu dramatu, tragedii czy czyjegoś wielkiego nieszczęścia. Ale łzy spowodowane nadmiarem emocji, które zgromadziły się podczas czytania, łzy żalu, że historia się już kończy, łzy niewielkiej ale ulgi, że być może wszystko się dobrze skończy. Takie rzeczy zrobił ze mną “Adam”.

Drodzy Czytelnicy, Agata Czykierda- Grabowska pozamiatała moje emocje. Po prostu rozbroiła je w mak. Zupełnie się tego nie spodziewałam. Czytałam wszystkie książki, które dotychczas napisała (to obecnie jedna z trzech moich ulubionych polskich pisarek. Czytam ją ja, moja mama i wszystkie koleżanki mojej mamy. A także moje koleżanki. I zawsze jest lista kolejkowa na książki Agaty więc jakbyście się zastanawiali to nie ma nad czym!), więc wiem, że potrafi grać na emocjach, ale do tej pory jej historie były ładne, ciekawe, inspirujące ale zawsze chodziło o jedno- o dobre zakończenie, wygładzenie złych losów i odnalezienie szczęścia. A co gdy na to szczęście nie ma szans? Gdy zrobiło się coś, czego nie da się cofnąć? Gdy trzeba było dokonać wyboru między złym a tragicznym?

Trudno się recenzuje książkę, gdy ma się w sobie tyle gorących emocji. Gdy jeszcze czuje się na policzku te łzy. Która wstrząsnęła twoim pozornie bezpiecznym światem. Która wniknęła w twoją głowę tak głęboko. Nie potrafię powiedzieć co sprawiło, że akurat “Adam” tak na mnie zadziałał. Po prostu to się wydarzyło. Może dlatego, że był taki zagubiony. A może właśnie dlatego, że mimo wszystko tak silny. Nie chcę wam zdradzać zbyt wiele z fabuły, bo żeby powiedzieć czym mnie ostatecznie kupił, musiałabym wam odsłonić niezły kawał jego historii. A nie chcę tego robić. Jedyne co mogę powiedzieć to tyle, że “Adam” jest piękną historią, nieszczęśliwego życia dwojga bardzo dobrych i wrażliwych dusz.

Chyba już kiedyś pisałam, że Agata Czykierda- Grabowska jest dla mnie mistrzynią w kreowaniu męskich bohaterów. Mają oni w sobie coś wyjątkowego, taką głębię i odpowiednią mieszankę siły i wrażliwości. Adam nie jest ideałem. Nie jest superbohaterem. Jest prawdziwy a jego życie składa się z wielu okropnych przeżyć. To bardzo tajemniczy chłopak, zamknięty w sobie, pokiereszowany przez życie. To jedna z lepszych i bardziej złożonych postaci, z jakimi miałam ostatnio do czynienia w książkach. To bohater, który zupełnie niepostrzeżenie wślizguje się pod twoją skórę i puka do twojego serca. Wpuszczasz bez zastanowienia a później czytasz dalej i na zmianę wzruszasz się, uśmiechasz nieznacznie, płaczesz, trzymasz kciuki i wypatrujesz lepszego rozwiązania.

Szczerze mówiąc to mam ochotę Agatę (autorkę) zmusić torturami do dopisania dalszej części, bo mimo że dała nadzieję i pozwoliła, by łzy płynące na zakończenie książki były łzami ulgi i nadziei, to dla mnie za mało. Za mało, bo nie mam pewności, że się udało, że dobro zwyciężyło a trudne życie Adama chociaż w malutkim stopniu udało się wyprostować. Agata mówi, że zakończenie każdy sobie sam dopisze w swojej głowie. Ciężko sobie dopisać, gdy nawet teraz, wspominając jedynie, mam ochotę na nowo się rozpłakać.

Celowo nie pisałam tej recenzji tuż po przeczytaniu, bo miałam w głowie ogromny natłok myśli a jednocześnie brakowało mi słów. Liczyłam na to, że po 2-3 dniach coś mi się poukłada i będzie łatwiej. Ale niestety, Adam wyjątkowo mocno odciska piętno i nawet już na zimno, nadal nie wiem jak ubrać w słowa to, co tej książce udało się ze mną zrobić. Mistrzostwo Agato! Gratuluję przebicia się przez moje raczej skryte serce i rozłupanie mojego muru. Nie wiem czy bardziej Ci dziękować za tą książkę, czy błagać o dopisanie jeszcze jednego rozdziału.

"Tylko ulotne momenty są tak naprawdę piękne"

"Adam" Agaty Czykierdy - Grabowskiej to nie jest zwykła książka. To książka, która chwyta za serce i na tysiąc różnych sposobów łamie je czytelnikowi. To piękna i wzruszająca książka przy której podczas czytania po plecach przechodzą dreszcze, po policzkach płyną łzy, która zakorzenia się w pamięci na zawsze. Mamy w niej całą paletę emocji. Pokochałam "Adama" całym sercem i wiem, że nie odłożę go na półkę ot tak. Na pewno jeszcze nie raz z przyjemnością do niego wrócę. Nie byłabym sobą gdybym nie wspomniała o okładce, która wspaniale oddaje mroczny klimat powieści i to co się kryje na jej stronicach. Jest przepiękna, przykuwa uwagę powodując, że nie da się przejść obok niej obojętnie. Te kolory! Ta grafika! Jestem nią oczarowana! Fabuła zawarta w książce intryguje, jest mocna i dojrzała. Autorka dopracowała każdy szczegół książki. Bohaterowie są z krwi i kości, genialnie wykreowani. Tak jak ja polubicie ich od pierwszej strony.

"Wrósł we mnie od pierwszego spojrzenia, które mi posłał"

Pewnego dnia w Pogotowiu Opiekuńczym dla dzieci pod lasem pojawia się siedemnastoletni Adam. Nastolatek przeżył wiele. Zbyt wiele jak na dziecko. Tajemniczy, skryty, trzyma się na uboczu i stara się nie rzucać w oczy. Mimo to, że jest pokiereszowany przez los jest silny i ma w sobie hart ducha. Gdy poznaje córkę właścicieli dostrzega w niej coś, czego nie widzą inni. Czuje, że są do siebie bardzo podobni. Z czasem nastolatkowie zaprzyjaźniają się ze sobą i zaczyna łączyć ich coś wyjątkowego i magicznego. Co było dalej? Nie chcę Wam zdradzać zbyt wiele by nie odbierać przyjemności czytania. "Adam" to niebanalna książka o zakazanej miłości, tajemnicach, niedomówieniach, samotności, odrzuceniu i relacjach z rodzicami. Autorka porusza bardzo trudne tematy, pokazuje, że życie nie jest kolorową bajką gdzie wszystko jest idealne. Los czasem potrafi zgotować nam piekło na Ziemi, rzuca pod nogi wiele kłód i czy chcemy, czy nie musimy się z nimi zmierzyć. To niesamowite jak bardzo ta książka jest dojrzała i prawdziwa. Sprawi Wam wiele bólu, ale jest warta każdej sekundy z nią spędzonej. Ciekawostką jest to, że główna bohaterka nie ma imienia, co sprawia, że jeszcze bardziej utożsamiamy się z dziewczyną. Wielkie brawa dla Autorki za to. Muszę przyznać, że nie spotkałam się z czymś takim, więc dla mnie to coś innego i nowego. Z całego serca polecam Wam historię "Adama". Jestem pewna, że podbije ON serce każdej z Was, że pomimo powodzi łez i bólu jaki Wam zada pokochacie go tak jak ja. Bo "Adama" nie da się nie kochać. Dla mnie jest to kapitalna książka, jedna z najlepszych jakie czytałam.

Historia o powoli rodzącym się uczuciu, o przyjacielskich nieśmiałych gestach, które przeistaczają się w coś więcej, w naturalnym rytmie, z aurą niewinności i szczerości. Nie ma tutaj nudnych zapychaczy stron, fragmentów mało istotnych, które można by sobie odpuścić. Bo tutaj każde słowo niesie ze sobą jakąś wartość. Oprócz wątku miłosnego pojawia się unaoczniony element dramatu przeszłości, który wciąż ciągnie za sobą przykre konsekwencje. Motyw braku rodzicielskiej miłości, utrata bliskich osób, poczucie zagrożenia, przestępstwo popełnione w imię dobra, jest i wątek kryminalny i wplecione oryginalne baśnie. A to znaczy, że w tej pięknej i budzącej tak wiele wrażeń książce można odnaleźć różne oblicza codzienności.

Tak, według mnie również to JEST najlepsza powieść autorki, dzięki której Agata Czykierda-Grabowska, wspięła się na wyżyny. Bestseller na miarę słynnych zagranicznych autorek, książka polskiej autorki, na którą długo czekałam. Ale warto było. Polecam wszystkim wielbicielom poruszających treści i tym, którzy szukają emocjonalnej historii o miłości, wykraczające poza oklepane schematy. Młodzi ludzie, trudne sytuacje i gorzki posmak problemów, z którymi się borykają. Powinniście to przeczytać.

Więcej na: [Adres usunięty]