Książę i kat

Miałam ochotę na smakowite fantasy w świecie magii i miecza. Tymczasem magii brak, walki też, a i książkę trudno nazwać fantastyką… Czym więc jest ta powieść? To książka o poszukiwaniu siebie i odkrywaniu swoich potrzeb. Nie jest to fantastyka przez wielkie F. Raczej młodzieżowa obyczajówka osadzona w realiach w zamyśle średniowiecznych. Próżno tu jednak szukać mocno zarysowanego świata przedstawionego.

Akcja rozgrywa się w fikcyjnej krainie - Jogluarii. Wiemy, że rządzi nią król Albert VI (psychopata i okrutnik, nie doszukamy się tu jednak głębszego rysu psychologicznego), który nie ma dobrych notowań. Kraj pod jego rządami jest skorumpowany, nękany napadami pirackimi i ogólnie nie żyje się tam najlepiej. Jego protagonistą jest Hal - książę Jogluarii i prawowity następca tronu, na każdym kroku nękany i szykanowany przez króla. Co ciekawe, daje się ojcu poniżać i obrażać, a za jego plecami stara się przy pomocy matki przygotowywać do przyjęcia roli władcy. Odpowiada mu kreowany przez ojca wizerunek lekkoducha i pijaczyny gustującego w męskich wdziękach. Wszystko zmienia się, gdy na dwór przybywa nowy bard. To człowiek obdarzony niezwykłym talentem. Bardzo szybko zyskał sobie przychylność zarówno króla, jak i całego dworu. Powoli wkrada się w łaski księcia. Potrafi dostrzec jego prawdziwe oblicze. Hal może być przy nim sobą. Wkrótce bard stanie się jego największym sojusznikiem. I właśnie postać Juliana jest w mojej opinii atutem tej książki. To bohater spójny, logiczny i z charakterem. Cała reszta w mojej ocenie stanowiła dla niego tło.

Historia opiera się głównie na dialogach między Halem i Julianem. Śledzimy przemianę księcia i rozwój ich miłości. W zamyśle autorki, chyba ten wątek miał być głównym, bo wszystkie inne traktowane są bardzo pobieżnie. Fantastyczny entourage miał tworzyć baśniowe tło dla rodzącej się między bohaterami miłości. Książka jest mocno przegadana, akcja rozwija się w ślimaczym tempie i w zasadzie dopiero od połowy zaczyna się coś dziać. Pewnie docelowi odbiorcy, jakimi są młodzi ludzie doszukają się tu czegoś dla siebie, jednak mnie ona nie porwała.

Książka została otrzymana z Klubu Recenzenta.

„Co czuję? Czuję nieustająca tęsknotę Hal. Czuję respekt i lojalność, która nie ma granic. Czuję, że kiedy mrugam oczami, przegapiam tysiące bezcennych chwil, które już nie wrócą, a ja chciałbym mieć ich więcej i więcej, wszystkie na własność. Czuję, że przyjaźń, którą mi ofiarowałeś, jest najdroższą rzeczą, jaką kiedykolwiek miałem lub będę miał, ale również nie mogę się pozbyć myśli, że… to za mało”.

Hal Van Montavès jest wprawdzie następcą tronu Jogluarii — kraju skorumpowanego i atakowanego przez piratów — jednak jego codzienność wypełniają głównie publiczne upokorzenia, których pada ofiarą. Król Albert VI robi wszystko, by cały dwór gardził młodym księciem — i robi to skutecznie. Ale młodość ma swoje prawa, a Hal korzysta z nich najlepiej, jak potrafi. Przygotowuje się też do dziedzictwa, którego wcale nie pragnie, a poza tym… ratuje swoje życie, unikając śmierci z rąk kata i składa w jedną całość serce, które nigdy nie miało zostać złamane.

„Książę i kat” autorstwa Joanny Sałajczyk to książka, która mnie oczarowało, zaabsorbowała na wiele godzin i pochłonęła na tyle, że kompletnie zatraciłam się w historii.

Co mnie w tej pozycji tak urzekło?

Będąc, szczerą to moje serce całkowicie skradła dwójka naszych głównych bohaterów. Hal zbuntowany książę oraz Julian nadworny muzyk. Przez całą książkę obserwujemy, jak rozwija się ich relacja. Widzimy, jak pomimo dzielących ich statusów społecznych zaczynają nawiązywać znajomość, która powoli przeistacza się w prawdziwą przyjaźń, a ostatecznie w uczucie bardziej namiętne. To, co między nimi zaistniało, nie było nagłe. To nie była miłość od pierwszego wejrzenia. To była relacja, którą sami ukształtowali, poznając siebie nawzajem, ufając sobie i stając się jedne dla drugiego ostoją spokoju i bezpieczeństwa. Czytało się to naprawdę dobrze i to nic, że przez to akcja nie gnała, do przodu w szalonym tępię. Warto było czytać rozdział po rozdziale i móc to obserwować.

Dodatkowo sama fabuła również bardzo przypadła mi do gustu, a konkretnie wątek walki o władze. Walki między ojcem i synem. Między despotycznym i leniwym królem a utalentowanym, ale niedocenianym księciem. Ich relacja była destrukcyjna i sprawiała ból nawet czytelnikowi. Nie obeszło się więc bez spisków, zdrad, układów i tajemnic.

Kończąc, tę książkę pojęłam także znaczenie jej tytułu. „Książę i kat” idealnie podsumowanie treści. Tytułowym księciem oczywiście jest, Hal jednak kim jest kat?Tego możecie, dowiedzieć się jedynie sięgając po tę pozycję. A jest to naprawdę nietuzinkowa i bardzo dobrze napisana książka, która dla mnie okazała się strzałem w dziesiątkę i tak też ją oceniłam.

Polecam.